အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အပိုင်း (၁၁၇)

မြို့တော်။

ဖုမင်ဇယ် ပြန်ရောက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သူ့အဘိုး သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။ မြေးအကြီးဆုံး ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားပြီး စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ နောက်ပိုင်း နေ့ရက်များတွင် သတိလည်သည့်အချိန် ပိုမိုကြာမြင့်လာပြီး ကျန်းမာရေး အညွှန်းကိန်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် နှစ်သစ်ကူးအကြိုညကိုတော့ ဆေးရုံမှာပင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ အသက်အရွယ် အလွန်ကြီးရင့်နေသည်ကို ထောက်ချင့်ပြီး ဆရာဝန်များကလည်း အလွယ်တကူ ဆေးရုံဆင်းခွင့် မပေးရဲကြချေ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ၅ ရက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါမှသာ တာဝန်ခံဆရာဝန်က နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ပြန် အနားယူရန် ခွင့်ပြုချက်ပေးခဲ့ပြီး တစ်လအကြာတွင် ဆေးရုံသို့ ပြန်လာပြီး စစ်ဆေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဖုမင်ဇယ် ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ အိမ်နှင့် ဆေးရုံ နှစ်ဖက်စလုံးသို့ ပြေးလွှားနေရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ခဲ့ရသော ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများကိုလည်း တွေ့ဆုံရသေးသဖြင့် အလုပ်များလွန်းလှကာ နေ့စဉ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားလေ့ရှိသည်။

အဘိုးကြီး ဆေးရုံမှဆင်းပြီးနောက် တစ်မိသားစုလုံး အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင်တော့ ဖုမင်ဇယ် တစ်ဖက်တွင် အားလပ်သွားပြီး သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ခေါင်းကိုက်ရပြန်သည်။

သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ သင့်တော်သောနေ့ရက်တစ်ခု၊ ဥပမာ- နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ သို့မဟုတ် နှစ်သစ်ကူးပထမနေ့ကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုးကို ရွေးချယ်ကာ ရှန်မော့အာ ဒေါသထွက်လျှင်တောင်မှ သူ့ကို စိတ်ဆိုးကာ လမ်းခွဲမည်မဟုတ်သော အချိန်မျိုးတွင် ဇနီးဖြစ်သူအား အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောမည်ဟု စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။

ယခုအခါ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးဖြစ်သူမှာ အသိအမြင် အလွန်မြင့်မားသူဖြစ်ပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး။ တစ်ခါတစ်ရံ စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုရာတွင်လည်း သတိထားရမည်၊ ဆန့်ကျင်ရမည်၊ တိုက်ပွဲဝင်ရမည် စသည့် ကြွေးကြော်သံများကို မပြောတော့ဘဲ ဆိုရှယ်လစ်တည်ဆောက်ရေးအတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်သော အင်အားစုအားလုံးကို စည်းလုံးညီညွတ်စွာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟုသာ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ တချို့အချိန်များတွင် "ကျွန်မတို့နဲ့ မြေရှင်ငယ်လေးတွေကြားက ပြဿနာဟာ လူတန်းစား ပဋိပက္ခ မဟုတ်ဘူး။ ပြည်သူတွေကြားက အတွင်းရေး ပြဿနာပဲ" ဟူသော ဖုမင်ဇယ်ကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည့် စကားမျိုးကိုပင် ထုတ်ပြောတတ်သေးသည်။

ထို့ကြောင့် ဖုမင်ဇယ်သည် ယခုအခါတွင် ဇနီးဖြစ်သူက သူ၏ နောက်ခံဘဝကို ရွံရှာမည်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် သူ့မိသားစုလည်း အမည်နာမ ပြန်လည်ရှင်းလင်းပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု အဓိကပြဿနာမှာ သူသည် သည်လောက်အကြာကြီး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သဖြင့် သူ့ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဒေါသနှင့် မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုပင်။

မူလက နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း သေချာချော့မော့ကာ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း အစီအစဉ်များက အပြောင်းအလဲများကို မမီနိုင်ခဲ့ချေ။ သူတစ်ယောက်တည်း မြို့တော်သို့ အရင်ပြန်လာခဲ့ရသည်။

နှစ်သစ်ကူး ၁၈ ရက်နေ့တွင် ကျောင်းဖွင့်ရက် သတ်မှတ်ထားသည်။ ယခင်က သူတို့တိုင်ပင်ထားသည်မှာ နှစ်သစ်ကူး ၁၆ ရက်နေ့တွင် ရောက်ရှိလာပြီး အိမ်တွင် တစ်ရက်နားကာ ကျောင်းသွားအပ်ရန် ဖြစ်သည်။

ဖုမင်ဇယ်က ရှန်မော့အာတို့ စောစောရောက်လာမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း သူမထံမှ ကြေးနန်းစာ တစ်စောင်မှ မရရှိခဲ့ပေ။ စောစောရောက်သည်ဖြစ်စေ၊ မရောက်သည်ဖြစ်စေ ဆယ်ရက်ဝန်းကျင်ခန့်သာ လိုတော့သည်။ ရှန်မော့အာ မြို့တော်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူသည်လည်း ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်မှာ သေချာသည်။

လက်ရှိတွင် ဖုမင်ဇယ်၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ဇနီးနှင့် သမီးကို လွမ်းဆွတ်ကာ အမြန်ဆုံး တွေ့မြင်ချင်နေသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း သူတို့ရောက်လာသောအခါ ဇနီးဖြစ်သူ စိတ်ဆိုးကာ သူ့ကို စကားမပြောတော့မှာကိုလည်း အလွန်ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"နေပါဦး။ မင်းအဘိုးက ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးလေ။ မင်းက ဘာလို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တွေးရခက်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေရတာလဲ"

