အခန်း (၅၆၅-၅၆၆

အခန်း (၅၆၅) - ဝမ်တုံးကြီး ၊ ဝါးတားကျေးရွာ ၊လူသားစားမိစ္ဆာများကို မချန်ထားသင့် ၊ တပည့်ကြီးနှစ်ဦး

လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ခရမ်းရောင်ဝတ် တာအိုအိုကြီးမှာ လုံဟူရှန်းတောင်၏ နတ်ဆရာကြီးလေးပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သော ကျောက်နတ်ဆရာကြီး ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လူအများ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် "တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ" အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်ကို ဖမ်းဆီးရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် တိမ်စိုင်များပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ လောကီရေးရာများကို ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါချေ။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ပြုံးလျက်

"မင်းကတော့ တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့ကောင်ပဲ၊ ဒါနဲ့ မင်းကရော... တာအိုဆရာဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ တာအိုဆရာတွေက မင်းအိမ်က ဆန်တွေကို စားလို့လား"

သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်လူငယ် ရွှီရှီချီကို အရင်ဦးစွာ ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက်၊ ထွားကျိုင်းသော လူငယ်ကိုမူ မျက်နှာသေဖြင့် ဆုံးမလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ကျုပ်တို့ရွာမှာ တာအိုဆရာလည်း မရှိဘူး၊ ကျုပ်အိမ်က ဆန်ကိုလည်း မစားပါဘူး၊ ပြီးတော့ ကျုပ်တို့အိမ်မှာ ဆန်လည်း မရှိဘူးဗျ"

ထွားကျိုင်းသော လူငယ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"............" ကျောက်နတ်ဆရာကြီး။

ထိုလူငယ်က ဤကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့သဖြင့် မျက်နှာကြွက်သားများပင် တစ်ချက် တုန်ယင်သွားရသည်။

"ဆရာ... ဒါက ကျုပ်ရဲ့ညီအစ်ကို ဝမ်တုံးကြီး ပါ၊ ဒီနှစ်မှ ၁၆ နှစ်ရှိသေးတာ၊ သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ဦး နောက်ဆိုရင် ဆရာ့အတွက် ရေနွေးကြမ်းတည်ပေးဖို့၊ အမှိုက်လှည်းပေးဖို့ဆိုတာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူးဗျ"

ရွှီရှီချီက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာလည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ရပြီး

"မင်းက ဆရာတင်တာ တော်တော်မြန်တာပဲ၊ ငါက မင်းကို လက်ခံမယ်လို့ မပြောရသေးဘူးလေ"

သူသည် ထိုလူငယ်နှစ်ဦးမှာ အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည်ဟု ထင်ရုံသာရှိပြီး တပည့်လက်ခံရန် စိတ်ကူးမရှိသေးပါချေ။

"ဆရာက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို လှည့်လည်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ တာအိုလောကက နတ်ဘုရားကြီးပဲ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက် ဆရာ့ဘေးမှာ ခစားခွင့်ရတာဟာ သုံးဘဝစာ ကုသိုလ်ပဲ မဟုတ်ဘူး... ရှစ်ဘဝစာ ကုသိုလ်ထူးပဲဗျ "

"ဆရာ... ဆရာတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲ ဒီကုအော်တောင်ထိပ် အကြောင်းကို ကျုပ်က အလွန်ကျွမ်းကျင်ပါတယ်၊ ဆရာတို့အတွက် လမ်းပြပေးနိုင်ပါတယ်ဗျ"

ရွှီရှီချီက စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်းပြောင်းကာ တပည့်ဖြစ်သည်ဟု အတည်ပေါက် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

ဝမ်တုံးကြီးမှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို လက်အုပ်ချီပြကာ သတို့သမီးရှိရာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

သတို့သမီးမှာ ယခုတိုင် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ဝမ်တုံးကြီးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အသည်းအသန် ဖြစ်နေရရှာသည်။

"တုံးကြီး... မင်း ဘာတွေ လောနေတာလဲ၊ ဆရာက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ၊ ရှောင်ရှုကို ကယ်ဖို့ဆိုတာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရုံပါပဲ"

ရွှီရှီချီက ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သတို့သမီးရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သတို့သမီးလေးမှာ ၁၄ နှစ်၊ ၁၅ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး ရုပ်ရည်မှာ အတော်ပင် ချောမောလှပေသည်။

