အခန်း (၆၉၅-၆၉၆)

အခန်း (၆၉၅) နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ အမိန့်

"ဗိုလ်ချုပ်ဝေါက အမြန်ဆုံး ရှင်းပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်။ ဟိုအမျိုးသမီးကို သတ်ပြီး ကောင်လေးကို ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားရမယ်။ ဒါက တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိစေနဲ့၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားရင် သူ ငါတို့ကို အားလုံး သတ်ပစ်လိမ့်မယ်" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူများထဲမှ တစ်ဦးက သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

လုံချန်းနှင့် မိလျာယီတို့ နေထိုင်သည့် တဲအိမ်လေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူဆယ်ယောက်ခန့် ဝန်းရံထားကြသည်။

ထိုနေရာတွင် လူသူ မရှိတော့သည်ကို သူတို့ မသိရှိကြသေးပေ။ သူတို့သည် တဲအိမ်လေးဆီသို့ သတိထားကာ ချဉ်းကပ်သွားကြပြီး တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"ငါ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်မယ်၊ မင်းတို့တွေ အတွင်းကို တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်သွားကြ။ ကောင်လေးကို ဖမ်းပြီး အမျိုးသမီးကို သတ်ပစ်လိုက်။ မင်းတို့ကို အချိန် နှစ်မိနစ်ပဲ ပေးမယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ဝေါ ပြောတာတော့ အချိန်အများကြီး ကြာသွားရင် တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ကူညီဖို့ ရောက်လာနိုင်တယ်တဲ့။ မြန်မြန်လုပ်ကြ" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူက တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကျန်သူများသည် တဲအိမ်လေးအတွင်းသို့ အလုအယက် တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

တဲအိမ်လေးမှာ အလွန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် ရှာဖွေရသည်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ ခဏအကြာတွင် သူတို့အားလုံး ပြန်ထွက်လာကြသည်။

"ကောင်လေးကော" ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်သည်။

"အထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ တစ်အိမ်လုံး အလွတ်ကြီးပဲ" ထိုသူများက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြန်ဖြေကြသည်။

"ဘာ..." မျက်နှာဖုံးစွပ် ခေါင်းဆောင်သည် ကျန်သူများကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ ဝေ့ပတ်ကြည့်လိုက်ရာမှ သူ၏လူများ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ တစ်အိမ်လုံးမှာ ဟောင်းလောင်းပြင်ကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သန်းခေါင်ကျော်နေပြီလေ။ သူတို့တွေ အထဲမှာ အိပ်နေရမှာ မဟုတ်လား။ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးသွားကြတာလဲ" ခေါင်းဆောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ဝေါဆီကို သတင်းပို့လိုက်စမ်း။ ကောင်လေးနဲ့ သူ့အမေ အထဲမှာ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်" သူက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ငါ သဲလွန်စ ရှာကြည့်ဦးမယ်"

လူဆယ်ယောက်ထဲမှ တစ်ဦးက ဗာမီလီယံကို အချိန်ဆွဲထားသော ဗိုလ်ချုပ်ဝေါဆီသို့ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ကျန်သူများက ပတ်ဝန်းကျင်၌ သဲလွန်စများကို ရှာဖွေနေကြသည်။

"ဒီမှာ... တစ်ခုခု တွေ့ပြီ" လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်သူများပါ ထိုနေရာသို့ ပြေးသွားကြသည်။

