အခန်း (၅၆၇-၅၆၈)

အခန်း (၅၆၇) - ဆန်းကြယ်သော ကျောက်စာတိုင် ၊ဒီလိုလည်း လုပ်လို့ရတာပဲလား ၊ အံ့အားသင့်သွားသော ကျောက်နတ်ဆရာကြီး

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးနည်းတူ အံ့အားသင့်နေရသည်မှာ ရှေးဟောင်းပြီး မြင့်မားလှသော ထိုကျောက်စာတိုင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ကျောက်စာတိုင်တွင် ဝိညာဉ်ရှိပေရာ ယခုအခါ ပြင်းထန်လှသော ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားမိသည်နှင့်အမျှ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာတော့သည်။

၎င်း၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အစွမ်းထက်သော တားမြစ်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီး တတိယအဆင့်ဖြစ်သော ယန်ဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်များမှာ ၎င်းကို တိုက်ခိုက်၍မရပါချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုတားမြစ်ချက်မှာ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်နိမ့် ယင်ဝိညာဉ် သာ ဖြစ်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်အဖြစ် မဖွဲ့စည်းရသေးကြောင်း သိသာလှသည်။

သို့သော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကြောင့် ကျောက်စာတိုင်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိပြီး

"ဒါက... ဒုတိယအဆင့် ယင်ဝိညာဉ် ဟုတ်ရဲ့လား "

ကျောက်စာတိုင်မှာ စိတ်ထဲမှ ကြောက်လန့်နေရှာသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

ကြီးမားလှသော ဝင်ပေါက်တစ်ခု ပွင့်ထွက်လာသည်။ ဝင်ပေါက်၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ စိမ်းသက်သော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ရှိနေ၏။

"ဝင်ပေါက် ပွင့်သွားပြီလား"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးမှာ ကြောင်အသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် တုန်ယင်သွားရသည်။

အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ကျောက်စာတိုင်မှာ ကြောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းကိုယ်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်မှာ ၎င်းကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ပါချေ။ ဤလက်သီးချက်သာ ကျရောက်လာပါက ဝိညာဉ်ပင် လွင့်စင်ပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ထို့ကြောင့် ကျောက်စာတိုင်မှာ စိတ်ရင်းအတိုင်းပင် ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည်လည်း တစ်ချက် ကြောင်သွားရသည်။ သို့သော် သူသည် ဤ "တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ" သို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသဖြင့် ဤသို့ဖြစ်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ဟုတ်မဟုတ် သူ မသိပါချေ။

နောက်တစ်နှစ်မှ ပြန်လာရမည့်အရေးကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း တိတိကျကျ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစွမ်းအင်များမှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ ထကြွနေ၏။ ရွှေရောင်နေမင်းကြီး တစ်စင်းမှာလည်း သူ၏ကိုယ်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

နောက်ကျောရှိ မြင့်မားသော ပုံရိပ်ကြီးနှင့် တစ်သားတည်း လှုပ်ရှားလျက် သာမန် လက်သီးပြင်ဆင်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျောက်စာတိုင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာတော့သည်။ ဤတာအိုဆရာလေးမှာ ဤမျှအထိ ဇွဲနပဲကြီးလိမ့်မည်ဟု ၎င်း မထင်ထားခဲ့ပါချေ။

"တံခါးပွင့်နေပြီလေ... တံခါးပွင့်နေတာကို မမြင်ဘူးလားဗျ"

ကျောက်စာတိုင်မှာ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသည်။

လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ခဏအတွင်း အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စင်ကြယ်သော သွေးစွမ်းအင်များက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သောအခါ ကျောက်စာတိုင်မှာ လုံးဝကို ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

