အခန်း (၄၆-၄၆)

အခန်း ၄၅

"နေဦး... နတ်ဆိုးတွေကို ရှင်းလင်းရမယ်... အဲ့ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စကို... ယွဲ့ထန်... မင်း ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း သွားနိုင်မှာလဲ..."

ချန်လဲ့သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြေးထွက်လာပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်ကာ 'စိုးရိမ်ပူပန်မှု' မျက်နှာထားဖြင့် ယွင်လဲ့ကို အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒီစီနီယာအစ်ကို... ယွဲ့ထန်က ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံ မရှိသေးဘူး... သူမ ခင်ဗျားနဲ့ တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်သွားမှာကို ကျွန်တော် စိတ်မချဘူး... ကျွန်တော်လည်း သူမနဲ့အတူ လိုက်ရမယ်... အနည်းဆုံးတော့ သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့် လူတစ်ယောက် ရှိတာပေါ့..."

ယွင်လဲ့၏ အကြည့်သည် ချန်လဲ့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မရှိသလောက်ဖြစ်နေသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းများကို အာရုံခံမိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော အထင်အမြင်သေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့၏။

ဆေးရောင်းသမား ကောင်လေးတစ်ယောက်လား သေမျိုး ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်က အနည်းဆုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်နဲ့ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် သားရဲဘုရင်တစ်ကောင်တောင် ရှိနေနိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲ အုပ်စုကို ရှင်းလင်းဖို့ သွားမှာကို လိုက်ဖို့ ကြံစည်နေသည်။ ဒါက သေချင်လို့ သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို နောက်ဆွဲထားဖို့ ပုံစံဖြစ်နေသည်။

သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေပြီး အထက်စီးဆန်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေ၏။

"မလိုအပ်ပါဘူး... ညီမလေးယဲ့ကို ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နိမ့်ကျတယ်... ငါတို့နောက် လိုက်လာတာက ဒုက္ခပိုပေးရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်... ဂိုဏ်းထဲမှာပဲ နေပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ..." စကားလုံးများမှာ ယဉ်ကျေးနေသေးသော်လည်း 'မင်းက မထိုက်တန်ဘူး' ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မှာ ဖုံးကွယ်၍မရအောင် ပေါ်လွင်နေပေသည်။

စကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်လဲ့မှာ ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

"ဟေး... မင်းက ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတာလဲ... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျနေတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ... ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျတဲ့သူ တစ်ယောက်က နတ်ဆိုးတွေကို ဖယ်ရှားပြီး တာအိုကို ကာကွယ်ချင်တဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိလို့မရဘူးလား... ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... ငါ ချန်လဲ့က တခြားအရာတွေမှာ မတော်ပေမဲ့ ငါက ရဲရင့်တယ်... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေကျရင် ယွဲ့ထန်အတွက် ဓားတွေကိုတောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ယွဲ့ထန်က ငါ အလုပ်အကျွေးပြုတာကို အသားကျနေပြီ... သူမနားမှာ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးဖို့၊ ရေခပ်ပေးဖို့နဲ့ ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ငါ မရှိရင် သူမက သူမရဲ့ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို ထုတ်သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟုတ်တယ်မလား ယွဲ့ထန်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် တွတ်လိုက်၏။

သူ၏ ကောက်ကျစ်သော ယုတ္တိကြောင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ သူမ၏ နဖူးမှ သွေးကြောများ ထောင်ထသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ချန်လဲ့ ဖန်တီးခဲ့သော အဆုံးအစမရှိသည့် ထူးဆန်းစွာ အာနိသင်ရှိသော 'ဆေးလုံး' များကို တွေးမိပြီး... သူ့ကို တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပါက သူ မည်ကဲ့သို့သော ပြဿနာများ ဖန်တီးမည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် သူ့ကို အနားတွင် ထားရှိခြင်းက 'ပိုမို အန္တရာယ်ကင်း' လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ယွင်လဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုယွင်... သူ့ကို လိုက်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ... သူ့မှာ... အသုံးဝင်နိုင်တဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ နည်းလမ်းတချို့ တကယ်ရှိပါတယ်... သူ့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားပြီး ပြဿနာ မရှာခိုင်းပါဘူး..."

ယဲ့ယွဲ့ထန် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်လဲ့သည် အလွန်အမင်း ဆန္ဒမရှိဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ခေါ်သွားရခြင်းမှာ ဒုက္ခများလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူသည် အတင်းအကျပ် ထပ်မံ ငြင်းဆန်၍ မရတော့ချေ။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းကို အေးစက်စွာ ချန်ရစ်ခဲ့ရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်း သဘောပါပဲ... မနက်ဖြန် ဂိုဏ်းတံခါးဝမှာ ဆုံမယ်... နောက်မကျစေနဲ့..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှ ထပ်နေပါက သူ၏ အဆင့်အတန်း ကျဆင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား သူသည် လှည့်ကာ ဓားဖြင့် အမြန်ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ချန်လဲ့သည် ယွင်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်ပြီး ဝင့်ကြွားနေသည်။

"ဟွန့်... ကောင်စုတ်လေး... ငါ့ကို ထားခဲ့ချင်နေတာလား... ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း ပြဿနာတွေပဲ ဖန်တီးမနေဘဲ မင်းပြောသလို အသုံးဝင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်..."

