အခန်း (၄၆၀-၄၆၂)

အခန်း (၄၆၀) - ပြီးပြည့်စုံသော တာအို လမ်းစဉ်၊ အလှည့် (၅) ကြိမ် ရွှေအမြုတေ (အပိုင်း - ၂)

~စုယွီ နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

“...”

'ဒီကြက်စုတ်ကတော့ တကယ်ပဲ... လူပုံလယ်မှာ လာရှက်ခွဲနေတယ်။ သွားစမ်းပါကွာ... မျက်စိနောက်တယ်။'

စုယွီ သည် ထိုက်ရွှီ အား သူ့ဘာသာသူ သွားကစားရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင်၊ သူတို့ အားလုံးသည် တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် နေထိုင်ရာ လှပ သေသပ်လှသော ခြံဝင်းလေး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ နေရာယူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ လေးနှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ ဒါက သူတို့၏ ပထမဆုံး အကြိမ် ပြန်လည် ဆုံစည်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အင်မော်တယ် နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်တော့၊ တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် သည် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါကို ဆက်လက် မဖုံးကွယ်ထားတော့ချေ။ ယခုအခါတွင် သူမသည် ရွှေအမြုတေ အဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို အထင်းသား မြင်တွေ့နိုင်၏။

ထို့အပြင် သူမသည် ရွှေအမြုတေ အဆင့် (၉) သို့ တက်လှမ်းရန်ပင် သိပ်မလိုတော့သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့၏။

လူစုံသွားသောအခါ၊ တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် သည် ဂျူနီယာ ညီငယ်လေး ခုံးယွင် ကို သူတို့အတွက် ဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည် ကြိုပေးရန် ခိုင်းလိုက်သည်။

စုယွီ သည် ဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည် ကို အရသာခံ သောက်သုံးရင်း၊ တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ်၊ လော့ချန်ယွီ နှင့် အခြားသူများကို သေချာစွာ အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ခွဲခွာနေခဲ့ရသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်ငြားလည်း၊ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများတွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများ ရှိနေဟန် တူ၏။

'ခွဲနေရတာ နှစ်အနည်းငယ်လေးပဲ ရှိသေးတယ်... သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားကြပါလား။ ငါ့လက်ဖက်ရည်ကတော့ ရေနွေးကြမ်းလိုပဲ ပေါ့ရွှတ်ရွှတ်နဲ့...'

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် သည် မူလကတည်းက သဘာဝအတိုင်း လှပသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါတွင် အစိမ်းနုရောင် ဝတ်စုံလေးကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူမ၏ ခါးတွင် စည်းနှောင်ထားသော လိပ်ပြာပုံ ခါးပတ်လေးက သူမ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖွယ် ကောင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေခဲ့၏။ သူမသည် သူမ၏ ဆရာ ဖြစ်သူ အရက်ကြမ်း တာအိုမလေးလောက် မျက်စိကျိန်းမတတ် မလှပသော်ငြားလည်း၊ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သော ဆွဲဆောင်မှု တစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

တာအိုဆရာ အရက်ချို သည် ပြင်းထန်သော အရက် တစ်ခွက်အလား ပူလောင် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း၊ တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် ကတော့ တောင်ပေါ်စမ်းရေလေး တစ်ပေါက်အလား သန့်စင် အေးမြပြီး၊ လုံးဝ ကွဲပြား ခြားနားလှသော အရည်အသွေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

လက်ရှိအချိန်တွင် တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပြီး၊ သူတို့ထက် များစွာ ပိုမို မြင့်မားနေခဲ့ချေပြီ။

သူမက အသေးစိတ် ရှင်းပြခြင်း မရှိသကဲ့သို့၊ စုယွီ နှင့် အခြားသူများကလည်း စပ်စု မေးမြန်းခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။

'လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတာပဲလေ... သွားပြီး ကလော်နေလို့ မကောင်းပါဘူး။'

လော့ချန်ယွီ ၏ ပတ်လည်တွင် ရစ်သိုင်းနေသော ဓားတာအို အရှိန်အဝါများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ထက်မြက် စူးရှလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် လေထုထဲမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြီးကို အထင်းသား ခံစားမိနိုင်ပြီး၊ လူသား သဏ္ဌာန် ရှိသော တာအိုဓား ကြီး တစ်လက်အလား စုယွီ ပင်လျှင် ထိုစွမ်းအားကို သိသိသာသာ အာရုံခံမိနေခဲ့၏။

သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးက သူမ၏ မျက်စိကျိန်းမတတ် အလှတရားကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေခဲ့၏။ နှစ်ကာလများစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော်ငြားလည်း၊ သူမ၏ နတ်မိမယ် တစ်ပါးအလား လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အရေးအကြောင်း တစ်စက်မျှ မရှိဘဲ နုပျိုနေဆဲ ဖြစ်ကာ၊ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

တာအိုဆရာ ရှုဟိုင် ၏ အရှိန်အဝါ အပြောင်းအလဲများကတော့ သိပ်ပြီး သိသာ ထင်ရှားလှခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် ရွှေအမြုတေ အဆင့် (၃) တွင်သာ ဆက်လက် တည်ရှိနေသေးသော်ငြားလည်း၊ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို ခိုင်မာ နက်ရှိုင်းလာကြောင်းကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ ခံစား သိရှိနိုင်၏။

ခုံးယွင် နှင့် ကျန်းမန် တို့ နှစ်ဦးမှာလည်း ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ မရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် (၉) တွင်သာ ရှိနေသေးပြီး၊ သူတို့၏ တာအို အခြေခံကို ဆက်လက်၍ ပိုမို ခိုင်မာအောင် လေ့ကျင့်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။

စုယွီ သည် တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ချင်းချွမ်...”

