အခန်း (၄၃-၄၄)

အခန်း ၄၃

"မင်းက ပုန်ကန်နေတာပဲ..."

ချန်လဲ့သည် အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်မသွားဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကစားလိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့၏။

သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်အသစ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သူ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

[မည်သည့်ပစ်မှတ်နှင့်မဆို ၅၀-၅၀ ခွဲဝေခြင်း] ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

[လူများ (တိရစ္ဆာန်များ) ကို ရိုက်နှက်ခြင်းက အလွန်နာကျင်စေနိုင်သည်] ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူသည် မီးဖိုအဖုံးကို ထုတ်ယူရန်ပင် ပျင်းရိနေပြီးခွေးမိုက်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ လက်သီးကိုသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် အခန်းထဲတွင် အလွန် ထူးဆန်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး ရန်လိုကာ မည်သည့် နည်းစနစ်မျှမရှိဘဲ အလိုအလျောက် သိစိတ်ကိုသာ လုံးလုံးလျားလျား အားကိုး၍ ခုန်အုပ် ကိုက်ခဲနေသော ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးခွေး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မည်သည့် ဝိညာဉ်ချီ လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသော်လည်း ကော်စေးကဲ့သို့ စေးကပ်နေကာ နောက်ဆုတ်သွားအောင် ရိုက်နှက်၍မရနိုင်ဘဲ ကောတန်၏ အထိခိုက်ဆုံး နာကျင်မှုနေရာများ (နှာခေါင်းထိပ်၊ နံရိုးပျော့များနှင့် ဝှေးစေ့များ ကဲ့သို့သော) အပေါ်သို့ တိကျစွာ လက်သီးဖြင့်ထိုးပြီး ခြေဖြင့်ကန်နေသော သေမျိုး ဆေးရောင်းသမား ကောင်လေး ဖြစ်ပေသည်။

"အာဝူး... အား... အား... အား... ဝုတ်..."

"ဘန်း..." (လက်သီးက ခွေး၏ နှာခေါင်းကို ထိုးလိုက်သည်)

"ငါ့ခြေထောက်... ဝုတ်... မကန်နဲ့တော့..."

"ဖြန်း..." (ခြေထောက်က ခွေး၏ ခြေထောက်ကို ကန်လိုက်သည်)

"ငါ့အမြီး... ငါ့အမြီး ကျိုးတော့မယ်... ဝုတ် ဝုတ်..."

"ဖျတ်..." (ခွေးမွှေးဆွဲနှုတ်သံဟု သံသယရှိသော အသံ)

ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု များများစားစား မဖြစ်စေသော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုများမှာ ခွေးကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်အောင် အမှန်တကယ်ပင် နာကျင်စေသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း ဟိတ်ဟန်ထုတ်ပြီး 'အထက်လူကြီးကို ဖယ်ရှားရန်' ကြိုးစားနေခဲ့သော ကောတန်သည် မည်သည့် နည်းစနစ်မျှ မပါဝင်သော်လည်း အလွန် နာကျင်စေသော 'ချန် စတိုင် လိပ်လက်သီး' ဖြင့် ချန်လဲ့၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံရကာ မိဘများကို အော်ဟစ်တမ်းတရင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် 'ဘုတ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကောတန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ ရှေ့လက် နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အသနားခံလိုက်တော့၏။

"အစ်ကိုလဲ့... အစ်ကိုလဲ့... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ဝုတ်... ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့... ဝုတ်..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားက ဝက်ဆီတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားလို့ပါ... ဖားပြုတ်က ဟင်္သာအသားကို စားချင်တာ... မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါ မမှန်ဘူး... ခွေးမိုက်က ဆရာကြီး ဖြစ်ချင်လို့ပါ... ဝုတ်..."

"ကျွန်တော် ထပ်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး... ဝုတ် ဝုတ်... အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုအရင်းပါပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အစ်ကိုကြီးပါ..."

"ဒီတစ်ခါတော့ ညီလေးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဝုတ်..."