၎င်းသည် ဝင်ပေါက်ကို အကျယ်ဆုံးဖြစ်အောင် အသည်းအသန် ချဲ့ပေးလိုက်တော့သည်။ ဝင်ပေါက်နောက်ကွယ်မှ ကမ္ဘာကြီးမှာ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူမှာ ဘာကိုမှ မမြင်သကဲ့သို့ပင်။ လျှပ်စစ်မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည့်အလား မြန်ဆန်လှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျောက်စာတိုင်မှာ တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်ကာ စကားပြောလိုက်တော့သည်။

"ခဏနေပါဦး ဝင်ပေါက် ပွင့်သွားပါပြီ၊ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး"

လီယန်ချူမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးလည်း မှင်တက်သွား၏။

"ဒီကျောက်စာတိုင်က စကားပြောတတ်တာလား"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ ဤနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးသော်လည်း ကျောက်စာတိုင် စကားပြောသည်ကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပါချေ။ သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ဤကျောက်စာတိုင်မှာ ဝိညာဉ်ရှိရုံသာရှိပြီး စကားမပြောတတ်ဟု မှတ်ယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ကျောရှိ သိုင်းပညာပြင်ပပုံရိပ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစွမ်းအင်များမှာလည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ သူသည် ကျောက်စာတိုင်ကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျောက်စာတိုင်၏ လေသံမှာမူ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။

"မင်းက သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ အရမ်းကို ကိုက်ညီပါတယ်၊ ကဲ... မြန်မြန် ဝင်သွားပါတော့"

"............" လီယန်ချူ။

လူဆိုသည်မှာ အကြပ်ကိုင်ခံရလျှင် သင်္ချာပုစ္ဆာကလွဲ၍ ဘာမဆို လုပ်နိုင်ကြသည်ဟု ဆိုရမည်။ ကျောက်စာတိုင်လည်း ထို့အတူပင်။ ဤအရာကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စကားပြောထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း၊ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်သော သွေးစွမ်းအင်ကို မြင်စဉ်က သူကိုယ်တိုင်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်ပါဘဲနှင့်ပင်။

လီယန်ချူမှာမူ မလောတော့ပါချေ။ သူ ခံစားမိသည်မှာ ထိုကျောက်စာတိုင်မှာ ဆန်းကြယ်ပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ့ကို အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ လူတစ်ယောက်ကို ရှာချင်တယ်၊ ချင့်ဝမ်မင်းသားရဲ့ သားတော်ပဲ၊ မင်း ကူညီနိုင်မလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"မရဘူးဗျ၊ ကျုပ်က တံခါးဖွင့်ပေးရတဲ့ အထိမ်းအမှတ် ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ၊ လူရှာပေးဖို့တော့ မတတ်နိုင်ဘူး"

ကျောက်စာတိုင်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက လီယန်ချူကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်လေး... မင်း ဘာတွေ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလဲ ဟု ဆိုချင်ပုံရသည်။

ဤနေရာသို့ သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရောက်ဖူးသော်လည်း ကျောက်စာတိုင်ကို လူရှာခိုင်းဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင်လည်း... ထပ်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရတာပေါ့"

ဝုန်း

သွေးစွမ်းအင်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြန်ပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ကိုယ်မှ ပျံ့နှံ့လာပြန်သည်။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာမှာလဲ ချင့်ဝမ်မင်းသားရဲ့ သားတော်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဗျ"

ကျောက်စာတိုင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်တော့သည်။

"............" ကျောက်နတ်ဆရာကြီး။

လီယန်ချူသည် ချင့်ဝမ်မင်းသားသားတော်၏ ပုံစံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အမှားအယွင်းမရှိစေရန်အတွက် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးကလည်း ထိုသူ၏ ပုံရိပ်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လီယန်ချူမှာ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်မိသည်။

"ဪ... သူလား၊ ဒီကောင်က အစွမ်းတော့ မဆိုးဘူး၊ သူက ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ၊ မလောနဲ့ဦး... ကျုပ် ရှာကြည့်ပေးမယ်"