"ဘာတွေ့တာလဲ" ခေါင်းဆောင်က အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီခြေရာတွေကို ကြည့်ပါဦး" ထိုလူက မြေပြင်သို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ် ခေါင်းဆောင်သည် မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ခြေရာများကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဒီထူးဆန်းတဲ့ အမှတ်အသားတွေက... ဒါတွေက ဝိညာဉ်လင်းယုန်ရဲ့ ခြေသည်းရာတွေပဲ။ ဒါတွေက ဒီကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ" သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီခြေရာတွေက အသစ်စက်စက်ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီထက် မပိုတဲ့ အချိန်ကမှ ဝိညာဉ်လင်းယုန် ဒီမှာ ဆင်းသက်ခဲ့တာ" သူက မြေပြင်ပေါ်မှ ခြေရာများကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"တကယ်တမ်း မေးခွန်းထုတ်စရာက... ဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲဆိုတာပဲ။ သူတို့မှာ ဒါကို ဖမ်းနိုင်လောက်တဲ့ ခွန်အားလည်း မရှိသလို ဝယ်နိုင်လောက်တဲ့ ပိုက်ဆံလည်း မရှိနိုင်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ကူညီလိုက်တာ သေချာတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ဝေါကို ဒါတွေပါ ထည့်ပြောလိုက်ပါ။ ငါ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားမယ်" ထိုသို့ ပြောကာ သူသည် မတ်တတ်ရပ်၍ လုံချန်းတို့ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသူသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်၏ ခြေရာများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မည်သည့်အရပ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို ကောင်းစွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဗာမီလီယံသည် ဗိုလ်ချုပ်ဝေါနှင့် ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် ဗိုလ်ချုပ်ဝေါ၏ လက်ချောင်းရှိ လက်စွပ်သည် တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်" ဗိုလ်ချုပ်ဝေါက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် လက်စွပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လာကာ ဗာမီလီယံကို စိုက်ကြည့်တော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဗာမီလီယံက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဝေါ၏ မျက်နှာအမူအရာအရ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျား သူတို့အတွက် ဝိညာဉ်လင်းယုန်တစ်ကောင် စီစဉ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဗိုလ်ချုပ်ဝေါက စိတ်ဝင်တစား ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ဗာမီလီယံသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ အခုမှ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

'နန်းတွင်းဆရာကြီးက အခုကတည်းက လှုပ်ရှားနေပြီပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဝေါရဲ့ အမူအရာအရဆိုရင် သူတို့တွေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပုံရတယ်၊ ငါ အကြံပေးခဲ့သလို ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကိုလည်း သုံးသွားပုံရတယ်' ဗာမီလီယံက တွေးတောနေမိသည်။

"ကျွန်တော် ဘာအကြောင်း ပြောနေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ သူ့အမေကို အရှင်မင်းကြီးဆီ ခေါ်လာဖို့ အမိန့်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လူတွေက သူတို့ ဝိညာဉ်လင်းယုန်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီလို့ သတင်းပို့လာတယ်။ ဒါဟာ ခင်ဗျား ကူညီလိုက်တာဆိုတာ သိသာလွန်းပါတယ်။ သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်လောက်တဲ့အထိ ရင်းနှီးတဲ့သူက ခင်ဗျားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ" ဝေါက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်တော့... ခင်ဗျားက သူတို့ ဒီပြည်ထောင်စုကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေရင်တော့ ခင်ဗျား မှားသွားလိမ့်မယ်။ ဝိညာဉ်လင်းယုန်က မြန်ပေမဲ့ လုံလောက်တဲ့အထိတော့ မမြန်ပါဘူး" ဗိုလ်ချုပ်ဝေါက ပြောဆိုကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဗာမီလီယံသည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်သွားချင်နေရတာလဲ။ နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ အမိန့်အရ ခံစစ်ဗျူဟာအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ လာတာ မဟုတ်လား။ အခု ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူးလေ။ အဲဒါက နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ အမိန့်ကို မနာခံသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ့ရှေ့မှာတော့ အဲဒီလိုမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး" ဗာမီလီယံက လှောင်ပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း သိသားပဲ။ ခင်ဗျား တစ်ခုခု မလုပ်နိုင်အောင် ကျွန်တော်က ဒီမှာ လာပြီး အချိန်ဆွဲပေးနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီကောင်လေးက သူ့အမေနဲ့အတူ ထွက်ပြေးသွားပြီ။ အခု သူက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့၊ နှိမ်နင်းဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် ရသွားပြီ" ဗိုလ်ချုပ်ဝေါက ဗာမီလီယံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဗာမီလီယံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားပေးသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒီအစွမ်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လို့မရဘူး ဗာမီလီယံ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ဝံ့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ခင်ဗျား သူမကို အရမ်း ဂရုစိုက်တာပဲလေ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်" ဗိုလ်ချုပ်ဝေါက ဗာမီလီယံ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ဗာမီလီယံသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကြိတ်ထားမိသော်လည်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ချေ။ သူသည် ဗိုလ်ချုပ်ဝေါ သူ့ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