စကားပြောသူမှာ တိုက်မင်ရွှမ်း ဖြစ်ပြီး ဖုမင်ဇယ်၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်။ မိသားစုနှစ်စုမှာ လမ်းသွယ်တစ်ခုတည်းတွင် နေထိုင်ကြပြီး လူကြီးများအကြား ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည်။ တိုက်မင်ရွှမ်းနှင့် ဖုမင်ဇယ်တို့မှာ မွေးဖွားချိန် မတိမ်းမယိမ်းဖြစ်ကြပြီး နာမည်ပေးရာတွင်လည်း "မင်" ဟူသော စာလုံးတူ ပါဝင်အောင် တမင်တကာ ပေးထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ မူလတန်းမှ အထက်တန်းအထိ အတန်းဖော်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အတန်းတူ မဟုတ်လျှင်တောင်မှ ဘေးချင်းကပ်လျက် အတန်းများ ဖြစ်ကြသည်။

တိုက်မိသားစုမှ အဘိုးကြီးမှာလည်း အမြော်အမြင်ရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အစောပိုင်း သတင်းအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာပင် တစ်မိသားစုလုံး အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြသည်။ တိုက်မင်ရွှမ်း၏ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့မှာ ထိုဒေသတွင် ရှိနေကြသည်။

တိုက်မိသားစု၏ နောက်ခံမှာ ဖုမိသားစုထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းသည်။ ထို့အပြင် အရှေ့မြောက်ဒေသမှာလည်း ဤနှစ်များအတွင်း အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးမှု မရှိခဲ့ချေ။ သူတို့ တစ်မိသားစုလုံး ထိုဒေသတွင် သာမန် အလုပ်သမားမိသားစုအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးမှာလည်း အလုပ်မရှိသော သာမန်သက်ကြီးရွယ်အိုများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ယောက္ခမဘက်မှလည်း ထိုဒေသတွင် အဆက်အသွယ် အနည်းငယ်ရှိသဖြင့် သည်နှစ်များအတွင်း သူတို့မိသားစု၏ အခြေအနေမှာ မဆိုးလှဟု ဆိုရမည်။

မူဝါဒများ ပြောင်းလဲသွားပြီး သားဖြစ်သူ၏ အလုပ်ကိုလည်း မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အခွင့်အရေးရလာသောအခါမှသာ တစ်မိသားစုလုံး အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

တိုက်မင်ရွှမ်းသည် ဤနှစ်များအတွင်း အရှေ့မြောက်ဒေသရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခု၏ ထောက်ပံ့ရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲတွင် နိုင်ငံခြားဘာသာတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူ၏ အဒေါ်ကြီးမှာ နိုင်ငံခြားတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးပြီး ဘာသာပြန်အဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ထိုအဒေါ်ကြီး ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း အဆက်အသွယ်အချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သေးသည်။ ထို့အပြင် တိုက်မင်ရွှမ်းကိုယ်တိုင်ကလည်း သည်နယ်ပယ်ကို စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် နိုင်ငံခြားဘာသာစကား တတ်ကျွမ်းသူ နည်းပါးလှသဖြင့် ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုရာတွင်လည်း ယှဉ်ပြိုင်မှု သိပ်မပြင်းထန်လှချေ။

သို့သော် ဖုမင်ဇယ်ကဲ့သို့သော ထူးချွန်လွန်းသူနှင့်တော့ လုံးဝ ယှဉ်လို့မရနိုင်ပေ။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေဆိုရုံဖြင့် အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။

အဓိကအချက်မှာ သည်ကောင်က ကျေးလက်သို့ ဆင်းသွားချိန်အတွင်း အိမ်ထောင်ကျခဲ့ရုံသာမက ကလေးပင် ရရှိခဲ့သေးသည်။

မိသားစုပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း၊ အဘိုးကြီး ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခြင်းအပြင် ဇနီးနှင့် သမီးလေးပါ ရရှိထားပြီးဖြစ်လျက်နှင့် သည်လူက ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရမည့်အသွင် ဖြစ်နေကြောင်းကိုတော့ တိုက်မင်ရွှမ်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ဖုမင်ဇယ်က သူ့ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းမှာ မိန်းမနဲ့ ကလေးမှ မရှိတာ၊ မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

တိုက်မင်ရွှမ်း : “……”

အထိနာတာ သိပ်မရှိပေမဲ့ စော်ကားခံရတာတော့ အရမ်းဆိုးဝါးတယ်။

"နေပါဦး၊ မိန်းမနဲ့ ကလေး မရှိတာ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်လေ။ ငါတို့ ဒီလမ်းသွယ်လေး တစ်ခုလုံးမှာ လူပျိုကြီးတွေ ဘယ်လောက်များနေလဲဆိုတာကို။ ငါဆိုရင် အဲဒီအထဲမှာ အသက်အငယ်ဆုံး စာရင်းထဲတောင် ပါသေးတယ်။ မင်းထက်စောပြီး ကျေးလက်ဆင်းသွားတဲ့ ကောင်တွေဆိုရင် အခုထိ အိမ်ထောင်မကျသေးဘူး။ မင်း အိမ်ထောင်ကျတာ၊ သမီးလေး ရထားတာ ဘာဖြစ်လဲ... အဲဒါက အရမ်း ထူးဆန်းနေလို့လား"