ဓားကျင့်ကြံသူ

လီယန်ချူနှင့် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤအချက်ကို သူတို့ လုံးဝ မသိထားခဲ့ပါချေ။ ထိုသူမှာ မည်သည့်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်သည့်အတတ်ပညာများ ကျွမ်းကျင်ကြောင်းကိုပင် သတင်းအချက်အလက် မရရှိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တွေ့ပြီ သူက ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်နိုင်ငံ ရဲ့ အပျက်အစီးတွေကြားမှာ ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တိကျတဲ့နေရာကိုတော့ ကျုပ်လည်း အတည်မပြောနိုင်ဘူး"

ကျောက်စာတိုင်က အလွန်ပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ချက် တွန့်သွားပြန်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ထူးဆန်းသော အတားအဆီးစွမ်းအားများ ရှိနေပေရာ၊ ထိုသူ ဤနယ်မြေထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကိုသာ သူ ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း နယ်မြေအတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကိုမူ သူ မသိနိုင်ပါချေ။

မူလက လီယန်ချူအား နယ်မြေထဲတွင် အချိန်ယူ ရှာခိုင်းရမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုမူ ကျောက်စာတိုင်က တိုက်ရိုက် ရှာပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ခန့်မှန်းခြေ နယ်မြေကို သိရခြင်းကပင် ဘာမှမသိဘဲ လိုက်ရှာရခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှပေသည်။

"ကျေးဇူးပဲ၊ ငါ့ကို ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်နိုင်ငံ ဆီကို တိုက်ရိုက် ပို့ပေးနိုင်မလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျောက်စာတိုင်မှာ ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ ဤတောင်းဆိုချက်မှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ကျော်လွန်နေခြင်းပင်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

"ပြဿနာမရှိဘူးဗျ"

ဟု ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"............" ကျောက်နတ်ဆရာကြီး။

ရှေးတုန်းက ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်စာတိုင်ကြီး၏ ပုံရိပ်ကို သူ လွမ်းဆွတ်မိသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ လေသံပြောင်းသွားသည်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါချေ။

ထို့နောက်တွင် လီယန်ချူသည် ဝင်ပေါက်နောက်ကွယ်မှ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရုပ်ရှင်ပြကွက်များ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်မှာ ဤကျောက်စာတိုင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှ မြင့်မားသော လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ရရှိထားသလား ၎င်းမှာ တံခါးဖွင့်ပေးသည့် သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဟုတ်ပါရဲ့လား။

သူသည် ဝင်ပေါက်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်စာတိုင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အတူတူဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင်လေ"

ကျောက်စာတိုင်မှာ ငြိမ်သက်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပါချေ။

"ကျုပ် ဝင်လို့မရဘူးဗျ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတယ် "

ကျောက်စာတိုင်က တရားဝင် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"အင်း... ငါ တစ်ချက် စမ်းကြည့်မယ်၊ မရရင်လည်း ထားလိုက်တော့ပေါ့"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စာတိုင်ကို ဆွဲကာ ပွင့်နေသော ဝင်ပေါက်ဆီသို့ အတူ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် မည်သည့် အဟန့်အတားမှ ဖြစ်မလာပါချေ။

ကျောက်စာတိုင်မှာ "ငါ့ကို လွှတ်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်ချင်နေသော်လည်း၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူနှင့် လီယန်ချူတို့မှာ ကုအော်တောင်ထိပ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် တည်ငြိမ်လှသော ကျောက်နတ်ဆရာကြီး တစ်ယောက်တည်းသာ လေထဲမှာ မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

"ဒီလိုလည်း လုပ်လို့ရတာပဲလား"

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျောက်စာတိုင်တို့မှာ စိမ်းသက်သော နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှေးဟောင်းပြီး ဟောင်းနွမ်းလှသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

"ကြည့်စမ်း... ဝင်လာလို့ ရသားပဲ" လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"............" ကျောက်စာတိုင်။

လီယန်ချူသည် ကျောက်စာတိုင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"မင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးက အရမ်း သိသာလွန်းတယ်၊ သေးအောင် လုပ်လို့ရမလား "