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် က ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“ညီမလေး လို့ ခေါ်ပါဆို”

'ဟိုက်... ဒီအစ်မကြီးက ညီမလေး အခေါ်ခံချင်နေတာကိုး။ အေးပါ... အသက်ကြီးမှ ငယ်ချင်နေတဲ့ ရောဂါပဲ နေမှာပေါ့။'

စုယွီ သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အခေါ်အဝေါ်ကို ပြင်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေး ချင်းချွမ်... နေ့စဉ် တာဝန်တွေထဲက ဘယ်လို တာဝန်မျိုးကို လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် သည် ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဘယ်တာဝန် ဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက အပြင်ဘက်ကို ခဏလောက် ထွက်သွားချင်နေတာ ဆိုတော့... အင်မော်တယ် မြို့တော် တွေ ဒါမှမဟုတ် အရင်းအမြစ် နေရာတွေကို ကင်းလှည့် စစ်ဆေးရတဲ့ တာဝန်မျိုးကို ရွေးဖြစ်မယ် ထင်တယ်”

“နင်တို့ .. ငါနဲ့ လိုက်ချင်ရင် လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်... ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ နေ့စဉ် တာဝန်ကို ကိုယ်ဘာသာကိုယ် ရွေးပြီး လုပ်လည်း ရပါတယ်... အကုန်လုံး အတူတူ ထွက်လုပ်စရာမှ မလိုတာ”

စုယွီ တစ်ယောက် ဤကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သိပ်ပြီး ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးသဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ နေ့စဉ် တာဝန်တွေ က ဘယ်လို တာဝန်မျိုးတွေ ရှိတာလဲဟင်”

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် က ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဂိုဏ်း ဂိတ်တံခါးကို အစောင့်အကြပ် လုပ်ရတာမျိုး... ဆေးဥယျာဉ်တွေ၊ ဝိညာဉ် လယ်ကွင်းတွေ နဲ့ သားရဲ မွေးမြူရေး တောအုပ်တွေကို ပြုစု စောင့်ရှောက်ရတာမျိုး စတဲ့ တာဝန်တွေ ရှိတယ်လေ။ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်က နယ်မြေတွေကို ကင်းလှည့်ရတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းက ဆုငွေ ထုတ်ထားတဲ့ အလိုရှိသူတွေကို သွားဖမ်းရတာမျိုး တာဝန်တွေလည်း ရှိသေးတယ်... ကိုယ်ကြိုက်တာ ကိုယ်ရွေးလို့ ရပါတယ်”

“ခဏနေကျရင် ငါတို့ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် ကို သွားပြီး သေချာ ကြည့်ကြတာပေါ့”

စုယွီ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေး... နောင်အနာဂတ်အတွက်ရော ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ... ဒီ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ မှာပဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံတာတွေ ပြီးသွားရင် တာ့ယွဲ့ နန်းတော် ကို ပြန်မှာလား”

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် က ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါကတော့ သဘာဝကျကျပဲ ဒီ အင်မော်တယ် နယ်မြေ မှာ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ လက်ရှိ အချိန်မှာ တာ့ယွဲ့ နန်းတော် ကို နန်းတော်သခင် နဲ့ ဘိုးဘေးကြီး က ကြီးကြပ်ပေးနေတာ ဆိုတော့...ငါ.. အဲဒီမှာ မရှိလည်း ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး”

“တကယ်တော့...ဒီ အင်မော်တယ် နယ်မြေ မှာ သေချာ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံတာက ပိုပြီး အကျိုးရှိလိမ့်မယ်။ ဒီလိုဆိုရင် တာ့ယွဲ့ နန်းတော် နဲ့ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ ကြားက ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ပိုပြီး နက်ရှိုင်း ခိုင်မာသွားအောင် လုပ်နိုင်တာပေါ့။ ဒုတိယ အချက်က... တကယ်လို့ တာ့ယွဲ့ နန်းတော် က ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် တစ်ခုခု လိုအပ်လာခဲ့ရင်... ငါ ဒီကနေ ကူညီပေးလို့ ရတယ်လေ”

“နောင် အနာဂတ် အလားအလာ တွေ အတွက်ကတော့... နောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ ဘယ်သူမှ ကြိုပြီး မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလေ”

“တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန် ငါ ရွှေအမြုတေ အဆင့် (၉) ကို ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်... အင်မော်တယ် မြို့တော် တစ်ခုကို သွားပြီး အုပ်ချုပ်ဖို့ ရွေးချယ်ကောင်း ရွေးချယ်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒါမှ ပံ့ပိုးမှု ရမှတ် တွေ များများ စုဆောင်းနိုင်ပြီး... မူလဝိညာဉ် အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် မူလဝိညာဉ် အခွင့်အရေး နဲ့ သွားလဲလှယ်လို့ ရမှာပေါ့”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ ပံ့ပိုးမှု ရမှတ် တွေ စုဆောင်းရတဲ့ အမြန်နှုန်း က အပြင်ဘက်ကို ဘယ်လိုမှ မီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီနေရာက လုံခြုံတာတော့ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အရမ်း လုံခြုံလွန်းနေတယ်။ အပြင်ဘက်မှာက အခွင့်အလမ်းတွေ ပိုများတယ်”

ထိုအချိန်မှာပင် လော့ချန်ယွီ က တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ညီမလေး ချင်းချွမ်...”

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် က ချက်ချင်း ဝင်ဟန့်လိုက်ပြန်၏။

“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို ညီမလေး လို့ ခေါ်နေရင် စိမ်းကားသလို ကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ငါ့ကို ချင်းချွမ် လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ငါကတော့ နင့်ကို အခုကစပြီး ချန်ယွီ လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်... ဒါမှမဟုတ် နင်က ငါ့ကို တာအိုမိတ်ဆွေ ချန်ယွီ လို့ ပြန်ခေါ်လို့လည်း ရပါတယ်”

'ဒီအစ်မကြီးက ဘာတွေ လာရှုပ်နေတာလဲ။ ငါက သူ့ထက် အသက်ငယ်ချင်လို့ ညီမလေး အခေါ်ခံတာလေ။ သူက လာပြီး ညီမလေး လို့ ခေါ်ရင် ငါက တကယ့် ကလေးပေါက်စလေး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။'

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လော့ချန်ယွီ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ငါတို့လို အတွင်း နယ်မြေ က တပည့်တွေ က အပြင်ထွက်ပြီး အင်မော်တယ် မြို့တော် တစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်မယ် ဆိုရင်... အဲဒီမှာ ဘယ်လို ပြဿနာမျိုးတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်လဲ။ ပြီးတော့ အင်မော်တယ် မြို့တော် ကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့ အတွက် ဘာဆုလာဘ်တွေ ရနိုင်လဲဟင်”