ချန်လဲ့က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ... ငါ ချန်လဲ့က လှုပ်ရှားပြီဆိုရင် တစ်ယောက်က နှစ်ယောက်နဲ့ ညီတယ်... အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ရှင်းလင်းသွားအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခြေရင်းရှိ ကောတန်သည် ဤကိစ္စကို လက်မခံနိုင်တော့ချေ။ ၎င်းသည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ချန်လဲ့၏ ဘောင်းဘီခြေထောက်ကို ကုတ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခေါ်သွားပါ... ဝုတ်... ကျွန်တော် အဝေးကြီး ခရီးမထွက်ဖူးဘူး... ဝုတ်... ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကမ္ဘာလောကကြီးကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး... ဝုတ်... ကျွန်တော် အခု ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်... အထိနာလည်း ခံနိုင်တယ်... ဝုတ်... ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဆရာ့အတွက်... အာ... ဆရာနဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက် စီးတော်ယဉ် အနေနဲ့တောင် အသုံးတော်ခံနိုင်တယ်... ဝုတ်..."

သူတို့ သားရဲတွေကို သွားတိုက်ခိုက်ကြမည်ဟူသော စကားကို ကြားခဲ့ရသည်။ ကောတန်သည် ယခုအခါ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ စွမ်းရည်များကို ပြသရန် နေရာမရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့သည် သူ့ကို ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလုပ်ဖို့ လိုက်မှာလဲ... မင်းရဲ့ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်နဲ့ အပြင်ခေါ်သွားရတာက ရှက်စရာကောင်းရုံသာမက မင်းက နောက်ခြေထောက်တွေနဲ့ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အခွင့်အရေးရတိုင်း လူစကားပြောနေသေးတယ်... ပြီးတော့ လေလည်တာကို အားကိုးပြီး ပျံသန်းရတာကိုလည်း သဘောကျသေးတယ်... မင်းက ဖောက်ပြန်နေတဲ့ နတ်ဆိုးခွေးတစ်ကောင်ဆိုတာကို လူတွေ မသိမှာစိုးနေတာလား... အိမ်မှာပဲ နေပြီး အိမ်စောင့်နေ..."

ကောတန်၏ ခွေးမျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ကျသွားပြီး သူ၏ နားရွက်များ ကျဆင်းသွားကာ အမြီးမှာလည်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားတော့၏။ သူ၏ မျက်ရည်ဝဲပြီး သနားစရာကောင်းသော ခွေးမျက်လုံးများသည် ချန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ကြည့်ကာ ညည်းတွား ငိုယိုသံများ ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအယာက 'ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ငါ့ကို မင်းတို့ ထားခဲ့ရက်လား' ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် အနည်းငယ် နေရခက်လာပြီး ခေါင်းကို လွှဲလိုက်၏။ သို့သော် ချန်လဲ့မှာမူ စိတ်ထားတင်းမာလှသည်။

"ချစ်စရာကောင်းအောင် လုပ်ပြနေလည်း အလကားပဲ... ပြန်သွားပြီး မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဓားပညာကိုသာ သွားကျင့်နေ..."

နောက်ဆုံးတွင် ကောတန်သည် မည်မျှပင် လူးလှိမ့်နေစေကာမူ မည်မျှပင် ပူဆာနေစေကာမူ ချန်လဲ့က သူ့ကို ခေါ်သွားရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့၏။ ခွေးမိုက်မှာ ယခုအခါ နေရာအနှံ့တွင် 'ပုံမှန်မဟုတ်သော' အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အပြင်သို့ ခေါ်သွားရန် အလွန် မျက်စိစူးစရာ ကောင်းနေသောကြောင့်ပင်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း ဖူတူတောင် ဂိုဏ်းတံခါးဝတွင်။

ယွင်လဲ့သည် ထိုနေရာတွင် စောင့်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ကာ ပြတ်သားနေပြီး အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ဆီးနှင်းများထက်ပင် ဖြူဖွေးသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယဲ့ယွဲ့ထန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး "ညီမလေးရဲ့ ကျက်သရေရှိမှုက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ" ဟု တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုမျှသာ ဖြစ်သည် သူ၏ အမြင်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မည်မျှပင် လှပနေစေကာမူ ဓားတာအိုလောက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိချေ။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့၏။ အနောက်တွင် ချန်လဲ့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများပါရှိသည့် သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ကြေးဝါမီးဖိုအဖုံးကို နင်းကာ ယိမ်းထိုးလျက် ပျံသန်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အဆင်ပြေနိုင်သေးသော်လည်း သူ၏ မျက်ခွံများကို အလှုပ်ခတ်ဆုံး ဖြစ်စေသောအရာမှာ... ချန်လဲ့၏ အနောက်တွင် ယမန်နေ့က သူ တွေ့ခဲ့သော ညစ်ပတ်သည့် ခွေး ကောတန် အမှန်တကယ် လိုက်ပါလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ကောတန်သည် ပြန်မောင်းထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တတ်မရပ်ရဲဘဲ ခြေလေးဖက်လုံးဖြင့်သာ လိမ္မာစွာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့၏။ သို့သော် သူ၏ ပါးစပ်တွင် ဖာထေးထားသော အထုပ်ငယ်လေး တစ်ထုပ်ကို ကိုက်ထားပြီး သူ၏ ခွေးမျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေကာ 'ငါ သွားချင်တယ်... ငါ သွားချင်တယ်' ဟူသော စွဲလမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ချန်လဲ့ကို မြှောက်ပင့်ရန် တစ်ခါတစ်ရံ အမြီးကို ခါရမ်းကာ 'ဝူး... ဝူး...' ဟူသော ညည်းတွားသံများကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

ချန်လဲ့သည် ကောတန်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း စေးကပ်နေတဲ့ ခွေးရေခွံ ပလာစတာ... ငါ မင်းကို ခေါ်မသွားဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ... ဒါကြောင့် ငါ ခေါ်မသွားဘူး... ပြန်သွားစမ်း..."