ချန်လဲ့သည်လည်း တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် မောဟိုက်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ သူ၏ ခြေအောက်တွင် တုန်ယင်နေသော ကောတန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"အခု ဘယ်သူက ဆရာကြီးလဲဆိုတာ မင်း သိပြီလား..."

"သိပါပြီ... သိပါပြီ... အစ်ကိုက ဆရာကြီးပါ... ထာဝရ ဆရာကြီးပါ... ဝုတ်..." ကောတန်သည် ဆန်စေ့ကို ကောက်စားနေသော ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နောင်ကျရင် မင်း ထပ်ပြီး ပုန်ကန်ရဲသေးလား..."

"မရဲတော့ပါဘူး... မရဲတော့ပါဘူး... ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး... ဝုတ် ဝုတ်... အခုကစပြီး အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို အရှေ့သွားခိုင်းရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အနောက်ကို မသွားပါဘူး... အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ခွေးတွေကို လိုက်ဖမ်းခိုင်းရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ကြက်တွေကို မဖမ်းပါဘူး... ဝုတ်..."

ကောတန်သည် သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန် သူ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်ပြချင်နေသည့်အလား ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု မည်မျှပင် မြင့်မားနေပါစေ ယုတ္တိတန်မှုကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုထားသော ချန်လဲ့ကဲ့သို့ 'လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ကို ရူးသွပ်သူ' ၏ ရှေ့တွင် သူ့မှာ ရိုက်နှက်ခံရရန်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ကောတန် နားလည်သွားခဲ့၏။

ချန်လဲ့သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောတန်ကို ကန်လိုက်သည်။

"ထစမ်း... မင်း ဘယ်လောက် သနားစရာကောင်းလဲဆိုတာ ကြည့်ဦး..."

မောက်မာနေသော ကောတန်ကို သင်ခန်းစာ ပေးပြီးနောက် ချန်လဲ့သည် စနစ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော 'ခွေးဟောင်ဆေးလုံး' အလုံးနှစ်ဆယ်ကို ကြည့်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းကိုက်လာခဲ့ပြန်၏။

ထိုဆေးလုံးများကို သုံးစွဲရန် နည်းလမ်းမရှာနိုင်ပါက သူ ဆေးလုံးအသစ်များ ဖော်စပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အကုန်လုံးကို ကောတန်အား ကျွေးပစ်လိုက်ရမည်လား။ ဤခွေးမိုက်မှာ အလွန်အကျွံစား၍ ပေါက်ကွဲသွားမည်ကို ထားလိုက်ဦး အဓိကအချက်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုက အလွန်မြန်ဆန်စွာ တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ဆွဲဆောင်မိပါက သူ မည်သို့လုပ်ရမည်နည်း ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ လည်ပတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့၏။

ချန်လဲ့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားလိုက်၏။

"ယွဲ့ထန်... တစ်ခုခုလောက် ဆွေးနွေးရအောင်... ငါ မင်းအတွက် တပည့်တစ်ယောက် ရှာထားတယ်... ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိပြီး ကျင့်ကြံမှုကလည်း ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... သူ့ရဲ့ သဘာဝက နည်းနည်း အရိုင်းဆန်နေလို့ မင်းလို တင်းကျပ်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်က သူ့ကို သေချာဆုံးမဖို့ လိုအပ်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အေးစက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် စစ်မှန်သော အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့၏။

ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်မှ တပည့်တစ်ယောက်လော။ သူမက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလား။ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အား မည်သို့ ဦးညွှတ်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏ ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သိချင်စိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်၏။

"အိုး... ဘယ်သူလဲ..."

ချန်လဲ့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်၏။

"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ... မြင်ရင် မင်း သိသွားမှာပါ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ချန်လဲ့၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ဒဏ်ရာများဖြင့် အမြီးကုပ်နေသော်လည်း ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသော ညစ်ပတ်နေသည့် ခွေးလေးကို ချန်လဲ့က လက်ညှိုးထိုးကာ "ဒါက မင်း အသစ်လက်ခံလိုက်တဲ့ အမည်ခံတပည့်လေ" ဟု ပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်...

သူမသည် အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း ထို့နောက် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်ရွံ့ကာ ဒေါသထွက်မှု့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

"ချန်... လဲ့..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလှည့်စားရဲတာလဲ..."

