အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း ၄၉

"သူက အမြဲတမ်း ရဲရင့်နေခဲ့တာလား..."

ယွင်လဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ မေးနေခြင်းလော သို့မဟုတ် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို မေးနေခြင်းလော မသိဘဲ ရေရွတ်လိုက်၏။

ကောတန်မှာမူ ချန်လဲ့က သူ့ကို ပထမဆုံး ခေါ်လိုက်သည့် အချိန်ကတည်းက တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၏ အစွန်အဖျားသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် အပျက်အစီးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို အသုံးပြုနေခဲ့သည်။ သူ၏ ခွေးမျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လင်းလက်နေခဲ့၏။ ပါးစပ်ထဲတွင် ယွင်လဲ့၏ အလွန်ရှည်လျားသည့် ဓားရှည်ကို ကိုက်ထားသည်။ သူသည် ဓားကို ယွင်လဲ့ကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ မကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းကို အသုံးပြု၍... သူ တိတ်တဆိတ် မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသော ဓားပညာတစ်ခု၏ အစပြု လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ဆောင်ရန်မှာမူ ဖြစ်နိုင်သေး၏။

အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား သေဆုံးမှုကြောင့် အနည်းငယ် အာရုံလွင့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်နှင့် ယွင်လဲ့တို့ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ဤပစ်မှတ်နှစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် အရင်သွားရှင်းလင်းသင့် မသင့် စဉ်းစားနေပုံရချိန်တွင်...

"အာဝူး..."

စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းငယ် အက်ရှကာ ကျိုးပဲ့နေသော မောင်းသံကဲ့သို့ ခွေးအူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ကောတန်သည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ နောက်ခြေနှစ်ဖက်က မြေပြင်ကို တွန်းကန်လိုက်ပြီး ရှေ့လက်များက ယွင်လဲ့၏ ဓားရှည်ရိုးကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ နောက်ခြေထောက် ကြွက်သားများ ရုတ်တရက် အားသုံးလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းမှ 'ဖူး... ဖူး...' ဟူသော လေလည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကာ ခွေးတစ်ကောင်လုံးသည် ချာလပတ်ရမ်းနေသော ဂျင်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရေလှိုင်းများ၏ သဘောတရားအချို့ ပါဝင်သည့်... ဓားချီအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်၏ နောက်ကျောဆီသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချသွားလေတော့၏။

ထိုဓားချက်မှာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ထံမှ တိတ်တဆိတ် သင်ယူခဲ့သော ပင်လယ်ရှစ်စင်း လှန်မှောက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ ပုံစံသာရှိပြီး စိတ်ဝိညာဉ် မပါဝင်သော်လည်း ၎င်းမှာ ယခုအခါ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်သည် ကောတန် အူလိုက်ချိန်တွင် သတိထားမိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံက တိုက်ခိုက်မှု၏ ရင်းမြစ်မှာ ရယ်စရာကောင်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် ဓားကို ကိုက်ထားသည့် ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ထိုအဓိပ္ပာယ်မရှိမှုနှင့် စော်ကားခံရမှု ခံစားချက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ ယင်းက သူ့ကို အလွန် မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ကောတန် ၏ဓားချက် သည် သူ၏ အကာအကွယ် နှင့် ဝင်တိုက်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း..."

"ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်..."

ခွေးတစ်ကောင်က ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်ဆိုသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

"ငါ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ..."

ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အထိန်းအကွပ်မရှိ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ ထိုအခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် အကာအကွယ် အရှိန်အဝါ အလွှာသည် ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထသွားပြီး မထင်မှတ်ထားသော ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားပါဝင်သည့် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရကာ အက်ကွဲကြောင်း သေးသေးလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ဓားချီများသည် တုံးနေသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်၏ နောက်ကျောပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချသွားလေတော့သည်။

"ဖြောင်း..."

အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ သွေးနှင့် ချီများ လှုပ်ရှားသွားလောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး သွေးတစ်ပွက် အထက်သို့ တက်လာသော်လည်း အတင်းအကျပ် ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာမရခဲ့သော်လည်း စိတ်ပျက်မှုနှင့် အရှက်ရမှုတို့က သူ့ကို ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သေမျိုး ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ နှောင့်ယှက်တာကို ခံရတာက တစ်ပိုင်းပေါ့... ဒါပေမဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံရတယ်ဆိုတာကကော... အကယ်၍ ဤအကြောင်းကိုသာ သတင်းထွက်သွားပါက သူ မည်သို့ မျက်နှာမျိုး ကျန်တော့မည်နည်း။

"တိရစ္ဆာန်... မင်းက သေချင်နေတာပဲ..."

အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်သည် လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသထွက်သွားပြီး ချန်လဲ့၏ အားနည်းချက်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ အခြေတည်စဝိညာဉ်၏ စွမ်းအား ပါဝင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်ဝါးလေပြင်းသည် ဆူနာမီကဲ့သို့ ကောတန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့၏။

တိုက်ကွက်တစ်ခု အောင်မြင်သွားသော ကောတန်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်တန့်ရမည်ကို သိရှိပြီး ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။ သူ၏ လေလည်ခြင်းဖြင့် တွန်းကန်ပျံသန်းမှုနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အရိုက်ခံရခြင်းမှ လေ့ကျင့်ထားသော သွက်လက်မှုတို့ကို အားကိုးကာ ၎င်းသည် လေထဲတွင် ပျင်းရိသည့် မြည်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူးလှိမ့်လိုက်ပြီး လက်ဝါးလေပြင်း၏ အလယ်ဗဟိုကို သီသီလေး ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုက ၎င်းကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့ပြီး ရွှံ့နံရံတစ်ဝက်ခန့်ကို ပြိုကျသွားစေခဲ့၏။ သူသည် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပုံမပေါ်ချေ။

"ဆုတ်..."

ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်သည် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ သွားကြားထဲမှ စကားတစ်ခွန်းကို ညှစ်ထုတ်လိုက်၏။ ယနေ့ကိစ္စမှာ ထူးဆန်းကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထိုသေမျိုး ကောင်လေးကို သတ်၍မရသလို ခွေးကလည်း အလွန် ထူးဆန်းနေ၏။ အကယ်၍ သူတို့နှင့် ဆက်လက် ရှုပ်ထွေးနေပါက ဖူတူတောင်မှ စစ်ကူများ ရောက်လာလျှင် ပြဿနာကြီးသွားလိမ့်မည်။ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသော်လည်း တာဝန် ကျရှုံးခြင်းက သူ့ကိုယ်သူ ပိတ်မိသွားခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်ရှိနေသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ်များသည် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် လှည့်စားလိုက်ပြီး ချန်လဲ့၏ နှောင့်ယှက်မှုမှ ရုန်းထွက်ကာ သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူစုခွဲ၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ စည်းကမ်းမှာ တင်းကျပ်ပြီး မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ချန်လဲ့သည် အမောတကော ဖြစ်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူ ပြေးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူ စိုးရိမ်သွားသည်။

" သူတို့ကို ဒီအတိုင်း ပြေးခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး... အရှင်ဖမ်းထားရမယ်..."

သို့သော် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး [၅၀-၅၀ ခွဲဝေခြင်း] လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်က ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော အခြေတည်စဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ချေ။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်... မဟုတ်ပါ... ခွေးတစ်ကောင်က ဂုဏ်ပြုထိုက်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။

လက်ဝါးလေပြင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သော ကောတန်သည် ခေါင်းမူးပြီး လမ်းမှားနေကာ ကမန်းကတန်း ထလာချိန်တွင် ၎င်းနှင့် အနီးဆုံးရှိ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် မှာ အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ထွက်ပြေးတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အခြေတည်စဝိညာဉ်ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းက ၎င်းကို ကြီးမားသော သတ္တိများ ပေးစွမ်းခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်သော မျိုးဗီဇများက ၎င်း၏ အရိုးထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကောတန်သည် ရုတ်တရက် ရဲရင့်လာပြီး ဆိုးယုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်... မင်း ဘယ်ပြေးမလို့လဲ..."

လွတ်မြောက်သွားသော တောခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ၎င်း၏ ခြေလေးဖက်ဖြင့် တွန်းကန်လိုက်ရာ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှပေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်၏ နောက်သို့ ခုန်အုပ်သွားပြီး သူ၏ ခွေးပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း... မကိုက်ဘဲ သူ၏ ရှေ့ခြေ နှစ်ဖက်ကို အသုံးပြု၍ ခြေသလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်လေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကက်တီတစ်ထောင် လေးသော အရာတစ်ခု ပြုတ်ကျလာသည့်အလား ပျံတက်တော့မည့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူကို လေထဲမှနေ၍ အတင်းအကျပ် ဆွဲချလိုက်လေတော့သည်။

"ဘုန်း..."

အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ်သည် ရုတ်တရက် လဲကျသွားပြီး သူ၏ ထွက်ပြေးခြင်း နည်းစနစ်မှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့၏။

"အရှင်ဖမ်းထား..."

ချန်လဲ့သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကောတန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖက်ထားခြင်းမှ ဖိထားခြင်းသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏ ခွေးကိုယ်လုံး တစ်ခုလုံးက အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ရှေ့ခြေ နှစ်ဖက်မှာ ဘယ်ညာ လွှဲယမ်းနေပြီး လူ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ဖရိုဖရဲ 'ရူးသွပ်သော ခွေးလက်သီး' များကို ဆက်တိုက် ပစ်သွင်းနေခဲ့သည်။ လက်သီးဖြင့် ထိုးနေစဉ်မှာပင် ၎င်းက ကျိန်ဆဲနေခဲ့၏။

"မင်းကို ပြေးခွင့်ပြုလိုက်မယ်... မင်းကို မောက်မာခွင့် ပြုလိုက်မယ်... ခွေးသခင်က မင်းကို သဘောမကျတာ ကြာပြီ... ဝုတ်... မင်းကို သေအောင် ထိုးမယ်... သေအောင် ထိုးမယ်..."

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူသည် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရပြီး လက်သီးများ ဆက်တိုက် အထိုးခံရသဖြင့် ကြယ်များ မြင်သည်အထိ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရကာ ပြန်လည်ခုခံရန် စွမ်းအားမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ သတိလစ်သွားတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင် အပါအဝင် အခြားသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ်များသည် မီးခိုးငွေ့ များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြ၏။

တောရိုင်းထဲတွင် နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော အပျက်အစီးများ၊ အပြင်းအထန် အမောတကော ဖြစ်နေသော ချန်လဲ့၊ သတိလစ်နေသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် သုံ့ပန်း၊ ကျိုးပဲ့နေသော နံရံနောက်မှ ထွက်လာသည့် ရှုပ်ထွေးသော အမူအယာဖြင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်၊ ကမ္ဘာ့အမြင် လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲသွားသဖြင့် မှင်တက်နေသော ယွင်လဲ့နှင့်... သုံ့ပန်းအပေါ်တွင် စီးနင်းကာ ၎င်း၏ အမြီးကို ဂုဏ်ယူစွာ ခါရမ်းရင်း ချီးကျူးခံလိုသည့်အလား ချန်လဲ့ကို ကြည့်နေသော ကောတန်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အပျက်အစီးများပေါ်တွင် သွေးနံ့များ မပျောက်ကွယ်သေးချေ။

ချန်လဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို ကြည့်နေခဲ့၏။ သူသည် သွားဖြီးကာ ရယ်မောချင်ခဲ့သော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ကျန်ရှိနေသေးသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် အက်ရှရှနှင့် အသံတစ်သံကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်တော့သည်။

အခန်း ၅၀ - ဆုတ်ခွာသွားသော ယွင်လဲ့

လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့နှင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ သွေးနံ့များ သယ်ဆောင်လာသည့် တောရိုင်းတစ်ခွင်မှ လေသည် ထျန်းထိုရွာ၏ ဖရိုဖရဲ အပျက်အစီးများကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး လူအနည်းငယ်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်ကိုလည်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။

ချန်လဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံကျနေပြီး အသက်ကို လုရှူနေရကာ အရိုးများအားလုံး ပြုတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ကြွက်သားတိုင်းကလည်း နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။

ကြေးဝါမီးဖိုအဖုံးသည် တစ်ဖက်သို့ စောင်းကျနေပြီး တောက်ပမှုမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့၏။

အချိန်တိုတောင်းသော်လည်း အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲက ခွန်အား အားလုံးကို စုပ်ယူသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိသော်လည်း လက်တွေ့ကျသော လုပ်ဆောင်ချက်အသစ် နှစ်ခုဖြစ်သည့် "၅၀-၅၀ ခွဲဝေခြင်း" နှင့် "လူများကို ရိုက်နှက်ခြင်းက အလွန်နာကျင်စေနိုင်သည်" ကို အားကိုး၍ ရန်သူအများစုကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း အစွန်းတွင် လျှောက်လှမ်းနေရသည့် ခံစားချက်၊ ထိခိုက်မှုတိုင်းက ဓားသွားပေါ်တွင် ကခုန်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလွန်းသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ ခြေသလုံးများမှာ ကြွက်တက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

" အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်... လူတွေကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အရာ တကယ်ကို မဟုတ်ဘူး..."