ကောတန် - "ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် စကားပြောတတ်သော ခွေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်သွားခြင်းက အရမ်း မျက်စိစူးစရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားရပုံဖြင့် သူမ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောတန်... ပြန်သွားတော့..."

ကောတန်သည် ၎င်း၏ သနားစရာကောင်းသော အကြည့်ကို ယဲ့ယွဲ့ထန်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပို့လွှတ်လိုက်၏။

"ဆရာ... ဝုတ်... ဒီတပည့်က အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရဖို့နဲ့ လောကကြီးကို ပိုသိမြင်လာဖို့ အပြင်ထွက်ချင်တာပါ... ဒါမှ ဆရာ့ကို ပိုကောင်းအောင် အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်မှာပေါ့... ဝုတ်..."

ခွေးတစ်ကောင်က လူစကား ပြောနိုင်သည်ကို ယွင်လဲ့ အံ့သြမသွားပေ ။ လူနှင့် ခွေးတို့၏ ချစ်ခင်ယုယမှု ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရင်း ယွင်လဲ့သည် ဒေါသမီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆေးရောင်းသမား ကောင်လေးကဲ့သို့သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ခေါ်သွားရခြင်းက မလုံလောက်သေး၍ အသိဉာဏ် မရှိပုံရသော ခွေးမိုက်တစ်ကောင်ကိုပါ ခေါ်သွားရဦးမည်။ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို သွားရှင်းလင်းမှာလား ဒါမှမဟုတ် အပျော်ခရီး ထွက်မှာလား မသဲကွဲပေ။

သူသည် သူ၏ စိတ်မရှည်မှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေးယဲ့... ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ငါတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်က ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ချန်လဲ့သည် အခြေအနေကို အမြန်ထိန်းသိမ်းလိုက်၏။

"အိုး... စီနီယာအစ်ကိုယွင်... ကြည့်ပါဦး... ဒီခွေးက လမ်းတွေကို သိတယ်ဗျ... သူ့ရဲ့ အနံ့ခံအာရုံကလည်း အရမ်းထက်မြက်တယ်... သူက ငါတို့ကို သတိပေးနိုင်တယ်လေ... သူ့ကို ခေါ်သွားရင် အသုံးဝင်နိုင်မယ် ထင်တယ်... ဟုတ်တယ်မလား ကောတန်..."

ကောတန်သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို အားကြိုးမာန်တက် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဝုတ် ဝုတ်... အသုံးဝင်တယ်... အသုံးဝင်တယ်... ကျွန်တော့် နှာခေါင်းက အရမ်း ထက်မြက်တယ်... ဝုတ်..."

ယွင်လဲ့သည် လူနှင့် ခွေးတို့ အတိုင်အဖောက် ညီနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခါပစ်ပြီး ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ဆရာ၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်သောကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဓားပညာများကို လေ့ကျင့်ရန် တောင်ထိပ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားချင်နေခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ကာ သွားကြားထဲမှ စကားလုံး အနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်၏။

"ချက်ချင်း ထွက်မယ်... တကယ်လို့ မင်းတို့က နောက်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို မယဉ်ကျေးဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

မျက်ကွယ်ရာသို့ ရောက်လျှင် စိတ်ထဲက ပျောက်သွားမည်ဟု တွေးကာ သူသည် ဦးဆောင်၍ ဓားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။

ချန်လဲ့သည် ကောတန်ကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ပြီး မီးဖိုအဖုံးကို မောင်းနှင်ကာ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားဖြင့် ပျံတက်သွားသည်။ ကောတန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် 'အာဝူး' ဟု အော်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခြေလေးဖက်လုံး လေထဲတွင် မျောပါသွားကာ ၎င်း၏ ထူးခြားသော အနိမ့်ပျံ လေလွင့်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ 'ဖူး' ဟူသော အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ မီးဖိုအဖုံး၏ ဘေးတွင် ယိမ်းထိုးလျက် လိုက်ပါသွားတော့၏။

အဆင်မပြေသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အဖွဲ့သည် တောင်တံခါးမှ ပျံသန်းထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်မှာပင် ဘေးဘက်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်တန့်သွားကာ တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး ခေါက်ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းနေကာ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ လင်းကျူ၏ သတ္တမမြောက် တပည့် ရှန်ယီရှန်းပင် ဖြစ်၏။

ရှန်ယီရှန်းနှင့် ဓားအရူး ယွင်လဲ့တို့သည် အမြဲတမ်း သဘောထားကွဲလွဲနေခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်က အခြားတစ်ယောက်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းသူအဖြစ် မနှစ်သက်သလို အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ထိုတစ်ယောက်ကို လူရှုပ်လူပွေအဖြစ် မနှစ်သက်ကြချေ။ ဤအချိန်တွင် ယွင်လဲ့က ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ခေါ်လာပြီး အနောက်တွင် အိုးအဖုံးကို နင်းထားသော ဆေးရောင်းသမား ကောင်လေးတစ်ယောက် လိုက်ပါလာကာ... ပျံသန်းနေသော ခွေး တစ်ကောင်ပါ ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်... ထူးဆန်းသော ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် သူသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားသော လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

" ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့စည်းကြီးနဲ့လဲလို့ စဉ်းစားနေတာ... အစ်ကို ယွင်လဲ့ကိုး..."

