အခန်း (၃၁-၃၂)

စီနီယာအစ်ကိုကြီးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ

ဘာသာပြန်သူ-ATY author team

Book 4 Chapter 31 to 40

အခန်း ၃၁ : ငါက သူ့ကို ကြည့်မရလို့... မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...

"ဒီပျံသန်းရေး သင်္ဘောရဲ့ ပစ္စည်းက သာမန်မဟုတ်ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်မြင့် မှော်ရတနာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်... ချမ်းသာတဲ့သူတွေပါလား..."

"ဘယ်အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ရောက်လာတာလဲ မသိဘူး..."

စူးချန်ကဲက လက်သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ ပျံသန်းရေး သင်္ဘောမှာ ချက်ချင်းပင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားသို့ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။ တောင်ထိပ်ကိုးခုမှ ခေါင်းဆောင်တပည့် တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ပျံသန်းရေး သင်္ဘောတစ်စင်းစီ ရှိကြပြီး သူလည်း သဘာဝကျကျပင် ချွင်းချက်မဟုတ်ချေ။

ချက်ချင်းပင် သူသည် သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထုယိုယိုကို ဦးဆောင်ကာ လျိုယွမ်မြို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤအချိန်၌ မြို့တံခါးဝတွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး မြစ်တစ်စင်းအလား စီးဆင်းနေသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများကို စီးနင်းကာ ဝတ်ရုံများ တလူလူလွင့်နေသည့် အကြီးအကဲများ၊ ကုန်ပစ္စည်းများ အပြည့်တင်ဆောင်ထားသော ဧရာမ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး သားရဲများကို မောင်းနှင်လာကာ ခရီးပန်းနေပုံရသည့် ကုန်သည်များနှင့် ခွန်အားအမျိုးမျိုးရှိကြသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားတို့မှာ ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ဆူညံသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြ၏။

"ဝိုး... စီနီယာအစ်ကို... လူတွေ အရမ်းများတာပဲ..."

ထုယိုယိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် သိချင်စိတ်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စူးချန်ကဲက ကျန်းရာနှင့်ချီ မြင့်မားသော မြို့တံခါးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် ဤသည်မှာ မကြာသေးမီက ဖွင့်လှစ်လိုက်သော ထိုက်ချင် လက်ဖက်ရည်ပွဲနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေမည်ဟု သူ တွေးတောလိုက်သည်။

သူသည် အေးစက်သော စရိုက်ရှိပြီး ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလေ့ မရှိချေ။ ထွက်ခွာသည့် အချိန်များတွင်လည်း အပျက်အစီး တစ်ခုခု ပွင့်လာပြီး အခွင့်အရေးများ နောက်သို့ လိုက်နေခြင်းကြောင့် အမြဲတစေ ဖြစ်သဖြင့် ဤနှစ်များတလျှောက်လုံး လျိုယွမ်မြို့သို့ သူ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့ချေ။

"သွားရအောင်... မြို့ထဲကို အရင် ဝင်ကြမယ်..." စူးချန်ကဲက ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်၏။

ထုယိုယိုက ကြက်ကလေး ဆန်စေ့ကောက်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စူးချန်ကဲ၏ နောက်မှ အလောတကြီး လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ပင် မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းနေသည်။

လမ်း၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အပေါ်သို့ ကွေးတက်နေသော အမိုးစွန်းများနှင့် ပန်းပုထွင်းထားသောတိုင်များ၊ ဆေးခြယ်ထားသော ဒိုင်းတန်းများဖြင့် ခန်းမဆောင်များသည် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေလေ၏။

ဆိုင်များ၏ဆိုင်းဘုတ်အလံများက လေထဲတွင် တလူလူ လူးလွန့်နေပြီး ဆေးလုံးများ ရောင်းချသော "ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ရာ ခန်းမဆောင်" ၏ အဝင်ဝမှ ဆေးလုံးရနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသည်။ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ရောင်းချသော "အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ထောင် မျှော်စင်" ၏ ပြတင်းပေါက်များမှ စိတ်ဝိညာဉ် အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေပြီး လက်နက်ဆိုင်များမှ ပန်းပဲထုသံများက ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ရောယှက်နေသည်။

"အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ အနီရောင်ယန်ဆေးလုံး... တစ်ပုလင်းကို အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးတည်းပါ..."