ချန်လဲ့အပေါ် သူမ ထားရှိခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်ငယ်လေးမှာ ရယ်စရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

ချန်လဲ့သည် အမြန်ရှင်းပြလိုက်၏။

"ယွဲ့ထန်... ငါ ပြောတာ နားထောင်ပါဦး... ဒီကောတန်က အခု တကယ့်ကို ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေတာပါ..."

"သူ့ကို နည်းနည်းလောက် လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ရင် အိမ်စောင့်ဖို့နဲ့ အသားဒိုင်းလွှားအဖြစ်... အာ... မဟုတ်ဘူး... အကူအညီပေးဖို့ လုံးဝ စိတ်ချရတယ်လေ... သူ တစ်နေ့လုံး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေတာထက် ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကောတန်သည်လည်း နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှေ့လက်များဖြင့် ဦးညွှတ်ပြီး မြှောက်ပင့်သော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... တပည့် ကောတန်က ဆရာ့ကို အရိုအသေပေးပါတယ်... ဝုတ်... အခုကစပြီး ကျွန်တော် သေချာပေါက် လိမ္မာပြီး ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံပါ့မယ်... ဝုတ်..."

ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်လား။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အေးစက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကောတန်ကို စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံဖြင့် ထိုခွေးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

အစောပိုင်းက သူမ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခု စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုခွေးမိုက်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ချီများ လှိုင်းထနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ပြန့်ကျဲနေပြီး မတည်ငြိမ်သော်လည်း နယ်ပယ်ကိုတော့ အတုခိုး၍ မရနိုင်ချေ။

ဤသည်က မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သာမန် ခွေးတစ်ကောင်က ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်သွားသည်။ မသေမျိုးဆေးလုံးကို စားလျှင်ပင် ဤမျှ မြန်ဆန်မည်မဟုတ်ချေ ဟု သူမ တွေးလိုက်မိ၏။

သူမသည် ချန်လဲ့ကို ဓားများကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း သူ့ကို ဘာကျွေးလိုက်တာလဲ..."

ချန်လဲ့သည် ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ဟီးဟီး... နည်းနည်း... ဘိုးဘေးတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်တဲ့ ခွေးစာ နည်းနည်းပါ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ အံ့သြမှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ ချန်လဲ့၏ 'ငါ့ကို မြန်မြန် ချီးကျူးလိုက်ပါ' ဆိုသည့် ကြွားဝါသော အမူအယာကို သူမ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကံဆိုးမှုမှ ကောင်းချီးတစ်ခု ခံစားခဲ့ရကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော်လည်း သရဲဘောကြောင်နေဆဲဖြစ်သော ထိုရွှေအမြုတေ နတ်ဆိုးခွေးကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားမဲ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤလူနှင့် အတူရှိနေပါက အလွန် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာများပင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပုံ ရပေသည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချကာ ဤကိစ္စကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံလိုက်၏။

ထားလိုက်ပါတော့ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိသော ခွေးတစ်ကောင်ကို သာမန် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံ၍ မရတော့ချေ။ သူ့ကို အမိန့်ပေးရန် စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်အနေဖြင့် မိမိအနားတွင် ထားရှိခြင်းက လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိပေသည်။ သူ့ကို အပြင်ထွက်ပြီး ပြဿနာရှာခွင့် ပေးခြင်းထက်စာလျှင် ပိုကောင်းပေသည် ဟု သူမ တွေးလိုက်မိ၏။

"မင်း... ဒီကိုလာခဲ့..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်က ကောတန်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ကောတန်သည် သူ၏ အမြီးကို ကုပ်ထားကာ သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးကပ်သွားပြီး သူမကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဝုတ်... ဆရာ... သခင်မ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အေးစက်သော လေထုတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ချန်လဲ့သည် ကောတန်၏ တင်ပါးကို ကမန်းကတန်း ကန်လိုက်သည်။

"သူ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်လေ... မင်းက ဘာစည်းကမ်းမှ မရှိတာပဲ..."