ရှန်ယီရှန်းသည် ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တာဝန်သွားမလို့လား... ကျစ် ကျစ်... စီနီယာအစ်ကိုယွင်က ဒီရက်ပိုင်း တော်တော်လေး ကျဆင်းသွားတာပဲ... နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရတာတောင် မိသားစုကိုပါ ဆွဲခေါ်သွားရတယ်ပေါ့... အိမ်စောင့်ခွေးနဲ့... ဆေးအိုးတစ်လုံးကိုတောင် ခေါ်သွားသေးတယ်... ဘာလဲ... လမ်းမှာ အထီးကျန်နေမှာစိုးလို့ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့၊ ရေခပ်ပေးမယ့်သူနဲ့ ပျင်းရိမှုကို ပြေပျောက်စေဖို့ အမြီးလှုပ်ပြမယ့် ခွေးတစ်ကောင် လိုအပ်နေလို့လား... ဟားဟားဟား..."

သူ၏ အကြည့်သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်မှုကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ သူမကို နှုတ်ဆက်ရန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ယွင်လဲ့အပေါ် သူ၏ လှောင်ပြောင်မှုမှာမူ ရက်စက်လှပေ၏။

ယွင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အမှိုက်မျိုးကို အာရုံစိုက်ရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် မွန်းကြပ်ဖွယ်ကောင်းသော အဖော်များနှင့် ပြဇာတ်ကြည့်နေသော လူရမ်းကားတို့ထံမှ အမြန်ဆုံး ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရန်အတွက် သူ၏ ဓားပျံသန်းမှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်လေသည်။

ချန်လဲ့သည် ရှန်ယီရှန်း၏ မျက်နှာကို မှတ်ထားလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

" ဒီရုပ်ချောတဲ့ကောင်က ဘယ်က ရောက်လာပြီး ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေရတာလဲ... တကယ်လို့ ငါ အခွင့်အရေး ရရင် ကောတန် သူ့ကိုခေါင်းစွပ် စွပ်ပြီး သူ့အမေတောင် မှတ်မိမှာမဟုတ်တဲ့အထိ ရိုက်နှက်ခိုင်းပစ်မယ်..."

ကောတန်သည်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရပုံရပြီး ရှန်ယီရှန်းရှိရာ အရပ်သို့ သွားဖြီးပြကာ 'ဝူး... ဝူး...' ဟူသော ခြိမ်းခြောက်သည့် အသံနိမ့်နိမ့်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ယီရှန်းသည် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သက်သောင့်သက်သာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့ဖြင့် ဓားအရူး စီနီယာအစ်ကိုက ရေခဲအလှပိုင်ရှင် ဂျူနီယာညီမလေးကို ဦးဆောင်ကာ နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ရမည့် ပုံမှန် တာဝန်တစ်ခုသည် ချန်လဲ့၏ အရှက်မရှိသော ပူဆာမှုနှင့် ကောတန်၏ အတင်းအကျပ် ပါဝင်လာမှုတို့ကြောင့် ထူးခြားသော ပုံစံတစ်ခုနှင့် ခန့်မှန်း၍မရသော ခရီးစဉ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ယွင်လဲ့သည် ရှေ့မှနေ၍ ဓားဖြင့် အမြန်ပျံသန်းသွားပြီး တာဝန်ကို ချက်ချင်း အပြီးသတ်ချင်နေခဲ့၏။ ချန်လဲ့သည် မီးဖိုအဖုံးပေါ်တွင် ရပ်ကာ ရှန်ယီရှန်းကို မည်သို့ ဒုက္ခပေးရမည်ဆိုသော အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရင်း နောက်မှ အမီလိုက်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ ဤတာဝန်မှာ ငြိမ်းချမ်းဖွယ် မရှိနိုင်သောကြောင့် သက်ပြင်းချနေခဲ့၏။ ကောတန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေပြီး အရာအားလုံးကို သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေကာ တစ်ခါတစ်ရံ 'အာဝူး' ဟု အော်လိုက်သဖြင့် ယွင်လဲ့ထံမှ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စရာကောင်းသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်မိနေခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရှင်းလင်းရန် ဤခရီးစဉ်သည် အစကတည်းက သာမန်မဟုတ်ရန် ဖန်တီးထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။

အခန်း ၄၆ - နှိမ့်ချသော စားကျက်ချခြင်း၊ အဆုံးမဲ့ ဘဝ

ဝူယိုမြို့၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုသည် ရောင်စုံခြယ်သထားသော ခမ်းနားသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချန်လဲ့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို မျက်စိကျိန်းသွားစေလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေ၏။

မြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးများသည် အားဖြည့်ထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့များ၏ အရောင်အဝါများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ဧရာမ မြို့တံခါးကြီးများမှာ ကျယ်ဝန်းစွာ ပွင့်နေပြီး ယာဉ်ယန္တရားများနှင့် လူများမှာ ရက်ကန်းရက်နေသည့်အလား အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြ၏။ ဓားများဖြင့် ပျံသန်းနေသော ကျင့်ကြံသူများသည် ကြယ်ပျံများကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်ချီ အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းထိန်နေသည့် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ ရှားပါးသော စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများ ဆွဲလာသည့် ဇိမ်ခံရထားလုံးများသည် ကျောက်စိမ်းရောင် လမ်းမပေါ်တွင် ကြည်လင်သော အသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆိုင်ခန်းများနှင့် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ခါနေသော ဆိုင်းဘုတ်များ အစီအရီ ရှိနေပြီး အဆင့်နိမ့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များမှသည် အဆင့်မြင့် မှော်ရတနာများအထိ သာမန် စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များမှသည် ရှားပါးသော ရတနာများအထိ အရာအားလုံးကို ရောင်းချနေကြပေ၏။

အရက်ဆိုင်များနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များမှ ပိုးကြိုးနှင့် ဝါးတီးဝိုင်းများ၏ ဆူညံသံများနှင့် ဂီတသံများ လွင့်ပျံလာပြီး ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မြူခိုးပါးပါးလေးသည် မဏ္ဍပ်များနှင့် မျှော်စင်များကြားတွင် ရစ်ဝဲနေကာ နေရာတိုင်းတွင် ဧရာမ မြို့တော်ကြီး၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု၊ စွမ်းအားနှင့် တက်ကြွမှုတို့ကို ပြသနေခဲ့ပေသည်။

သူနှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့ ဤမြို့တော်၏ အောက်ခြေတွင် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သည့် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကအချိန်သို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခဏတာမျှ ခံစားလိုက်ရ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူသည် အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လောကဓမ္မတာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်းရခက်လှပေ၏။

"ကျစ်... ဒီဝူယိုမြို့က ငါတို့ရဲ့ ဖူတူတောင် ဈေးတန်းထက်တောင် ပိုပြီး စည်ကားနေသလိုပဲ..."

ချန်လဲ့သည် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံလောက်အောင် မကြည့်နိုင်တော့သည့်အလား ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကာ ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပါက ဈေးပေါသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေရန် ခိုးထွက်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ တွက်ချက်နေခဲ့၏။

ကောတန်သည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့ခြေလေးဖက်လုံးဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်နေခဲ့သည်။ ခွေးနှာခေါင်းသည် လေထုထဲတွင် ရောနှောနေသော အသားနံ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူရှိုက်နေပြီး ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားသော အသားခြောက်မှ တံတွေးများ နေရာအနှံ့သို့ စီးကျနေခဲ့၏။ အကယ်၍ ချန်လဲ့၏ သတိပေးသည့် အကြည့်သာ မရှိပါက လမ်းဘေးရှိ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ အသားရောင်းသည့်ဆိုင်သို့ စောစောစီးစီးကတည်းက ခုန်အုပ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအမူအကျင့်မှာ ပန်းကန်ထဲရှိ အရာကို စားနေရင်း အိုးထဲရှိ အရာကို မျက်စိကျနေခြင်း၏ ဂန္ထဝင် ဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

ယွင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ မြို့လယ်ရှိ အခမ်းနားဆုံး နန်းတော်ဖြစ်သည့် မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းက အချိန်ဖြုန်းခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ အေးစက်ပြီး ကင်းကွာနေပုံရသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်သည် လမ်းပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို အချိန်မဆွဲဘဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။

မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်အတွင်း၌ လေထုမှာ အပြင်ဘက်ရှိ ဆူညံသံများနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ကွာခြားနေခဲ့သည်။ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော ဝူယိုမြို့၏ မြို့စားမင်း လော့ပိုင်သည် ရိုးရှင်းသော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လူလတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ကာ ဘေးဘက်ခန်းမတွင် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။

လော့ပိုင်၏ အမူအကျင့်မှာ အလွန် ယဉ်ကျေးပြီး အရေးပေါ် အခြေအနေတစ်ခု၏ အရိပ်အယောင်များပင် ပါဝင်နေခဲ့၏။ သူသည် အသေးအဖွဲ စကားများ များများစားစား မပြောဘဲ အဓိက အချက်သို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်၏ အဓိက တာဝန်မှာ ထိုသားရဲများကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းလင်းပစ်ရန် မဟုတ်ဘဲ သားရဲဒီရေလှိုင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဖြစ်ကြောင်း လော့ပိုင်က ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ချန်လဲ့သည် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မရေမရွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မြို့စားမင်း... ခင်ဗျားက ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ... နတ်ဆိုးသားရဲ တချို့ကို ရှင်းလင်းတာက ခင်ဗျားအတွက် လွယ်ကူမှာပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို... အာ... ဘာလို့ စီနီယာအစ်ကိုယွင်နဲ့ စီနီယာအစ်မယဲ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ လိုသေးတာလဲ..."

သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က အကူအညီ တောင်းခံပြီး ရောက်လာသူများမှာ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤအစုအဖွဲ့က အကူအညီထက်စာလျှင် ပြဿနာ ပိုပေးမည့်ပုံစံမှလွဲ၍ မည်သို့ ပုံပေါ်နေသနည်း။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လော့ပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျသောကြောင့် ချန်လဲ့ကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ဘဲ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေး... မင်း မသိလို့ပါ... တကယ်လို့ ဒါက သာမန် နတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ အဓိကရုဏ်းတစ်ခုသာ ဆိုရင် စွမ်းအင်တချို့ ကုန်ဆုံးသွားမယ်ဆိုရင်တောင် ငါကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီသားရဲဒီရေလှိုင်းက လုံးဝကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး..."

