အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အပိုင်း (၁၀၅)

သုံးယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ သူနာပြုဆရာမလေးက ယောကျ်ားလေးလား မိန်းကလေးလား ပြောသွားခဲ့သလားဟု ကြိုးစားပြီး စဉ်းစားကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် မီးဖွားခန်းတံခါး ထပ်မံပွင့်လာပြီး သူနာပြုက ရှန်မော့အာကို တွန်းထုတ်လာခဲ့ပြီး ဖုမင်ဇယ်သည် ကလေးကို ပွေ့ချီလျက် အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့၏။

“မိခင်ကတော့ အိပ်ပျော်သွားပါပြီ” သူနာပြုက ပြောဆိုရင်း လူနာတင်ကုတင်ကို လူနာခန်းသို့ တွန်းပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ကျေးလက်ဒေသများတွင် လက်သည်များ သို့မဟုတ် ရွာက ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်သူများနှင့်သာ အိမ်တွင် ကလေးမွေးလေ့ရှိကြပြီး ကျန်းမာရေးဌာနသို့ လာရောက်သူမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ကလေးမွေးပြီးနောက် ဆေးရုံတွင် ရက်အနည်းငယ် ဆက်လက်နေထိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ ပိုရှားပါးသေးသည်။ သို့သော်လည်း ဖုမင်ဇယ်ကတော့ ရှန်မော့အာကို ဆေးရုံတွင် ၂ ရက်ခန့် နေစေချင်သည်ဟု ဇွတ်အတင်း ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

လျိုကွေ့ကျစ်သည် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း ပြောဆိုချင်သော်လည်း သားမက်နှင့် ယောက္ခထီးနှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ နေလိုက်တော့၏။

'ပညာတတ်လူငယ်ဖုက မြို့ကြီးပြကြီးက လာတဲ့သူဆိုတော့ နေရာတိုင်းမှာ သေချာဂရုစိုက်လွန်းတာပဲ။ သူ့မိသားစုက ဆင်းရဲတယ်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ မြို့တော်က ချမ်းသာတဲ့သူတွေဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် အစစအရာရာ စေ့စပ်သေချာကြမလဲ မသိဘူး' ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိ၏။

ဖုမင်ဇယ်သည် ဆေးရုံစရိတ်များ ထပ်မံပေးဆောင်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် တံခါးဝတွင် ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပြေးအလွှား ရောက်လာသော ရှန်ယင်းယင်းနှင့် ဆုံမိလေသည်။ ရှန်ယင်းယင်းက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဘယ်လိုလဲ၊ မမွေးသေးဘူးမလား။ ကလေးမွေးရတာ အားအင်ကုန်ခမ်းတယ်လေ။ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဖူးတာတော့ အရင်တုန်းက အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေဆိုရင် မီးဖွားတဲ့သူကို ဂျင်ဆင်းရည် တိုက်ကြတယ်တဲ့။ ငါတို့က ဂျင်ဆင်းရည် မတိုက်နိုင်ပေမဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်တော့ တိုက်နိုင်တာပဲလေ။ ဒါကြောင့် ချက်ပြီးတာနဲ့ အမြန်ယူလာခဲ့တာ”

ဖုမင်ဇယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ “အဒေါ် အပင်ပန်းခံရပြီ။ မော့အာ မွေးပြီးပါပြီ”

“အို၊ ဒီလောက်တောင် မြန်လှချေလား” ရှန်ယင်းယင်းမှာ ခဏ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဆက်ပြောလေသည်။ “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ဒီကလေးလေးက သူ့အမေကို သိတတ်တာပဲ။ ကဲ၊ မြန်မြန်သွားကြရအောင်။ မော့အာကို ကြက်စွပ်ပြုတ်တိုက်ပြီး အားပြန်ဖြည့်ခိုင်းရမယ်”

“ဒါနဲ့၊ ယောက်ျားလေးလား၊ မိန်းကလေးလား”

ဖုမင်ဇယ်မှာ ကြောင်သွားပြီး “သူနာပြုက မပြောသွားဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း မေးဖို့ မေ့သွားတယ်”

သူ့မိန်းမ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ထိုကလေးလေး ယောက်ျားလေးလား၊ မိန်းကလေးလားဆိုသည်ကို မည်သူက သတိရပါတော့မည်နည်း။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မွေးပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ယောက်ျားလေးဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် မိမိ၏ရင်သွေးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်ယင်းယင်းမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသော်လည်း အလွန်အမင်းတော့ အံ့သြမနေတော့ချေ။

ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် ဖုမင်ဇယ်ဟူသော သားမက်ယောက္ခထီး နှစ်ဦးမှာ တခြားသူများနှင့် အမှန်တကယ်ပင် မတူညီကြချေ။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကလေးသည် ယောက်ျားလေးလား၊ မိန်းကလေးလားဆိုသည်ကို အထူးတလည် ဂရုမစိုက်ကြဘဲ မိန်းကလေးကို ပိုပြီး နှစ်သက်ကြသေးသည်။ အကယ်၍ ယောက်ျားလေး မွေးခဲ့လျှင်လည်း သူတို့အတွက် ကိစ္စမရှိချေ။

ထိုကဲ့သို့ အလေးမထားကြသဖြင့် တခြားမိသားစုများကဲ့သို့ ကလေးထွက်လာသည်နှင့် သားလေးလားဟု အရင်ဆုံး မမေးမြန်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လူနာခန်းအတွင်း၌။

“မော့အာ၊ ကလေးက ခရိုင်မင်းသမီးလေးပဲ။ အရမ်းလှတာပဲ၊ မင်း ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တထေရာတည်းပဲ”

ရှန်မော့အာ နိုးလာချိန်တွင် ရှန်ရှောက်ယွမ်က ကလေးကို ပွေ့ချီပြလိုက်သည်။ ရှန်မော့အာသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဖုမင်ဇယ် သေချာပေါက် ပျော်နေလိမ့်မယ်”

လျိုကွေ့ကျစ်က ရေနွေးဝတ်လဲဖြင့် ရှန်မော့အာ၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့၊ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးလေးမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ပညာတတ်လူငယ်ဖုကတော့ ဆန္ဒပြည့်ဝသွားတာပဲ”