ကျောက်စာတိုင်မှာ စိတ်ထဲမှ ဆဲရေးချင်နေမိသည် မင်းကတော့လေ... ပြဿနာကို များတာပဲ၊ ငါက ဝင်ချင်လို့ ဝင်လာတာလား အတင်းဆွဲခေါ်လာပြီးတော့မှ ငါ့ကို လူမြင်သူမြင် သိသာတယ်လို့ ပြောနေသေးတယ်။

သို့သော်လည်း ကျောက်စာတိုင်မှာ လီယန်ချူ၏ ခါးရှိ "ကျန့်ကျောင်းဓား" ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုဓားမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကြောင့်

"ရပါတယ်... ပြဿနာမရှိဘူးဗျ"

ဟု ဖော်ဖော်ရွေရွေပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် လူတစ်ရပ်ခန့် အရွယ်အစားသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး "တောင်နှင့်ပင်လယ်" ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးမှာ အထင်အရှား ရှိနေဆဲပင်။

"ကြီးနေသေးတယ်၊ ထပ်ပြီး သေးလိုက်ဦး"

လီယန်ချူသည် ဤသို့ ပြောပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ကြောင်အသွားရသည်။

သူသည် စွန်းဝူခုန်း က ပင်လယ်ကိုတိုင်းတာ သော နတ်တိုင် ကို ယူစဉ်က ကြီးခိုင်းသေးခိုင်း လုပ်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ကျောက်စာတိုင်မှာမူ ဤတာအိုဆရာလေး ဘာတွေ တွေးနေမှန်း မသိပါချေ။

၎င်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ မင်းအဖေပဲကွာ ဟု ရေရွတ်နေမိသော်လည်း၊ လုပ်ဆောင်ချက်မှာမူ အလွန်ပင် သွက်လက်လှပေသည်။

၎င်းသည် လက်တစ်ဝါးစာခန့်ရှိသော တံဆိပ်ပြားလေးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာတော့သည်။

အခန်း (၅၆၈) - ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်နိုင်ငံ၏ အပျက်အစီးများ ၊ နန်းဆောင်ကြီးအတွင်းမှ အစီရင်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး ၊ မျက်လုံး ၊နတ်မိစ္ဆာ၏ အမွေအနှစ်

ခြင်္သေ့ကုလားအုတ်နိုင်ငံ

ဒဏ္ဍာရီများအရ ဤနေရာသည် တစ်ချိန်က ကောင်းကင်တခွင် သောင်းကျန်းခဲ့ကြသော နတ်မိစ္ဆာဘုရင် သုံးပါး အုပ်စိုးခဲ့သည့် နတ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ အပျက်အစီးပုံများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ခြံခတ်မွေးမြူခံထားရသော လူသားများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကြီးအတွင်း၌ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေတော့၏။

အလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်နေသော နန်းဆောင်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌...။

ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်သည် လိုဏ်ခေါင်းလမ်းအတိုင်း အတွင်းဘက်သို့ တစိုက်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားနေသည်။

ဤနေရာတွင် အစွမ်းထက်လှသော အစီရင် နှင့် တားမြစ်ချက်များ ရှိနေပေသည်။ နတ်မိစ္ဆာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကမူ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေဆဲပင်။

သို့သော်လည်း ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်မှာမူ တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိနေသည်။ သူသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး အစီရင်အလံ များကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဤရှေးဟောင်း အစီရင်ကြီးကို စတင် ဖြိုခွဲတော့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ အနည်းဆုံး ခြေလှမ်း ခုနစ်ဆယ်အထိ ရောက်ရမယ်"