ကောတန်သည် တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ စကားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်၏။

"ဆရာ... ဆရာ... တပည့် ကောတန်က ဆရာ့ကို အရိုအသေပေးပါတယ်... ဝုတ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကောတန်သည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် အမှန်တကယ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့လက်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချကာ ထူးဆန်းသော ဦးညွှတ်သည့် ဟန်အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဤရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် နှစ်များစွာ အေးခဲနေခဲ့သော သူမ၏ တာအို နှလုံးသားမှာ ကွဲအက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအယာကို အတင်းအကျပ် ထိန်းသိမ်းထားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာပြီဆိုတော့... မင်း စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်... နောင်ကျရင် မင်း ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံရမယ်... မပျင်းရဘူး... ပြီးတော့ ပြဿနာရှာဖို့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို လုံးဝ အားမကိုးရဘူး... မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ဆရာ့ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာပါ့မယ်... ဝုတ်... ကောတန်က သေချာပေါက် လိမ္မာပြီး ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံကာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ ခွေးကောင်းတစ်ကောင် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်..."

ကောတန်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အသံမြည်အောင် ပုတ်လိုက်သည်။

ချန်လဲ့သည် ဤ 'သဟဇာတဖြစ်သော ဆရာနှင့် တပည့်' မြင်ကွင်းကို ဘေးမှ ကြည့်နေပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ်ခု ပြီးသွားပြီ...

စနစ်ထဲရှိ 'ခွေးဟောင်ဆေးလုံး' မှာ သူ၏ နှလုံးသားကို ဖိထားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကောတန်၏ နေရာချထားရေး ပြဿနာကို ယာယီ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟူး... လမ်းခရီးက ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတယ်..." ချန်လဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခြားသူများ၏ သံသယကို မဆွဲဆောင်ဘဲ ထိုဒုက္ခပေးသော ဆေးလုံးများကို မည်သို့ ဘေးကင်းပြီး ထိရောက်စွာ အသုံးပြုရမည်ကို စတင် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဘဝသည် 'ငါ ချမ်းသာပြီ' နှင့် 'ငါ သေပြီ' ကြားတွင် အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေသည်ဟု သူ ခံစားရသဖြင့် ထိုအရာက လူကို နှလုံးရောဂါ ရစေလောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေပေသည်။

ကောတန်အတွက်မူ သူသည် အသစ်အသိအမှတ်ပြုထားသော 'ဆရာ' ၏ ခြေရင်းတွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မြင့်တက်လာသော စွမ်းအားများကို ခံစားနေရင်း အစ်ကိုကြီး၏ ရိုက်နှက်မှုကို မခံရဘဲ ဆရာ့ကို မည်သို့ ဖျော်ဖြေရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့၏။ ခွေးဘဝက ခက်ခဲလှပေသည် ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့ရာတွင် အရင်ကထက် ပို၍ မျှော်လင့်စရာများ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အသားခြောက်များ အလုံအလောက် ရှိနေမည် မဟုတ်ပါလား ဟု သူက အကောင်းမြင်စွာ တွေးလိုက်၏။

ဤရယ်စရာကောင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ကောတန်၏ ခိုင်မာသော ရွှေအမြုတေ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိပြီး ချန်လဲ့၏ 'ငါ့ကို မြန်မြန် ချီးကျူးလိုက်ပါ' ဆိုသည့် ကြွားဝါသော အမူအယာနှင့်အတူ ကောတန်၏ သရဲဘောကြောင်သော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားမဲ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤလူနှင့် အတူရှိနေပါက လူတစ်ယောက်၏ သွေးပေါင်ချိန်ကို မြင့်တက်စေသော 'အံ့သြစရာများ' က အမြဲတမ်း ရှိနေပုံရပေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ချန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတွင် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်ဖွယ်ရှိသည့် 'လူနှင့်ခွေး ဆရာနှင့် တပည့်' ဆက်ဆံရေးကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံလိုက်ကာ ဤလူရွှင်တော် နှစ်ယောက်ကို ထပ်ကြည့်ရန် ပျင်းရိသဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခါပစ်ပြီး သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေတော့၏။