အမှန်စင်စစ် ရှန်ရှောက်ယွမ်က အဘယ်ကြောင့် 'ခရိုင်မင်းသမီး' ဟု ခေါ်ဆိုသည်ကို သူမ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေမိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဇာတိမှာ ဝေးလံလှသဖြင့် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့၏ ဒေသန္တရ အသုံးအနှုန်းများ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောကာ ထားလိုက်တော့သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဖုမင်ဇယ်နှင့် ရှန်ယင်းယင်းတို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ရှန်ယင်းယင်းက ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို အမြန်ထုတ်ယူကာ ရှန်မော့အာကို တိုက်ကျွေးလေသည်။

ရှန်မော့အာသည် အနည်းငယ် စားသောက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ(၂)၌။

လျိုယင်းရွှမ်းသည် ရှင်းဖန်းကျဲ၏ ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ရှင်းဖန်းကျဲက စားပွဲမှ ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး လျိုယင်းရွှမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ “ရှင် ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ”

လျိုယင်းရွှမ်းက ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ “ဖုမင်ဇယ်က သုံးဘီးဆိုင်ကယ်နဲ့ စက်ရုံမှူးရှန်ကို ကျန်းမာရေးဌာနကို ပို့လိုက်တာ တစ်ယောက်ယောက် မြင်လိုက်တယ်တဲ့။ စက်ရုံမှူးရှန် မွေးတော့မယ် ထင်လို့၊ ရှင် ကျန်းမာရေးဌာနကို သွားကြည့်မလားလို့ လာမေးတာ”

ရှင်းဖန်းကျဲမှာ ခဏ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ “အို၊ ကျွန်မလည်း ပြောနေတာ၊ သူ ဘာလို့ ဘာမှ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲလို့။ သွားမယ်၊ သွားမယ်၊ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ သူ့အိမ်မှာ အဒေါ်တစ်ယောက်ပဲ ကူညီပေးနေတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ သွားကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ကူညီပေးလို့ရရင် ဝိုင်းလုပ်ပေးကြတာပေါ့”

လျိုယင်းရွှမ်း: “ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတာ”

သူတို့အားလုံးမှာ ရှန်မော့အာနှင့်အတူ အစောဆုံး စတင်ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသဖြင့် သံယောဇဉ်မှာ တခြားသူများနှင့် မတူညီလှချေ။

“လမ်းမှာ တခြားလူတွေကိုလည်း မေးကြည့်ရအောင်”

ရှင်းဖန်းကျဲသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ စင်္ကြံလမ်းတွင် တခြားသော ဒုတိယစက်ရုံမှူး ဖုန်းဝေနှင့် ဆုံမိကြပြီး ဖုန်းဝေက သတင်းကြားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က အမျိုးသားတစ်ယောက်ဆိုတော့ လိုက်ပြီး မရှုပ်တော့ပါဘူး။ စက်ရုံမှူးရှန်ကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ဂုဏ်ပြုပေးပါဦး”

ရှင်းဖန်းကျဲက ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်ပြုစကားကို သေချာပေါက် ပြောပေးပါ့မယ်”

သူမသည် ကျင်းချိုင်ဖေး၏ ရုံးခန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သောအခါ တံခါးမှာ ပိတ်ထားပြီး သူတို့က စင်္ကြံလမ်းတွင် စကားပြောနေသည်ကိုလည်း ဘယ်သူမှ ထွက်မလာသဖြင့် လူမရှိတာဖြစ်မည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

ရှင်းဖန်းကျဲသည် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လျိုယင်းရွှမ်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှင်းဖန်းကျဲနှင့် လျိုယင်းရွှမ်းတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဖုန်းဝေသည်လည်း ကျင်းချိုင်ဖေး၏ ရုံးခန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ အပြင်မှ ပြန်ရောက်ခါစက ကျင်းချိုင်ဖေး၏ တံခါးမှာ ပွင့်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ ရုံးခန်းထဲဝင်၍ ရေတစ်ခွက် သောက်ပြီး ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်တော့ တံခါးမှာ ပိတ်သွားခဲ့လေပြီ။

စက်ရုံအတွင်းရှိ ဒေသခံမဟုတ်သော တစ်ဦးတည်းသော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည့်အလျောက် ကျင်းချိုင်ဖေးသည် တခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အမြဲတမ်း အလှမ်းကွာနေတတ်သည်။

ဖုန်းဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ 'ရင်းနှီးမှု မရှိတာကတော့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့၊ စိုးရိမ်ရတာက....' သူသည် မိမိ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ တံခါးကို အနည်းငယ် ဟထားလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ရုံးခန်းထဲ၌ လမ်းလျှောက်နေမိသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာသောအခါ ဘေးခန်းမှ တံခါးဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စင်္ကြံလမ်းတွင် ရှူးဖိနပ်ဖြင့် လျှောက်သွားသော 'တတောက်တောက်' မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဖုန်းဝေ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး လက်ထဲမှ ကြွေခွက်ကို ရုံးစားပွဲပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။

ကျင်းချိုင်ဖေးသည် ရုံးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် စာရွက်စာတမ်းဌာနသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဌာနသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူမသည် ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းကို ကိုင်ထားသော လက်မှာ တင်းကျပ်သွား၏။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးမှ အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

စာရွက်စာတမ်းဌာနအတွင်း၌ လူနှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။ အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားမှာ ကျန်းမင်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်မှာ စက်ရုံသို့ ရောက်ရှိသည်မှာ ၂ နှစ်သာ ရှိသေးသော ကျောက်တန့်ချိုး ဖြစ်၏။

ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ(၂)၏ တရားဝင်တံဆိပ်တုံးမှာ ယခုအခါ ကျောက်တန့်ချိုးထံတွင် ရှိနေသည်။

ကျင်းချိုင်ဖေးသည် ဝင်သွားသည်နှင့် “ရှောင်ကျောက်” ဟု ခေါ်လိုက်သောအခါ ကျောက်တန့်ချိုးက ပြန်လည်ထူးလိုက်ပြီး “ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျင်း၊ ဘာများ ခိုင်းစရာရှိလို့လဲရှင်”

ကျင်းချိုင်ဖေးက လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက သက်ဆိုင်ရာ အထက်ဌာနကို တင်ပြရမယ့် အစီရင်ခံစာတစ်ခုပဲ။ တရားဝင်တံဆိပ်တုံး ရိုက်ပေးဖို့ လိုတယ်”