သူသည် လေးလံသော လေသံဖြင့် အသေးစိတ် ရှင်းပြလေ၏။

"ပထမအချက်က... အရေအတွက်က ထောင်နဲ့ချီပြီး အရမ်းများတယ်... သူတို့က လေမည်းတောင်တန်းက တောင်ကြားလမ်း အများအပြားကနေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်လာကြပြီး အုပ်စုငယ်လေးတွေ ခွဲပြီး နေရာအနှံ့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေကြတယ်... ငါတို့ကို ဘယ်တော့မှ ထိပ်တိုက် ရင်မဆိုင်ကြဘူး... ဒုတိယအချက်က... သူတို့ရဲ့ အပြုအမူက ထူးဆန်းပြီး အရမ်းကို စနစ်ကျတယ်... မြို့နဲ့ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ကို ဘယ်တော့မှ မကပ်ဘူး... ပြီးတော့ စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ကာကွယ်ထားတဲ့ ပစ်မှတ်တွေကို ရှားရှားပါးပါးပဲ တိုက်ခိုက်ပြီး အားနည်းတဲ့ သေမျိုးရွာတွေနဲ့ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အပင်တွေကိုပဲ အဓိက ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ကြတယ်..."

စကားများကို နားထောင်ရင်း ချန်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြေလျော့မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သေမျိုးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် စိတ်ဝိဉာဉ်အပင်များကို ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ပြုလုပ်သော်လည်း ခံတပ်များကို မတိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် နယ်မြေများကို မသိမ်းပိုက်ခြင်း။ ဤသည်မှာ အလိုအလျောက် သိစိတ်အရ ပြုမူနေသော နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် အမှန်တကယ်ပင် မတူချေ။

လော့ပိုင်သည် သက်ပြင်းချကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဝူယိုမြို့က ကြီးမားပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်သန်းရဲ့ နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်တွေကို မြို့ပြင်က ကျယ်ဝန်းတဲ့ နယ်မြေတွေကနေ ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ သာမန် ပစ္စည်းတွေနဲ့ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကင်းကွာလို့မရဘူး... အခု လမ်းတွေ လုံးဝနီးပါး ပြတ်တောက်သွားပြီ... မြို့ပြင်က အိမ်ထောင်စု ဆယ်စုမှာ ကိုးစုက လွတ်နေပြီ... မြို့ထဲက ပစ္စည်းဈေးနှုန်းတွေကလည်း ကောင်းကင်ကို ထိုးတက်နေပြီး လူတွေက ထိတ်လန့်နေကြတယ်... တကယ်လို့ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် သားရဲဒီရေလှိုင်းက မြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး... မြို့ကိုယ်တိုင်က အရင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

သူသည် ယွင်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့ကို စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူအုပ်စု အများအပြားနဲ့ ငါ စုဆောင်းထားတဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေက သိပ်ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘူး... သားရဲအုပ်တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ငါတို့ကလည်း ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ... ဒါကြောင့် အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းက ကူညီပြီး အဓိက အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေပေးဖို့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... အရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့မှသာ ငါတို့က ပြဿနာကို အခြေခံကျကျ ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ..."

ယွင်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအယာများဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ချန်လဲ့သည်လည်း သူ၏ နောက်ပြောင်လိုသော စိတ်နှလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တာဝန်မှာ တွေးထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

သူတို့သုံးဦးသည် လော့ပိုင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ပွဲတော်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်၏ မြင့်မားသော နန်းတော်မှ ကျောက်စိမ်းလှေကားထစ်များ တစ်လျှောက် ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ချန်လဲ့ နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်၏ မြင့်မားသော အမိုးစွန်းများသည် နေဝင်ချိန်တွင် အရိပ်ရှည်ကြီးများကို ဖန်တီးကာ သူတို့၏ ပုံရိပ်များကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ညအချိန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ မနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်သည် တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လူသုံးဦးနှင့် ခွေးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်များသည် ဝူယိုမြို့၏ ဧရာမ တံခါးကြီး၏ အရိပ်အောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧရာမ မြို့တံခါးကြီး ဖုံးလွှမ်းထားသော ဘေးကင်းသည့် ဇုန်မှ သူတို့ ထွက်ခွာလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ချက်ချင်း ကူးပြောင်းသွားသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့၏။ မြို့တွင်းရှိ ဆူညံသံများ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများနှင့် တက်ကြွမှုတို့မှာ လျင်မြန်စွာ နောက်ကောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လေထုထဲရှိ ဝိညာဉ်ချီများမှာ ပါးလွှာပြီး ရောနှောလာကာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လောင်ကျွမ်းနံ့မှာ ရုတ်တရက် ထူထပ်လာပြီး စူးရှလာကာ အော့အန်ချင်စရာကောင်းသည့် ပုပ်ဟောင်းနံ့တစ်ခုနှင့် ရောနှောနေခဲ့သည်။ သူတို့ ကောင်းကင်ယံမှ မြို့ထဲသို့ ပျံသန်းလာစဉ်က များများစားစား မခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခု မြေပြင်ပေါ် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤသားရဲဒီရေလှိုင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့၏ သွားရာ လမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း လူသူကင်းမဲ့လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်အပင် အများစုမှာ ညှိုးနွမ်းပြီး ကျွမ်းခြောက်နေကာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်တစ်ခုက လောင်ကျွမ်းသွားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ ရှေ့ဆက်သွားလေလေ မြင်ကွင်းမှာ ပိုမို သနားစရာကောင်းလေလေ ဖြစ်လာခဲ့၏။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ရွာဟောင်း အပျက်အစီးများသည် တစ်စတစ်စ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများနှင့် ကျီးကန်းများ သို့မဟုတ် ငှက်များ၏ အသံများပင် မရှိတော့ချေ။ အပျက်အစီးအချို့ကြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အရိုးဖြူများကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး စတင် ရှာဖွေကြလေတော့သည်။