"ခင်ဗျား ဘာမှ မသိဘဲနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ပြီးသွားစေချင်လို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ လာပြီး အဖော်လုပ်ပေးနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ထားလိုက်ပါတော့... ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်တော့်လူတွေကိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ စံအိမ်အပြင်ဘက်မှာ ထားခဲ့မယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဖမ်းမိတဲ့အထိ ခင်ဗျား ဒီစံအိမ်ထဲမှာပဲ နေတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ အပြင်ကို ထွက်ဖို့ ကြိုးစားရင်... ကျန်တာတော့ ကျွန်တော် ရှင်းပြနေဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်" ဗိုလ်ချုပ်ဝေါက ရယ်မောရင်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဗာမီလီယံသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

သူသည် နံရံဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုများကြောင့် နံရံကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လက်သီးနှင့် ထိုးပစ်လိုက်လေသည်။

နံရံပေါ်တွင် သူ၏ ဒေါသများကို ပုံချပြီးနောက်မှ သူ၏ နေရာသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းကာ ထိုင်ချလိုက်လေတော့သည်။

မြို့၏ နယ်စပ်လုံခြုံရေးမှာ အနည်းငယ် ပေါ့လျော့လှသည်။ အစောင့်များသည် မြေပြင်ကိုသာ အဓိက စောင့်ကြပ်ကြပြီး ကုန်းကြောင်းမှ ဝင်ရောက်လာသူများကိုသာ စစ်ဆေးကြသည်။ လေကြောင်းမှတစ်ဆင့် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသူများကိုမူ သူတို့ စစ်ဆေးခြင်း မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ မိုးပျံ သားရဲကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် ကြွယ်ဝသူ မည်သူမဆို မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလိုလျှင် ထွက်ခွာခွင့် ပြုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၆၉၆) လေထုထဲမှ စစ်ပွဲ

ရထားလုံးများဖြင့် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသူများသာ စစ်ဆေးခြင်း ခံရသော်လည်း လေကြောင်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသူများမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

မြို့နယ်စပ်ရှိ အစောင့်များသည် မြို့ပြင်သို့ ပျံသန်းသွားသော ဝိညာဉ်လင်းယုန်တစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူတို့သည် စစ်ဆေးရန် အားထုတ်ခြင်း မရှိကြချေ။ အကယ်၍သာ သူတို့ စစ်ဆေးခဲ့မည်ဆိုပါက ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် လိုက်ပါသွားသော လုံချန်းနှင့် မိလျာယီတို့ကို တွေ့ရှိသွားနိုင်ပေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ထိုနေရာသို့ပင် မိုးပျံ သားရဲအချို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နယ်စပ်အစောင့်များသည် သူတို့ထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသော မိုးပျံ သားရဲကိုးကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဒီည မြို့ထဲက ချမ်းသာတဲ့သူတွေ တော်တော်များများ ထွက်သွားကြတာပဲ" နယ်စပ်အစောင့်များက ထိုသားရဲများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုသားရဲများသည် မြို့ပြင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ထိုသားရဲတို့သည် သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။

အစောင့်အားလုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်သားရဲ ကိုးကောင်သည် နယ်စပ်အစောင့်များရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာပြီး လူကိုးယောက်သည် သားရဲများပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

"ဝိညာဉ်လင်းယုန်တစ်ကောင် ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သွားတာကို မင်းတို့ မြင်လိုက်သလား" ထိုလူကိုးယောက်၏ ခေါင်းဆောင်က အစောင့်များကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဪ... မြင်တာပေါ့။ အဲဒီသားရဲက လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်က အဲဒီဘက်ကို ပျံသွားတယ်လေ" အစောင့်တစ်ဦးက အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ သူတို့က ငါတို့ထက် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ စောနေတာပဲ။ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ကို ဖမ်းမိတော့မှာပါ" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ရေရွတ်ကာ သူ၏သားရဲပေါ်သို့ ပြန်လည် တက်လိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ်သားရဲ ကိုးကောင်စလုံးသည် လုံချန်း ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မိလျာယီသည် သူ၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာသည်။ သူသည် မြေပုံ၏ အစိတ်အပိုင်းအများစုကို အလွတ်မှတ်မိပြီး ဖြစ်သဖြင့် မြေပုံအား အင်္ကျီအတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