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ပြဿနာ ကတော့ သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ။ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ က တာ့ချန် ကျင့်ကြံခြင်း လောက ရဲ့ ထိပ်တန်း အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းကြီး ဆယ်ခုထဲက တစ်ခု ဖြစ်တယ် ဆိုပေမဲ့... သူ့ရဲ့ နယ်မြေ အကျယ်အဝန်း က အရမ်း ကြီးမားလွန်းတော့ လူပေါင်းစုံ၊ အလွှာပေါင်းစုံ နေထိုင်ကြတာလေ။ ဂိုဏ်းက အလိုရှိတဲ့ သူတွေ စာရင်းထဲမှာ နာမည်တွေက နည်းနည်းနောနော မှ မဟုတ်တာ”

“အပြင် နယ်မြေ က တပည့်တွေ ဆိုရင် အပြင်ဘက်မှာ မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူ တွေ၊ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ တွေ စတဲ့ ပြဿနာ မျိုးစုံနဲ့ ကြုံရတတ်တယ်။ အဲဒီလို ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံမှု တွေက အဓိကအားဖြင့် အရင်းအမြစ် နေရာတွေ နဲ့ ဈေးတန်း တွေမှာ အများဆုံး ဖြစ်လေ့ရှိပြီး သောက်ရမ်းကို အန္တရာယ် များတာ”

“ငါတို့လို အတွင်း နယ်မြေ က တပည့်တွေ တောင်မှ... အင်မော်တယ် မြို့တော် တွေ၊ ဈေးတန်း တွေ ဒါမှမဟုတ် အရင်းအမြစ် နေရာတွေကို သွားပြီး အုပ်ချုပ်ရတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ... ဥပဒေ ချိုးဖောက်တဲ့ သူရဲဘီလူးတွေနဲ့ ကြုံရတတ်သေးတာပဲ။ သေဆုံးသွားရတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ ဆိုတာလည်း အထူးအဆန်း မှ မဟုတ်တော့တာ”

“အဲဒီ ပြဿနာရှာတဲ့ လူတွေက... တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ တွေ ဖြစ်နိုင်သလို... ရန်ဘက် အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းတွေ၊ တခြား ဂိုဏ်းတွေ၊ ကျင့်ကြံသူ မိသားစု တွေဆီက လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟူး... တချို့ဆို မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စု က လာတာတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်”

“အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင်တော့... ဂိုဏ်း အတွင်းမှာ နေတာက အလုံခြုံဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်း အပြင်ဘက်ကို ခြေချလိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့... ကိုယ်က ဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ အင်မော်တယ် မြို့တော် ထဲမှာ ရောက်နေရင်တောင်မှ လုံးဝ သတိလက်လွတ် နေလို့ မဖြစ်ဘူး”

“အရင်တုန်းကဆို... မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ ကို အတိုက်ခိုက်ခံရပြီး... သူ့ရဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တော် တွေကို တခြားလူတွေ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စု တွေက သိမ်းပိုက်သွားတာမျိုးတွေတောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်”

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ စုယွီ၊ လော့ချန်ယွီ၊ တာအိုဆရာ ရှုဟိုင် နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိသိသာသာ တင်းမာသွားကြသည်။

အခြေအနေက ထိုမျှလောက်အထိ ဆိုးရွား ပြင်းထန်နေသည်တဲ့လား။

တာ့ချန် ကျင့်ကြံခြင်း လောက ၏ ဗဟိုချက်မ ဒေသရှိ အခြေအနေ အရပ်ရပ်သည် သူတို့ စိတ်ကူး ထင်မှတ်ထားခဲ့သလို အေးချမ်း ငြိမ်သက်နေခြင်း မရှိကြောင်းကို အထင်းသား သိမြင်လိုက်ရ၏။

'ဟိုက်... ဒီမှာက အေးဆေး နေရမယ် မှတ်နေတာ... အပြင်ဘက်မှာက သတ်ကွင်းကြီး ပါလား။ ငါတော့ အထဲမှာပဲ ခေါင်းလျှိုပြီး ပုန်းနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အပြင်ထွက်ရင် လှံစွပ် ခံရမှာ သေချာတယ်။'

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရောက်တတ်ရာရာ.. ပြောဆိုခြင်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်၊ သူတို့ အားလုံးသည် ပင်မ တောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် ဆီသို့ အတူတကွ ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ ၏ အတွင်း နယ်မြေ ၌ လူဦးရေ များများစားစား မရှိလှပေ။ ပင်မ တောင်ထွတ် (၁၈) ခု စလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် လူဦးရေ တစ်ထောင်ကျော်ခန့်သာ ရှိ၏။

ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အဖွဲ့အစည်း အများအပြား ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် သည် အတွင်း နယ်မြေ နှင့် အပြင် နယ်မြေ ၏ ကိစ္စရပ်များ အားလုံးကို တာဝန်ယူ စီမံခန့်ခွဲရသဖြင့်၊ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ တွင် အကြီးမားဆုံးသော အဖွဲ့အစည်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (၄၆၁) - ပြီးပြည့်စုံသော တာအို လမ်းစဉ်၊ အလှည့် (၅) ကြိမ် ရွှေအမြုတေ (အပိုင်း - ၃)

~အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် ၏ လက်အောက်တွင် ဆေးမျှော်စင်၊ လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်း မျှော်စင် နှင့် အခင်းအကျင်း မျှော်စင် တို့ ပါဝင်သည်။ အတွင်း နယ်မြေ မှ တပည့် အများအပြားသည် ဤ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းရှိ ဌာန အသီးသီးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်လျက် ရှိကြပြီး၊ အဓိကအားဖြင့် ပြင်ပ ကွင်းဆင်း တာဝန်များနှင့် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးကြရ၏။

အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် နှင့် အဆင့်တူညီသော အခြား အဖွဲ့အစည်းများတွင် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း ခန်းမဆောင် နှင့် ဂိုဏ်း၏ ပင်မ ခန်းမဆောင် တို့လည်း ပါဝင်သည်။

