အခန်း (၆၉၇-၆၉၈)

အခန်း (၆၉၇) အဖမ်းခံရခြင်း

"သားရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်ကို သုံးတော့မလို့လား။ မလုပ်ပါနဲ့ သားရယ်... လုံးဝမလုပ်ပါနဲ့။ အဲဒီလူတွေက ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်တွေလေ။ တကယ်လို့ သားသာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ အခုထိတော့ အမေက အပြစ်အားလုံးကို ခံယူပြီး သားမှာ အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြလို့ ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားသာ ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်လိုက်ရင်တော့ ဘယ်လိုမှ ဆင်ခြေပေးလို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ သား သူတို့ကို တိုက်ခိုက်တာကို အမေ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး" မိလျာယီက လုံချန်းကို တားဆီးကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အမေ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်နေလို့ မရတော့ဘူး။ အမေ့အတွက်ရော ကျွန်တော့်အတွက်ပါ ဒီထက်မက ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေ ရှိနေလို့ပါ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများသည် သူတို့နှင့် မီတာတစ်ရာခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ငါတို့ အောက်ကို ဆင်းပါ့မယ်။ ငါတို့ အရှုံးပေးပါတယ်" လုံချန်းက သူတို့နောက်သို့ ဦးဆောင်လိုက်လာသူများကို လှမ်း၍ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟက်... ကလေးက ကလေးပါပဲလား။ ခြောက်လိုက်တာနဲ့ ကြောက်သွားတာပဲ။ ထားပါတော့... ဒါက ငါတို့အတွက် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်သက်သာတာပေါ့။ ငါက ကောင်လေးကို ခေါ်သွားမယ်၊ ကျန်တဲ့သူတွေက အမေဖြစ်သူကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ လမ်းမှာတင် သူမကို သတ်ပစ်လိုက်လို့ ရတယ်။ ကဲ... တာဝန်ကတော့ ပြီးသလောက် ရှိသွားပြီ" မျက်နှာဖုံးစွပ် ခေါင်းဆောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဟာ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို အောက်ဆင်းခိုင်းပြီး ဆင်းလာခဲ့စမ်း" သူက လုံချန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ထိုသူသည် အကာအကွယ်များအား လျှော့ချလိုက်သည်ကို လုံချန်း မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုသူက သူ့ကိုယ်သူ အောင်နိုင်သူဟု မှတ်ထင်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

မည်သည်များ ဖြစ်သွားမှန်း ထိုသူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏နောက်ဘက်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏လူတစ်ဦးသည် အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ မိုးပျံ သားရဲမှာလည်း အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေသော်လည်း ထူးခြားသည်မှာ ထိုသားရဲတွင် ခေါင်းမရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သားရဲ၏ ဦးခေါင်းမှာ အတန်ငယ်ဝေးသော နေရာတစ်နေရာတွင် သီးခြား ပြုတ်ကျနေတော့သည်။

"မင်းနောက်မှာ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိချင်နေတာလား။ မင်းကိုယ်မင်း အရင် စိတ်ပူသင့်တယ်ထင်တယ်နော်"

ထိုသူက အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ သူသည် သူ၏ သားရဲဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်းက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင်မူ သူ မြို့ထဲ၌ ရုပ်ဖျက်ထားစဉ်က ဝယ်ယူခဲ့သော ဓားတစ်လက် ရှိနေပေသည်။

"ငရဲကျလို့ သေမင်းနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျရင် အဲဒီမေးခွန်းကို မေးကြည့်လိုက်ဦး" လုံချန်းက ပြောဆိုကာ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချ၍ ဓားအား ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သားရဲ၏ လည်ပင်းကို တိကနဲ ဖြတ်တောက်လိုက်လေတော့သည်။