ယခုအခါ ငိုလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများမှာ မက်မွန်သီးကဲ့သို့ နီမြန်းဖောင်းအစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော့နေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ၎င်းမှာ မိစ္ဆာအတတ် အသုံးပြုခံထားရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်ရာ၊ ထူထပ်လှသော စွမ်းအားများမှာ သတို့သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သတို့သမီးမှာ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းလာပြီး ခြေလက်များမှာလည်း ပြန်လည် အားရှိလာတော့သည်။

ဝမ်တုံးကြီး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး

"ရှောင်ရှု... မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား"

ရှောင်ရှုဟု ခေါ်သော သတို့သမီးလေးမှာ အားအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာသဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"ကျမ အဆင်ပြေပါပြီ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုချစ်သူနှစ်ဦးမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ငိုယိုကာ အချင်းချင်း ဖက်ထားကြတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် ဝမ်တုံးကြီးသည် ရှောင်ရှုကို ခေါ်ဆောင်ကာ လီယန်ချူထံသို့ လာ၍ ဂါရဝပြုကြ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာကြီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်ဘုရားကြီးခင်ဗျာ "

ဝမ်တုံးကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ"

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာတို့ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ ကျုပ် လမ်းပြပေးပါရစေ"

ရွှီရှီချီက ရှေ့သို့ တိုးလာပြန်သည်။

"မင်းကတော့လေ... ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုတောင် သတိရစေတယ်၊ တပည့်လက်ခံတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့၊ မင်းတို့ဆီမှာ တခြား ဘယ်မိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းနေသေးလဲ ငါ တစ်ခါတည်း ရှင်းထုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်"

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ရွှီရှီချီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး

"ဒီကုအော်တောင်ပေါ်မှာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ကျောက်ချင့်ဖိန် သောင်းကျန်းနေတာပါ၊ သူ့လက်အောက်မှာ လူသားစားတဲ့ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ ဆရာ အဲဒါတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း နှိမ်နင်းပေးစေချင်ပါတယ်"

"သူတို့ရဲ့ လိုဏ်ဂူက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"သိတာပေါ့ ဆရာ တပည့်က အခုပဲ ဆရာ့ကို ခေါ်သွားပါ့မယ် "

ရွှီရှီချီက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ကျောက်ချင့်ဖိန်၏ လက်အောက်တွင် မိစ္ဆာငယ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသည်။ သို့သော် ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးကိုယ်တိုင်ပင် ဤတာအိုဆရာလေး၏ ဓားတစ်ချက်အောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထိုမိစ္ဆာငယ်လေးများမှာမူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပါချေ။

"လီတာအိုဆရာ... ကျုပ်တို့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေသေးတယ်လေ"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက သတိပေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ကျုပ် အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို လက်စသတ်လိုက်ရင် သူတို့အတွက် နောင်တစ်ချိန်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်သွားနိုင်မှာပါ"

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ရွှီရှီချီတို့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဝါးတားကျေးရွာသို့ အရင် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ဝါးတားကျေးရွာရှိ လူကြီးသူမများမှာ ရွှီရှီချီနှင့် ဝမ်တုံးကြီးတို့ သတို့သမီးကို ပြန်ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြတော့သည်။

"ရွှီရှီချီ... မင်းကတော့ လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ၊ မင်း ရှောင်ရှုကို ကယ်လာမှတော့... ကျောက်ချင့်ဖိန်က ရွာသားအားလုံးကို သတ်ပစ်တော့မှာပေါ့ "

လူကြီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့သည်။

သူ၏ စိုးရိမ်မှုမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပါချေ။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဦးကြီးဝမ်... ကျုပ်ဆရာက မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ နတ်ဘုရားကြီးဗျ ဟိုဝံပုလွေမိစ္ဆာ ကျောက်ချင့်ဖိန်ကို သတ်လိုက်ပြီ "

ရွှီရှီချီက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဆရာ မင်း ဘယ်က လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတဲ့ သူတွေကို ခေါ်လာတာလဲ မင်း သူများ အလိမ်ခံနေရတာ မဟုတ်လား၊ အဲဒီဝံပုလွေမိစ္ဆာက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလဲ၊ ဘယ်သူက အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မှာလဲ "