ဂိုဏ်း၏ ပင်မ ခန်းမဆောင် သည် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ တာဝန်ဝတ္တရားများ၊ အတွင်းရေး ကိစ္စရပ်များနှင့် ဘိုးဘေးများကို ပူဇော်ကန်တော့ခြင်း၊ စီမံခန့်ခွဲရေး အရာရှိများကို ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခြင်း အစရှိသော အခမ်းအနားနှင့် ပတ်သက်သည့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို စီမံခန့်ခွဲရသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်များ အားလုံးကို နန်းတော်သခင် ကြီး ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ် ကွပ်ကဲ၏။

ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း ခန်းမဆောင် ကတော့ ဂိုဏ်း၏ ပြစ်ဒဏ်ပေးမှု ကိစ္စရပ်များ နှင့် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ ၏ အလိုရှိသူ စာရင်းများကို တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်ရပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ ဓား နှင့် အာဏာစက် ဓားမကြီး နှစ်လက်စလုံးကို ကိုင်စွဲထားသည့် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။

အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် ဆီသို့ ဦးတည် သွားနေစဉ်၊ အတွင်း နယ်မြေ အတွင်း အသွားအလာ လုပ်နေကြသော တပည့်များသည် တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် နှင့် စုယွီ ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသား တံဆိပ်ပြား ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့ အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ခါးညွှတ်ကာ အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

“ဆရာ ဦးလေး တို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ”

“ဆရာ ဦးလေး တို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ရှင်”

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် နှင့် စုယွီ တို့ နှစ်ဦးစလုံးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ အတွင်း၌ အမှန်တကယ်ပင် မြင့်မားသော ရာထူး အဆင့်အတန်း ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။

အချို့သော အကြီးအကဲ များ နှင့် တောင်ထွတ် သခင် များမှလွဲ၍၊ အခြား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူတို့နှင့် တန်းတူညီမျှသော အဆင့်အတန်းမျိုး မရှိသလောက်ပင် ရှားပါးလှ၏။

သို့သော်လည်း၊ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းက တစ်ပိုင်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဂိုဏ်းသို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာခါစ တပည့်သစ်များ အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ် ပုံမှန် တာဝန်များကို မပျက်မကွက် ထမ်းဆောင်ကြရဦးမည် ဖြစ်၏။

အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် တာဝန်ကျနေသော တပည့်များထံမှ နေ့စဉ် ပုံမှန် တာဝန် စာရင်း ကို တောင်းယူလိုက်ကြသည်။

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် သည် အရင်းအမြစ် နယ်မြေ များကို လိုက်လံ စစ်ဆေးရမည့် ပုံမှန် တာဝန် တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အချိန်ကာလ သတ်မှတ်ချက်မှာ (၆) လ ဖြစ်၏။ စစ်ဆေးရမည့် အရင်းအမြစ် နယ်မြေ စုစုပေါင်း (၅) ခု ရှိပြီး၊ တာဝန် ပြီးမြောက်ပါက ပံ့ပိုးမှု ရမှတ် (၅၀၀) ရရှိမည် ဖြစ်ရာ... အတော်လေး မဆိုးလှသော ပမာဏ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်ယွီ ကလည်း သူမနှင့် အတူ လိုက်ပါရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ ၏ နယ်မြေဒေသ အနှံ့အပြားကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုချင်ပြီး၊ ဤနေရာ၏ အင်အားစုများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်အောင် လေ့လာချင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဤခရီးစဉ်က သူမအတွက် လေ့ကျင့်မှု အချို့ကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်ကောင်း ပေးစွမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူမသည် ရှေးဟောင်း ဓားတာအို လမ်းစဉ် ကို ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ရာ၊ ပြိုင်ဘက်များနှင့် အမြဲမပြတ် တိုက်ခိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ထုဆစ် နေရန် လိုအပ်၏။ ယခုအချိန်သည် သူမ၏ ဓားကို ကျည်တောက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်မှုကို တိတ်တဆိတ် မွေးမြူနေရမည့် အချိန် မဟုတ်သေးချေ။

ခုံးယွင် နှင့် ကျန်းမန် ဟူသော လူငယ်လေး နှစ်ဦးသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြ၏။

တာအိုဆရာ ရှုဟိုင် ကတော့ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း အတွင်းရှိ စာကြည့်တိုက် တွင် သိုင်းကျမ်းများကို စီစဉ် သိမ်းဆည်းရမည့် နေ့စဉ် တာဝန် ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

စုယွီ သည် နေ့စဉ် တာဝန် စာရင်း ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အာရုံသည် ဆေးမျှော်စင် တွင် ဆေးဖော်စပ်ရမည့် နေ့စဉ် တာဝန် တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

ထိုတာဝန်၏ အချိန်ကာလ သတ်မှတ်ချက်မှာ (၃) လ ဖြစ်ပြီး၊ ဆေးမျှော်စင် အတွင်း၌သာ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ လိုအပ်ချက်မှာ ဆေးဖော်စပ် အောင်မြင်မှုနှုန်း (၃၀) ရာခိုင်နှုန်း သို့မဟုတ် ထိုထက် ပိုမို မြင့်မားရမည် ဖြစ်ပြီး၊ နေ့စဉ် ဆေးတစ်အိုး ပြည့်အောင် ဖော်စပ်ပေးရန် လိုအပ်၏။ အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်သော ဆေးတစ်အိုးစီ အတွက် ပံ့ပိုးမှု ရမှတ် (၃) မှ (၁၀) မှတ် အထိ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

'ဟဲဟဲ... ဒါကတော့ ငါ့အတွက် အေးဆေးပဲ... ဆေးမျှော်စင် ကို သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အပြင်ထွက်ပြီး သွားရှုပ်နေစရာ မလိုဘူး။ ပင်လည်း မပင်ပန်းဘူး။ ရမှတ်လည်း ရသေးတယ်။'

“ကျွန်တော် ဆေးမျှော်စင် ကို သွားမယ်”

စုယွီ သည် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိပြီး ပင်ပန်းမှု ကင်းမဲ့ပုံ ရသော ဤတာဝန်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