အခန်း ၄၄ - နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရှင်းလင်းခြင်း

ချင်းရှီးတောင်ထိပ် လင်းကျူ ကျင့်ကြံအားထုတ်ရာ စံအိမ်တော်အတွင်း။

လေထုထဲတွင် မြူခိုးများနှင့် လက်ဖက်ရည်ရနံ့များ ထူထပ်စွာ လွင့်ပျံနေ၏။ လင်းကျူသည် တရားထိုင်ရာ ကူရှင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး ပေးပို့လာသော ကျောက်စိမ်းမှတ်တမ်းတစ်ခုပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူမ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံသည် အတွင်းရှိ သတင်းအချက်အလက်များကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

"ဝူယိုမြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံး လေမည်းတောင်တန်းရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ မကြာသေးခင်က 'ဘေးကပ်ဆိုးမီးတောက်သားရဲ' အုပ်စုတွေကြားမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေပါတယ်... သားရဲဘုရင်တစ်ကောင်က သူတို့ကို ဦးဆောင်နေတယ်လို့ သံသယရှိရပြီး သူတို့ ဖန်တီးနေတဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေက ပိုမိုဆိုးရွားလာကာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သေမျိုးရွာတွေကို ထိခိုက်နစ်နာစေပါတယ်... သူတို့ကို ရှင်းလင်းဖို့အတွက် ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို စေလွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်..."

ဝူယိုမြို့... လင်းကျူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွား၏။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဝူယိုမြို့အပြင်ဘက်ရှိ တပည့်လက်ခံပွဲ အခမ်းအနားတွင် အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် အေးစက်ပြီး ခေါင်းမာသော ထိုမိန်းကလေး... ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာခဲ့သည်။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး သုံးနှစ်တိုင်ခဲ့လေပြီ။ သူမ၏ သီးသန့် ပြုစုပျိုးထောင်မှုနှင့် မိန်းကလေး၏ ကိုယ်ပိုင် အံ့မခန်း ပါရမီတို့ကြောင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့၏။ သူမ၏ ရေစွမ်းအင် နည်းစနစ်များမှာ ပို၍ပင် သန့်စင်ပြီး ကျွမ်းကျင်လာကာ သူမ၏ ရွယ်တူများထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ရှာရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သို့ရာတွင်... လင်းကျူသည် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ဤကလေးမလေး၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အလွန်အမင်း အထီးကျန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ လစဉ် ဂိုဏ်းမှ ထောက်ပံ့ကြေးကို ယူခြင်းနှင့် ခေါ်ယူချိန်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူခြင်းမှလွဲ၍ အခြားသော တပည့်များနှင့် သူမ လုံးလုံးလျားလျားနီးပါး အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ချေ။ တစ်နေ့လုံး သူမသည် သူမ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် ကျင့်ကြံနေခြင်း သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ် ခန်းမဆောင်တွင် ရှေးဟောင်း စာအုပ်စာတမ်းများကို ဖတ်ရှု့နေခြင်းတို့ဖြင့် အသံတိတ် ဘူးသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ နေထိုင်နေခဲ့၏။ ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပြန်သော လေ့ကျင့်ရေး တာဝန်များကို တစ်ခုမျှ သူမ လက်မခံခဲ့ချေ။

ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်သည် တင်းမာမှုနှင့် ပြေလျော့မှုတို့၏ မျှတမှုကို လိုအပ်ပေသည်။ လှည်းတစ်စီး တည်ဆောက်ရန် မိမိကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်ထားခြင်းမှာ မည်သို့မျှ ကောင်းမွန်သော မဟာဗျူဟာ မဟုတ်ချေ။ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံနှင့် စိတ်နေစိတ်ထားကို ရင့်ကျက်စေခြင်းတို့မှာလည်း ထပ်တူပင် အရေးကြီးလှပေ၏။ အထူးသဖြင့် သူမသည် ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းတော့မည် ဖြစ်ရာ ပိုမို ပြီးပြည့်စုံသော ရွှေအမြုတေကို ဖွဲ့စည်းရန်အတွက် လေ့ကျင့်ရေးထွက်ရန်နှင့် ကမ္ဘာလောကကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ဒီဝူယိုမြို့ တာဝန်က အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပဲ... အခက်အခဲကလည်း အသင့်အတင့်ရှိပြီး သူမကလည်း အဲ့ဒီနေရာနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားဆိုတော့..."