"အခုလေးတင် လုပ်ထားတဲ့ အစာရှောင်ဆေးလုံးတွေ... ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း စတုတ္ထတောင်ထိပ်က စီနီယာ ဟင်္သာပြဒါးနေမင်းသခင်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ အစစ်အမှန်ဆေးလုံးတွေပဲ... အများကြီး ဝယ်ရင် ဈေးပိုသက်သာမယ်နော်..."

"တာအိုရောင်းရင်း... ခဏလောက် ရပ်ပြီး ဒီဓားကို ကြည့်ပါဦး... ဒီဓားရဲ့သံချေးတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒါက သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုကနေ အခုလေးတင် ယူလာတာပါ... ပြီးတော့ သင်္ချိုင်းဂူပိုင်ရှင်က နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်က အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ..."

ဤအသံများကို ကြားသောအခါ ထုယိုယိုက အသံကို နှိမ့်ကာ စူးချန်ကဲ၏ အနောက်မှ ရယ်မောလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... သူတို့က ကြွားနေကြတာပဲ..."

"ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ... ကြွားတာက တရားမဝင်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး..."

စူးချန်ကဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းသည် အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်သတင်း ရှိပြီး ဂိုဏ်း၏ရပ်တည်ချက်မှာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သည်။ ဤကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ စကားများကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်သဖြင့် ထိုက်ချင်နယ်မြေတွင် လူများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကြွားလုံးထုတ်တတ်ကြသော်လည်း လွန်လွန်ကျူးကျူးတော့ မလုပ်ဝံ့ကြချေ။

ထို့နောက် စူးချန်ကဲ၏ အကြည့်က မလှမ်းမကမ်းရှိ အနက်ရောင် နန်းတော်တစ်ခုပေါ်သို့ ဝေ့ဝိုက်သွားလေ၏။ ဤနေရာသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော ဈေးနှင့် အနည်းငယ် လိုက်ဖက်မှုမရှိသကဲ့သို့ ရှိပြီး လူအဝင်အထွက် နည်းပါးသည်။ နန်းတော်တံခါးအထက်တွင် "ယွမ်ယန် ကုန်သည်ကြီးများအသင်း" ဟူသော ကြီးမားသည့် စာလုံးများကို သံကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုပေါ်တွင် ခွန်အားပါပါနှင့် ချောမွေ့စွာ ထွင်းထုထားသည်။

ဤသည်မှာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံး ရည်မှန်းချက်ပင်။

ပထမဆုံး လက်ဖက်ခြောက်နည်းနည်း သွားဝယ်ရမယ်...

ပြီးတော့ ငါ လိုအပ်တဲ့ ဝင်္ကပါပုံစံတွေ ရှိမရှိလည်း သွားကြည့်ရမယ်...

ယွမ်ယန် ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသည် ယွမ်ယန်နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့ကာ တည်ရှိနေပြီး မှော်ရတနာများနှင့် ဆေးလုံးများမှသည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များနှင့် အဖိုးတန် နည်းစနစ်များအထိ အရာအားလုံးကို ရောင်းချလေ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံတွင် ငွေရှိနေသရွေ့ သူတို့က သူ့အတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို ရယူပေးနိုင်သည်။

ဤအင်အားစု၏စွမ်းအားသည် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းထက်ပင် များစွာသာလွန်သည်။ အမှန်တကယ် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့တည်ရှိနိုင်သော ကုန်သည်ကြီးများအသင်းတစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိုးရှင်းနိုင်မည်နည်း။

ဤအချိန်၌ စူးချန်ကဲ၏ဘေးရှိ ထုယိုယိုသည် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"မင်း သွားချင်ရင် သွားလေ..."