တာဝန် တံဆိပ်ပြား များကို အသီးသီး လက်ခံ ရရှိပြီးနောက်၊ သူတို့ အားလုံးသည် ခန်းမဆောင် ကြီး အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ်၊ လော့ချန်ယွီ၊ ခုံးယွင် နှင့် ကျန်းမန် တို့ မထွက်ခွာမီ၊ စုယွီ သည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အထပ်လိုက်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ချင်းချွမ် နှင့် ချန်ယွီ တို့ကို တတိယအဆင့် ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုစီ ပေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ခုံးယွင် နှင့် ကျန်းမန် တို့ကိုလည်း တတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခုစီ အသီးသီး ပေးဝေလိုက်သေး၏။

“ဂိုဏ်းအပြင်ဘက် ရောက်ရင် သတိထားကြဦးနော်”

စုယွီ က သူတို့ကို လှမ်း၍ သတိပေးလိုက်သည်။

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခုကို လှုပ်ယမ်းပြလိုက်ပြီး စုယွီ ကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်၏။

“မင်း သတိပေးတဲ့ ပုံစံလေးက တော်တော် မိုက်တာပဲ... ငါ သဘောကျတယ်”

'ပါးစပ်က သတိပေးရုံ မကဘူး... လက်ကပါ အဆောင်တွေ ထုတ်ပေးတော့ ပိုသဘောကျတာပေါ့ဟ... ပိုက်ဆံကုန် သက်သာတာကိုး။'

ထို့နောက် သူမသည် တာအိုဆရာ ရှုဟိုင် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုတော်...”

တာအိုဆရာ ရှုဟိုင် သည် သူ၏ လက်ကို ကပျာကယာ မြှောက်ကာ စကားဖြတ်လိုက်၏။

“ငါ့ကို လာမကြည့်နဲ့... နင့်အစ်ကို က အခုအချိန်မှာ အမွဲဆုံး ကောင်ပဲ... ငါ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ နင့်ထက်တောင် ဘာမှ မရှိသေးတယ်”

'လာပြီး မျှော်လင့်မနေနဲ့... ငါ့မှာ ဘာမှ မရှိဘူး... ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် မနည်း ရပ်တည်နေရတာ... နင့်ကို ပေးစရာ အပို မရှိဘူး။'

“ဒါဆိုလည်း... သွားပြီဟေ့”

တာအိုဆရာမ ချင်းချွမ် သည် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လော့ချန်ယွီ ကတော့ စုယွီ ကို နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေး တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။ သူမသည် အသိအမှတ် ပြုသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ စောင်းပြလိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူတို့ သုံးဦးသည် အတူတကွ လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။

စုယွီ နှင့် တာအိုဆရာ ရှုဟိုင် တို့သည်လည်း လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး၊ စုယွီ သည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် ခြံဝင်း အတွင်းရှိ စင်္ကြံလမ်း အတိုင်း ဆေးမျှော်စင် တည်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင်၊ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင် မှ တပည့် အချို့နှင့် သူ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုတပည့်များသည် စုယွီ ၏ ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသား တံဆိပ်ပြား ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ခါးညွှတ်ကာ အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

“ဆရာ ဦးလေး ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ”

“ရပါတယ်... အဲဒီလောက် အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

စုယွီ က ဆေးမျှော်စင် ဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ တပည့် တစ်ဦးက စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“ဆရာ ဦးလေး ကို သိပ်မမြင်ဖူးပါလား ခင်ဗျ... ဘယ်တောင်ထွတ် ကများလဲ သိခွင့်ပြုပါ ခင်ဗျာ”

စုယွီ သည် ခြေလှမ်းများကို ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ထိုတပည့် အချို့ကို ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်ကာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ် က တပည့် စုယွီ ပါ”

ထိုသို့ ဖြေကြားပြီးနောက်၊ စုယွီ သည် ဆေးမျှော်စင် ဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

သူ၏ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော တပည့်များသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံး အဝိုင်းသား ကြည့်နေကြသည်။

“ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ပင်မ တောင်ထွတ် (၁၈) ခု ထဲမှာ... တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ် ဆိုတာ ရှိလို့လားကွ”

“မရှိဘူး ထင်တာပဲ”

“ဒါဆို... အခုနက တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ် က ဆရာ ဦးလေး ဆိုတာက...”

သူတို့ထဲမှ အချို့သည် တွေးမရစွာဖြင့် အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆို ဆွေးနွေးနေကြတော့၏။

ထိုအချိန်တွင်တော့ စုယွီ သည် ဆေးမျှော်စင် ၏ ခြံဝင်း ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။ ကြည့်ရသည်မှာ သာမန် ခြံဝင်းကျယ်ကြီး တစ်ခုနှင့်သာ တူနေသည်။ ခြံဝင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ သစ်သားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော သုံးထပ် အဆောက်အအုံ တစ်ခု မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပထမထပ် ဝင်ပေါက် တံခါးပေါ်တွင်တော့၊ အချိန်ကာလ၏ ရိုက်ခတ်မှုများကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော "ဆေးမျှော်စင်" ဟု ရေးထိုးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သို့သော် ထို "ဆေးမျှော်စင်" ဟူသော စာလုံး နှစ်လုံးမှာ အနည်းငယ် ကပျာကယာ ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

'ဒီဆိုင်းဘုတ်ကလည်း... ဘယ်သူ ရေးထားတာလဲ မသိဘူး... လက်ရေးက တော်တော် ဆိုးတာပဲ။ ဆေးမျှော်စင် ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့တောင် မလိုက်ဘူး။'

ထိုအချိန်မှာပင် ဘေးခန်းမှ အသက်ကြီးကြီး လူတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ စုယွီ တစ်ယောက် ဆေးမျှော်စင် ၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဝင်ရောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အဲဒါက ဆေးမျှော်စင် ရဲ့ ပထမဆုံး အကြီးအကဲ ကြီး ချန်ရစ်ခဲ့တာကွ”

“အဲဒီ စာလုံး နှစ်လုံးကို အကြီးအကဲ ကြီးက ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ် မီးတောက် တစ်ခုကို သုံးပြီး ရေးဆွဲ ချန်ရစ်ခဲ့တာပဲ”