ကျောက်တန့်ချိုးက ယူ၍ ကြည့်လိုက်ရာ အစီရင်ခံစာဟု ဆိုသော်လည်း ကျင်းချိုင်ဖေး ယူလာခဲ့သည်မှာ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာသာ ဖြစ်နေသည်။ အပေါ်တွင် စာကြောင်းတို နှစ်ကြောင်းသာ ပါရှိပြီး အောက်တွင် နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ(၂) ဟူသော အမည်သာ ပါရှိ၏။

မူရင်းနှင့် မိတ္တူ ၃ စောင်စလုံးမှာ တူညီနေသည်။

ထိုစာရွက်အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤအစီရင်ခံစာ၏ အကြောင်းအရာကို လုံးဝ မသိနိုင်ချေ။

ထိုကဲ့သို့သော စာရွက်စာတမ်းမျိုးကို တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ပေး၍ မရနိုင်ပေ။ ကျောက်တန့်ချိုးသည် ခဏ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွား၏။ သူမသည် ဝန်ထမ်းငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် စက်ရုံခေါင်းဆောင်ကို မပြစ်မှားချင်သော်လည်း ဤတံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ တက်လာပါက သူမကဲ့သို့ ဝန်ထမ်းငယ်လေးတစ်ဦးအနေဖြင့် တာဝန်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်တန့်ချိုးသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျင်း၊ ဒါက ကျွန်မတို့ စက်ရုံရဲ့ တံဆိပ်တုံးအသုံးပြုမှု စည်းမျဉ်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးရှင့်။ အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်လုံးကို ယူလာပေးလို့ ရမလား။ စာရွက်စာတမ်းဌာနမှာလည်း မှတ်တမ်းအဖြစ် တစ်စောင် ချန်ထားရမှာမို့လို့ပါ”

ကျင်းချိုင်ဖေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါက အထက်ဌာနကို အမြန်ဆုံး တင်ပြရမယ့် လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းပဲ။ တခြားသူတွေ ကြည့်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ စက်ရုံမှူးရှန် ပြန်လာတဲ့အခါကျရင် ငါ သူ့ကို အပိုမိတ္တူ ပြလိုက်မယ်။ သူကြည့်ပြီးမှ မင်းတို့ဆီမှာ မှတ်တမ်းတင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်မလားဆိုတာ သူ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။ မင်းက မင်းရဲ့ တာဝန်ကိုပဲ ကျေပွန်အောင် လုပ်ရင် ရပါပြီ။ ဒါမှမဟုတ် ငါက ဒုတိယစက်ရုံမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အစီရင်ခံစာ တင်ပြပိုင်ခွင့်တောင် မရှိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား”

သူ့စကားမှာ အတော်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ကျောက်တန့်ချိုးက သူမကို မလေးမစား ပြုမူနေသည်ဟု စွပ်စွဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်တန့်ချိုးမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ စာရွက်စာတမ်း ကိုင်တွယ်ရသည့် အလုပ်မှာ ရိုးရှင်းလှပြီး စက်ရုံတွင် တိကျသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ရှိသဖြင့် စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက မသင့်လျော်သော တောင်းဆိုမှုမျိုး ပြုလုပ်လာသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းပင်။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဆက်ငြင်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ပဲ စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူးရှင်။ ဒါမှမဟုတ် စက်ရုံမှူးရှန်ကို အရင်ဆုံး တင်ပြလိုက်ပါဦးလား”

ကျင်းချိုင်ဖေးသည် ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးငယ်ကို ပြင်းထန်သော စကားများဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပါက ထိတ်လန့်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ထိုမိန်းကလေးမှာ သူမကို ဆက်ငြင်းဆန်နေသဖြင့် ဒေါသထွက်လာကာ စားပွဲကို ရိုက်လိုက်တော့သည်။

“စည်းကမ်းဆိုတာက သေနေတဲ့အရာပဲ၊ လူကတော့ ရှင်နေတာလေ။ အရာရာကို စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်နေရင် စက်ရုံက အခုလို အဆင့်အတန်းမျိုး ရောက်လာပါ့မလား”

သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်ပြော၏။

“စက်ရုံမှူးရှန်က အခု တပ်ဖွဲ့ကျန်းမာရေးဌာနမှာ ကလေးမွေးနေတာ။ မင်းက မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်မို့ မသိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ အမျိုးသမီးတွေ ကလေးမွေးရင် အနည်းဆုံး နာရီပေါင်းများစွာ ကြာတတ်တာပဲ။ ၁၀ နာရီ၊ ၂၀ နာရီ ကြာတဲ့သူတွေတောင် ရှိသေးတယ်။ ဒီစာရွက်စာတမ်းက ဒီနေ့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပို့ရမှာ။ ငါက သူ့ကို ဘယ်မှာ သွားရှာပြီး တင်ပြရမှာလဲ။ မီးဖွားခန်းထဲအထိ သွားပြီး တင်ပြရမှာလား။ အထက်ဌာနရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ နှောင့်နှေးသွားရင် ဒီတာဝန်ကို မင်း ယူမှာလား၊ ငါ ယူမှာလား”

ကျောက်တန့်ချိုး၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာခဲ့သည်။ သူမမှာ ခေါင်းဆောင်၏ ရှေ့တွင် အပြောခံရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ကာ ငိုသံပါလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့....”