လင်းကျူသည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။ သူမ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ သူမသည် သတင်းစကား တစ်ခုကို ပေးပို့လိုက်လေသည်။

မကြာမီတွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ဖြောင့်မတ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အေးစက်သော အမူအယာနှင့် နောက်ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထားသော လူငယ်တပည့်တစ်ဦးသည် စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ အမြန်လျှောက်ဝင်လာပြီး ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်တာလား..."

ရောက်လာသူမှာ လင်းကျူ၏ ကိုးယောက်မြောက် တပည့် ယွင်လဲ့ပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချင်းရှီးတောင်ထိပ်တွင် နာမည်ကြီး ကျင့်ကြံခြင်း ရူးသွပ်သူနှင့် ဓားအရူး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ သဘာဝမှာ ဖြောင့်မတ်ပြီး စကားပြောရာတွင် မကျွမ်းကျင်ကာ ဓားတာအိုနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ စွဲလမ်းနေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း နေတတ်သော်လည်း ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အေးစက်သော အထီးကျန်မှုနှင့် မတူဘဲ သူ၏ အထီးကျန်မှုမှာ သန့်စင်သော 'သိုင်းပညာ ရူးသွပ်သူ' တစ်ဦး၏ သီးသန့်နေထိုင်မှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

"ယွင်လဲ့..." လင်းကျူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဝူယိုမြို့ အနီးမှာ ပြဿနာရှာနေတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ ရှိနေတယ်... ဂိုဏ်းက ရှင်းလင်းရေး တာဝန်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်ထားတယ်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရမယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ယွင်လဲ့၏ မျက်ခုံးများ အလိုအလျောက် ကျုံ့ဝင်သွား၏။ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ရှင်းလင်းရမယ် ဟုတ်လား။ ဤကဲ့သို့သော တာဝန်မျိုးမှာ သူ၏ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာအစား သူသည် ဓားပညာများကို ပိုမို လေ့ကျင့်လိုပေ၏။ သို့ရာတွင် သူသည် ဆရာ့ကို အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် မငြင်းဆန်ဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ... ဒီတပည့် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်..."

"မရဘူး..." လင်းကျူက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ညီမလေး ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားရမယ်..."

"ညီမလေး ယဲ့လား..."

ယွင်လဲ့သည် ခဏတာ မှင်တက်သွား၏။ အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှိသော်လည်း ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျားနီးပါး ကိုယ်ပျောက်နေတတ်သော ထိုညီမလေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိပ်ပြီး မှတ်မှတ်ရရ မရှိလှချေ။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်နေပုံရကြောင်းကိုသာ သူ ဝေဝါးစွာ မှတ်မိနေပေသည်။

"သူမက... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား... ဒီလို တာဝန်မျိုးက လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်လို့လား..."

"သူမ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်နေလို့ပဲ..."

လင်းကျူ၏ လေသံမှာ ညင်သာသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရချေ။

"ယွဲ့ထန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက လုံလောက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူမက လက်တွေ့တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး ရင့်ကျက်အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သူမထက် ပိုမြင့်သလို မင်းမှာ အတွေ့အကြုံလည်း အများကြီး ရှိတယ်... မင်း အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မယ်ဆိုရင် ငါ စိတ်အေးရတယ်... သူမကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးပါ... သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံဖို့ချည်းပဲ အာရုံစိုက်ခွင့် မပေးနဲ့... ကျင့်ကြံရခြင်းရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့သွားစေလိမ့်မယ်..."

ယွင်လဲ့သည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး 'ကျင့်ကြံတာက ပိုကောင်းပါတယ်' ကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ ဆရာ၏ တည်ငြိမ်သော ခိုင်မာသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ဒီတပည့် နာခံပါ့မယ်..."