ယွင်လဲ့သည် သူ၏ ဓားပျံသန်းမှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအယာမှာ အေးစက်နေသည်။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွား၏။ ချန်လဲ့၏ စိတ်နှလုံးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ကောတန်မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမနေတော့ဘဲ အမြီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကုပ်ထားကာ လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညှင်းသော ညည်းတွားသံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

မြေပုံ၏ လမ်းညွှန်မှုအရ သူတို့သည် "ထျန်းထိုရွာ" ဟုခေါ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာမှာ တစ်ချိန်က အနီးအနားတွင် အတော်အသင့် ကြီးမားသော သေမျိုးရွာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

"ထျန်းထိုရွာ..." ချန်လဲ့က ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် လုံးလုံးလျားလျား မီးရှို့ခံထားရသော ကျွမ်းခြောက်နေသည့် မြေကြီးမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိတော့ချေ။ မီးလောင်ထားသော သစ်သားတန်းများသည် မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ စွမ်းအားမဲ့စွာ ညွှန်ပြနေပြီး အပိုင်းပိုင်းကွဲနေသော အုတ်ကြွပ်ပြားများက မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော လေကပင် သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်များ၏ ညည်းတွားသံကဲ့သို့ အသံထွက်နေခဲ့၏။

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပြာများနှင့် ကျိုးပဲ့နေသော အုတ်ခဲများပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ နင်းကာ လားရာတစ်ခုဆီသို့ အလိုအလျောက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ပြိုကျနေသော ခြံစည်းရိုးကို ဖြတ်သန်းကာ ကျွမ်းခြောက်နေသော ရွှံ့နံရံတစ်ဝက်ကို ကွေ့ပတ်သွားပြီးနောက်...သူ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က မကောင်းဆိုးဝါး အသားနံ့များ သင်းပျံ့နေခဲ့သော ထိုဟောင်းနွမ်းနေသည့် ခြံဝင်းမှာ ယခုအခါ နံရံများ လုံးလုံးလျားလျား ပြိုကျနေပြီး ပင်မအိမ်မှာလည်း မီးလောင်ထားသော သစ်သားတိုင် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။ တစ်ချိန်က အိုးကြီးတစ်လုံး တည်ရှိခဲ့သော ခြံဝင်းအလယ်ရှိ ရိုးရှင်းသည့် မီးဖိုလေးသာ မီးခိုးများနှင့် မီးတောက်များကြောင့် မည်းနက်ကာ ထိုနေရာတွင် အထီးကျန်စွာ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

ထိုဧရာမ ညစ်ပတ်နေသော ရွှံ့အိုးကြီးမှာ ဘေးတိုက်လဲကျနေဆဲဖြစ်ပြီး အောက်ခြေမှာ အပေါ်သို့ လန်နေကာ အတွင်းတွင် ဘာမျှမရှိတော့ဘဲ မိုးရွာသွန်းပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမည်းရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် ပြာအချို့နှင့် အစွန်းအထင်း အချို့သာ ကျန်ရှိတော့၏။

ချန်လဲ့သည် ကျိုးပဲ့နေသော အိုးကြီးရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက်ဖြင့် မိန်းမောစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ အချိန်များ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ပွက်ပွက်ဆူနေသော နောက်ကျိကျိ ဟင်းရည်များ ပေါလောပေါ်နေသော... သူ၏ အစာအိမ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခါးကိုင်းကာ အကြိမ်အနည်းငယ် အန်ချင်သလို ဖြစ်သွားသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ အန်မထွက်လာဘဲ သူ၏ လည်ချောင်းကို လောင်ကျွမ်းစေသော အက်ဆစ်များသာ ထွက်လာခဲ့၏။

နောက်ကျိကျိ မျက်လုံးများရှိသည့် ထိုရွာသား၊ ထုံထိုင်းနေသော ထိုရွာသူကြီးအိုကြီး လောကကြီးက ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို ဘယ်သောအခါမှ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်သော ထိုကလေးငယ်များ... သူတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ရပ်က တိုက်ခတ်သွားသည့်အလား ဘာမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။ သူတို့၏ ဘဝများ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အိုးထဲမှ အစားအစာများ ဖြစ်လာရသည့် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းကပင် ကျယ်ဝန်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြေကြီးပေါ်တွင် မည်သည့် ခြေရာမျှပင် ချန်မထားခဲ့ချေ။