ဘေးမှ ကျန်းမင်က ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျင်း၊ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့။ ရှောင်ကျောက် အကျင့်က နည်းနည်းတော့ လိုက်လျောညီထွေမရှိပေမဲ့ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း စက်ရုံရဲ့ တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်ထားရတာဆိုတော့ သူ့မှာ ဖိအားတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ။ သူက အပြောင်းအလဲ မလုပ်တတ်တာကတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ချင်လို့ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီလို လုပ်ကြရအောင်၊ မင်း ခဏလောက် ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေပါ။ ကျွန်တော် သွားပြီး ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းနဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးရှင်းတို့ကို သွားခေါ်ပေးမယ်။ မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်တွေ တိုင်ပင်ပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါ။ အားလုံးက သက်သေအဖြစ် ရှိနေကြရင် ရှောင်ကျောက်လည်း အဲဒီလောက် ဖိအားတွေ မရှိတော့ဘူးပေါ့”

ကျင်းချိုင်ဖေး၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယစက်ရုံမှူးရှင်းက စက်ရုံမှူးရှန်ကို သွားကြည့်နေတာ။ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းလည်း စက်ရုံမှာ မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဒီစာရွက်စာတမ်းက အရမ်းအရေးကြီးနေလို့ သူတို့ ပြန်လာတာကို စောင့်လို့ မရဘူး။ ဒါက နောက်လာမယ့် ၃ နှစ်အတွက် ဝယ်ယူအရောင်းပိုင်းဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာပဲ။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပါနေလို့ တခြားသူတွေကို ပေးမကြည့်တာ။ ဒါက ကျွန်တော် တာဝန်ယူရတဲ့ အလုပ်ဆိုတော့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးရှင်းတို့ရဲ့ အလုပ်နဲ့လည်း မဆိုင်ဘူး”

သူက လေသံကို လျှော့လိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။

“ရဲဘော်ကျောက်တန့်ချိုး၊ မင်းရဲ့ တာဝန်ယူတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုတော့ ချီးကျူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလွန်အမင်း တင်းကြပ်နေရင်လည်း အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကဲ၊ ငါ မင်းအတွက် လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာရွက်တစ်စောင် ရေးပေးမယ်။ ရဲဘော်ကျန်းမင်ကလည်း သက်သေအဖြစ် ရှိနေတာပဲလေ။ နောက်ပိုင်း ပြဿနာတစ်ခုခု တက်လာရင် ဒီစာရွက်ကိုပြပြီး ငါ့ကို လာရှာရင် ရပြီ”

'ဒုတိယစက်ရုံမှူးရှင်းက ကျန်းမာရေးဌာနကို သွားတယ်၊ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းကလည်း မရှိပြန်ဘူး' ကျန်းမင်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိ၏။ 'အရာအားလုံးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်နေရတာလဲ'

သူသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒုတိယစက်ရုံမှူးရှင်းက စက်ရုံမှူးရှန်ကို သွားကြည့်ပါက ကျင်းချိုင်ဖေးက ဘာကြောင့် မလိုက်သွားရသနည်း။

အကယ်၍ ဤအစီရင်ခံစာက ထိုမျှအထိ အရေးကြီးနေပါက ဘာကြောင့် အစောကြီးကတည်းက အစည်းအဝေးလုပ်ပြီး မဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသနည်း။

ထို့ပြင် ဝယ်ယူအရောင်းပိုင်းဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းဆိုပါက ကျင်းချိုင်ဖေး မိမိဘာသာ လက်မှတ်ထိုးပြီး လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လျှင် ရပါလျက်နှင့်၊ ကျောက်တန့်ချိုးကို လုံးဝ ပေးမကြည့်ဘဲ ထားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ယုတ္တိမရှိလှချေ။

၎င်းမှာ ဝယ်ယူအရောင်းပိုင်းသက်သက် မဟုတ်နိုင်ကြောင်း ကျန်းမင် တွက်ဆလိုက်မိသည်။

သူသည် ဒုတိယစက်ရုံမှူးများအကြား အာဏာလုပွဲဟုသာ ထင်မြင်မိပြီး စက်ရုံတစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်စေမည့် ကိစ္စမျိုးဟုတော့ မတွေးရဲခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်တန့်ချိုး တံဆိပ်တုံး မရိုက်နှိပ်ပေးခြင်းမှာ မှန်ကန်သည်ဟု သူ ယူဆလေသည်။

ဝန်ထမ်းငယ်လေးများအနေဖြင့် စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခြင်းကသာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းမင်က ထိုသို့ တွေးတောရင်း ကျောက်တန့်ချိုးကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

ကျောက်တန့်ချိုးမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ကျန်းမင်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်သော်လည်း သူမ၏ စရိုက်အတိုင်းပင် ဆက်လက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“စာရွက်အလွတ်ပေါ်မှာ တံဆိပ်တုံး ရိုက်ပေးလို့ မရဘူးရှင်”

ကျင်းချိုင်ဖေးမှာ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်လုံး သွားယူလာခဲ့မယ်”

သူသည် ရှူးဖိနပ်သံ တောက်တောက်ဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျန်းမင်နှင့် ကျောက်တန့်ချိုးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခဏအကြာတွင် ကျန်းမင်က ပြောလိုက်သည်။

“နင် တံဆိပ်တုံး မရိုက်ပေးတာ မှန်တယ်”

ကျောက်တန့်ချိုးသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတော့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျင်းကို သေချာပေါက် ပြစ်မှားမိသွားပြီ”

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဖုန်းဝေ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျောက်တန့်ချိုး၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလျက် မေးလိုက်၏။ “ရှောင်ကျောက်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ကျောက်တန့်ချိုးသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်း၊ ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျင်းက ရှင် စက်ရုံမှာ မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်လေ”

ဖုန်းဝေ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကျင်းချိုင်ဖေးက ကျွန်တော် မရှိဘူးလို့ ပြောတာလား၊ ဪ၊ ကျွန်တော် အခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာပါ”

စာရွက်စာတမ်းဌာနသည် ဖုန်းဝေ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ရှိသဖြင့် ဖုန်းဝေကို မြင်သောအခါ ကျောက်တန့်ချိုးမှာ အားကိုးရာ ရရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စောစောက အကြောင်းအရာများကို အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်သည်။ “ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်း၊ ကျွန်မက ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျင်းကို တမင်သက်သက် ဆန့်ကျင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက တကယ်ပဲ စည်းကမ်းနဲ့ မညီလို့ပါ”

ဖုန်းဝေက ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ မေးလိုက်၏။ “သူ စာရွက်စာတမ်း သွားယူတယ်လို့ ပြောတာလား”

ကျောက်တန့်ချိုးက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဖုန်းဝေသည် ခဏလောက် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တံဆိပ်တုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်တန့်ချိုး၏ စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

“သူ ထပ်လာခဲ့ရင် ဒီတံဆိပ်တုံးကိုပဲ ရိုက်ပေးလိုက်ပါ။ ရိုက်တဲ့အခါမှာ အားကို နည်းနည်း လျှော့ပြီး ရိုက်ပေးနော်”

“ရှင်?!”