စူးချန်ကဲက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

သို့ရာတွင် ထုယိုယိုက ရုတ်တရက် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး သူမ၏ငွေရောင်သွားများဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ အနည်းငယ် နေရခက်နေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဤအမူအရာမှာ သူမအတွက် ရှားပါးသဖြင့် စူးချန်ကဲက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"အဲ့ဒါက... ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံ မရှိဘူးလေ..." ထုယိုယိုက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အို..."

ထိုအချိန်မှသာ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး သုံးဦးလုံးတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးမျှ မရှိကြောင်းကို စူးချန်ကဲ သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ ထိုအရာများအားလုံးက သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

ဒီကိစ္စက... အင်း... ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင် တခြားကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကို နည်းနည်းလောက် ပေးသင့်တယ်...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စူးချန်ကဲသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ထုယိုယိုအား လက်ကမ်းပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း သုံးချင်သလို သုံး..."

သူ့ထံတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သိပ်မရှားပါးလှချေ။ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းမှငါးသောင်းအထိ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုက အကောင်းဆုံးပဲ..."

သူမက စူးချန်ကဲ၏အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏အမူအရာတွင် မြှောက်ပင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်မ ရတနာတွေ ရှာတွေ့တဲ့အချိန်မှာ ဝေမျှမယ်နော်... အစ်ကို့ကို သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးမယ်... မဟုတ်ဘူး... နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ..."

ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အိတ်တစ်အိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ် ဆန်မုန့်... ပူပူနွေးနွေး စိတ်ဝိညာဉ် ဆန်မုန့်... တစ်ချောင်းကို စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးပါ... အရသာမရှိရင် ဆယ်ချောင်း လျော်ပေးမယ်နော်..."

"သူဌေး... တစ်ချောင်း ပေးပါ..."

ထုယိုယိုက စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို အမြန်ထုတ်ပေးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

စိတ်ဝိညာဥ်ဆန်မုန့် ရောင်းသော အဖိုးအိုက ရယ်မောရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ မိန်းကလေး..."

သို့ရာတွင် သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ မိန်းမပျိုလေးကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ကြောင်အမ်းသွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အလိုအလျောက် ပြောလိုက်မိလေ၏။

"အိုး... မိန်းကလေး... မင်းက လူ့လောကကို ဆင်းသက်လာတဲ့ ကောင်းကင်နတ်သမီးလေး တစ်ပါးလို လှပတာပဲ... တကယ်ကို လှတာပဲကွယ်... လာပါ... လာပါ... အဖိုးက နောက်ထပ် တစ်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးမယ်... စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ချောင်း... ရေတွက်ကြည့်လိုက်အုံး..."

"..."

ထုယိုယိုသည် စိတ်ဝိညာဉ် ဆန်မုန့် ဆယ့်နှစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး တခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့၏။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... သင်ခန်းစာ ရသွားပြီ... နောက်တစ်ခါတော့ ရှင် ကျွန်မကို လိမ်လို့ မရတော့ဘူး..."

ချက်ချင်းပင်...

"သကြားပန်းချီ... ဖီးနစ်ငှက် ဒါမှမဟုတ် နဂါးကိုတောင် ငါ ပုံဖော်ပေးနိုင်တယ်..."

"သူဌေး... ကျွန်မ ဒါလေး လိုချင်တယ်..."

"ပါရမီ စမ်းသပ်မှု... တစ်ခါစမ်းရင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးပါ... မင်းရဲ့ ပါရမီက ညံ့ရင် ပိုက်ဆံမယူပါဘူး..."

"တကယ်လား... ကျွန်မလည်း စမ်းကြည့်ရမလား..."