ဦးခေါင်း ပြတ်ထွက်သွားသဖြင့် ဝိညာဉ်သားရဲမှာ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားကာ အောက်သို့ စတင် ပြုတ်ကျသွားသည်။ သားရဲပေါ်တွင် ရပ်နေသော ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ အောက်သို့ စတင် လွင့်စင်ကျသွားတော့သည်။ သူသည် လုံချန်းကိုပါ ဆွဲချရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လုံချန်းသည် သူ့အား မထိမီမှာပင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်" ထိုသူ၏ အော်ဟစ်သံသည် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဟိန်းထွက်သွားကာ အောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လုံချန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်သေးချေ။ သူသည် ထိုလှည့်ကွက်ကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုနေတော့သည်။ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များက အရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို ကြည့်နေစဉ် သူက အခြားတစ်ဖက်မှ ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ သားရဲများအား သတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များကို တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်လိုဘဲ အတိုတောင်းဆုံး လမ်းစဉ်ကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို အခွင့်ကောင်းယူလိုက်သည်။

သူတို့သည် အလွန်မြင့်မားသော အမြင့်တွင် ရှိနေကြသဖြင့် ထိုအမြင့်ကိုပင် လက်နက်အဖြစ် အသုံးချလိုက်သည်။ သားရဲများ မရှိဘဲနှင့် ထိုသူတို့အတွက် လွတ်မြောက်ရန် မလွယ်ကူတော့ချေ။ အောက်သို့ ပြုတ်ကျရုံမျှဖြင့် သူတို့အတွက် အသက်အန္တရာယ် ရှိပေသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိလှသော သားရဲအချို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရသည်ထက် ပိုမို လွယ်ကူသည်ဟု လုံချန်းက ယူဆလိုက်သည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် သားရဲ ရှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ကိုးကောင်မြောက် သားရဲပေါ်တွင်လည်း ပေါ်လာပြီး ၎င်းကိုပါ သတ်လိုက်ရာ ကိုးယောက်မြောက် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်သည်လည်း သားရဲနှင့်အတူ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်သို့ နေရာပြောင်းကာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် အရာအားလုံးက လွယ်ကူလွန်းလှသဖြင့် လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း အနီးနားမှ စူးရှသော အော်မြည်သံတစ်သံကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားရပြန်သည်။

သူ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်လင်းယုန်၏ လည်ပင်းတွင် ဓားတစ်လက် စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဓားသည် ခပ်ဖွဖွသာ စိုက်ဝင်နေသဖြင့် ဝိညာဉ်လင်းယုန် မသေဆုံးသေးသော်လည်း နာကျင်မှုကြောင့် ဆက်လက် မပျံသန်းနိုင်တော့ဘဲ ရှိနေသည်။

လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေပြီး ဓားကို ကိုင်ထားသည်။ အကယ်၍ ထိုသူသာ အနည်းငယ်မျှ ခွန်အားထပ်စိုက်လိုက်ပါက ဝိညာဉ်လင်းယုန်မှာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူ ကိုးယောက်၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါလည်း ဒီလှည့်ကွက်မျိုးကို သုံးလို့ရတာပဲ မဟုတ်လား" ထိုသူက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ခွန်အား နည်းနည်းလေး ထပ်စိုက်လိုက်တာနဲ့ ဒီသားရဲက သေသွားလိမ့်မယ်။ မင်း ငါ့လူတွေကို သတ်ခဲ့သလိုမျိုး မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ သေသွားရလိမ့်မယ်" သူက ရူးသွပ်သော အပြုံးဖြင့် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်တော့... မင်းက မိုးပျံ စစ်ဝိညာဉ် ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဒီလို လှည့်ကွက်လေးနဲ့ သတ်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ငါ့လူတွေမှာတော့ မိုးပျံ စစ်ဝိညာဉ် မရှိကြဘူးလေ" သူက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