ထိုလူကြီးက အယုံအကြည်မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေမိစ္ဆာရဲ့ အလောင်းက ရှေ့မှာတင် ရှိတယ်၊ မယုံရင် သွားကြည့်လိုက်ဦး သွားသွား... လမ်းမပိတ်နဲ့"

ရွှီရှီချီသည် ထိုလူကြီးကို ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ ဆရာကို ရွာထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ မိစ္ဆာများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာ ရှင်သန်နေရသည့်အခါ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြန်လည်ခုခံခြင်းသည်ပင် အမှားတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သည်။

ရွာသားများမှာ အစပိုင်းတွင် မယုံကြည်ကြသော်လည်း၊ လူငယ်အချို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရာမှ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသောအခါမှသာ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားကြတော့သည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာပြီး မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဝါးတားကျေးရွာရှိ လူအားလုံးမှာ လီယန်ချူတို့အပေါ် အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်နေကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရွာထဲမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီး ကျောက်နတ်ဆရာကြီးကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆရာကြီး... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး၊ ကျုပ် ခဏသွားပြီး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ ထိုပြတ်သားလှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ သူ သဘောကျမိသော အချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အနက်ရောင်ဝတ်လူငယ် ရွှီရှီချီ၏ ခါးကို မယူကာ တိမ်စီးအတတ်ကို အသုံးပြုလျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ ရွာသားများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အသီးသီး ဒူးထောက်ကာ ဦးချကြတော့သည်။

ရွှီရှီချီမှာမူ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေတော့သည်။ မည်မျှပင် တည်ငြိမ်သော လူငယ်ဖြစ်ပါစေ၊ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ဖူးသောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်မှာ မဆန်းပါချေ။

လီယန်ချူသည် ရွှီရှီချီ၏ လမ်းပြမှုအရ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ လိုဏ်ဂူရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာကို အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ သွေးစွမ်းအင်များနှင့် နာကြည်းနေသော ဝိညာဉ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝါးတားကျေးရွာမှာ လူပေါင်းထောင်ချီ ရှိသည့် ရွာကြီးတစ်ရွာ ဖြစ်သလို၊ ဝူကျိုး နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင်လည်း ကျေးရွာပေါင်းများစွာ ရှိရာ၊ ဤမိစ္ဆာများ လူမည်မျှကို စားသောက်ခဲ့ကြသည်ကို မတွေးရဲစရာပင်။

"ဘယ်သူကများ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ လိုဏ်ဂူကို လာပြီး သောင်းကျန်းတာလဲ "

မိစ္ဆာစစ်သည် နှစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက မည်သို့မျှ ပြန်မပြောဘဲ ခါးမှ ဓားကို တစ်လက်မခန့် ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါက ထိုမိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို နှစ်ခြမ်းစီ ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ရွှီရှီချီကို ခေါ်ဆောင်ကာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်သွားသည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်းတွင်မူ တိရစ္ဆာန်အရိုးများနှင့် လူအရိုးများမှာ နေရာအနှံ့ ပုံနေတော့သည်။ အနံ့အသက်များမှာလည်း အလွန်ပင် ပုပ်စော်နံလှ၏။ ဤလိုဏ်ဂူထဲရှိ မိစ္ဆာများမှာ ဝံပုလွေ၊ ကြွက်နှင့် အခြားသားရဲများ ဖြစ်ကြပြီး အားလုံးမှာ သွေးစွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကြသည်။ လူသားစားသော မိစ္ဆာများကို အမှန်ပင် အလွတ်မပေးသင့်ပါချေ။

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နတ်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးကျီးကန်းငှက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိစ္ဆာအုပ်ကြီးကို ဝိုင်းရံလိုက်တော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုမိစ္ဆာအားလုံးကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ဤအစွမ်းမှာ ရွှီရှီချီကို အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှီရှီချီမှာ လီယန်ချူကို ဆရာတင်ရန် အတင်းအကျပ် ပူဆာတော့သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်တုံးကြီးကိုပါ ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

"ဆရာ... ကျုပ်တို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပါ၊ ဒါမှ ကျုပ်တို့ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ အတတ်ပညာတွေ ရမှာပေါ့၊ နောက်ဆိုရင် ရွာသားတွေကို ကာကွယ်ပေးရင်း ဆရာ့အတွက်လည်း ကုသိုလ်ရတာပေါ့ဗျာ"