မလှမ်းမကမ်းတွင် စူးချန်ကဲက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ စကားမှားသွားသည်ဟု တွေးမိပြီး သူမကို ပိုက်ဆံလျှော့သုံးရန် ပြောခဲ့သင့်သလားဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သို့ရာတွင် စနစ်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ ကောင်းစွာ အသုံးချခံလိုက်ရသည်ဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

【ဒင်... လက်ခံသူက ကံကြမ္မာသမီးတော် ထုယိုယိုကို သုံးစွဲဖို့အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ရက်ရက်ရောရော ပေးကမ်းခဲ့ပြီး ထုယိုယိုရဲ့ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေပါတယ်... ဆုလာဘ် - တစ်လစာ ကျင့်ကြံခြင်း...】

【လက်ရှိ စုဆောင်းထားမှု - ငါးလစာ ကျင့်ကြံခြင်း...】

ဘယ်စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက ကျင့်ကြံခြင်းထက် ပိုအရေးကြီးနိုင်မှာလဲ...

ဤသို့တွေးရင်း စူးချန်ကဲသည် ယွမ်ယန် ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသို့ ဦးတည်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် အသံတစ်သံက သူ့ကို ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်၏။

"သခင်လေး... မြန်မြန် ကြည့်ပါဦး... အား... တကယ်ကို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ... တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

ဤအချိန်၌ ထုယိုယိုသည် အဆင့်နိမ့်မှော်ရတနာများ ရောင်းချသော ဆိုင်ခန်းတစ်ခု၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏စိတ်အာရုံကို ထင်ယောင်ထင်မှားအလင်း သလင်းကျောက်များဖြင့် ပြောင်လက်အောင် သွေးထားသော လက်ကောက်တစ်ခုက ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ပေ၏။ ထိုလက်ကောက်သည် အဆင့်မြင့်ရတနာ မဟုတ်သော်လည်း လက်ရာမြောက်စွာ ထွင်းထုထားပြီး နေရောင်အောက်တွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများကို ရောင်ပြန်ဟပ်စေသည်။ ဤသည်က အလှအပကို နှစ်သက်သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအတွက် သဘာဝအလျောက် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒါက အရမ်းလှတာပဲ..."

ထုယိုယိုက လက်ကောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူမ၏မီးခိုးရောင်မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ သူမ၏ မွေးရာပါ ဆွဲဆောင်မှုရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က ညှို့ငင်နိုင်သော အငွေ့အသက်ကို အလိုအလျောက် ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူမကို ပို၍ပင် သနားစရာကောင်းကာ ချစ်စရာကောင်းအောင် ဖြစ်စေသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် လိမ္မာပါးနပ်သူတစ်ဦးပင်။ ထုယိုယို၏ ထူးခြားသော စိတ်နေသဘောထားကို မြင်သောအခါ သူက ဈေးတင်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မလှမ်းမကမ်း၌....

ခမ်းနားထည်ဝါသော ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် စိတ်ဝိညာဉ် ကျောက်စိမ်းတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ထုယိုယိုကို ပြင်းပြသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကိုပင် လျှာဖြင့်သပ်နေလေ၏။ သူ၏ ဘဝတလျှောက်လုံးတွင် ဤမျှ ပြီးပြည့်စုံသော မိန်းကလေးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြောင်း သူ ကျိန်ဆိုဝံ့သည်။

သူကို ရအောင်ယူရမယ်...

သေချာပေါက် ရအောင်ယူရမယ်...

ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားအားထုတ်ရပါစေ ဒါကို သေချာပေါက် လုပ်ရမယ်...

ထို့ပြင် သူ၏နံဘေးရှိ မြှောက်ပင့်တတ်သော အပြုံးနှင့်အစေခံအိုကြီးမှာ အရင်ဆုံး စကားပြောဆိုခဲ့သူပင်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သေးငယ်သော ဗီလိန်လေးက သူ၏စစ်မှန်သော အရောင်များကို ထပ်မံထုတ်ဖော်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း စူးချန်ကဲ သိလိုက်၏။

သူ၏အချိန်ကို မဖြုန်းတီးစေရန်....

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ဖြန်း...