ခေတ္တမျှ စကားရပ်နားလိုက်ပြီးနောက်၊ ထိုလူကြီးသည် စုယွီ ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသား တံဆိပ်ပြား ကို သတိပြုမိသွားကာ အာမေဍိတ်သံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အာ... ညီလေးက ဘယ်တောင်ထွတ် ကလဲ”

စုယွီ သည် ထိုလူကြီးထံမှ ရွှေအမြုတေ အဆင့် ထက် ကျော်လွန်နေသော အရှိန်အဝါ စွမ်းအား တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

“တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ် က တပည့် စုယွီ ပါ ခင်ဗျာ... အကြီးအကဲ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“အာ... အကြီးအကဲ လို့ ခေါ်စရာ မလိုပါဘူးကွာ... အစ်ကို လို့ပဲ ခေါ်ပါ”

'တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ်' ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် စုယွီ ကို အထက်အောက် သေချာစွာ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ အားကျ ချီးကျူးစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဆရာ ဦးလေး ထျန်းယွီ မှာ အလားအလာ အရမ်းကောင်းတဲ့ တပည့် တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတာ... အဲဒါ ညီလေး ကို ပြောတာကိုး”

“ဒီနေ့ ညီလေး ကို တွေ့လိုက်ရတော့... ညီလေးက တကယ်ကို သာမန် မဟုတ်ဘူးပဲ”

ခေတ္တမျှ စကားရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် လူကြီးက ဆက်မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ နေပါဦး... ညီလေးက ဆေးမျှော်စင် ကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ လာတာလဲ”

ထိုအခါ၊ စုယွီ သည် ပုံမှန် တာဝန် တံဆိပ်ပြား ကို ထုတ်ယူကာ အသိပေးလိုက်၏။

“အကြီးအကဲ ခင်ဗျာ...”

လူကြီးက ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောကာ သတိပေးလိုက်သည်။

“ညီလေး... အစ်ကို လို့ ခေါ်ပါဆိုနေမှ”

'အကြီးအကဲ လို့ ခေါ်နေတာ ကြားရတာ နေရခက်လိုက်တာ... ငါက အသက်ကြီးပေမဲ့ ရာထူးက မင်းလောက် မကြီးဘူးဟ... မင်းက ဆရာ ဦးလေး ရဲ့ တပည့် ဆိုတော့ ငါ့ထက်တောင် အဆင့် မြင့်နေသေးတယ်။ ငါ့ကို လာမနှိပ်စက်ပါနဲ့။'

စုယွီ သည် ကပျာကယာပင် အခေါ်အဝေါ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းကို ဝင်လာတာ သိပ်မကြာသေးတော့... ပုံမှန် တာဝန် တံဆိပ်ပြား တစ်ခု ရထားလို့ပါ။ ဆေးမျှော်စင် မှာ (၃) လ လောက် ဆေးလာဖော်မလို့ပါ ခင်ဗျာ... အစ်ကိုကြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး”

'အစ်ကိုကြီး' ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ကို ကြားလိုက်ရမှသာ လူကြီးသည် ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သက်ပြင်း တစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်တော့၏။

အခန်း (၄၆၂) - ပြီးပြည့်စုံသော တာအို လမ်းစဉ်၊ အလှည့် (၅) ကြိမ် ရွှေအမြုတေ (အပိုင်း - ၄)

~တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ တပည့် တဲ့လား။

ထိုသူသည် သွားရောက် ပြဿနာ ရှာရန် လုံးဝ မသင့်တော်သော သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။

အခြားသော အကြောင်းအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်မည် ဆိုလျှင်ပင်၊ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ၏ ဆေးပညာ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာ၊ လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်း ပညာ နှင့် အခင်းအကျင်း ပညာရပ် များရှိ အလွန် မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်း ဂုဏ်ပုဒ်များကပင် သူ့အား နှုတ်ဆိတ်သွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့ချေပြီ။

သူသည် ဆေးပညာ တစ်ခုတည်းတွင်သာ တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ကို မီအောင် လိုက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်လေး ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်၏။

အော်... ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဆေးမျှော်စင် ၏ လက်ရှိ အကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်နေသော်ငြားလည်း၊ စတုတ္ထအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးဆရာ တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေသေးသည်။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် အကောင်းဆုံး ဆေးဆရာ ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်သည် တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ထံတွင်သာ အခိုင်အမာ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

'ဟိုက်... ဒီကောင်လေးက ထျန်းယွီ ရဲ့ တပည့် ဆိုတော့... နောက်ခံက တော်တော် တောင့်တာပဲ။ ငါ သွားပြီး ရစ်လို့ မဖြစ်ဘူး။'

အသက်ကြီးကြီး လူကြီးသည် နေ့စဉ် ပုံမှန် တာဝန် တံဆိပ်ပြား ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး၊ သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံ များကို ထည့်သွင်းကာ စစ်ဆေး မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် စုယွီ ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရယ်မောကာ မိတ်ဆက်လိုက်၏။

“ငါက တာအိုဆရာ ကုန်းယီ လို့ ခေါ်တယ်... လက်ရှိ ဆေးမျှော်စင် ရဲ့ အကြီးအကဲ အဖြစ် တာဝန်ယူထားပြီး... စတုတ္ထအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးဆရာ တစ်ယောက်ပါ”

“ညီလေး... ငါတို့ ဆေးမျှော်စင် မှာ နေ့စဉ် ပုံမှန် တာဝန် လာလုပ်တာကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်ကွာ... လာ... ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့”

သူသည် ဆေးမျှော်စင် ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကုန်းယီ သည် ဆေးမျှော်စင် အတွင်း၌ ဆေးဖော်စပ်နေခြင်း မရှိသော လူအားလုံးကို ခေါ်ယူ စုဝေးလိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် စတုတ္ထအဆင့် အဆင့်နိမ့် ဆေးဆရာ နှစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။ ကျန်ရှိနေသော သူများမှာ တတိယအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုအောက် နိမ့်သော ဆေးဆရာ (၄၀) အောက်သာ ရှိပြီး၊ ထိုအထဲမှ (၁၁) ဦးသာလျှင် တတိယအဆင့် ဆေးဆရာ များ ဖြစ်ကြ၏။