ချန်လဲ့သည် နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်ရင်း တုန်လှုပ်မှု မပြေသေးဘဲ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်များနှင့် ထိုခွေးမိုက် ကောတန်က မျှော်လင့်မထားဆုံး အချိန်တွင် ရက်စက်သော တိုက်ကွက်တစ်ခုကို မပြုလုပ်ခဲ့ပါက အားလုံး သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း ဝတ္ထုများမှ ဇာတ်လိုက်များသည် အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော မွန်းစတားများကို တိုက်ခိုက်ရသည်ကို အဘယ်ကြောင့် နှစ်သက်ကြသနည်းဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာလည်း အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ကောတန်သည် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အခြေတည်စဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်၏ လက်ဝါးလေပြင်းကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အမွေးများ ကျွတ်ထွက်သွားသော်လည်း ယခုအခါ ကောတန်သည် သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခဲ့သော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ၏ ကျောပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူစွာ စီးနင်းနေခဲ့၏။ ခွေးအမြီးမှာ ပန်ကာတစ်ခုကဲ့သို့ ခါရမ်းနေပြီး ခွေးမျက်နှာကို မော့ကာ ချန်လဲ့ထံမှ ချီးကျူးမှုကို တောင်းခံနေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ဘယ်လောက် မိုက်လဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး... ဝုတ်... လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ တစ်ယောက်ကို အလဲထိုးနိုင်ခဲ့တယ်... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကိုလေ... ကျွန်တော် ကြမ်းလား မကြမ်းဘူးလား... ဝုတ်..."

ချန်လဲ့သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"ကြမ်းတယ် ဟုတ်လား... ကြွားမနေနဲ့... ငါသာ အရှေ့ကနေ ကာကွယ်မပေးထားရင် မင်းက အဲ့ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ရိုက်ချက်နဲ့ ခွေးသားငပိ ဖြစ်သွားတာ ကြာလှပေါ့... ဆင်းစမ်း... အဲ့ဒီလူ သေ မသေ စစ်ကြည့်..."

ကောတန်သည် သုံ့ပန်းပေါ်မှ ရှက်ရွံ့စွာ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ကုတ်ကာ အတည်ပြုလိုက်၏။

"မသေဘူး... ဝုတ်... သတိလစ်သွားတာပဲ ရှိတာ... ခေါင်းကတော့ ဦးနှောက်ပျက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဝုတ်..."

အခြားတစ်ဖက်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ယွင်လဲ့၏ ဒဏ်ရာများကို အမြန် စစ်ဆေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်လဲ့၏ ပခုံးပေါ်ရှိ သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး အစွန်းများမှ အမည်းရောင် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော လောင်ကျွမ်းပြီး မည်းနက်နေသည့် ဒဏ်ရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အေးစက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့၏။

သန့်စင်သော ရေစွမ်းအင် ဝိညာဉ်ချီ တစ်မျှင်ကို အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုဆိုးယုတ်ပြီး အေးစက်သော စွမ်းအားကြောင့် ချက်ချင်း တိုက်စားခံလိုက်ရပြီး ပျော်ဝင်သွားကာ လုံးဝ ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

"တကယ်ကို ထူးဆန်းပြီး အဆိပ်ပြင်းတဲ့ စွမ်းအားပဲ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အသံမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့၏။

"ဒီအဆိပ်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးရုံသာမက ရွှေအမြုတေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ်ကိုပါ တိုက်စားနေတယ်... သာမန် ဆေးလုံးတွေက အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူး..."

ယွင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ အက်ကွဲနေခဲ့၏။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ ယမ်းလိုက်ပြီး အသံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော ပြတ်သားမှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ကိစ္စ... မရှိဘူး... အရင်ဆုံး... မြို့ကို ပြန်ရမယ်... ဒီလူက... အရေးကြီးတယ်..."