"သွားတော့... သူမရဲ့ ခြံဝင်းကို သွားပြီး သူမကို ရှာလိုက်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ယွင်လဲ့သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး တာဝန်ကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ကာ ဓားလေ့ကျင့်ရန် မည်သို့ ပြန်လာရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့၏။

ညီမလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားရမယ် ဟုတ်လား တကယ့်ကို ဒုက္ခပဲ... သူမက သူ့ကို အရမ်းကြီး နောက်ဆွဲမထားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့တာပေါ့...

ယွင်လဲ့သည် သူ၏ ဓားအလင်းတန်းကို စီးနင်းကာ ယဲ့ယွဲ့ထန် နေထိုင်သော တိတ်ဆိတ်သည့် ခြံဝင်းငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်သို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူ တံခါးကို ခေါက်တော့မည့်အချိန်မှာပင် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ဝေဝါးစွာ ထွက်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့်... မိမိကိုယ်ကို သံသယဝင်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထပ်တလဲလဲ ရိုက်ခတ်နေသော ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေသည့် 'ရွှစ်' ခနဲ ဓား အသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ပြီးလျှင် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ 'ဟူး... ဟူး...' ဟူသော ထူးဆန်းသည့် အသံတစ်ခုနှင့်လည်း ရောနှောနေသည်။

ယွင်လဲ့သည် ခြံဝင်းတံခါး၏ အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ အလိုအလျောက် ကိုင်းညွတ်သွားပြီး သေချာစွာ ကြည့်လိုက်၏။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အဝါရောင်ရှိပြီး သာမန်ပုံစံရှိကာ ညစ်ပတ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်သည် ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်း၏ နောက်ခြေနှစ်ဖက်မှာ ဟန်ချက်ညီစေရန် ရုန်းကန်နေရပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ ရှေ့ခြေတစ်ဖက်ကမူ တစ်နေရာရာမှ ကောက်ယူလာသော သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ကိုင်းကို လူ့လက်တစ်ဖက်ကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး... သင့်လျော်သော ပုံစံဖြင့် ဟန်ရေးပြနေသည်။

ဟန်ရေးပြနေသည်မှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ လင်းကျူ၏ နာမည်ကြီး ဓားပညာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော 'ပင်လယ်ရှစ်စင်း လှန်မှောက်ခြင်း' ၏ အစပြု ကိုယ်နေဟန်ထားပင် ဖြစ်သည်။

သစ်ကိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ချိန်တွင် ၎င်းသည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရေအရှိန်အဝါ တစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် ဖန်တီးလိုက်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုကွဲသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေကာ ရေကျသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ အလွှာလိုက် ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့၏... အာ... အလွှာလိုက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ် မဟုတ်လား။ စွမ်းအားက သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကိုတောင် စိုစွတ်စေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပေမဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒရဲ့ သိမ်မွေ့မှုက တကယ်ကို နည်းနည်းလေး ဆင်တူနေတာပဲ...

ပို၍ မျက်စိစူးစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုခွေးလေးက သစ်ကိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ၎င်း၏ တင်ပါးမှ 'ဖူး... ဖူး...' ဟူသော လေလည်သံ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ 'ဓားကွက်များ' အတွက် တွန်းအား ကို ပေါင်းထည့်ပေးနေသည့်အလား ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ခွေးလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ထိုအရာကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေသည့် တည်ကြည်လေးနက်ပြီး အားကြိုးမာန်တက် လုပ်ဆောင်နေသော အမူအယာတစ်ခု ရှိနေပေ၏။

ယွင်လဲ့ - "..."

သူသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ယမ်းကာ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်၏။ သူ အိပ်ရာနိုး မြန်သွားလို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာများလား။ ခွေးတစ်ကောင်က 'ပင်လယ်ရှစ်စင်း လှန်မှောက်ခြင်း' ကို အသုံးပြုနေတာကို ဆရာသာ မြင်သွားရင် ဘယ်လိုတွေးမလဲ။

မကြာသေးခင်က သူ ဓားပညာတွေကို အရမ်းပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်နေခဲ့လို့ စိတ်စွမ်းအင်တွေ အရမ်းကုန်ခန်းသွားပြီး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာ သေချာတယ်... ခွေးတစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဓားပညာကို လေ့ကျင့်နိုင်မှာလဲ... ပြီးတော့ 'ပင်လယ်ရှစ်စင်း လှန်မှောက်ခြင်း' ကိုတဲ့လား... ဒါက နေအနောက်ဘက်က ထွက်လာတာထက်တောင် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသေးတယ်...