လေညင်းတို့သည် သူ၏ပါးပြင်ကို အသာအယာ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေပြီး သူသည် သက်တောင့်သက်သာပင် ထိုင်နေမိသည်။ မိမိတို့နောက်သို့ လူတစ်စု လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကိုမူ သူ အနည်းငယ်မျှ သတိမပြုမိသေးချေ။

သူသည် သူ၏နောက်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ထိုင်နေသော မိလျာယီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ရောက်တော့မှာပါ။ ကျွန်တော် တွက်ချက်ထားတာအရဆိုရင် နောက်နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဒီနိုင်ငံရဲ့ နယ်နိမိတ်ပြင်ပကို ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

မိလျာယီက ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။

"သားကို အမေ တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား" မိလျာယီက လုံချန်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မေးပါ အမေ။ ဘာမဆို မေးလို့ရပါတယ်" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒီဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို သား ဘယ်ကရတာလဲ။ ပြီးတော့ သားဆီက သားရဲခေါ်ယူတဲ့ ပလွေဆိုတာ... ဒါမျိုးက လူတိုင်းမှာ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ ရာထူးကြီးတဲ့ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေနဲ့ တခြား အရာရှိကြီးတွေမှာပဲ ရှိတတ်တာလေ။ သားဆီကို ဒါက ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ" မိလျာယီက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ သံသယဖြစ်နေပုံ မရသော်လည်း သိချင်စိတ်နှင့်အတူ ဝမ်းနည်းရိပ်များလည်း လွှမ်းမိုးနေပေသည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ကို လူတစ်ယောက်က လက်ဆောင်ပေးထားတာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်ကို ဘယ်သူက ဘာကြောင့် ပေးတာလဲ သားရဲ့" မိလျာယီက သက်ပြင်းချရင်း ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဖေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ အဲဒီလူက ကျွန်တော်တို့ကို မကူညီနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်စကား ဆိုခဲ့သလို၊ အဖေဟာ အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာကိုလည်း သူတို့ ယုံကြည်နေကြတုန်းပဲတဲ့။ နိုင်ငံကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်လာတဲ့အခါ သုံးဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ဒီပလွေလေး ပေးခဲ့တာပါ" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် လိမ်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းလား။ ဘယ်သူငယ်ချင်းလဲ" မိလျာယီက ထပ်မေးပြန်သည်။

"နောက်ကျရင်တော့ အမေနဲ့ သူတို့ တွေ့ရမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အပြင်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သူတို့ လာတွေ့ကြလိမ့်မယ်" လုံချန်းက မမှန်ကန်သော စကားအချို့ကို ကြားညှပ်ပြောကာ အခြေအနေအား ထိန်းလိုက်သည်။

မိလျာယီက ထပ်မံ မေးမြန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက သူတို့သွားမည့် နေရာအကြောင်းကို ပြောပြကာ သူမ၏ စိတ်အား တခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။

"အဲဒီနိုင်ငံက ဘယ်တုန်းကမှ ကြီးမားတဲ့ စစ်ပွဲတွေ မဖြစ်ခဲ့ဘူး အမေ။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့မှုကိုမှ မခံရဘဲ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ရိုးရိုးသားသား နေထိုင်သွားလို့ ရပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ဒီအကျဉ်းထောင်ကြီးကနေ လွတ်မြောက်တော့မှာပါ" သူက စိတ်လှုပ်ရှားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မိမိသားဖြစ်သူ၏ ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိလျာယီသည် သူမ မေးမြန်းမည့် မေးခွန်းများအား မေ့လျော့သွားပြီး လုံချန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

လုံချန်းကလည်း သူမကို ပြန်လည် ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ဦးခေါင်းတင်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့နောက်သို့ မိုးပျံ သားရဲတစ်အုပ် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