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်သည် ရုတ်တရက် လောကကြီး လည်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သွားများနှင့် သွေးများ လွင့်စင်သွားခဲ့လေ၏။ ဤရုတ်တရက် ပါးရိုက်ခံရမှုကြောင့် သူ သတိလစ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ရွေ့လျားသွားကာ စုစည်းရန် အရင်းအမြစ်များစွာအသုံးပြုခဲ့ရသော သူ၏ ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူသုံးခုမှာ ဤအချိန်၌ လုံးလုံးလျားလျား ကွဲအက်သွားခဲ့လေပြီ။

သူ မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားလေပြီ။

"မင်း... မင်း... မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

"အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ငါ့ရဲ့သခင်လေးကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ..."

စူးချန်ကဲက အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်ကို တစ်ချက်မျှပင်မကြည့်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါက သူ့ကို ကြည့်မရလို့... မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ငါက ဗီလိန်တစ်ယောက်လေ... မင်းကို ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ရှင်းပြနေရမှာလဲ...

---

အခန်း ၃၂ - သစ်တော်သီးကျောက်စိမ်း ရသေ့ပညာရှင် ရွှီယွီ...

ဤအချိန်တွင် လူအများအပြားက အနှောင့်အယှက်ကို သတိထားမိသွားကြပြီး စတင်၍ စုရုံးလာကြ၏။

"ဟူး... ငယ်ရွယ်တာက ကောင်းတယ်နော်... သူက အဲ့ဒီလို အိပ်ပျော်သွားတာပဲ..."

"ကျွတ်... ကျွတ်... သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေ ကွဲအက်သွားပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေလည်း ရွေ့သွားပြီ... သူ့ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး... သူ အသက်ရှင်ရင်တောင် မသန်မစွမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ဒါကို လုပ်သွားတဲ့သူက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ..."

"ဟင်... ဒါ လျိုယွမ်မြို့က ဟွမ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေး မဟုတ်ဘူးလား..."

မျက်စိလျှင်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော လူငယ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှုကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို သူပေါ့... ဒီကောင်လေးရဲ့ မောက်မာမှုက အနှေးနဲ့အမြန် ကောင်းကျိုးပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာပဲ... မြင်လား... ဒီနေ့ သူ နောက်ဆုံးတော့ သံမဏိပြားကို ကန်မိသွားပြီ..."

"ဒါပေမဲ့ ဟွမ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက ဘာမှတောင် လုပ်ချိန်မရလိုက်ဘူး ထင်တယ်..."

ဤအချိန်၌ လူအများအပြားက စူးချန်ကဲဆီသို့ သူတို့၏အကြည့်များကို လှည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"အရမ်း ချောမောတဲ့ လူပါလား... အဲ့ဒီ အရှိန်အဝါနဲ့ဆိုတော့ သူက သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်တဲ့ နောက်ခံ ရှိရမယ်... သူက အရမ်း မြန်မြန်လှုပ်ရှားသွားတာ... သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်က တော်တော်လေး မြင့်ရမယ်..."

"သူက ခုဏက ပျံသန်းရေး သင်္ဘောကို မောင်းလာတဲ့ လူငယ်လေးပဲ..."

"ဒီလိုကိုး... သူက နောက်ခံ အကြီးကြီး ရှိပုံရတယ်... ဒါကြောင့်လည်း သူက ဒီလောက်ထိ အနိုင်ကျင့်နေတာကိုး... ဒါပေမဲ့ ဟွမ်မိသားစုက လျိုယွမ်မြို့မှာ ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး... ကြည့်စရာ ပြဇာတ်တစ်ခုတော့ ရှိလာတော့မယ်..."

ယခုမှသာ ကြောင်အမ်းနေသော အစေခံအိုကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေ၏။ စူးချန်ကဲ၏ အေးစက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ တခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

အိုး ဘုရားရေ...

အဲ့ဒီစကားတွေက သူ့ရဲ့သခင်လေး ပြောရမယ့် စကားတွေလေ...

ဤအလှည့်အပြောင်းက သူ့ကို လုံးဝလမ်းပျောက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် အဆုံး၌ သူသည် ဟွမ်မိသားစု၏ အစေခံတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်သည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း သူ၏သခင်ထံမှ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူ၏သတ္တိများကိုသာ စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ လျိုယွမ်မြို့ထဲမှာ ဒီလို အကြမ်းဖက်မှုကို မင်းက ကျူးလွန်ရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်းက တော်တော်လေး ရဲတင်းတာပဲ..."