လီယန်ချူမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားရသည်။ ဤအချက်ကို သူ မစဉ်းစားခဲ့မိပါချေ။ သို့သော် တပည့်လက်ခံရန် ဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသေးသဖြင့် ကလေးယူသကဲ့သို့ စောလွန်းသည်ဟု ခံစားနေရခြင်းပင်။

အခန်း (၅၆၆) - အလွန်ထင်ရှားလှသော တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၊ ကျောက်စာတိုင်ကို ဆင့်ခေါ်ခြင်း ၊ သိုင်းပညာဆန္ဒ စွမ်းအားတိုးတက်ခြင်း

"ငါ မင်းတို့ကို ကျင့်စဉ်တချို့ သင်ပေးထားမယ်၊ ငါ့ရဲ့ အမည်ခံတပည့်တွေအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးထားမယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ အရည်အချင်းက ပြဿနာမရှိဘူးဆိုရင်တော့ တရားဝင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ့မယ်"

လီယန်ချူသည် ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏လက်ထက်တွင် "ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း" ကို အကိုင်းအခက်များ ဖြန့်ကျက်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု သူ ယူဆမိသည်။ ထိုလူငယ်နှစ်ဦး၏ အရည်အချင်းမှာလည်း မဆိုးလှပါချေ။

ရွှီရှီချီ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ အားနည်းသော်လည်း ငါးကြေးခွံပုံသဏ္ဌာန် သိမ်မွေ့စွာ ဖြစ်တည်နေသည်။ တစ်နေ့တွင် ငါးသည် နဂါးတံခါးကို ခုန်ကူးနိုင်ခဲ့ပါက သူ၏အနာဂတ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပပေလိမ့်မည်။ ဝမ်တုံးကြီး၏ ကံကြမ္မာမှာမူ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းပင် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြု၍ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရန် သူသည် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်တုံးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြီးမားသော သက်စောင့်အားအင်များ ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ကံထူးမှုမျိုး ရှိနေပုံရသည်။ လီယန်ချူသည်လည်း ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်ဖြင့် အသေးစိတ် လိုက်မကြည့်တော့ပါချေ။ ဤနှစ်ယောက်စလုံးမှာ လူကောင်းများဖြစ်ပုံရသဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ တပည့်တို့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆရာ့မျက်နှာပွင့်အောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ် "

ရွှီရှီချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ဝမ်တုံးကြီးက ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင်မူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

"ဘာလဲ... မင်းက မလိုချင်ဘူးလား"

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ကျုပ်က တာအိုဆရာ ဖြစ်သွားရင်... ရှောင်ရှုက ဘယ်လိုလုပ်မလဲဗျ"

ဝမ်တုံးကြီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းက ကျင့်စဉ်လမ်းက အိမ်ထောင်ပြုတာကို တားမြစ်ထားတာ မရှိပါဘူး"

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်တုံးကြီးမှာ ကြောင်အသွားပြီး ချက်ချင်း သဘောမပေါက်သေးပါချေ။ ရွှီရှီချီက ဘေးမှနေ၍ တစ်ချက် ကန်လိုက်ပြီး

"မင်း မိန်းမယူတာကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတာကွ "

ဝမ်တုံးကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ၏ရိုးအသော မျက်နှာတွင် ရယ်ကျဲကျဲ အပြုံးကြီး ပေါ်လာတော့သည်။

"အင်း... အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"

လီယန်ချူမှာ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် တွန့်သွားရသည်။

ဤကောင်လေးက ထိုမျှအထိ မိန်းမ မက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပါချေ။ ထိုလူငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မှားသလား မှန်သလားဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။

သူသည် ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောပေးပြီး ကျန်းမာကြံ့ခိုင်စေသည့် အရိုးပြင်ဆေးလုံး များ ဖြစ်ကြသည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် အင်ပါယာနန်းတော်မှ ပေးအပ်ထားသော အရင်းအမြစ်များနှင့် ကျင်းယွီရှန်း ထံမှ ရရှိထားသော ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် ဤဆေးလုံးများမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ပေါများလှပေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုစီ သင်ကြားပေးလိုက်သည်။

"သေချာ ကျင့်ကြံကြ၊ ငါ သွားစရာရှိတာ သွားပြီးရင် မင်းတို့ကို ပြန်လာကြည့်မယ်"

လီယန်ချူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... တကယ်ပဲ ကျုပ် လမ်းပြပေးဖို့ မလိုဘူးလား "