အကြည့်သည် ကောတန် ဖမ်းထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် သုံ့ပန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ တပည့်ရင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခု ရှိနေကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိထားသည်။ အသက်ရှင်နေသော သုံ့ပန်းတစ်ယောက်မှာ အလောင်းတစ်လောင်းထက် များစွာ ပို၍ တန်ဖိုးရှိပေသည်။

ချန်လဲ့သည်လည်း ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်ပြီး ယွင်လဲ့၏ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်း မျက်နှာမဲ့သွားတော့၏။

"ဝိုး... ဒါက တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ တိုက်ကွက်ပဲ... စီနီယာအစ်ကိုယွင်... ခင်ဗျား... တောင့်ခံနိုင်သေးရဲ့လား..."

များသောအားဖြင့် အထက်စီးဆန်သော ဓားအရူးကို သဘောမကျသော်လည်း ယခုအခါ ဤမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်နှလုံးထဲရှိ မကျေနပ်မှု အနည်းငယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သနားစာနာမှုနှင့် သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာမှု အနည်းငယ်ဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဘုံရန်သူအပေါ် ပူးပေါင်းမုန်းတီးမှုပင် ဖြစ်၏။ ဘုံရန်သူအပေါ် ပူးပေါင်းမုန်းတီးမှုပင်တည်း။

ယွင်လဲ့သည် အသက်ရှူမှုကို ထိန်းညှိရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး အာရုံစိုက်ရန် ခွန်အားမရှိတော့ချေ။ သို့မဟုတ် "ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး" ဟုခေါ်ကာ အသက်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားသော အဖိုးတန်ဓားကို ခွေးတစ်ကောင်ထံ ပေးချင်ခဲ့သည့် ဤကောင်စုတ်လေးကို အာရုံမစိုက်ချင်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။

"ဒီနေရာက အချိန်ကြာကြာနေဖို့ မသင့်တော်ဘူး... စီနီယာအစ်ကိုယွင်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်တယ် ကုသဖို့အတွက် ဝူယိုမြို့ကို ချက်ချင်း ပြန်ရမယ် သုံ့ပန်းကို ခေါ်ပြီး သွားကြစို့..."

ဓားပျံကို ဆင့်ခေါ်ရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေခဲပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေသော ယွင်လဲ့ကို ဓားပေါ်သို့ သေချာစွာ တွဲတင်ပေးလိုက်၏။

ချန်လဲ့သည်လည်း ကြေးဝါမီးဖိုအဖုံးပေါ်သို့ ကမန်းကတန်း တက်လိုက်သည်။ ကောတန်မှာမူ သတိလစ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သုံ့ပန်းကို ကော်လာနောက်ဘက်မှ ကိုက်ချီကာ ကျောပေါ်သို့ တင်ရန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး ခြေလေးဖက်လုံး လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားကာ 'ဖူး' ဟူသော အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ အနိမ့်ပျံ လေလွင့်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ယိမ်းထိုးလျက် နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

အဖွဲ့သည် နှောင့်နှေးခြင်း မပြုရဲဘဲ ဝူယိုမြို့ဆီသို့ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းသွားကြလေ၏။

အပြန်လမ်းတွင် လေထုမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေခဲ့သည်။ ယွင်လဲ့သည် အချိန်တစ်ခုလုံး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အမူအယာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့၏။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ဒဏ်ရာများ၏ နာကျင်မှုကြောင့်ဖြစ်ပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ... အတွင်း၌ လှိုင်းထနေသော ရှက်ရွံ့မှု ဒေါသနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ကြောင့် ပင်တည်း။

မိမိမှာ ချင်းရှီးတောင်ထိပ်၏ တပည့်ရင်း ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ထူးခြားသော ပါရမီနှင့် မနားမနေ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတို့အတွက် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့ပြီး ရွယ်တူများထဲတွင် ပြိုင်ဘက် တွေ့ရခဲပေသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တိုက်ကွက်တစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီး ဂျူနီယာညီမလေးနှင့် ဆေးရောင်းသမား ကောင်လေးတစ်ယောက် ခွေးတစ်ကောင်တို့၏ ကာကွယ်မှု လိုအပ်သော "ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး" တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်အမြစ်မရှိသော သေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ထိုဆေးရောင်းသမား ကောင်လေး ချန်လဲ့သည် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားနှင့် အခြေတည်စဝိညာဉ် မိစ္ဆာအိုကြီး တစ်ပါးတို့၏ ဝိုင်းရံမှုအောက်တွင် ပြေးလွှားရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း အဆုံးအထိ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

အဲ့ဒီ ခွေးလေးက... ရွှေအမြုတေ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ဟုတ်လား... ပြီးတော့ ပင်လယ်ရှစ်စင်း လှန်မှောက်ခြင်းကို သုံးနိုင်တယ်... ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ...

ဤပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု ခံစားချက်က ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာထက်ပင် ပို၍ နာကျင်စေခဲ့၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ယုံကြည်ချက်များမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်လုံးများထဲတွင် သနားစာနာမှု သို့မဟုတ်... အထင်အမြင်သေးမှုများကို မြင်တွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်နှင့် ချန်လဲ့တို့ကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးကိုပင် မဖွင့်ရဲခဲ့ချေ။

ချန်လဲ့မှာမူ ထိုမျှလောက် များများစားစား မတွေးခဲ့ချေ။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အမြန်နှုန်းကို အမီလိုက်နိုင်ရန် မီးဖိုအဖုံးကို ထိန်းချုပ်နေစဉ် နာကျင်နေသော လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ကာ စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေခဲ့၏။

" ဒီတစ်ခါတော့ အကြီးအကျယ် ရှုံးတာပဲ... ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရခဲ့တဲ့အပြင် အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရလုနီးပါးပဲ... ဒီကောင် ယွင်လဲ့က အရမ်း ပျော့ညံ့တာပဲ... ထိလိုက်တာနဲ့ ကျိုးတာပဲ... နောက်ကျရင် အဖွဲဖွဲတဲ့အခါ သတိထားမှရမယ်... ဒါပေမဲ့ ခုနက ယွဲထန် သူ့ကို ကာကွယ်နေပုံက... ကျစ်... ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ မျက်စိစပါးမွှေး စူးစရာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ငါက အသက်လုပြီး တိုက်ခိုက်နေရတာကို သူက တခြားတစ်ယောက်ကို အရင်သွားဂရုစိုက်နေတယ်..."

ဤမနာလိုမှုမှာ လုံးလုံးလျားလျား ယုတ္တိမတန်သော်လည်း သေးသိမ်သော သဘာဝနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီလှပေသည်။

ကောတန်မှာ အပူအပင် အကင်းဆုံး ဖြစ်၏။ သတိလစ်နေသော လူကြီးတစ်ယောက်ကို ကျောပေါ်တွင် ထမ်းထားသော်လည်း အချိန်အခါမဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အူ" လိုက်သေးကာ ခွေးမျက်လုံးများတွင် "ကြီးမားသော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်း" ၏ အောင်ပွဲခံ အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး ရွှေအမြုတေ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတွင် မည်မျှ မျက်စိစူးစရာ ကောင်းနေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ဝူယိုမြို၏ မြင့်မားသော မြိုရိုးကြီးများသည် မကြာမီ မြင်ကွင်းတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ကင်းစောင့် ကျင့်ကြံသူသည် ယဲ့ယွဲထန်နှင့် ယွင်လဲ့တို့ကို မှတ်မိသွားပြီး မနှောင့်နှေးရဲဘဲ ချက်ချင်းပင် ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးလိုက်ကာ လူတစ်ယောက်မှာမူ မြိုစားမင်းစံအိမ်တော်သို့ သတင်းပိုရန် အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

အဖွဲ့သည် မြိုစားမင်းစံအိမ်တော်၏ ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်ကြ၏။ သတင်းကို စောစောစီးစီးကတည်းက ရရှိထားသော မြိုစားမင်း လော့ပိုင်သည် အကြီးအကဲ အများအပြားနှင့်အတူ ကမန်းကတန်း ထွက်လာကာ ကြိုဆိုလေသည်။ ယွင်လဲ့၏ ဒဏ်ရာများနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သုံပန်းကို မြင်သောအခါ အမူအယာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့၏။

"မြန်မြန်... တူတော်ယွင်ကို တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းကို ခေါ်သွား... ပြီးတော့ ဆေးခန်းမဆောင်က အကြီးအကဲစွန်းကို ကိုယ်တိုင် ရောဂါကုသပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်..."

လော့ပိုင်သည် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ရာ တပည့်များသည် သဘာဝကျကျပင် ရောက်လာပြီး ယွင်လဲ့ကို သေချာစွာ သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

သယ်ဆောင်မသွားမီ ယွင်လဲ့သည် လော့ပိုင်နှင့် ယဲ့ယွဲထန်တိုကို အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ အကြည့်က ချန်လဲ့နှင့် ကောတန်အပေါ်သို ရောက်သွားချိန်တွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက မျက်လုံးများထဲတွင် လင်းလက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှမပြောခဲ့ချေ။

Book 5 end.