စုယွီ ကို လူအားလုံးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက်၊ ကုန်းယီ သည် ဆေးမျှော်စင် ၏ လက်ရှိ အခြေအနေများကို စတင် ရှင်းပြတော့၏။

“လောလောဆယ်တော့... ငါတို့ ဆေးမျှော်စင် က အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း အတွင်း နယ်မြေ ထဲက တပည့် တွေနဲ့ အကြီးအကဲ တွေ လိုအပ်တဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ အဓိက တာဝန်ယူထားရတယ်... အပြင် နယ်မြေ အတွက်ကတော့ သီးသန့် ဆေးမျှော်စင် ရှိပြီးသား ဆိုတော့ ငါတို့က တာဝန်ယူစရာ မလိုဘူး”

“အဲဒါကြောင့်မို့လို့ နေ့စဉ် ပုံမှန် တာဝန် တွေမှာ တတိယအဆင့် ဆေးဆရာ နဲ့ အထက် တွေကိုပဲ လိုအပ်တယ် လို့ သတ်မှတ်ထားတာပေါ့”

ကုန်းယီ သည် စုယွီ ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ညီလေး... မင်းက ဘယ်အဆင့် ဆေးဆရာ လဲ”

စုယွီ က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ပါ ခင်ဗျာ”

ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက်၊ စုယွီ က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ကုန်းယီ... တကယ်လို့များ ဆေးမျှော်စင် မှာ တတိယအဆင့် အဆင့်မြင့် ဆေးလုံး တွေ လိုအပ်နေတယ် ဆိုရင်... ကျွန်တော် စမ်းဖော်ကြည့်လို့ ရမလား ခင်ဗျာ”

ကုန်းယီ သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

'ဘာ... တာအိုဆရာ ထျန်းယွီ ဆီမှာ တပည့်ခံပြီးတာ သိပ်မကြာသေးဘူး မဟုတ်လား... အဲဒါကို တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးဆရာ ဖြစ်နေပြီလား။'

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစား တွေးတောပြီးနောက်၊ သတိထားကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဒီလို လုပ်လေ ညီလေး... လောလောဆယ်တော့ လိုအပ်ချက် များနေတဲ့ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး တွေကို အရင် စဖော်ကြည့်ပါလား... နောက်လကုန်လောက် ကျရင်တော့ တတိယအဆင့် အဆင့်မြင့် သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ဖော်ဖို့ ကုန်ကြမ်း (၅) စုံ ဒါမှမဟုတ် (၁၀) စုံ လောက် အစ်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပေးမယ်... အဲဒီကျမှ ညီလေး စမ်းဖော်ကြည့်ပေါ့”

သူ၏ စကားလုံးများတွင် စေတနာ အပြည့် ပါဝင်နေခဲ့၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင်၊ သာမန် တပည့် တစ်ယောက်ကသာ သူ့ကို ဤကဲ့သို့ တောင်းဆိုလာမည် ဆိုပါက၊ သူသည် ထိုတပည့်ကို ဆဲဆို ကြိမ်းမောင်းကာ နှင်ထုတ်ပစ်လိုက်မည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် ဤသူမှာ တာ့ယွဲ့ တောင်ထွတ် ၏ တပည့် တစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

'ဒီကောင်လေး က ထျန်းယွီ ရဲ့ တပည့် ဆိုတော့... သွားပြီး ပေကပ်ကပ် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ကုန်ကြမ်းလေး နည်းနည်းပါးပါး ပေးပြီး လေ့ကျင့်ခိုင်းတာလောက်ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူးလေ။ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်။'

ကုန်ကြမ်း (၅) စုံ ပေးမည်လား၊ သို့မဟုတ် (၁၀) စုံ ပေးမည်လား ဆိုသည်ကိုတော့၊ စုယွီ ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုပြီးမှသာ ဆုံးဖြတ်ရန် သူ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုယွီ က အသိပေးလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်တော့... အစ်ကိုကြီး ကုန်းယီ... ကျွန်တော့်အတွက် ဆေးဖော်စပ်မယ့် အခန်း တစ်ခန်းလောက် စီစဉ်ပေးပါဦး ခင်ဗျာ”

ကုန်းယီ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ရပါတယ်... ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ညီလေး က တစ်နေ့ကို ဆေး ဘယ်နှစ်အိုး လောက် ဖော်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ... တစ်အိုးလား၊ နှစ်အိုးလား”

ခေတ္တမျှ စဉ်းစား တွေးတောပြီးနောက်၊ စုယွီ သည် ဒါက နေ့စဉ် ပုံမှန် တာဝန် တစ်ခု ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင်၊ မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အသုံးချမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ဖော်စပ်မှု ကျွမ်းကျင်မှုမှာ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသည့် အနေအထားသို့ မရောက်ရှိသေးချေ။

တာ့ယွဲ့ နယ်မြေ တွင် ဤ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်း ပစ္စည်းများ အလွန် ရှားပါးလှသဖြင့်၊ ယခင်က ၎င်းတို့ကို လေ့ကျင့်ရန် အခွင့်အရေး များများစားစား မရရှိခဲ့ပေ။

“တစ်နေ့ကို နှစ်အိုး လောက် ဖော်ပါ့မယ် ခင်ဗျာ... အစ်ကိုကြီး ကုန်းယီ အဲဒီအတိုင်း စီစဉ်ပေးပါ”

ကုန်းယီ က ဝမ်းသာအားရ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ညီလေးက အားနာနေတာကိုး... မင်း ဆေးလုံးတွေ များများ ဖော်နိုင်လေ... အစ်ကို့ အတွက် ဖိအား ပိုလျော့လေပဲ... မင်း များများ ထုတ်လုပ်နိုင်လေ... အစ်ကို ပိုပျော်လေပါပဲကွာ”

သိပ်မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင်။

ဆေးမျှော်စင် ကြီး အတွင်းရှိ ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်း တစ်ခန်းထဲတွင်၊ အခင်းအကျင်း များ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက်၊ အထပ်ထပ်သော အကာအကွယ် အတားအဆီး များက ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်းကို ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