ရွှီရှီချီက ခေါင်းမော့၍ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"မလိုပါဘူး၊ ဒီမှာပဲ သေချာ ကျင့်ကြံနေကြပါ"

ရွှီရှီချီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူကတော့ အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရချင်နေရှာခြင်းပင်။

အချိန်မှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိသဖြင့် လီယန်ချူသည် ဝါးတားကျေးရွာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးနောက် ထပ်မံ မဆိုင်းမတွတော့ပါချေ။ သူနှင့် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးတို့သည် အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြတော့သည်။

သူတို့၏ ဦးတည်ချက်မှာ ကုအော်တောင်ထိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကုအော်တောင်၏ လျှို့ဝှက်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာမှာ လေကောင်းလေသန့် ရရှိပြီး မြေပြင်အနေအထားမှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်အကြောရဲ့ အကိုင်းခက်တစ်ခုပဲ၊ သေးငယ်ပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကတော့ အတော်လေး သန့်စင်တယ်"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် သက်စောင့်အားအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အန္တရာယ်ရှိသည့်ပုံ မပေါ်ပါချေ။

သို့သော် သူ အနည်းငယ် သိချင်နေသည်မှာ တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို သွားမည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း ထိုနယ်မြေမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသလား ဆိုသည်ပင်။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည် လီယန်ချူကို တောင်နံရံတစ်ခုရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုတောင်နံရံပေါ်တွင် စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ "

"ရောက်ပြီ... ဒီနေရာပဲ"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"............" လီယန်ချူ။

သူသည် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ လူသိနည်းသည့်နေရာ မဟုတ်ဟု သိထားသော်လည်း၊ ဤမျှအထိ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပါချေ။

ထိုကဲ့သို့ စာလုံးကြီးကြီး ရေးထိုးထားခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆိုသည့် နာမည်ကိုပင် မလေးစားသလို ဖြစ်မနေဘူးလား။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက လီယန်ချူ၏ သံသယကို ရိပ်မိပုံရပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အံ့သြသွားတယ် မဟုတ်လား၊ ဒီနေရာကို ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ရောက်ဖူးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ပြောင်ပြီး ရေးထားတာလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ကိုပဲ ဒဏ္ဍာရီလာ တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖြစ်နေတာကွ၊ အစစ်အမှန်ပဲ "

လီယန်ချူမှာ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် တွန့်သွားရပြန်သည်။

"အဲဒီ ကျောက်စာတိုင်က ဘယ်မှာလဲ ကျောက်စာတိုင်ကို တိုက်ခိုက်ရမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့ဦး၊ ငါ ဆင့်ခေါ်လိုက်ဦးမယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ဆင့်ခေါ်မယ် ဒီနေရာမှာ "သူ" လို့ သုံးလိုက်တာက ကျောက်စာတိုင်ကို ဆိုလိုတာလား။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ၊ ထိုအဆောင်မှာ တောင်နံရံဆီသို့ ရုတ်တရက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

မြေပြင်မှာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ကြီးမားလှသော ကျောက်စာတိုင်ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ အမြင့်ပေ ၃၀ ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုကျောက်စာတိုင်မှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင်လည်း စာလုံးကြီး နှစ်လုံးကို ထွင်းထုထားသည်။

"တောင်နှင့်ပင်လယ်"

လီယန်ချူမှာ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်မိတော့သည် ဤနေရာက ဒီထက်ပိုပြီး သိသာအောင် လုပ်လို့ရဦးမှာလား ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုကျောက်စာတိုင်မှာ လျှို့ဝှက်သောနေရာတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီကျောက်စာတိုင်မှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်၊ ရှေးတုန်းက နတ်မိစ္ဆာတစ်ပါး ချန်ထားခဲ့တာလို့ ပြောကြတယ်၊ မင်း သူ့ကို အစွမ်းကုန် တစ်ချက် တိုက်ခိုက်လိုက်၊ မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက လုံလောက်တယ်လို့ သူက သတ်မှတ်လိုက်ရင် မင်းကို နယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့်ပေးလိမ့်မယ်"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ရှင်းပြသည်။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ဤနည်းလမ်းကို ကြိုတင်ပြောထားပြီးဖြစ်၍ လီယန်ချူမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားမသင့်တော့ပါချေ။