ဤကမ္ဘာလောကရှိ သေမျိုးများသည် မြက်ရိုင်းများနှင့် တူလှပေသည်။ သူတို့သည် တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ကြီးထွားလာကြပြီး တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် သေဆုံးသွားကြ၏။ အသက်ရှင်သန်မှုသည် ခိုင်မာသော်လည်း... တန်ဖိုးမရှိလှချေ။ လေတိုက်ချိန်၊ မိုးရွာချိန်၊ သို့မဟုတ် နေအနည်းငယ် ပိုပူလာချိန်တွင် သူတို့သည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျသွားကြပြီး ပုပ်သိုးကာ ရွှံ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဒုက္ခသည်အသစ်များ ဤနေရာသို့ ရောက်လာနိုင်ပြီး ရွာကို ထိုနေရာတွင်ပင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ကာ တူညီသော မြက်ရိုင်းများ ကြီးထွားလာပြီး တူညီသော ဆင်းရဲဒုက္ခများ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ကာ အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန်လည်ပတ်နေပြီး မည်သူကမျှ မှတ်မိနေမည် မဟုတ်ချေ။

စွမ်းအားမဲ့သော အထီးကျန်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက ချန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့၏။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက မှားယွင်းနေတယ်..." ဤသည်မှာ ချန်လဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ပြောခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်မှာပင်...

ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလွန် မှိန်ဖျော့ပြီး အလွန် လျင်မြန်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အဆိပ်ပြင်း မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဝေးမှ ကျွမ်းခြောက်နေသည့် မြေစောင်းတစ်ခု၏ အနောက်ဘက်မှ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လာခဲ့၏။ ထိုအလင်းတန်း၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ချီများကို အနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများကို စစ်ဆေးရန် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသော ယွင်လဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအလင်းတန်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေကာ အနည်းငယ်မျှသော ဝိညာဉ်ချီ အပြောင်းအလဲမျှပင် ယိုစိမ့်ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။ ယွင်လဲ့၏ ကျောပြင်နှင့် ပေအနည်းငယ် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှသာ စုစည်းနေသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။

"စီနီယာအစ်ကို... သတိထား..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ အားအကောင်းဆုံး နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ရှိသဖြင့် ပထမဆုံး သတိပြုမိသွားကာ အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။ ရေခဲပြာရောင် ဓားချီအလင်းတန်း တစ်ခုသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူမသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ယွင်လဲ့သည်လည်း ချက်ချင်း သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် အကာအကွယ် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အစွမ်းကုန် ဘေးဘက်သို့ လှည့်ရှောင်လိုက်၏။

သို့သော်... အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရွှတ်..."

အလင်းတန်းသည် ယွင်လဲ့၏ ညာဘက်ပခုံးသို့ တိကျစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့၏။

"အား..."

ယွင်လဲ့သည် နာကျင်သည့် ညည်းတွားသံ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကာ မျက်နှာမှာလည်း စက္ကူကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားခဲ့၏။ သူသည် ယိမ်းထိုးသွားပြီး လဲကျသွားကာ သူ၏ ညာဘက်ပခုံးပေါ်တွင် တုန်လှုပ်ဖွယ် သွေးထွက်နေသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာ၏ အစွန်းရှိ အသားများမှာ စုတ်ပြဲနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုခုကြောင့် ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည့်အလား လောင်ကျွမ်းနေပေ၏။ အေးစက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကာ သူ၏ မရီဒါန်းများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖျက်ဆီးပြီး သူ၏ ရွှေအမြုတေကို တိုက်စားနေခဲ့သည်။

တိုက်ကွက်တစ်ခုထဲဖြင့် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေသော ယွင်လဲ့သည် ချက်ချင်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား တစ်ဝက်ကျော်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့၏။ သူသည် သတိရှိနေရန် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ လျင်မြန်စွာ လျော့ကျသွားကာ သူ၏ ဓားကိုသာ အားပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်နေရပြီး နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျနေကာ စကားပြောရန်ပင် ခွန်အားမရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ယွင်လဲ့၏ အနားသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားခဲ့၏။

ချန်လဲ့သည်လည်း ဤရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လန့်သွားပြီး ခုန်ပေါက်သွားကာ သူ့အရှေ့တွင် ကာကွယ်ရန် ကြေးဝါမီးဖိုအဖုံးကို ကပျာကယာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကောတန်၏ အမွေးများ ထောင်တက်သွားပြီး မြေစောင်းဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ဟောင်နေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ သာမန် သားရဲအုပ် လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ပစ်မှတ်ထားခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ပြဿနာရှာနေသူများမှာ နတ်ဆိုးသားရဲများ မဟုတ်ခဲ့ဘဲ လူများသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ဤတာဝန်မှာ သူတို့ တွေးထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို အန္တရာယ်များလှပေသည်။ အမှောင်ထဲရှိ ရန်သူများမှာ ရက်စက်ရုံသာမက ကောက်ကျစ်ပြီး အစွမ်းထက်ကာ သေစေနိုင်လောက်သည်။

သူတို့၏ ဆုတ်ခွာရာ လမ်းကြောင်းမှာလည်း ချောမွေ့မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။ အဝေးမှနေ၍ တစ်စုံတစ်ခုက ချဉ်းကပ်လာသည့်အလား တိုးညှင်းသော လှုပ်ရှားသံများကို ကြားနေရပေသည်။