လုံချန်းသည် ထိုသူကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်လိုသဖြင့် ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို အသေမခံနိုင်ချေ၊ အကယ်၍ သေဆုံးသွားပါက နှစ်ပတ်ခရီးသည် လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားနိုင်သည့်အပြင် မြို့အသီးသီး၏ စစ်ဆေးရေးဂိတ်များကို ဖြတ်ကျော်ရမည့် ဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းက နိုင်ငံရဲ့ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ရှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ မင်းအဖေလိုပဲ မင်းဟာလည်း သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းကို အရှင်ခေါ်လာဖို့ အမိန့်မရှိခဲ့ရင် ငါ အခုချက်ချင်း မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ အခု ဒီသားရဲကို ပြန်လှည့်လိုက်စမ်း၊ ငါတို့ နန်းမြို့တော်ကို သွားကြမယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ် ပေးပါလိမ့်မယ်" ထိုသူက သားရဲကို လမ်းကြောင်း ပြောင်းခိုင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခုနက သုံးလိုက်တဲ့ အစွမ်းက မင်းနိုးထလာတဲ့ စစ်ဝိညာဉ်ကြောင့် ဖြစ်ရမယ်။ အခု ငါပြောတာကို သေချာနားထောင်... တကယ်လို့ မင်း အဲဒီအစွမ်းကို ထပ်သုံးဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ့ဓားကို တစ်ဆုံး ထိုးစိုက်လိုက်မယ်။ မင်းမှာ ရပ်တည်စရာ နေရာ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းကတော့ အသက်ရှင်နိုင်ရင် ရှိမယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းအမေကတော့ သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်" သူက ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြန်သည်။

"ငါ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး ပြစ်ဒဏ်ခံယူဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ" လုံချန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"လိမ္မာတဲ့ ကောင်လေးပဲ။ မင်း ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်တွေကို သတ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြုမူခဲ့တယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးကို ငါ ပြောပြပေးပါ့မယ်။ အဲဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်က ပေါ့လျော့သွားနိုင်တာပေါ့" ထိုသူက ကျေနပ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ၏ လက်မောင်း၌ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

အခန်း (၆၉၈) ထိုအရာ မဟုတ်ပါ

ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်သည် ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ဓားကို ကိုင်ထားသော လက်မောင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းက အောင်ပွဲကို အရမ်းစောပြီး အားရဝမ်းသာ ဖြစ်သွားတာပဲ" အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံကို အနီးနားမှ ကြားလိုက်ရသည်။

လုံချန်းသည် အတန်ငယ်ဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်နေရသော်လည်း အသံမှာမူ သူ့အနားတွင် ကပ်ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

အမှန်တကယ်တွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို အသုံးပြုကာ သူသည် အရှုံးပေး၍ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည့်ပုံစံအား ရန်သူ မြင်အောင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ သူသည် ထိုသူ၏အနားသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်လိုက်သည်မှာ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို သတ်၍မရစေရန် ထိုသူ၏လက်အား ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် စိုက်ဝင်နေသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်သည် လက်ပြတ်သွားသော နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေရင်း မည်သူက သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သနည်းဟု ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ပတ်ကြည့်နေသည်။ လုံချန်းကမူ အဝေးတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏လက်ကို မည်သူ ဖြတ်လိုက်သနည်းဆိုသည်မှာ သူ၏အမြင်တွင် ပဟေဠိ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ပတ်ပတ်လည်ကို အများကြီး လိုက်ရှာမနေပါနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ သေခြင်းတရားက မင်းရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်နေတာပါ" လုံချန်းက ပြောဆိုကာ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်သည် အဝေးတွင် ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသော လုံချန်းမှာ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဓားတစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တခြားစီ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

"ဒီပုံရိပ်ယောင် နိယာမက အခုထိ တော်တော်လေး ထိရောက်နေတုန်းပဲ။ တကယ့်ကို အသုံးဝင်တဲ့ အစွမ်းပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းကို သားရဲပေါ်မှ ကန်ချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ သွားလိုသော အရပ်မျက်နှာမှန်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းနိုင်ရန် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို လမ်းကြောင်း ပြန်လည် ပြောင်းလဲခိုင်းလိုက်သည်။

လုံချန်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်နေသော မိလျာယီကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏အနားသို့ သွားကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ အမေ" သူက သူမ၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ရင်း ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