သူသည် အစီရင်ဖြိုခွဲရန်အတွက် ဓာတ်ကြီးငါးပါး အစီရင်အလံ ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကြိုတင်ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။ ချင့်ဝမ်မင်းသား နန်းတော်ကဲ့သို့သော အင်အားကြီး နောက်ခံရှိနေသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များစွာကို အသုံးပြုခွင့်ရခဲ့ပေရာ၊ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ယခုကဲ့သို့ စိတ်ကြိုက် ဖြုန်းတီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ဤ တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သုံးရက်မြောက် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဤရှေးဟောင်းအစီရင် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ဝင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ပါရမီထူးချွန်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပေရာ အစီရင်၏ သဘောတရားများကို လျင်မြန်စွာ ဆင်ခြင်မိပြီး အချိန်တိုအတွင်း တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းရှစ်ဆယ်ခန့် သွားနိုင်လျှင် ဤအစီရင် အထပ်ထပ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နန်းဆောင်၏ ဗဟိုချက်မသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်သည် ပြင်းပြသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အစီရင်အလံများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်လွှတ်ကာ၊ လက်ချောင်းများဖြင့် ဂါထာမန္တန်များကို ဖော်ဆောင်လျက် အစီရင်ကို ဖြိုခွဲနေတော့သည်။

တစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် အစီရင်အလံအားလုံးမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူသည် အစီရင်၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ခြေလှမ်း ခုနစ်ဆယ်ကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းဆောင်ကြီး၏ နောက်ဘက် တံခါးပေါက်ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ခပ်ရေးရေး ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ပင် ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများက စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေ၏။

"နီးနေပြီ နီးနေပြီ"

သူ့စိတ်ထဲတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသဖြင့် တာအိုဂိုဏ်း၏ စိတ်အေးချမ်းစေသော ဂါထာ ကို အမြန်ပင် တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်ရသည်။ အရေးကြီးသောအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် စိတ်တည်ငြိမ်ရန် လိုအပ်လှပေသည်၊ အထူးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော အစီရင်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ဖြစ်သည်။

အမှားအယွင်း တစ်ချက်ကလေး ဖြစ်သွားသည်နှင့် အစီရင်၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ လက်ရှိအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော အစီရင်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုသံလိုက်အိမ်မြှောင်မှာ ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ရှေးဟောင်း၍ ဆန်းကြယ်သော အရောင်အဝါများ လင်းလက်နေ၏။ သူသည် ခက်ခဲနက်နဲသော ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ လက်ထဲရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်မှ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာတော့သည်။

ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး ရှေ့ဆက်သွားရမည့် လမ်းပြမှုကို ပေးစွမ်းလာသည်။

သူသည် လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း တစ်လှမ်းချင်း အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွား၏။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အရင်ကထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ လေးလံလာတော့သည်။

ခြေတစ်လှမ်းမှာ ထိုက်ရှန်းတောင် ကဲ့သို့ပင် လေးလံလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ သူ၏ အရိုးများ၊ ကြွက်သားများနှင့် ဝိညာဉ် တို့မှာ မတွေးဝံ့စရာ ဖိအားများကို ခံစားနေရသည်။ သံလိုက်အိမ်မြှောင်သည်ပင် သူ့ကို အပြည့်အဝ မကာကွယ်ပေးနိုင်တော့ပါချေ။

ရုတ်တရက်

ဖျောက် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် စိတ်ကိုတင်းထားပြီး သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ နောက်ထပ် ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

၎င်းမှာ ရေပြာရောင် ပုလဲလုံးလေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အတွင်းမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ အနီးကပ် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုပုလဲလုံးအတွင်း၌ နဂါးငယ်တစ်ကောင်မှာ ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

ထိုပုလဲလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် သူ ခံစားနေရသော ဖိအားများမှာ အဆပေါင်းများစွာ လျော့ကျသွားတော့သည်။ သို့သော် အတွင်းရှိ နဂါးငယ်မှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည့်အလား အပြင်းအထန် ပျံသန်းနေ၏။

"ဟူး... တော်သေးတာပေါ့၊ နဂါးပုလဲ ပါလာလို့"

သူသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သည်။

ဤ နဂါးပုလဲလမှာ လောကတွင် အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော ရတနာဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အစစ်အမှန် နဂါးများ၏ ဝိညာဉ်ဓာတ်များမှ ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးမှာမူ ကွဲပြားကြသည်။

အချို့နဂါးဝိညာဉ်မှာ ကြီးမားပြီး အချို့မှာမူ သေးငယ်ကြပေသည်။ ယခု သူ၏ လက်ထဲရှိ အရာမှာမူ နဂါးအရှိန်အဝါများ ပြည့်စုံစွာ ပါရှိနေသည့် အကောင်းစား ပုလဲလုံး ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ ဤကဲ့သို့ ဖိအားများကို ဆက်လက် တောင့်ခံနေရပါက ပုလဲလုံးမှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်မှာမူ နှမြောတွန့်တိုခြင်း မရှိပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပုလဲလုံးမှာ မည်မျှပင် တန်ဖိုးရှိစေကာမူ ထိုခြင်္သေ့ကုလားအုတ်နိုင်ငံရှိ နတ်မိစ္ဆာအမွေအနှစ် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘာမှမဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

သူသာ ထိုစွမ်းအားကို ရရှိခဲ့လျှင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ရုံသာမက၊ လူသားတို့အတွက် ခက်ခဲလှသော ထိုခြေလှမ်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ယန်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင်ပင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်က နတ်မိစ္ဆာများမှာ တစ်ပါးချင်းစီတိုင်း မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ သာမန် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပါချေ။ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ နတ်ဘုရားအခွင့်ရေး ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူ ပို၍ အတွင်းဆီသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ...

ဖျောက် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သံလိုက်အိမ်မြှောင်မှာ လုံးဝကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

နတ်ဘုရားဆန်လှသော ထိုကျောက်စိမ်း သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကိုသာ ဖုန်းရွှေပညာရှင်တစ်ယောက် ရရှိခဲ့ပါက မျိုးနွယ်စု၏ အဖိုးတန်ရတနာအဖြစ် တလေးတစား သိမ်းဆည်းထားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်အတွက်မူ ၎င်းမှာ လမ်းပြရုံမျှသာ သုံးရသည့် နယ်ရုပ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဘက်တွင် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းသာ ကျန်တော့သည်။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နန်းဆောင်တံခါး၏ နောက်ကွယ်တွင် အေးစက်လှသော မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို ခပ်ရေးရေး တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုနန်းဆောင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေရာ တံခါးပေါက်တစ်ခုတည်းပင် ပေ ၁၀၀ ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုတံခါးနောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းကပင် တံခါးပေါက်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေစေတော့သည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နောက်ကွယ်ရှိ သတ္တဝါကြီးမှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားမည်ကို သိသာလှပေသည်။

ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်သည် တံခါးနောက်ကွယ်မှ ထိုသတ္တဝါကြီး၏ အသက်ရှူသံကိုပင် ကြားနေရသည်။

ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာတော့၏။

ဖျောက်

နဂါးပုလဲမှာလည်း ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းမှ နဂါးဝိညာဉ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်အတွက် လုံလောက်သော အချိန်ကို ရရှိစေခဲ့သည်။ သူသည် နန်းဆောင်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုမျက်လုံးကြီးကို အကြောက်အလန့်မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားလေးတစ်ခုမှာ တရစပ် လည်ပတ်နေပြီး ထိုတံဆိပ်ပြားမှ ပြင်းထန်သော အမွှေးတိုင်စွမ်းအား အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ အသေအချာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ မြို့စောင့်နတ်မင်း တံဆိပ်ပြား တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံစွာ ရှိနေပြီး ကြီးမားလှသော အမွှေးတိုင်စွမ်းအား အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ ထိုချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်မှာ ဤကဲ့သို့သော ရတနာကောင်းကို မည်သည့်နေရာမှ ရှာဖွေရရှိခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါချေ။