စုယွီ သည် ကြီးမား ကျယ်ဝန်းသော ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ သူ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ သူပိုင်ဆိုင်သော အဆင့်မြင့်ဆုံး ဆေးဖို ကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် ဆေးဖို၏ အတွင်းပိုင်းကို သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ သိုလှောင်ရေး အိတ် အတွင်းမှ ယနေ့ ဖော်စပ်ရန် အတွက် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ကုန်ကြမ်း နှစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ၎င်းတို့ကို အသေးစိတ် စတင် စစ်ဆေး ကြည့်ရှုတော့၏။

“အကုန်လုံး ပြည့်စုံပါတယ်”

စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စုယွီ သည် သူ၏ လက်ကို ဆေးဖိုပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး၊ ဝိညာဉ် မီးတောက် ကို ခေါ်ထုတ်ကာ ယနေ့အတွက် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အလုပ်ကို စတင်တော့၏။

ယခုအခါ သူသည် ဆေးဖော်စပ်ရန် အတွက် "ကောင်းကင်ဖီးနစ် နိဗ္ဗာန် သိုင်းကျမ်း" မှ ရရှိသော "နိဗ္ဗာန် မီးတောက်" ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤ မီးဓာတ် အခြေခံ ကျင့်စဉ် မှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးတောက်တွင် ထူးခြားသော စွမ်းအင် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး၊ ဆေးဖော်စပ်နေစဉ် အတွင်း ဝိညာဉ် ဆေးပင် များ၏ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်များကို အလွန် ထိရောက်စွာ ထိန်းသိမ်းပေးထားနိုင်သဖြင့်၊ ဆေးလုံးများ၏ အရည်အသွေးနှင့် အောင်မြင်မှုနှုန်းကို သိသိသာသာ မြင့်တက်လာစေနိုင်၏။

သာမန် အရည်အသွေးရှိသော ဆေးလုံးများကိုသာ ဖော်စပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့်၊ စုယွီ အတွက် ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန် လွယ်ကူ ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ် ဆေးပင် ကုန်ကြမ်းများကို ကြိတ်နယ် ပြုပြင်နေစဉ်၊ သူ၏ အတွေးများသည် ယခင်က တွေ့မြင်ခဲ့ရသော "ဆေးမျှော်စင်" ဆိုင်းဘုတ် ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

'အဲဒီ ဆိုင်းဘုတ် ကြီးက တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေတယ်... သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး... လက်ရေးက ကပျာကယာ ရေးထားသလို ဖြစ်နေပေမဲ့... အဲဒီ စာလုံး အရေးအကြောင်း တွေထဲမှာ... တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ...'

စုယွီ သည် သူ့ဘာသာသူ တီးတိုး တွေးတောနေမိသည်။

'အဲဒါက ကျင့်စဉ် တစ်ခုများလား... ဒါမှမဟုတ် ဆေးဖော်စပ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုများလား...'

မည်သို့မျှ စဉ်းစား၍ မရနိုင်သဖြင့်၊ စုယွီ သည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက် တွေးတောနေခြင်း မပြုတော့ချေ။

လေးနာရီပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ စုယွီ သည် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ပထမ တစ်အိုးကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ် ပြီးစီးသွားခဲ့လေပြီ။

သူ အသုံးပြုလိုက်သော ဆေးလုံး စုစည်းခြင်း နည်းစနစ် ကြောင့်၊ ဆေးဖို ၏ အဖုံးသည် လွင့်ပျံသွားပြီး အစိမ်းရောင် ဆေးလုံး ငါးလုံးသည် အထဲမှနေ၍ ပျံထွက်လာခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော ထူးခြားသည့် ဆေးရနံ့များသည် ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်း တစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း လွှမ်းခြုံ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

သာမန် အရည်အသွေး ရှိသော သမုဒ္ဒရာပြာ ဆေးလုံး ငါးလုံးတိတိ ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် အဆင့်မြင့်ဆုံး အရည်အသွေး သို့ မရောက်ရှိသေးသော်ငြားလည်း၊ အလွန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

“မဆိုးပါဘူးလေ”

'အေးဆေးပဲ... အောင်မြင်မှုနှုန်း (၁၀၀) ရာခိုင်နှုန်းပဲ... မိုက်တယ်။'

စုယွီ သည် ဆေးလုံးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ မန္တန်စွမ်းအား (၃၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက်၊ စုယွီ သည် ဒုတိယမြောက် ဆေးအိုးကို ဆက်လက် ဖော်စပ်တော့၏။

ဆေးအိုး နှစ်အိုးလုံး ဖော်စပ်ခြင်း ပြီးစီးသွားသောအခါ...

စုယွီ သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မန္တန်စွမ်းအား များနှင့် စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရင်း၊ နေ့စဉ် ပုံမှန် ကျင့်ကြံခြင်း များကို အသစ်တဖန် စတင်တော့၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်၊

စုယွီ သည် ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်း အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ယမန်နေ့က ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများ ပါဝင်သည့် ကျောက်စိမ်း ပုလင်း ကို ဆေးလုံးများနှင့် ကုန်ကြမ်းများကို မှတ်တမ်းတင် သိမ်းဆည်းရသည့် တပည့် တစ်ဦးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည် မွမ်းမံပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် ဆေးဖော်စပ်ရန် ကုန်ကြမ်း နှစ်စုံကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

စုယွီ လှည့်ထွက်သွားပြီး ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်း ဆီသို့ ပြန်သွားသော အခါမှသာ၊ ထိုတပည့် သည် ကျောက်စိမ်း ပုလင်း ကို ဖွင့်ကာ စစ်ဆေး ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အထဲတွင် ဆေးလုံး (၁၀) လုံးတိတိ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အကြောက်လွန်ကာ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။

“ဟာ... ဆယ်လုံးတောင်”

“ပြီးတော့... အရည်အသွေးကလည်း အဆင့်မြင့်ဆုံး နီးပါးကို ဖြစ်နေပါလား”

“ရှူး...”

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

“ဆရာ ဦးလေး စုယွီ က တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဆေးလုံး တွေ ဖော်တဲ့ နေရာမှာ... ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား ...”