မြို့စောင့်တပ်သားများသည် မိုးပျံ သားရဲများဖြင့် လူဆယ်ယောက် မြို့ပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ယနေ့ မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေသနည်းဟု အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ယနေ့ည တစ်စုံတစ်ခု အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေပြီလားဟု သူတို့ တွေးတောနေကြသည်။ နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်အထိ မည်သည်မျှ ထပ်မဖြစ်တော့သဖြင့် သူတို့လည်း ပြန်လည် ပေါ့လျော့သွားကြပြန်သည်။

သူတို့အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောနေကြစဉ်မှာပင် တပ်သားတစ်ဦးက အနောက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"မတ်တတ်ရပ်ကြစမ်း။ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး" ထိုတပ်သားသည် မှင်သက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်သူများသည်လည်း သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အံ့အားသင့်နေရသနည်းဟု လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့အားလုံး၏ ပါးစပ်များ အံ့ဩတကြီး ပွင့်ဟသွားကြတော့သည်။

မြို့အတွင်းမှ သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသော ဝိညာဉ်သားရဲ ငါးဆယ်ခန့်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"နေပါဦး။ အဲဒါ ဗိုလ်ချုပ်ဝေါရဲ့ မှောင်ရိပ်ငှက် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ သူ့ရဲ့ သားရဲပဲ။ ကျန်တဲ့ သားရဲတွေကလည်း သူ့ရဲ့ တပ်မတော်ကပဲ။ ဒါ ဗိုလ်ချုပ်ဝေါရဲ့ အရန်တပ်ဖွဲ့ပဲ။ အားလုံး သတိထားကြ"

တပ်သားများသည် ချက်ချင်းပင် အလေးအနက်ထားကာ သူတို့၏ တာဝန်များကို ပိုမို ကြိုးစား ထမ်းဆောင်နေကြတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဗိုလ်ချုပ်ဝေါ၏ တပ်ဖွဲ့သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ မြို့ပြင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် ပျံသန်းရင်း အချိန်အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ သွားနေသော လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဗာမီလီယံသည် သူ့အပေါ် အကွက်ဆင်ခဲ့သည်ဟု သူ စတင် ယုံကြည်လာသည်။ သူတို့ အမှန်တကယ် သွားမည့်နေရာကို ဗာမီလီယံ သိနေခြင်းမှာ မကောင်းလှပေ။ ထို့အပြင် သူသည် လမ်းခရီးတွင် အလောင်းများကို ချန်ထားခဲ့သဖြင့် အခြားသူများက သူ့နောက်သို့ အချိန်မရွေး လိုက်လာနိုင်သည်။ ခရီးစဉ်မှာ ၁၄ ရက်ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သဖြင့် လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

သူသည် အခြား အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အလောင်းများ ရှိနေသော လမ်းကြောင်းက လူများအား သူသွားမည့်နေရာဆီသို့ လမ်းပြသလို ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ရာ ထိုအချက်ကိုပင် သူက ပြန်လည် အသုံးချရန် ကြံစည်လိုက်သည်။ အခြားသူများက သူ သွားနေသည်ဟု ထင်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်နေစဉ် သူက အခြားလမ်းမှ သွားမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့ခိုင်းလိုက်ပြီး ဆက်လက် ပျံသန်းစေလိုက်သည်။

"အဲဒီဘက်မှာ ဆူနိုင်းနိုင်ငံ ရှိရမယ်။ အခုလောလောဆယ် ခိုလှုံဖို့အတွက် အဲဒီနေရာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ အက်ရှာနိုင်ငံနဲ့ ဆူနိုင်းနိုင်ငံတို့ကြားမှာ စစ်ပွဲဖြစ်အောင် ဖန်တီးမယ့် ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်အတွက်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။ ရန်သူ့နယ်မြေထဲမှာဆိုရင် ငါ ပိုပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်မယ်" လုံချန်းက အက်ရှာနှင့် ဆူနိုင်း နယ်စပ်မြေပုံကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုနိုင်ငံအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရန် မလွယ်ကူသော်လည်း တစ်ခါ ရောက်သွားပြီးလျှင် သူ၏အစီအစဉ်များမှာ ပိုမို လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။