ကျောက်တန့်ချိုးသည် ထိုတံဆိပ်တုံးကို ယူကြည့်လိုက်ရာ 'နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ(၂) ရုံးခန်း' ဟု ရေးသားထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ စက်ရုံရုံးခန်း၏ တံဆိပ်တုံးဖြစ်ပြီး အဘယ်ကြောင့် ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်နေသည်မှာ မသိရချေ။

အဓိကအချက်မှာ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းက ဤတံဆိပ်တုံးကို ကျင်းချိုင်ဖေးအတွက် အသုံးပြုခိုင်းနေခြင်းပင်။

“ကျွန်တော် လာခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့”

ဖုန်းဝေသည် ထိုသို့ မှာကြားပြီးနောက် အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ပုံစံမှာ “အလုပ်ပြီးလျှင် အသံတိတ် ထွက်ခွာသွားသည်” ဟူသော အသွင်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျောက်တန့်ချိုးမှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရှိခဲ့၏။ တံဆိပ်တုံးကို လဲလှယ်၍ ရိုက်ပေးခြင်းမှာလည်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် မညီညွတ်လှချေ။

သူမသည် ကျန်းမင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ကျန်းအစ်ကို၊ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”

ကျန်းမင်က သူမကို သနားစရာကောင်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ စက်ရုံမှူးရှန် မရှိသည့် အချိန်တွင် ဒုတိယစက်ရုံမှူးများအကြား အားပြိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်းငယ်လေးများမှာသာ ကြားညှပ်နေရသည်။

သို့သော် ကျန်းမင်သည် ဖုန်းဝေ၏ စကားကို နားထောင်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမည်ဟု ယူဆလေသည်။ အကြောင်းမှာ ဖုန်းဝေသည် သူတို့၏ တိုက်ရိုက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ဒုတိယအချက်မှာ ကျင်းချိုင်ဖေး၏ စောစောက အမူအရာမှာ အလွန်ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ထိုစာရွက်စာတမ်းမှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် စက်ရုံရုံးခန်း၏ တံဆိပ်တုံးမှာလည်း တရားဝင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်သာ။ သာမန် အစီရင်ခံစာများတွင် ရုံးခန်းတံဆိပ်တုံးကို အသုံးပြုခြင်းမှာလည်း အမှားကြီးတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

ကျင်းချိုင်ဖေး ဒေါသထွက်လာနိုင်သော်လည်း အကယ်၍ သူမ သိရှိသွားပါကလည်း မတော်တဆ မှားယွင်းမိခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကျောက်တန့်ချိုးက အကြောင်းပြနိုင်ပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဖုန်းဝေက ဤသို့ လုပ်ခိုင်းခြင်းမှာ ကျင်းချိုင်ဖေး သိရှိမည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် ကျင်းချိုင်ဖေးက ပြဿနာကို ချဲ့ထွင်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျန်းမင် ရိပ်မိလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျင်းချိုင်ဖေးသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ကြည့်လိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အထဲက အချက်အလက်တွေကိုတော့ သေချာ မကြည့်နဲ့ဦး။ အပြင်ကိုလည်း လုံးဝ ပေါက်ကြားလို့ မဖြစ်ဘူးနော်” ကျင်းချိုင်ဖေးက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်တန့်ချိုးသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ စာရွက်စာတမ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝယ်ယူအရောင်းပိုင်းဆိုင်ရာ တင်ပြချက်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော စာရွက်စာတမ်းမျိုးကို ဘာကြောင့် သူမအား ပေးမကြည့်ရသနည်းဟု ကျောက်တန့်ချိုး စဉ်းစားမရချေ။ သူမသည် သည်ထက် ပိုလျှို့ဝှက်သော စာရွက်စာတမ်းများကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသေးသည်။

ကျောက်တန့်ချိုးသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောရင်း စက်ရုံတံဆိပ်တုံးကို သုံးရမည်လား သို့မဟုတ် ဖုန်းဝေ ပေးခဲ့သော တံဆိပ်တုံးကို သုံးရမည်လားဟု ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်တော့ ဖုန်းဝေ ပေးခဲ့သော တံဆိပ်တုံးကိုသာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်လိုက်တော့သည်။

ဖုန်းဝေ မှာကြားခဲ့သည့်အတိုင်း အားကို လျှော့ပြီး ရိုက်နှိပ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်တန့်ချိုးသည် စာရွက်ပေါ်ရှိ နီရဲနေသော တံဆိပ်တုံးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။

'ရုံးခန်း' ဟူသော စာလုံး သုံးလုံးမှာ မထင်မရှား ဖြစ်နေခဲ့၏။

သေသေချာချာ မကြည့်ပါက ၎င်းမှာ စက်ရုံရုံးခန်း၏ တံဆိပ်တုံး ဖြစ်သည်ကို လုံးဝ မသိနိုင်ချေ။

“……”

စာရွက် ၃ စောင်စလုံးကို တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ပြီးနောက် ကျင်းချိုင်ဖေးသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျောက်တန့်ချိုးခမျာ “ကျွန်မ ဘယ်သူလဲ၊ ကျွန်မ ဘယ်မှာလဲ၊ စောစောက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ” ဟူသော အမူအရာမျိုးဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ကျန်ရှိခဲ့၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ စာရွက်စာတမ်းမှာ ပြဿနာရှိလို့လား” ကျန်းမင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျောက်တန့်ချိုးသည် စာရွက်အဟောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် တံဆိပ်တုံးကို ထပ်မံ ရိုက်နှိပ်ပြလိုက်ရာ ကျန်းမင်မှာ ကြည့်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်နေတာကတော့ အကြောင်းရှိတာပဲ။ တစ်ယောက်မှ သာမန်လူတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ ငါတို့လို ဝန်ထမ်းငယ်လေးတွေကတော့ သတိထားပြီးပဲ နေကြရမှာပေါ့”

...