တိုက်မင်ရွှမ်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုနေစဉ် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော အဘွားကြီးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ တိုက်မင်ရွှမ်းက ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်၏။ "အဘွား... ကျွန်တော်ပြောတာ မှန်တယ်မလား"

အဘွားကြီးက တိုက်မင်ရွှမ်းကို ပြုံးကြည့်ရင်း "အဲဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပေါ့။ ငါတို့အိမ်က မင်ဇယ်က သူ့ဟာသူ မိန်းမရှာနိုင်ရုံတင် မကဘူး၊ သမီးလေးတောင် ရနေပြီလေ။ အဲဒါက ထူးဆန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အို... ရှောင်မင်ရွှမ်း၊ ငါမင်းကို ပြောပြမယ်... မင်ဇယ်ရဲ့ မိန်းမက အရမ်းလှတာ၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ မင်ဇယ်နဲ့အတူတူ မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကို အောင်ထားတာလေ။ အခု မြို့တော်ကို ရောက်တော့မှာ။ ဖုမင်ဇယ်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သွက်သွက်လက်လက် လုပ်တတ်တာ။ ရှောင်မင်ရွှမ်း... မင်းလည်း မြန်မြန်လုပ်မှရမယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ကျလို့ မင်းကလေး မွေးလာတဲ့အချိန်ကျရင် ငါတို့ ရှောင်လျန်လျန်လေးက ပဲငံပြာရည်တောင် သွားဝယ်နိုင်နေလောက်ပြီ"

တိုက်မင်ရွှမ်း : “………………”

သူ မမေးခဲ့သင့်ဘူး။

အဘိုးကြီး ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် အဘွားကြီးမှာလည်း စိတ်ပူစရာ မရှိတော့သဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မြေးချွေးမကြီး ဘယ်တော့ရောက်လာမလဲ၊ မြစ်မလေး ဘယ်တော့ရောက်လာမလဲ ဆိုသည်ကိုသာ အမြဲတမ်း တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေတော့သည်။ သူ့နားများပင် အသားမာတက်တော့မတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။

ထို့အပြင် သူက ယခုမှ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရကာစသာ ရှိသေးသည်။ တက္ကသိုလ် ပြီးဆုံး၍ အိမ်ထောင်ကျကာ ကလေးမွေးမည့်အချိန်ဆိုလျှင် ရှောင်လျန်လျန်လေးက ပဲငံပြာရည် သွားဝယ်နိုင်ရုံသာမက မူလတန်းကျောင်းတောင် တက်နေလောက်ပြီ။

ဒီလို စဉ်းစားကြည့်တော့... မိန်းမနဲ့ ကလေး ရှိတာက တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်နော်။

ဖုမင်ဇယ်သည် ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး "သွားမယ်၊ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ကြရအောင်"

တိုက်မင်ရွှမ်းက နားမလည်နိုင်သောရုပ် ဖြစ်သွားပြီး "နေပါဦး... ဒီလောက် အေးနေတာကို ဘယ်သွားပြီး လမ်းလျှောက်မှာလဲ"

ဖုမင်ဇယ်: "ကုန်တိုက်၊ ချစ်ကြည်ရေး ကုန်တိုက်... အဲဒီကို သွားပြီး လျှောက်ကြည့်မယ်။ ငါ့မိန်းမအတွက် အင်္ကျီအသစ် နည်းနည်း ဝယ်ပေးမလို့"

တိုက်မင်ရွှမ်း : "ဟာ..."

အဘွားကြီးကလည်း ဝင်ထောက်လိုက်သည်။ "အင်္ကျီဝယ်မယ်ဆိုရင် အဘိုးရှောင်ဆီမှာ သွားပြီး အပ်ချုပ်တာ ပိုကောင်းတယ်။ ကိုယ်တိုင်တိုင်းပြီး ချုပ်တာဆိုတော့ ဝတ်ရတာ ပိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်လေ"

ဖုမင်ဇယ်: "အင်း... အရင်ဆုံး နှစ်စုံလောက် ဝယ်ထားလိုက်မယ်။ သူတို့ ရောက်လာမှ အဘိုးရှောင်ဆီ သွားပြီး အပ်ချုပ်တာပေါ့"

အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ အပ်ချုပ်လျှင် အချိန်နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။ သူက အရင်ဆုံး အင်္ကျီအချို့ ဝယ်ထားပြီး အိမ်တွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကာ တောင်းပန်စကားဆိုရာတွင် လက်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုရမည်လေ။ ဟုတ်သည်မလား။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်ပြည်နယ် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ရှန်မော့အာတို့အဖွဲ့သည် ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ချန်ကျားဟွာ၏ အကူအညီဖြင့် အိပ်စင်လက်မှတ် ၄ စောင် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ အောက်ထပ်အိပ်စင် ၂ နေရာနှင့် အလယ်ထပ်အိပ်စင် ၂ နေရာ ဖြစ်သည်။ ရှန်မော့အာတို့ ရထားတွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အခြားခရီးသည် ၂ ဦး ကြိုတင်ရောက်ရှိနေသည်။ ဘယ်ဘက် အပေါ်ထပ်အိပ်စင်တွင် မှီထိုင်ကာ စာဖတ်နေသူမှာ အသက် ၂၇၊ ၂၈ နှစ်အရွယ် မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ညာဘက် အောက်ထပ်အိပ်စင်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ကာ အစားအသောက်များ စားနေသူမှာ အသက် ၂၀ အရွယ် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဘီစကွတ်အစအနများမှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