တံဆိပ်ပြားပေါ်မှ အမွှေးတိုင်စွမ်းအား အရှိန်အဝါများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နန်းဆောင်နောက်ကွယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှသာ ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော် ခံစားနေရသော ဖိအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် လုံးဝကို ပေါ့ဆခြင်း မရှိပါချေ။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အမှားအယွင်း တစ်ချက်ကလေး ဖြစ်သွားသည်နှင့် သူ စောင့်မျှော်နေသည်မှာ နတ်မိစ္ဆာ၏ အမွေအနှစ် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဝိညာဉ်လွင့်စင်သွားပြီးနောက် နတ်မိစ္ဆာ၏ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်သွားရမည့် အရေးပင် ဖြစ်သည်။

တံဆိပ်ပြားပေါ်မှ အမွှေးတိုင်စွမ်းအား အရှိန်အဝါအားလုံးကို စုပ်ယူပြီးသွားသောအခါ တံခါးနောက်ကွယ်မှ ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးသည် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်။

အသက်ရှူသံမှာလည်း တည်ငြိမ်သွားတော့၏။ ၎င်းသည် နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားပြီး သတ္တဝါကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရန်လိုတိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့ပါချေ။

"အောင်မြင်ပြီ"

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားသဖြင့် လက်များပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးချမ်းစေသော ဂါထာ ကို ရွတ်ဆိုကာ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။

သူ၏ မူလဇစ်မြစ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း ဤဘဝတွင်မူ ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ အသုံးမပြုနိုင်ပါချေ။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် နတ်မိစ္ဆာ၏ အမွေအနှစ်ကို အရယူကာ မြင့်မားသောအဆင့်ရှိ စွမ်းအားများကို ခေတ္တခဏမျှ ရရှိရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ စစ်မှန်သော ရည်မှန်းချက်ဖြစ်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ဖွဲ့စည်းခြင်းမှာမူ သူ့အတွက် အတားအဆီး သေးသေးလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် နန်းဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းဝင်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အစီရင်အားလုံးမှာ တစ်ခဏအတွင်း အစွမ်းသတ္တိများ ကုန်ဆုံးသွားတော့၏။ အစီရင်များပေါ်မှ စွမ်းအားများမှာလည်း နန်းဆောင်အတွင်းဘက်သို့ တရစပ် စီးဝင်သွားကြသည်။

နန်းဆောင်နောက်ဘက်ရှိ တံခါးနောက်ကွယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် အသက်ရှူသံများမှာလည်း စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ထိုနောက်ကွယ်တွင် ရှေးဦးဟောင်းမျိုးနွယ် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရှေးဦး ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း ချင့်ဝမ်မင်းသား သားတော်၏ အသံမှာမူ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်မလာတော့ပါချေ။

ခဏအကြာတွင် အတွင်းဘက်မှ ရွှေရောင်လှိုင်းလုံးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ၎င်းနှင့်အတူ ချင့်ဝမ်မင်းသား သားတော်၏ နက်နဲခက်ခဲလှသော ဂါထာရွတ်သံများလည်း ပါလာတော့သည်။ ထိုဂါထာသံမှာ လူသားတစ်ယောက်၏ ခံတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နိုင်သော အသံမျိုးနှင့်ပင် လုံးဝ မတူပါချေ။

သူ၏ ရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နှိမ်နင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာတော့၏။

"ဒီ နတ်မိစ္ဆာအမွေအနှစ်က ငါ့အပိုင်ပဲ"

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ အရာအားလုံးမှာ အပြီးသတ် မပြီးဆုံးသေးပါချေ။

အပြောင်းအလဲများလည်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သေးသဖြင့် သူသည် လက်ဖြင့် ဂါထာမန္တန်များကို ဖော်ထုတ်လျက် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ရူးသွပ်စွာပင် လုယူသိမ်းပိုက်နေတော့သည်။