"မင်း ဘယ်သူ့ကို ရိုက်လိုက်လဲဆိုတာရော မင်း သိရဲ့လား..."

သို့ရာတွင် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့သခင်လေးကို ဘယ်သူ ရိုက်သွားလဲဆိုတာရော မင်း သိလား..."

ထိုတည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးက အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

နက်နဲသိမ်မွေ့သော ပုံစံများပါရှိသည့် အနက်ရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူသည် အသက်လေးဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး လေးထောင့်ကျကျမျက်နှာနှင့် သေသပ်စွာ ညှပ်ထားသော မုတ်ဆိတ်တိုလေးများ ရှိလေ၏။ သူ၏ ကျားကဲ့သို့ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသကင်းမဲ့နေသော်လည်း ဩဇာအာဏာကို ပြသနေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခွန်အားပါကာ သူ၏အရှိန်အဝါကို တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း မှေးမှိန်စွာ ယိုစိမ့်ထွက်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်ဖိအားက သူသည် ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

လက်ရှိနေရာတွင် ရှိနေသူများအားလုံးက သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားကြလေ၏။

လျိုယွမ် မြို့တော်ဝန် ကျောက်ဝမ်ရှန်း...

ကျောက်ဝမ်ရှန်း၏ အကြည့်က ကျင့်ကြံခြင်း လုံးဝပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သော သတိလစ်နေသည့် ဟွမ်မိသားစု၏ သခငလေးအပေါ်သို့ ဦးစွာ ဝေ့ဝိုက်သွားလေ၏။ အေးစက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ရပ်က သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်က စူးချန်ကဲအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မြို့တော်ဝန် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်မိသားစု၏ အစေခံအိုကြီးသည် အသက်ကယ်ကြိုး တစ်ချောင်းကို ဖမ်းမိသွားသည့်အလား ပြုမူလိုက်၏။ သူက ကမန်းကတန်း ပြေးသွားပြီး ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"မြို့တော်ဝန်မင်း... ကျွန်တော်တို့ ဟွမ်မိသားစုအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးရပါမယ်... ဒီလူရိုင်းက ရက်စက်လွန်းပါတယ်... နေ့ခင်းကြောင်တောင် မြို့ထဲမှာ အကြမ်းဖက်မှုကို ကျူးလွန်ရဲရုံမကဘူး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်လေးကို သူက ကြည့်မရလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့တင် ဒုက္ခိတ ဖြစ်အောင် လုပ်သွားတာပါ... ဒီမှာ ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား..."

ကျောက်ဝမ်ရှန်းက သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူက စူးချန်ကဲကို နွေးထွေးသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် လုံလောက်သော လေးစားမှု ပါဝင်သည့် လေသံဖြင့် သူက လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လျိုယွမ် မြို့တော်ဝန် ကျောက်ဝမ်ရှန်းက ခေါင်းဆောင်တပည့်စူးကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး လျိုယွမ် မြို့တော်ဝန် ရာထူးကို ကိုင်စွဲထားသော်လည်း အမှန်တရားမှာ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းတွင် စည်းမျဉ်းဥပဒေအကြီးအကဲ ဖြစ်လာရန် ယှဥ်ပြိုင်မှုကို ကျရှုံးပြီးနောက်မှသာ ဤရာထူးကို သူ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် တောင်ထိပ်ကိုးခု၏ ခေါင်းဆောင်တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ကာ အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ အနာဂတ် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ ယဉ်ကျေးရပေမည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် ဤလူက ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုသို့ တက်လှမ်းသွားပြီး သူ့အတွက် စကားကောင်း အနည်းငယ် ပြောပေးကာ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းသို့ သူ့အား ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုမပြုကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ တစ်ဦး၏ ဆက်ဆံခံရမှုက မြို့တော်ဝန်တစ်ဦးထက် အများကြီး ပိုကောင်းလေ၏။

ခေါင်းဆောင်တပည့်စူး...