အပိုင်း (၁၀၆)

လျိုယင်းရွှမ်းတို့တစ်သိုက် ကျန်းမာရေးဌာနသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရှန်မော့အာသည် ကလေးမွေးဖွားပြီး ကြက်စွပ်ပြုတ်သောက်ကာ ပြန်လည်အိပ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော မွေးဖွားနှုန်းမှာ ကလေးမွေးဖူးကြသည့် ရှင်းဖန်းကျဲနှင့် လီရှင်းမေတို့ကို မှင်သက်သွားစေရုံသာမက အားကျစိတ်များလည်း တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာစေ၏။

“ကျွန်မ မောင်းမောင်ကို မွေးတုန်းကဆိုရင်လေ.. အမလေး... တစ်နေ့နဲ့ တစ်ညလုံးကို ဗိုက်နာခဲ့တာလေ။ နာလွန်းလို့တောင် မမွေးချင်တော့ဘူးလို့ စိတ်ကူးမိတဲ့အထိပဲ” လီရှင်းမေက ပြောလေသည်။

“ကျွန်မကတော့ အစ်မထက် နည်းနည်းသက်သာပါတယ်၊ ၁၀ နာရီကျော်လောက်တော့ ကြာခဲ့တယ်” ရှင်းဖန်းကျဲက ပြောလိုက်သည်။ “စက်ရုံမှူးရှန်ကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ၊ ကလေးလေးက တကယ့်ကို ချစ်မွှေးလေးပဲ”

တွမ့်ရှောင်ရွှမ်းကလည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မက ရှင်တို့ထက် နည်းနည်းပိုကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်မက ၈၊ ၉ နာရီလောက်ပဲ ကြာတာ။ ကျွန်မတို့ စက်ရုံမှူးရှန်ကတော့ ပုံမှန်ဆိုရင်လည်း ထက်မြက်သွက်လက်သလို၊ သူ ကလေးမွေးတာတောင် ဒီပုံစံအတိုင်းပဲကိုး”

ကလေးမမွေးဖူးကြသေးသော လျိုယင်းရွှမ်းနှင့် ကျောက်ထင်ထင်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျောက်ထင်ထင်သည် သူမ၏အမေအနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။ “ကလေးမွေးရတာ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲတာလား။ အမေ့၊ သမီးတော့ အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘူး၊ ကလေးလည်း မယူတော့ဘူး!”

ရှန်ယင်းယင်းက သူမ၏ကျောကို လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွရိုက်လိုက်ပြီး “နင်ကတော့ ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ ကလေးမရဲ့! ၁၀ နာရီကျော်လောက် နာကျင်ရရင်တောင် ဒီလောက်လှပတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်နဲ့ လဲရမယ်ဆိုရင် မတန်ဘူးလား။ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ လျန်လျန်လေးက ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ဖို့ကောင်းသလဲ၊ သုံးရက်သုံးညလောက် ဗိုက်နာရရင်တောင် သူက ထိုက်တန်တာပေါ့”

ကလေးငယ်လေး၏ အမည်မှာ လျန်လျန်လေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ယောက္ခထီးမှ ပေးထားသော အမည်ဖြစ်ပြီး ပူပြင်းလှသော နွေရာသီတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သဖြင့် အေးချမ်းစေရန်အတွက် အေးမြသည့်နာမည် စဉ်းစားပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ရှန်ယင်းယင်းသည် ဤအမည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသော်လည်း မိဘဖြစ်သူများက သဘောတူထားကြသဖြင့် သူမကဲ့သို့ အဒေါ်ဖြစ်သူအနေဖြင့် ဘာမှ ဝင်မပြောတော့ချေ။

ကျောက်ထင်ထင်သည် ကုတင်အနားသို့ တိုးသွားကာ မျက်လုံးလေးမှိတ်၍ အိပ်မောကျနေသော လျန်လျန်လေးကို သေချာကြည့်ရှုလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းငြိမ့်လျက် မေးလိုက်သည်။ “လျန်လျန်လေးက ဒီလောက်လှနေမှတော့ တန်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမေ့၊ သမီးကရော သူ လိုမျိုး လှပချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေး မွေးနိုင်ပါ့မလား”

ရှန်ယင်းယင်းမှာ အခိုက်တန့် ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားရ၏။ အခြားသူများကလည်း ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းသည် ကလေးကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပြန်သွားကြသည်။ စက်ရုံတွင် အလုပ်တက်ရန် ရှိသေးသည့်အပြင် လူအများကြီး ရှိနေခြင်းကလည်း မီးဖွားပြီးသူနှင့် ကလေးကို အနားယူရာတွင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

စက်ရုံသို့ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ကျင်းချိုင်ဖေးသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ခရီးထွက်သွားကြောင်း ရှင်းဖန်းကျဲ ကြားသိလိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းနေသဖြင့် ဖုန်းဝေကို မေးလိုက်၏။ “ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ပြည်နယ်မှာ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခုခု ရှိလို့လား”

ဖုန်းဝေက ပြုံးလိုက်ပြီး “ကြားရသလောက်တော့ ဝယ်ယူအရောင်းပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကို ပြည်နယ်ကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက် အစီရင်ခံဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့”

ရှင်းဖန်းကျဲသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ အရေးကြီးသော အလုပ်တစ်ခုခု ရှိပါက ယနေ့မနက်ကတည်းက ထွက်ခွာသွားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူမ မော်တော်ယာဉ်အဖွဲ့ထံမှ ကြားသိရသလောက်တော့ ကျင်းချိုင်ဖေးမှာ ယခုမှ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒုတိယစက်ရုံမှူး တစ်ဦးစီတွင် မိမိတို့ တာဝန်ယူထားသော အလုပ်ကိစ္စများ ရှိကြသောကြောင့် အခြားသူ၏ အလုပ်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှာ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပျက်ပြားစေနိုင်သဖြင့် ရှင်းဖန်းကျဲသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ကျင်းချိုင်ဖေးသည် နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အလွန်ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ အခြားသူများက ဝမ်းသာစရာ သတင်းတစ်ခုခု ရှိသလားဟု မေးမြန်းသည့်အခါတွင်တော့ သူမက ခေါင်းဆောင်များမှ နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ(၂)၏ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှုများအပေါ် အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြု ချီးကျူးခဲ့ကြောင်းနှင့် သူမအနေဖြင့် ထိုသို့ ဂုဏ်ပြုခံရသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်မိကြောင်းသာ ဖြေလေသည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင်တော့ စက်ရုံအတွင်း၌ အခြေအနေများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်အေးချမ်းသွားခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ရှန်မော့အာသည် ကျန်းမာရေးဌာနတွင် နှစ်ရက်လောက် နေထိုင်ပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်ကာ မီးတွင်းနားနေခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ ခေါင်းလျှော်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ အပြင်ထွက်ခြင်းနှင့် လေတိုက်ခံခြင်းများကို လုံးဝ ပြုလုပ်၍ မရချေ။ အထူးသဖြင့် နွေရာသီ အလွန်ပူပြင်းသော အချိန်မျိုးတွင် ထိုသို့ နေထိုင်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ နေ့စဉ် တစ်ခုတည်းသော ပျော်ရွှင်မှုမှာ လျန်လျန်လေး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရခြင်းသာ။