'တောက်... သူတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် လိုက်လာနိုင်ရတာလဲ' လုံချန်း တွေးတောရင်း မိလျာယီကို လွှတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း... သစ္စာဖောက် မိသားစု။ မင်းတို့ဟာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မြို့ပြင်ကို ထွက်ခွာတာကြောင့် ဒီနိုင်ငံရဲ့ ဥပဒေတွေကို ချိုးဖောက်လိုက်ပြီ။ ဒါက မင်းတို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ လုံလောက်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ။ အသေမခံချင်ရင် အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း။ မင်းတို့ကို တရားဥပဒေအတိုင်း အရှင်မင်းကြီးဆီ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးရလိမ့်မယ်" လူကိုးယောက်၏ ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် လုံချန်းနှင့် မိလျာယီတို့ထံသို့ စူးရှစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

'သူတို့ ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့တာလဲ။ ငါတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူတို့ သိနေတာလား။ မြို့စောင့်တွေတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူတို့က ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်မှာ ဘယ်သူပါလဲဆိုတာ မမြင်လိုက်ဘူးလေ။ ဒီလူတွေက ငါတို့ ဒီည ထွက်သွားမယ်ဆိုတာကို ကြိုသိနေတဲ့အတိုင်း ငါတို့နောက်ကို သီးသန့် လိုက်လာတာပဲ။ ဗာမီလီယံက ငါ့ကို အကွက်ဆင်လိုက်တာလား။ တစ်မြို့လုံးရှေ့မှာ နတ်ဆိုးရဲ့ မိသားစုကို ပြစ်ဒဏ်ပေးဖို့အတွက် ဒါကို ဆင်ကွက်အဖြစ် သုံးလိုက်တာလား'

ထိုလူများက သူ့ကို အလွန်မြန်ဆန်လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့သွားခြင်းကြောင့် လုံချန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သံသယဝင်နေမိသည်။ ထိုသည်က ကြီးမားသော အကြံအစည်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"သူတို့... အမေ တစ်ခုခုကို ခံစားနေရတယ်။ အဲဒီပလွေပေးတဲ့လူက အကြံအစည်တစ်ခု ရှိနေတာ သေချာတယ်။ တကယ်လို့ သူသာ သားအဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုရင် အမေတို့ကို လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက ကူညီခဲ့မှာပေါ့။ သားရဲကို ရပ်လိုက်ပါတော့။ အမေတို့ အောက်ကို ဆင်းကြရအောင်။ သား ဘာမှမပြောနဲ့။ အဲဒီပလွေကို အမေ့ကို ပေးလိုက်။ ဒီပလွေကို သုံးပြီး သားကို အတင်းအကျပ် ခေါ်လာတာ အမေပါလို့ ပြောလိုက်မယ်။ သူတို့ သားကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" မိလျာယီက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် လုံချန်းထံမှ ပလွေကို ယူဆောင်လိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်လိုက်သည်။ "လင်းယုန်ကို အောက်ကို ဆင်းခိုင်းလိုက်ပါ" သူမက ဆိုသည်။

"ဟူး... အမေရယ်... ဘာလို့ အမေက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံဖို့ပဲ အရင်တွေးနေရတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက်ပဲ ယုံကြည်ပေးစမ်းပါ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်" လုံချန်းက သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ကျော်တက်ရပ်လိုက်ပြီး ရန်သူများ နီးကပ်လာသည်ကို အေးအေးဆေးဆေး စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အမေ... ပျံသန်းခြင်းမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အရာက ဘာလဲဆိုတာ အမေ သိလား" သူက မိလျာယီကို မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အဖြေကို စောင့်မနေဘဲ သူကပင် ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"အဲဒါကတော့ ပြုတ်ကျခြင်းပဲ အမေ။ မြင့်လေလေ... ပြုတ်ကျတဲ့ဒဏ်က ပိုပြင်းလေလေပေါ့။ ကောင်းကင်ယံက တိုက်ပွဲတွေကလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ရန်သူကိုပဲ တိုက်ခိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ အမြင့်ကိုပါ တိုက်ခိုက်ရတာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကဲ... အခု စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ တကယ်လို့ သူတို့ စီးလာတဲ့ သားရဲတွေက ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားမယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ" သူက အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။

"သူ... သူတို့ ပြုတ်ကျသွားမှာပေါ့။ သား ဆိုလိုတာက..." မိလျာယီသည် လုံချန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားရလေတော့သည်။