လျိုယင်းရွှမ်းက မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ "နင့်လက်မှတ်က အပေါ်ထပ်အိပ်စင် မဟုတ်ဘူးလား။ ကိုယ့်နေရာကိုယ် မြန်မြန်ပြန်သွားလေ။ ဘယ်လိုလူမှန်း မသိဘူး။ သူများနေရာကို လာပြီး ပေပွနေအောင် လုပ်ထားတယ်"

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးမှာ နောက်ဆုံးတစ်လုတ်ကို အတိအကျ စားပြီးသွားချိန် ဖြစ်သည်။ သူမက ခေါင်းမော့ကာ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူကြီးလူငယ် အရွယ်စုံ ပါဝင်ပြီး ကလေးချီထားသူလည်း ပါဝင်သဖြင့် တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်လောက်ဟု သူမ အလိုလို ထင်မြင်လိုက်သည်။

သူမက နည်းနည်းလေးမှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အခုက နေ့ခင်းဘက်ကြီး အိပ်စရာမှ မလိုတာ။ အောက်ထပ်က ထိုင်ရတာ အဆင်ပြေတယ်။ ခဏလောက် ထိုင်ခွင့်တောင်းတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သဘောထားကျဉ်းမြောင်းရတာလဲ။ ခဏလေး ထိုင်တာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။ ဟိုအစ်ကိုကြီးကို ကြည့်စမ်း... သူက ကလေးတောင် ချီထားတာ။ ငါသာ အောက်ထပ်လက်မှတ် မရခဲ့ရင် သူနဲ့ သေချာပေါက် လဲပေးမှာပဲ။ ဒီလို ကလေးလေးနဲ့ ခရီးသွားရတာ ဘယ်လောက် အဆင်မပြေလိုက်မလဲ။ ငါတို့က ကူညီနိုင်ရင်တော့ ကူညီပေးရမှာပေါ့"

"အဲဒီ သဘောတရားအတိုင်းပဲ... နင်က အောက်ထပ်လက်မှတ် ရထားရင်လည်း အားလုံးကို ကူညီပေးသင့်တာပေါ့။ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မပြောတာ မှန်တယ်မလား"

သူ့ကို အသုံးချကာ ဤကဲ့သို့ စကားပြောလာလိမ့်မည်ဟု ရှန်ရှောက်ယွမ် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူက အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဝယ်ထားတာက အောက်ထပ်လက်မှတ်ပါ။ ခင်ဗျား ကူညီဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် ကလေးနဲ့ဆိုတော့ အဆင်မပြေတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အရွယ်လည်း ကောင်းသေးတယ်၊ ခြေလက်လည်း အကောင်းကြီးပဲဆိုတော့ သူများကူညီပေးစရာ လိုအပ်မယ့် နေရာမျိုး ကျွန်တော်တော့ မတွေ့မိပါဘူး"

မျက်နှာချင်းဆိုင် အပေါ်ထပ်အိပ်စင်မှ လူငယ်သည် စာအုပ်ကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ချထားလိုက်မှန်း မသိဘဲ အောက်ဘက်ရှိ လူများကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့သည်။ "ရှင်... ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုပြောရက်တာလဲ။ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် တွေးပေးတာကို ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလိုပြောတယ်ပေါ့"

လျိုယင်းရွှမ်းသည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို အလယ်ထပ်အိပ်စင်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် ခါးထောက်ကာ ထိုမိန်းကလေးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စကားများများ မပြောနဲ့တော့။ ကိုယ့်နေရာကိုယ် အမြန်ပြန်သွား။ မဟုတ်ရင် နင့်ကို ရိုက်ပစ်မယ်လို့ မယုံဘူးလား"

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေး : "နင်... နင့်နေရာက အလယ်ထပ် မဟုတ်ဘူးလား"

လျိုယင်းရွှမ်းက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး "အလယ်ထပ်ရော၊ အောက်ထပ်ရော... အားလုံးက ငါတို့နေရာတွေချည်းပဲ။ ငါတို့က သဘောထား မကြီးမြတ်ဘူး။ သူများကိုလည်း မကူညီချင်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်နေရာမှာ ညစ်ပတ်ပေရေနေတာကို ပိုလို့တောင် မလိုလားဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ သုံးအထိ ရေတွက်မယ်။ နင် ထွက်မသွားရင် ငါ နင့်ကို ရိုက်ပြီပဲ။ တစ်..."

ထိုအခါမှသာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးသည် သူတို့အားလုံး တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ လျိုယင်းရွှမ်း ထပ်မံရေတွက်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်းဆည်းကာ အပေါ်ထပ်အိပ်စင်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားတော့သည်။

သည်လူများက တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်လောက်ဘူးဟု သူမက အစက ထင်ထားခဲ့သည်။ ဤရိုင်းစိုင်းသော မိန်းမနှင့် ရန်ဖြစ်လျှင် အခြားသူများက ပြဿနာမရှာချင်သဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ရလျှင် သူမ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ဟု တွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု သူတို့အားလုံး တစ်ဖွဲ့တည်းမှန်း သိသွားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ သူတို့တွင် ယောကျ်ားလေး ၂ ယောက်ပင် ပါသေးသည်။ တကယ်လို့ ရန်ဖြစ်ကြမည်ဆိုလျှင် သူမ သေချာပေါက် အရှုံးပေါ်မည်သာ။

ရှန်မော့အာသည် ပစ္စည်းများကို မျက်နှာချင်းဆိုင် အလယ်ထပ်အိပ်စင်တွင် ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယင်းရွှမ်း... နင်ပဲ အောက်ထပ်မှာ အိပ်လိုက်တော့။ ကျိုးဖျင်အန်းကို အလယ်ထပ်မှာ အိပ်ခိုင်းလိုက်။ ငါနဲ့ အဖေက အလယ်ထပ်နဲ့ အောက်ထပ်ကို တစ်လှည့်စီ အိပ်ကြတာပေါ့"