မွေးကင်းစ ကလေးငယ်လေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ မတူညီအောင် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ မိခင်နို့မှာ အာဟာရပြည့်ဝပြီး ကလေးငယ်လေးမှာလည်း အစားကောင်းသဖြင့် ရှန်မော့အာကတော့ နေ့တိုင်း ကြည့်ရှုရင်း သူမ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများမှာ ပိုမိုပြည့်ဖြိုးလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှန်မော့အာမှာ မီးတွင်းနားနေခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ မနက်တွင်တော့ ရှန်မော့အာသည် ရေချိုးချင်ကြောင်း ဆူပူအော်ဟစ်လေတော့သည်။

ရေမချိုးရခြင်းမှာ တကယ်ပင် နေရခက်လှသည်။ ပူပြင်းသော ရာသီဥတုတွင် ချွေးထွက်လွယ်လှသဖြင့် နေ့စဉ် ရေနွေးဝတ်လဲဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို သုတ်ပေးသော်ငြားလည်း ရှန်မော့အာကတော့ သူမကိုယ်သူမ အနံ့အသက်များ စွဲနေသည်ဟု ထင်မြင်နေခဲ့၏။ ဖုမင်ဇယ်မှာလည်း သူမကို ချော့မော့ရန်သာ ကြိုးစားရတော့သည်။ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်အထိ သည်းခံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက်သာ သည်းခံလိုက်ပါက ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ ယခုမှ လက်လျှော့လိုက်ပါက ယခင်က ကြိုးစားခဲ့သမျှမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ရှန်မော့အာသည် အလွန်ပင် စိတ်တိုနေခဲ့ပြီး “အနံ့တွေ ထွက်နေတာက ရှင်မှ မဟုတ်တာ” ဟု မနေနိုင်ဘဲ ပြောဆိုနေသဖြင့် ဖုမင်ဇယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားခဲ့သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အမြဲတမ်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံလေ့ရှိကြပြီး ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ငြင်းခုံရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှန်ရှောက်ယွမ်မှာလည်း အလုပ်သွားနေသဖြင့် ရှန်ယင်းယင်းမှာ ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူမ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှန်မော့အာမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှားယွင်းနေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးများ မီးဖွားပြီး နားနေချိန်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှ၏။ အကယ်၍ ကောင်းကောင်း မနားနေခဲ့ပါက တစ်သက်လုံး ကျန်းမာရေး ထိခိုက်နိုင်သည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိမိစိတ်အလိုအတိုင်း ဇွတ်တရွတ် ပြုမူနိုင်ပါမည်နည်း။

ဖုမင်ဇယ်သည် ဤကာလအတွင်း သည်လောက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်ကာ ပြုစုပေးခဲ့သည်ကို ရှန်ယင်းယင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အမှန်အတိုင်း ဆိုရလျှင် ကျန်းပေတစ်ခရိုင်လုံးတွင် ဇနီးနှင့် ကလေးအပေါ် ဤမျှအထိ စေ့စပ်သေချာစွာ ဂရုစိုက်ပေးတတ်သော အမျိုးသားမျိုးကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရှန်ယင်းယင်းသည် ဘာမှ ဝင်မပြောဘဲ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ ဖုမင်ဇယ်၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကို ဒီနေ့ကစပြီး မင်းနဲ့အတူ ရေမချိုး၊ ခေါင်းမလျှော်ဘဲ နေပေးမယ်။ ကိုတို့ အနံ့အသက်တွေ အတူတူ ထွက်ကြတာပေါ့”

ရှန်မော့အာသည် ချက်ချင်းပင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“ရှင်က ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ရှင်က နေ့တိုင်း ရွာကို သွားနေရတာလေ၊ ချွေးနံ့တွေနဲ့ ၁၀ ရက်လောက် ရေမချိုးဘဲ နေရင် ကျွန်မနဲ့ ရှင့်သမီးကို အနံ့နဲ့ သတ်မလို့လား”

ဖုမင်ဇယ်က လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြောလေသည်။ “အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်း ခံစားနေရတာကို ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ ကိုကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ကြည့်မှပဲ မင်းကို သည်းခံပါဦးလို့ ပြောဖို့ အရည်အချင်းရှိမှာပေါ့”

ရှန်မော့အာသည် သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မက စိတ်ဆိုးပြီး ပြောလိုက်တာပါ။ ရပါတယ်။ ကျွန်မ ထပ်ပြီး သည်းခံကြည့်ပါ့မယ်”

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် အဆင်ပြေသွားကြသည်။ နားစွင့်နေသော ရှန်ယင်းယင်းမှာလည်း မိမိအနေဖြင့် ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု တွေးတောကာ ဝမ်းသာနေမိ၏။ သူတို့ လင်မယားနှစ်ဦးမှာ သံယောဇဉ် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ကြသဖြင့် တခြားသူများ၏ ဖျန်ဖြေပေးမှုကို လုံးဝ မလိုအပ်ချေ။

“စက်ရုံမှူးရှန်။ စက်ရုံမှူးရှန် အိမ်မှာ ရှိပါသလား”

အပြင်ဘက်မှ အလောတကြီး တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်ယင်းယင်းက 'မီးတွင်းဝင်နေတာပဲ၊ အိမ်မှာ မရှိလို့ ဘယ်ရှိမလဲ' ဟု စိတ်ထဲမှ ညည်းညူရင်း တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်၏။

တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူမှာ စက်ရုံရုံးခန်းမှ ကျန်းမင် ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းမင်သည် ရှန်ယင်းယင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “အဒေါ်က စက်ရုံမှူးရှန်ရဲ့ အဒေါ်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော်က ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ(၂) ရုံးခန်းက ကျန်းမင်ပါ၊ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုရှိလို့ စက်ရုံမှူးရှန်ကို အစီရင်ခံဖို့ လာခဲ့တာပါ”