ဤစကားလုံးများက မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုအလား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ကိုးခုတွင် ခေါင်းဆောင်တပည့်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုခံရနိုင်သူများမှာ ထိုတောင်ထိပ်များ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး တပည့်များပင်။ သူတို့သည် အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာသာပေးခံရသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကလေးများသာ ဖြစ်ပေ၏။

ထိုက်ချင်နယ်မြေတွင် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းသည် တစ်ဦးတည်းသော အုပ်စိုးသူဖြစ်ပြီး သာမန်ဟွမ်မိသားစုမှာ ထိုအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှင့် တူညီသည်။

"သူ... သူက နဝမတောင်ထိပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တပည့် စူးချန်ကဲလား..."

"အိုး ဘုရားရေ... ဒါကြောင့် သူက ဒီလောက်ထိ စွမ်းအားရှိနေတာကိုး... သူက ကောလာဟလတွေ ပြောသလို တကယ်ကို ဒေါသထွက်လွယ်တဲ့သူပဲ..."

"ဟွမ်မိသားစုက ဒီတစ်ခါတော့ သံမဏိပြားကို တကယ် ကန်မိသွားပြီ... ရန်စဖို့ လူတွေ အများကြီးထဲကမှ သူတို့က ဒီဘေးဒုက္ခကြီးကို သွားပြီး ရန်စမိတယ်ပေါ့..."

ဆွေးနွေးမှုများက ဒီရေအလား လှိုင်းထလာပြီး စူးချန်ကဲအား လူတိုင်း ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ အံ့အားသင့်မှုမှ ကြောက်လန့်မှုသို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ဟွမ်မိသားစု၏ အစေခံအိုကြီးမှာ လုံးဝဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး သူ၏မျက်နှာ ပြာနှမ်းနေကာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဆန်ခါတစ်ခုအလား တုန်ရီနေသည်။

သူ၏ သခင်လေး ရန်စခဲ့သောသူ... မဟုတ်သေး... သူ၏သခင်လေးကို ကြည့်မရဖြစ်ခဲ့သောသူမှာ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ချေ။

ကျောက်ဝမ်ရှန်းက သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်ကို စူးချန်ကဲ မအံ့ဩခဲ့ချေ။ လျိုယွမ် မြို့တော်ဝန် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏မိခင်ဂိုဏ်းမှ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များကို သူ မသိပါက တာဝန်ဝတ္တရား ပျက်ကွက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နှုတ်ဆက်မှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောခဲ့ချေ။ ဤသည်က သူ ခပ်တန်းတန်းနေရန် ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စနစ်၏ အသံက တစ်ချိန်တည်းတွင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းကြောင့်ပင်။

【ဒင်... လက်ခံသူက ကံကြမ္မာသမီးတော်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတော့မယ့် ဟွမ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးကို မသန်မစွမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပါတယ်... ဒါက တိတ်ဆိတ်ပြီး နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေတဲ့ အမူအရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ထုယိုယိုက သဘာဝကျကျပဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပါလိမ့်မယ်... ကြိုတင် ဆုလာဘ် - တစ်လစာ ကျင့်ကြံခြင်း...】

【လက်ရှိ စုဆောင်းထားမှု - ခြောက်လ...】

"အခု ခြောက်လတောင် ရှိနေပြီ... ဝင်္ကပါပုံစံကို ဖန်တီးပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါ တစ်ခါတည်းနဲ့ အဆင့်ချိုးဖျက်မှုကို လုပ်နိုင်ပြီ..."