လျိုယင်းရွှမ်းနှင့် ထိုမိန်းကလေးကို အပေါ်ထပ်နှင့် အောက်ထပ်တွင် အိပ်ခိုင်းလိုက်ပါက သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်နေရင်း ရန်ဖြစ်ကြမည်ကို ရှန်မော့အာ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်မိသည်။

လူတိုင်း နေရာတကျ ဖြစ်သွားပြီးနောက် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ အပေါ်ထပ်အိပ်စင်မှ လူငယ်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီကလေးလေးက တကယ်ကို ချစ်စရာလေးပဲ။ လိမ္မာလိုက်တာ၊ ငိုလည်း မငိုဘူး၊ ဆူလည်း မဆူဘူး။ ခုနက သူ အိပ်ပျော်နေတယ်လို့တောင် ထင်လိုက်တာ"

သို့သော် သူ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ စပျစ်သီးမည်းလေးများနှင့်တူသော လှပသည့် မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

...

အပိုင်း (၁၁၇.၂)

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှောင်လျန်လျန်လေးက အလှဆုံးနဲ့ အလိမ္မာဆုံးလေးလေ"

"အဲဒါတော့ အမှန်ပဲ။ ကျွန်တော်က ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ကလေးက နိုးနေရင်တောင် မငိုမယိုဘဲ နေတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒီကလေးက တကယ်ကို လူကြီးကို စိတ်အေးရစေတယ်" လူငယ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ကလေးရဲ့အဖေကော၊ ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ အတူတူ မပါလာတာလဲ"

ခုနက သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ အသက်အရွယ် ကြီးမားပုံမရသော ဤအစ်ကိုကြီးမှာ ကလေး၏ အဘိုးဖြစ်နေပြီး အခြားလူငယ်လေးမှာလည်း ကလေး၏ ဖခင် မဟုတ်သည်မှာ အထင်းသားပင်။

"ဪ၊ သူက ကိစ္စရှိလို့ မြို့တော်ကို အရင်သွားနှင့်တာပါ"

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က ကလေးအဖေနဲ့ သွားဆုံကြမှာပေါ့" လူငယ်က ပြုံးကာ ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့က အမှတ်(၂) ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံက မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ ကိုင်ထားတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေမှာ နန်ပြည်နယ် အမှတ်(၂) ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံလို့ ရေးထားတာ တွေ့လို့ပါ။ ကျွန်တော့်အစ်မက နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံကလေ။ ခင်ဗျားတို့နဲ့ဆို ညီနောင်အဖွဲ့အစည်းတွေလို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်"

လူငယ်သည် ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် တတွတ်တွတ် စကားပြောဆိုနေတော့သည်။ သူ့အစ်မက အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း စက်ရုံတွင်းမှ ကိစ္စများကို မကြာခဏ ပြောပြသောကြောင့် ထင်သည်။ သူသည် နန်ပြည်နယ် အမှတ်(၂) ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံအကြောင်းကို အတော်လေး သိကျွမ်းနေလေသည်။ အမှတ်(၂) ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် စက်မှုဌာနမှ ချထားပေးသော စက်ရုံအဆောက်အအုံသာ အလွတ်ရှိနေပြီး လုပ်ငန်းများကို လုံးဝ မလည်ပတ်နိုင်ဘဲ နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံမှ ခွဲဝေပေးသော အပိုအကျွင်းအကျန်များကိုသာ လုပ်ကိုင်နေရကြောင်းကိုပင် သိထားသေးသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်တို့မှာ ကျန်းပေခရိုင်မှ ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံက ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ လူငယ်သည် လက်မထောင်ပြလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်အစ်မ ပြောတာတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စက်ရုံမှူးက ငယ်လည်းငယ်တယ်၊ လှလည်းလှတယ်၊ အရည်အချင်းလည်း အရမ်းရှိတယ်တဲ့။ ပြည်နယ်စက်မှုဌာနက ခေါင်းဆောင်တွေတောင် သူ့ကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်"

လျိုယင်းရွှမ်းမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့၊ ကျွန်မတို့ စက်ရုံမှူးရှန်က အတော်ဆုံးပဲ"

အပေါ်ထပ်အိပ်စင်မှ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးမှာ လှောင်ရယ်တစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်၏။ "တကယ့် ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်တွေပါလား"

မူလက ထိုလူများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ အတော်လေး သပ်ရပ်သေချာနေသည်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ဖက်လူများကို ပြည်နယ်မြို့တော်မှဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင်တော့ အောက်ဘက် တောင်ခြေနားမှ ခေါင်ကျကျ ခရိုင်ငယ်လေးတစ်ခုမှ ဖြစ်နေလေသည်။

ခရိုင်ငယ်လေးထဲက နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံဝန်ထမ်းဆိုတာ... ဟွန့်... ရှင်းရှင်းပြောရရင် တောသားတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာများ အထက်စီးလုပ်စရာ ရှိနေလို့လဲ။

"ဟဲ့... ဒီနေ့ နင့်ကို မရိုက်ရရင် နင် အသားယားနေတယ် မဟုတ်လား"

လျိုယင်းရွှမ်းသည် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ "နင် အခုဆင်းလာခဲ့။ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေတဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ကောင်မ... နင့်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်"