သူ မိမိကိုယ်ကို သံသယဝင်နေစဉ်မှာပင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ခွေးလေးသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားလိုက်ရပုံရ၏။ ၎င်း၏ နားရွက်များ ထောင်တက်သွားပြီး ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ 'ဝှစ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပြုတ်ကျသွားပြီး လျှာကို ထုတ်ကာ အမြီးကို ရူးသွပ်စွာ ခါရမ်းရင်း ချစ်စရာကောင်းပြီး တုံးအသော ခွေးပုံစံသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ စောစောက 'ခွေးဓားသမား' မှာ ယွင်လဲ့၏ နေ့ခင်းအိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည့်အလားပင်။ လေထုထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား မပျောက်ကွယ်သွားသေးသော အလွန် မှိန်ဖျော့သည့် စိုစွတ်သော ရေခိုးရေငွေ့များနှင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထူးဆန်းသော ရနံ့လေးကသာ တစ်စုံတစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်းကို သက်သေပြနေပေ၏။

ယွင်လဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အကြိမ်အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ဤထူးဆန်းသော ပြဿနာကို ဆက်လက် မစူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားကို သပ်ရပ်အောင် လုပ်ကာ ခြံဝင်းတံခါးကို ခေါက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာပြီး အေးစက်သော အမူအယာဖြင့် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် တံခါးဝတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယွင်လဲ့ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကိုယွင်... ကိစ္စရှိလို့လား..."

ယွင်လဲ့သည် စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထားလိုက်ပြီး အနားသို့ ရောက်လာကာ ခေါင်းကို စောင်း၍ သူ့ကို ရှင်းပြ၍မရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည့် ညစ်ပတ်နေသော ခွေးလေးကို လျစ်လျူရှုရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတိုချုံး ပြောပြလိုက်၏။

"ဆရာ့ရဲ့ အမိန့်အရ သောင်းကျန်းနေတဲ့ ဘေးကပ်ဆိုးမီးတောက်သားရဲ အုပ်စုကို ရှင်းလင်းဖို့ ဝူယိုမြို့ အပြင်ဘက်က လေမည်းတောင်တန်းဆီ မင်းကို ခေါ်သွားရမယ်... ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပါ... မနက်ဖြန် မနက် ဂိုဏ်းတံခါးဝမှာ ငါတို့ ဆုံကြမယ်..."

စကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ နူးညံ့သော မျက်ခုံးများမှာ သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် ကျုံ့ဝင်သွား၏။ သူမသည် အခြားသူများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရသည်ကို တကယ်ကို မနှစ်သက်ဘဲ ဤကဲ့သို့သော အချိန်ကုန် လူပန်းဖြစ်ရသည့် အလုပ်မျိုးတွင် ပါဝင်ရန် ပို၍ပင် ဆန္ဒမရှိချေ။ သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်လိုသည် သို့မဟုတ်... လူရှုပ်တစ်ယောက်နှင့် အချိန်ဖြုန်းလိုပေ၏။ သို့ရာတွင် သူမသည် ဆရာ့ကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"နားလည်ပါပြီ... စီနီယာအစ်ကို... မနက်ဖြန် အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အနောက်ဘက်ရှိ အခန်းထဲမှ ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ထိုသူမှာ ချန်လဲ့ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် နားထောင်နေခဲ့ပြီး သူတို့ တာဝန်တစ်ခု သွားရမည်ဟူသော အကြောင်းနှင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် အတူတူ ခရီးသွားရမည်ဟူသော အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ သတိပေးခေါင်းလောင်းများ ချက်ချင်း မြည်လာတော့သည်။