သို့သော် ထိုရှေးဟောင်း ကျောက်စာတိုင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုနတ်မိစ္ဆာသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ကန့်သတ်ချက်ကို ထားခဲ့ရသနည်း အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားကြီးမားသည့် ကျင့်ကြံသူများကိုသာ ဝင်ခွင့်ပေးရသနည်း သူ ခံစားမိသည်မှာ ဤနယ်မြေသည် အခြား နတ်ဘုရားနယ်မြေ များနှင့် မတူဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက နောက်ကွယ်မှ ထိန်းချုပ်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ပိုဆန်နေခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်ကို ဖမ်းဆီးရန်နှင့် နောက်ထပ် ပြဿနာများ မတက်စေရန်အတွက် လီယန်ချူသည် တိုက်ရိုက်ပင် အစွမ်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်စာတိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဓားဖြင့် ခုတ်ရမည်လော သို့မဟုတ် လက်သီးဖြင့် ထိုးရမည်လော။

"တကယ်လို့ ပထမတစ်ကြိမ် မအောင်မြင်ရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားလို့ ရသေးလား"

လီယန်ချူက လှည့်မေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ကို တစ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ အခွင့်အရေး ရတာကွ၊ ပထမတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုက ကျောက်စာတိုင်ကို စိတ်ကျေနပ်မှု မပေးနိုင်ရင်တော့ နောက်နှစ်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ - "............"

ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အချက်ကို စောစောကတည်းက မပြောဘူး။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးစွမ်းအင်များမှာ မီးခိုးတန်းကြီးကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို သွေးရောင်အရှိန်အဝါများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

ဒါကတော့ သူ၏ နှလုံးခုန်သံပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ဆူပွက်နေသော ရေကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး မီးတောင်ပေါက်ကွဲတော့မည့် အလား အနားသို့ ကပ်၍ပင် မရနိုင်တော့ပါချေ။ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည် လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော သွေးစွမ်းအင်များကို ခုခံနိုင်ရန်အတွက် အကာကွယ်အတတ်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ရသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်မှာ လီယန်ချူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ သွေးစွမ်းအင်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း ထိုအဆင့်နှင့် တန်းတူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနယ်မြေ၏ ကန့်သတ်ချက်က သူ့ကို ပေးဝင်ပါ့မလား ဤမေးခွန်းကို သူ စောစောက သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။

အကြောင်းမှာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် တန်းတူညီသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုရှိသူမှာ ယခုခေတ်တွင် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်၍ပင်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တ စဉ်းစားပြန်သည်။ သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို အသုံးမပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုဓားမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ဤကျောက်စာတိုင်ကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေမှာ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာ ပြင်ပပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ပင် ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစည်းသွားပြီး ပိုမိုမြင့်မြတ်သော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားပြီး

"ဒါက... သိုင်းပညာဆန္ဒနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေ ပေါင်းစည်းသွားတာပဲ "

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

တာအိုကျင့်စဉ်များနှင့် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို သူ အသေအချာ သိရှိသော်လည်း၊ သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ အများကြီး မသိပါချေ။

လူ့လောကတွင် သိုင်းနတ်ဘုရား မပေါ်ထွက်ခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာခဲ့ပြီနည်း။

လီယန်ချူသည်လည်း သူ၏နောက်ကျောရှိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအား ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိသည်။

ထိုသိုင်းပညာဆန္ဒမှာ ပိုမို အားကောင်းလာပြီး နတ်ဘုရားတို့၏ စင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်ပင် လေးလံလှပေသည်။

သူ၏ ပြင်ပပုံရိပ်မှာ နယ်ပယ်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

ထိုပြောင်းလဲမှုမှာ လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် ကျားနဂါးမိစ္ဆာ ကို သတ်စဉ်က ရရှိခဲ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုမှ မြစ်ဖျားခံခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ အတတ်ပညာအားလုံးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် တစ်ချက်တည်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုကြီးမားသော ပုံရိပ်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ လီယန်ချူ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးစွမ်းအင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးအတွင်း နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နေမင်းကြီးတစ်စင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ပူပြင်းလှပေသည်။

"တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... ရွှမ်ချိန် က ဘယ်လို တပည့်မျိုးကို ရှာတွေ့ထားတာလဲကွာ"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။

သိုင်းပညာကို ထိုမျှအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သူမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေမိတော့သည်။