ရှန်ယင်းယင်းကလည်း 'မီးတွင်းထဲမှာတောင် ဘာတွေ လာပြီး အစီရင်ခံနေတာလဲ' ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသော်လည်း သူ့ကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်၏။

ရှန်မော့အာသည် ထိုအသံကို ကြားကတည်းက အိပ်ယာမှထကာ အိပ်ဝတ်အင်္ကျီပေါ်တွင် လက်ရှည်အင်္ကျီတစ်ထည် ထပ်ဝတ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းမင်သည် ပုံမှန်မြင်တွေ့နေကျနှင့် မတူဘဲ အိမ်နေရင်း ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသော ရှန်မော့အာကို မြင်သောအခါ အခိုက်တန့် မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရှန်မော့အာ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စလဲ”

ရှန်မော့အာက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်၏။ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူမကို လာရောက်ရှာဖွေခြင်းမှာ သေချာပေါက် သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်နိုင်ပေ။

ကျန်းမင်သည် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှန်ယင်းယင်း ငှဲ့ပေးထားသော ရေကို သောက်လိုက်ကာ အနည်းငယ် သက်သာသွားမှသာ စတင်ပြောကြားလေသည်။

“ဒီနေ့ စက်ရုံကို ပြည်နယ်စက်မှုဌာနကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်။ ၃ လအတွင်း စက်ရုံကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့အတွက် ညွှန်ကြားထားတာပါ။ စက်ရုံတစ်ခုလုံးလည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းက စက်ရုံခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တာဝန်ခံတွေအားလုံးကို အခြေအနေ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပွဲ ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစည်းအဝေးမှာ ဘယ်လိုဖြစ်တယ်မသိဘူး၊ ဒုတိယစက်ရုံမှူးရှင်းနဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျင်းတို့ စကားများကြရာကနေ ကျန်တဲ့ အလုပ်ရုံမှူးတွေနဲ့ ဌာနမှူးတွေပါ ပါလာကြပြီး အကုန်လုံး ငြင်းခုံနေကြတာပါ”

သူသည် ခဏလောက် ရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြော၏။

“အဓိကအချက်က ဌာနမှူးလျိုနဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျင်းတို့ ငြင်းခုံရာကနေ ရန်ဖြစ်ကြတာပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံး သတ်ပုတ်နေကြလို့ ဘယ်သူမှ ဆွဲလို့မရဘူး။ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းက အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စက်ရုံမှူးဆီ အစီရင်ခံဖို့ လွှတ်လိုက်တာပါ”

လျိုယင်းရွှမ်းသည် တစ်ချိန်က တစ်တပ်ဖွဲ့လုံးတွင် နာမည်ကျော်ခဲ့သော အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး ကျန်းမင်သည် သည်လောက် ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသမီးမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သူသည် မိမိ၏ တိုက်ရိုက်ခေါင်းဆောင်ကိုပင် ရိုက်နှက်ရဲလေသည်။

ထို့ပြင် လျိုယင်းရွှမ်းသည် ရိုက်နှက်ရုံသာမက ကျင်းချိုင်ဖေးကိုလည်း အကျိုးအမြတ်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်တတ်သော မြက်ပင်နှင့်တူသူ၊ မိမိရာထူးတိုးရန်အတွက် ရှန်မော့အာ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ထောင်ထားသော အုတ်မြစ်များကို အသုံးချနေသော သစ္စာဖောက်၊ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့နှင့် စက်ရုံရှိလူများအပေါ် ကျေးဇူးကန်းသောသူ ဟူ၍လည်း ဟစ်အော်ဆဲဆိုနေခဲ့၏။ ကျင်းချိုင်ဖေးကတော့ ငြင်းဆိုနေသော်လည်း လျိုယင်းရွှမ်းကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ရိုက်နှက်ဆဲဆိုနေသဖြင့် ကျင်းချိုင်ဖေးမှာ လုံးဝ ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

“၃ လအတွင်း ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်တာလား”

ရှန်မော့အာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားသည်။

“အရင်က စက်ရုံကို အကြောင်းကြားစာ ဒါမှမဟုတ် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုခု ရောက်ခဲ့သေးလား”

ကျန်းမင်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ “တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပါဘူး”

“အလုပ်သမားတွေကရော၊ သူတို့ရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုရှိသလဲ။ ပြောင်းချင်တဲ့သူ ရှိသလား”

ကျန်းမင်သည်ခဏလောက်ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ ဖြေသည်။

“ပြည်နယ်က စာရွက်စာတမ်းအရဆိုရင် ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ နေထိုင်ရေးနဲ့ သားသမီး ပညာရေးအတွက် အထူးအခွင့်အရေးတွေ ပေးမယ်လို့ ပါရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူနည်းစုကတော့ သွားချင်ကြပေမဲ့ အများစုကတော့ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့ကနေ မထွက်ခွာချင်ကြပါဘူး။ ကိုယ့်ဇာတိကို ခွဲခွာရမှာဆိုတော့ ပြင်ပမှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ”

ရှန်မော့အာက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ခဏ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်၏။

“ရှင် ပြန်သွားရင် လျိုယင်းရွှမ်းကို ပြောလိုက်ပါ။ စက်ရုံက ဒီကိစ္စကို သေချာကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမှာမို့လို့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းနဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးရှင်းတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို သေချာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါလို့”

ထို့နောက် သူမက လေသံကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်မနဲ့ သူ အရင်က တိုင်ပင်ထားတဲ့အတိုင်း ဆက်လုပ်ဖို့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းကို ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ သဘောထားကတော့ စက်ရုံပြောင်းရွှေ့တာကို သဘောမတူဘူး”

ကျန်းမင်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။ စက်ရုံမှူးဖြစ်သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် သာမန်လူ မဟုတ်ချေ။ စက်ရုံမှူးရှန်၏ စကားအရဆိုလျှင် သူသည် ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်သိရှိနေခဲ့ပြီး ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖုန်းနှင့်လည်း အစီအစဉ်များ ကြိုတင်ရေးဆွဲထားပုံရသည်။

...