ထို့အပြင် သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသူများသည်လည်း သူ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ သူသည် အေးချမ်းသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဆီသို့ သွားနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကြလိမ့်မည်။ သူတို့ တကယ်တမ်း သဘောပေါက်သွားချိန်တွင်မူ လုံချန်းကို ဖမ်းမိဖို့ရာ အလွန် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် တစ်ပတ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်လင်းယုန်မှာမူ စဉ်ဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသားရဲသည် အနားယူရန် သို့မဟုတ် အစာစားရန် မလိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုအကြောင်းကို မသိရှိသော်လည်း မိလျာယီက ရှင်းပြသဖြင့် ဝိညာဉ်လင်းယုန်များသည် အစာစားလေ့မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ညစဉ် လရောင်ထံမှ စွမ်းအင်များကို ရရှိကြပြီး စဉ်ဆက်မပြတ် ပျံသန်းနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသည်က လုံချန်းအတွက် ပိုကောင်းသွားစေပြီး သားရဲကို အနားပေးရန် လမ်းခုလတ်တွင် ရပ်နားရမည့် အန္တရာယ်အား မရင်ဆိုင်ရတော့သဖြင့် သူ ကျေနပ်နေမိသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ အစီအစဉ်မှာလည်း အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားရသည်။ ခုနစ်ရက် ရှိသွားပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ သူ့နောက်ကို လိုက်မလာနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ခရီးစဉ်မှာ အလွန်ပင် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေတော့သည်။

သူသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် အချိန်အများစုကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ရင်း ကုန်လွန်စေခဲ့ရာ လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မသိထားသော မိလျာယီမှာ ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။

လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပါ ဖြစ်နေသည်ကို သိရသဖြင့် သူမ အံ့ဩမိသည်။ သူမ သတိမထားမိသည်မှာ လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် တစ်ယောက် မဟုတ်သေးဘဲ ကျင့်ကြံသူသက်သက်သာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာများသည် ဤကမ္ဘာတွင် ပြန့်နှံ့နေသော အသိပညာများထက် များစွာ သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူ အစွမ်းများကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ စစ်ဝိညာဉ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နိယာမမျိုးစေ့များကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဤခုနစ်ရက်တာ ကျင့်ကြံမှုအတွင်း သူသည် ဝိညာဉ်အခြေတည် အဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက နောက်ထပ် အဆင့်သုံးဆင့်ကိုပါ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ခုနစ်ရက်တာ ကျင့်ကြံမှုအတွင်းမှာပင် သူသည် ဝိညာဉ်အခြေတည် အဆင့် ၄ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'အရင်က ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးတဲ့ အဆင့်နိမ့်တွေကို ပြန်ကျင့်ရတာက ကလေးကစားစရာလိုပါပဲလား။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကျင့်ကြံရတာ ပိုမြန်အောင် အထူးဖန်တီးထားတာပဲ။ ငါ အလကား စိတ်ပူနေခဲ့တာ။ ဒီအရှိန်နဲ့သာ ဆက်သွားရင် ဒီကမ္ဘာကလူတွေကို ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ရိုက်ချပစ်လို့ ရပြီ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချီစွမ်းအင်တွေကို သိုလှောင်ထားနိုင်ပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုလည်း အပြည့်အဝ သုံးလို့ရပြီပေါ့' သူက ပြုံးလျက် တွေးတောနေမိသည်။

'ဒီခန္ဓာကိုယ်မှာ အသုံးမကျတဲ့ ခရမ်းရောင်မြူခိုး စစ်ဝိညာဉ် ရှိနေတာက ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။ အဲဒါကို မနှိုးရသေးဘဲနဲ့တောင် ဒီစမ်းသပ်မှုကို ငါ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက စစ်ဝိညာဉ်အပေါ်မှာပဲ အာရုံမစိုက်ဘူး။ ဒီကမ္ဘာကလူတွေက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တကယ့်စွမ်းအားကို မသိကြဘဲ အားနည်းတယ်လို့ ထင်နေကြတာ တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းတာပဲ' သူက လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ သမ်းဝေရင်း တွေးနေတော့သည်။