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် အထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး အပြင်ပန်းအားဖြင့်သာ ဟန်တင်းကာ ပြောလိုက်၏။ "နင်က ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကြမ်းနေရတာလဲ။ ရထားရဲခေါ်ပြီး နင့်ကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်မယ်နော်။ ငါက ဘယ်သူ့နာမည်ကိုမှ တပ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ဟာနင် ဝင်ခံနေတာလေ။ နင့်ဟာနင် ရေတွင်းထဲကဖားလို့ ဝန်ခံနေတာ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ရွှီချန်ရီ... နင်က သေနေတာလား။ နင့်အမေကတောင် ငါ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါလို့ မှာလိုက်သေးတယ်။ နင်က အဲဒီလို ဂရုစိုက်ပေးတာလား"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်မော့အာတို့အားလုံးမှာ မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

မှန်ပေသည်။ သူက ခုလေးတင် သူ၏နာမည်ကို ရွှီချန်ရီဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ထားခဲ့သည်။

နေပါဦး... သူတို့နှစ်ယောက်က အရင်ကတည်းက သိနေကြတာလား။

ရှန်မော့အာပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ရထားတွဲထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက်တွင် ထိုနှစ်ယောက်မှာ စကားပြောဆိုရန် နေနေသာသာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်ချက်လေးပင် မကြည့်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့ ရင်းနှီးသိကျွမ်းသူများဖြစ်ကြောင်းကို နည်းနည်းလေးပင် ရိပ်မိစရာ အကြောင်းမရှိခဲ့ပေ။

ရွှီချန်ရီသည် အပြုံးလေးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် ပြောလိုက်၏။ "ကျန်းကျောင်းကျောင်း... ငါ့အမေက အားနာလို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလေးပါ။ သူက နင်နဲ့ နင့်မိဘတွေရှေ့မှာ နင့်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့လို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောရက်မှာလဲ။ နားထောင်လို့ကောင်းအောင် ယဉ်ကျေးပြရတာပေါ့။ နင်က ကြားရင်လည်း ဒီအတိုင်း မှတ်ထားလိုက်လေ။ တကယ်ကြီးလို့ သွားမထင်လိုက်နဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကိုတောင် သတ်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ လူပျိုလေး တစ်ယောက်လေ။ နင့်ကို ကူညီဖို့ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိတာ ထားတော့၊ စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ ကူညီပေးလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ တကယ်လို့ တခြားလူတွေက ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အထင်လွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး အရင်ကလိုပဲ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး အထင်သေးပေးလို့ ရမလား"

ရှန်မော့အာသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ရွှီချန်ရီကို ခေါင်းမော့ကာ ထပ်ကြည့်လိုက်မိပြန်သည်။ သူမက စောစောက အမှန်တကယ်ပင် အကဲခတ်မှားသွားခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ဤလူငယ်ကို ဖော်ရွေသွက်လက်ပြီး ပွင့်လင်းသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း လျှာစောင်းထက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။

လျိုယင်းရွှမ်းပင်လျှင် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဟန်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ ကျန်းကျောင်းကျောင်းကို မျက်စောင်းဆက်ထိုးရန်ပင် မစွမ်းသာတော့ဘဲ မျက်စောင်းတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ အောက်ထပ်အိပ်စင်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းကျောင်းကျောင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းလှသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤရထားတွဲအတွင်း၌ သူမကို ကူညီနိုင်ခြေ အရှိဆုံးသူမှာ ရွှီချန်ရီသာ ဖြစ်သည်။ ရွှီချန်ရီကပင် သူမကို မကူညီပါက သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အထီးကျန်ကာ ကူရာကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားရပေလိမ့်မည်။

ဒီတောသားတွေ... ရွှံ့ပေနေတဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ ရေတွင်းထဲက ဖားတွေ။ ငါ့လို ဉာဏ်ကောင်းပြီး ထက်မြက်တဲ့သူမျိုးက သူတို့လို လူတွေရဲ့ ဖယ်ကြဉ်အနိုင်ကျင့်တာကို ခံနေရတယ်ပေါ့။

ထားလိုက်ပါတော့... ငါက သူတို့နဲ့ အဆင့်တူ သွားမလုပ်တော့ပါဘူး။

ခရီးသွားရင်း ကြုံရတဲ့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဧည့်သည်တွေပဲလေ။ နောင်ကျရင် ငါက သူတို့ လုံးဝ မမှီနိုင်တဲ့ အမြင့်တစ်နေရာကို ရောက်သွားမှာ။ သူတို့ကတော့ မြေမှုန့်တွေလိုပဲ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်သွားရမှာပေါ့။

ကျန်းကျောင်းကျောင်းသည် ရထားတွဲအတွင်းရှိ အခြားသူများကို အထင်သေးသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်မော့အာ မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် အရေးမစိုက်ခဲ့ဘဲ ပါးစပ်လေး လှုပ်စိလှုပ်စိနှင့် နို့ဆာနေသော သမီးလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်က ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ အစိမ်းပုပ်ရောင် အဝတ်စတစ်စကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လျိုယင်းရွှမ်းကလည်း ရှန်မော့အာ နို့တိုက်ရလွယ်ကူစေရန် အဝတ်စကို ကန့်လန့်ကာအဖြစ် ကူညီကာရံပေးလိုက်လေသည်။

ရထားပေါ်တွင် နေရာတိုင်း၌ လူများပြည့်နှက်နေသဖြင့် အမျိုးသမီးရဲဘော်များအတွက် နို့တိုက်ရန်မှာ အလွန်ပင် အဆင်မပြေလှချေ။ သူတို့သည် ဤအချက်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားမိသဖြင့် သေချာလေး ကြိုတင်ပြင်ခဲ့လိုက်သည်။