စူးချန်ကဲက ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လောလောဆယ် ထိုအရာကို မပေါင်းစပ်သေးချေ။ သူ အလျင်မလိုချေ။ ထို့ပြင် လက်ရှိချိန်၌ သူ၏စွမ်းအားက လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုအရာကို သိမ်းဆည်းထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ ပြီးခဲ့သော အဆင့်ချိုးဖျက်မှုအတွင်း ဤကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံက သူ၏ အထွတ်အထိပ်အရိုးပေါ်တွင် နတ်ဘုရားပုံစံများကို ထွင်းထုရန် အမှန်တကယ် ကူညီပေးနိုင်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက မှော်စာလုံး ထွင်းထုခြင်းများအားလုံးကို ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ပြီးစီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ထွင်းထုခြင်းကလည်း တူညီသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိနိုင်မည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်၏။

သူ၏ တိတ်ဆိတ်နေသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ကျောက်ဝမ်ရှန်းအား သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ သေချာသွားစေခဲ့သည်။

"သူက ကောလာဟလတွေ ပြောသလို တကယ်ပဲ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြီးစိုးတတ်တဲ့သူပဲ..."

ထိုက်ချင် လက်ဖက်ရည်ပွဲ စတင်ခြင်းနှင့်အတူ လူအများ၏ မျက်လုံးများနှင့်နားများစွာမှာ မြို့တစ်ဝိုက်တွင် ပျံ့နှံ့နေလေပြီ။ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူ ချက်ချင်း သိရှိခဲ့ပေသည်။

ဟွမ်မိသားစု၏ သခင်လေးက စူးချန်ကဲကို အမှန်တကယ် စော်ကားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း တစ်ဖက်လူအတွက် အမြင်မတော်ဖြစ်အောင် နေရန် သူ့ကို မည်သူက ပြောခဲ့သနည်း။

ဟွမ်မိသားစု၏ သခင်လေးကိုယ်တိုင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများစွာကို လုပ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော...

ဆိုးဝါးသောလူတွေက သူတို့ထက် ပိုဆိုးတဲ့ သူတွေရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံရမယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့...

ချက်ချင်းပင် ကျောက်ဝမ်ရှန်းက သူ၏နောက်ရှိ အစောင့်များကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်တပည့်စူးရဲ့ အေးချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်တဲ့ ဒီလူယုတ်မာနဲ့ စည်းကမ်းမရှိတဲ့ အစေခံကို ခေါ်သွားလိုက်... သူတို့ကို သေသေချာချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး တခြား ဘာအမှားတွေ လုပ်ထားသေးလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်စမ်း..."

သူ၏နောက်ရှိ လူများက အစေခံအိုကြီးနှင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ဟွမ်မိသားစု၏ သခင်လေးကို ချက်ချင်းဆွဲခေါ်သွားကြ၏။

သတိလစ်နေသော ဟွမ်မိသားစု၏သခင်လေးသည် မသိနိုင်သော်လည်း အစေခံအိုကြီးမှာမူ သူ၏နာကျင်မှုကို မပြောပြနိုင်ဘဲ နစ်နာနေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

သူတို့က စူးချန်ကဲကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ခဲ့တာလဲ... သူတို့က သူ့ကို အရင်က တစ်ခါမှတောင် မမြင်ဖူးပါဘူး...

အစေခံအိုကြီးနှင့် ဟွမ်မိသားစု၏သခင်လေး ဆွဲခေါ်ခံရပြီးနောက် အစောင့်များက လူအုပ်ကြီးကို သိသိသာသာ လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး ထိုနေရာတွင် အစီအစဉ်တကျ ပြန်လည်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

မလှမ်းမကမ်းရှိ ချင်ရှင်းစံအိမ်ဟု အမည်ရသော သေသပ်လှပသည့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ တတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်..

ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်ရမ်းသရဖူကို ဆောင်းထားကာ နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်သော စိတ်နေသဘောထား ရှိသည့် တာအိုသီလရှင် တစ်ပါးသည် လက်ဖက်ရည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေလေ၏။

လမ်းထောင့်တွင် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော မြင်ကွင်းက သူမ၏ အမြင်ထဲသို့ တိုက်ဆိုင်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးသော လက်ဖက်ရည်တာအို မဟာဆရာသခင်ဖြစ်သည့် သစ်တော်သီးကျောက်စိမ်း ရသေ့ပညာရှင် ရွှီယွီပင်။