ကျန်းကျောင်းကျောင်းသည် သူတို့က ကလေးနို့တိုက်ရန်အတွက်သာ ဤမျှကြီးမားသော အဝတ်စကြီးကို ထုတ်ယူလာသည်ကို ကြည့်ပြီး ‘ဒီတောသားတွေက ရွှံ့ပေနေတဲ့ခြေထောက်တွေနဲ့ ဆိုပေမဲ့ ဟန်ရေးကတော့ တော်တော်ပြနိုင်တာပဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် ထိုအဝတ်စကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

လက်ဖြင့် ကိုင်တွယ်စမ်းသပ်မကြည့်ရလျှင်တောင် အမြင်ဖြင့်ပင် သိသာနိုင်ပေသည်။ ဤအဝတ်စ၏ အသားမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

နို့တိုက်ပြီးသွားသောအခါ ကလေးငယ်လေးမှာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ရှန်မော့အာလည်း အဝတ်အစားများဖြင့်ပင် သမီးလေး၏ ဘေးဘက်တွင် ဝင်လှဲကာ အတူတူ ခဏလောက် အိပ်စက်လိုက်လေသည်။ အခြားသူများလည်း မိမိတို့၏ အိပ်စင်များပေါ်တွင် မှီထိုင်ကာ စာဖတ်သူကဖတ်၊ အနားယူသူကယူဖြင့် ရှိနေကြ၏။

ကျိုးဖျင်အန်းသည် ကြားတွင် အပြင်သို့ နှစ်ခေါက်ခန့် ထွက်သွားခဲ့ပြီး တခြားသူများ၏ ရေဘူးများထဲသို့ ရေနွေးများ ခပ်ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်အား မေးခွန်းအနည်းငယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးမြန်းပြီးနောက် မိမိ၏ အိပ်စင်သို့ ပြန်မှီကာ စာဆက်ဖတ်နေတော့သည်။

ရွှီချန်ရီသည် သူ့စာအုပ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ လှမ်းကြည့်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဟေ့... ညီလေး၊ မင်း ဖတ်နေတာ ဘာစာအုပ်လဲ"

ကျိုးဖျင်အန်းမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စာအုပ်ကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက စာအုပ်မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဆရာ ကိုယ်တိုင်ရေးထားတဲ့ ပန်းချီပညာ လေ့လာရေး မှတ်စုတွေပါ"

ရွှီချန်ရီ ယူကြည့်လိုက်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ "ဒီလက်ရေးက အရမ်းကို လှလွန်းနေတာပဲ"

ကျိုးဖျင်အန်းမှာ ချက်ချင်းပင် သူ့ဆရာအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားလေသည်။ "ကျွန်တော့်ဆရာ ရေးထားတာလေ။ ကျွန်တော့်ဆရာက လက်ရေးလှသလို ပန်းချီဆွဲတာလည်း ပိုပြီး တော်တယ်"

ရွှီချန်ရီသည် ရှန်ရှောက်ယွမ်မှာ သူ၏ဆရာဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီးဖြစ်ရာ အနားယူနေသော ရှန်ရှောက်ယွမ်ထံသို့ ရိုသေလေးစားသောအကြည့်ဖြင့် ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ဆရာက သေချာပေါက် ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ပဲ"

ကျိုးဖျင်အန်း အလေးစားဆုံးသူမှာ ရှန်ရှောက်ယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ ရွှီချန်ရီက သည်လို ချီးကျူးလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ဤကောင်လေးသည် ချက်ချင်းပင် ရွှီချန်ရီကို သူ၏ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန်ပင် တတွတ်တွတ် စကားပြောဆိုနေကြတော့၏။

ခရီးစဉ်မှာ အလွန်ပျင်းစရာကောင်းလှသော်လည်း သမီးလေးကို ခေါ်လာသော ရှန်မော့အာကတော့ ပျင်းရိသည်ဟု နည်းနည်းမှ မခံစားရချေ။ ဤကလေးငယ်လေးမှာ ခဏနေလျှင် အိပ်ချင်လာမည်၊ ခဏနေလျှင် စားချင်လာမည်၊ ခဏနေလျှင် သူမနှင့် စကားပြောကာ ချော့မြှူခိုင်းမည်။ ကလေးကို ထိန်းကျောင်းနေရုံဖြင့်ပင် သူမအတွက် အလုပ်များရန် လုံလောက်နေလေပြီ။

အားလပ်နေချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ ကျယ်ဝန်းလှသော နယ်မြေအကျယ်အဝန်းကို ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

သူတို့၏ နန်ပြည်နယ်မှာ အလယ်ပိုင်းမှ တောင်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ‌ရောက်သော နေရာတွင် တည်ရှိသည်။ အလွန်အေးသော ဆောင်းရာသီတွင်ပင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များမှာ စိမ်းလန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာသောအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ ပိုမိုမြင့်မားကျယ်ဝန်းလာသော်လည်း စိမ်းလန်းမှုများမှာမူ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့ပြီး ဝေဝါးမှုန်မှိုင်းသော ခံစားချက်တစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

မြို့တော်သို့ ရောက်ရန် နာရီအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ ရှန်မော့အာသည် အပြင်သို့ထွက်ကာ ရေနွေးသွားခပ်ပြီး ပြန်လာသောအခါ မျက်နှာသွင်ပြင် သဘောကောင်းပုံရသော အဘွားအိုတစ်ဦးက ကျန်းကျောင်းကျောင်းနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် တမင်တကာ သွားရောက်နားထောင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း သူမက သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံထားသူဖြစ်သော‌ကြောင့် သာမန်လူများထက် နားပိုပါးကာ မျက်စိပိုလျင်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း သူမကမူ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနေရလေသည်။

"...ဒါကလည်း ငါတို့ရဲ့ ရေစက်တွေပါပဲလေ။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ငါ့သားက မြို့တော်တက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခ၊ သမီးက မြို့တော်တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသူ။ အို... ဒါက တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းနေတာပဲ။ အဘွား ကြည့်ရသလောက် သမီးက တကယ့်ကို ကလေးကောင်းလေးပဲ။ ရုပ်လေးကလည်း လှ၊ စိတ်ထားလေးကလည်း ကောင်းတယ်။ နိုင်ငံတော်က သမီးလိုလူမျိုးကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူအဖြစ် ရွေးချယ်သင့်တာပေါ့" အဘွားအိုက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ကြီး... အဒေါ်ကြီးရဲ့ သားက ဘယ်မေဂျာကလဲ"

ကျန်းကျောင်းကျောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တလက်လက် တောက်သွားခဲ့သည်။ သူမလောက် ကံကောင်းသူ ဘယ်သူရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။ ရထားစီးရင်းနှင့်ပင် ကျောင်းမှ ပါမောက္ခတစ်ဦး၏ မိခင်နှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်နိုင်ပါက နောင်ကျောင်းတွင်လည်း အကူအညီအချို့ ရရှိနိုင်ဦးမည်။

အဘွားအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။ "သမီးကကော ဘယ်မေဂျာကလဲ"

ကျန်းကျောင်းကျောင်း: "ကျွန်မက စီးပွားရေးမေဂျာကပါ"

အဘွားအိုက အံ့သြသွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း အုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းကျောင်းကျောင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အလွန် ဝမ်းသာအံ့သြသွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အို... သမီးရယ်။ အဘွား ဘာပြောခဲ့လဲ။ ငါတို့က တကယ့်ကို ရေစက်ပါတာပါပဲလို့။ သမီး သိလား... အဘွားရဲ့ သားအငယ်က စီးပွားရေးမေဂျာကလေ။ အို... ပြောပြရင်တောင် ဘယ်သူမှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ စဉ်းစားကြည့်လေ... ဘယ်လောက်တောင် တိုက်ဆိုင်လိုက်လဲ။ တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်မှုကြီးပါပဲလား"

ကျန်းကျောင်းကျောင်းလည်း အလွန်ဝမ်းသာအံ့သြသွားခဲ့သည်။ "ဘယ်လို... အဒေါ်ကြီးရဲ့ သားက စီးပွားရေးမေဂျာက ပါမောက္ခ။ ဘုရားရေ၊ ဒါ တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းတာပဲ"

သူမမှာ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။ သူမတို့မေဂျာမှ ပါမောက္ခဖြစ်နေမှတော့ အချိန်ကျလျှင် သူမကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်သည့် နေရာများ အများအပြား ရှိနေမည်သာ။

အဘွားအိုက ကျန်းကျောင်းကျောင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲကိုင်ထားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။ "သမီး... လာ။ အဘွား ထိုင်တဲ့ ရထားတွဲကို သွားပြီး ငါတို့ ကောင်းကောင်း စကားပြောကြရအောင်။ ကြည့်စမ်း၊ ဒါက တကယ်ကို ရေစက်ပါလို့ ခရီးအဝေးကြီးကနေ ဆုံတွေ့ရတာပဲ။ အဘွားက သမီးကို တစ်ချက် မြင်လိုက်တာနဲ့တင် သမီးက အဘွားအမြင်မှာ သဘောအကျဆုံးပဲလို့ ခံစားရတယ်။ ခဏနေရင် ငါတို့ အတူတူ ဆင်းကြတာပေါ့။ အဘွားရဲ့သားက လာကြိုမှာဆိုတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် အဘွားက သမီးတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်နော်"

ကျန်းကျောင်းကျောင်းမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမ၏နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ရှန်မော့အာသည် သူတို့နှင့် မနီးမဝေးရှိ ထောင့်ကွယ်တစ်ခုတွင် ရပ်ကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုများကို အဆုံးထိ နားထောင်လိုက်လေသည်။

အစက သူမသည် သေချာနားထောင်ရန် စိတ်ပါခဲ့သော်လည်း ဤအဘွားအိုမှာ ပြဿနာရှိနေသည်က အလွန်သိသာလွန်းလှပြီး ကျန်းကျောင်းကျောင်းမှာလည်း တုံးအလွန်းနေသည်က သိသာလွန်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် နားထောင်ပြီးနောက် ရှန်မော့အာသည် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အရှေ့ဘက်ရှိ ရထားတွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ အဘွားအိုက ကျန်းကျောင်းကျောင်းကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဆွဲခေါ်သွားသော်လည်း ကျန်းကျောင်းကျောင်းကမူတော့ နည်းနည်းလေးမှ သတိမထားမိဘဲ အဘွားအိုနှင့် ရယ်မောပြောဆိုကာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေဆဲပင်။

ရှန်မော့အာလည်း အရမ်းနီးကပ်အောင် မလိုက်ရဲခဲ့ချေ။ အဝေးမှနေ၍ သူတို့နှစ်ဦး အိမ်သာထဲသို့ အတူဝင်သွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်တော့ အဘွားအိုက ကျန်းကျောင်းကျောင်းကို တွဲကူထားလေသည်။ ထို့နောက် ဘယ်နေရာကနေ ထွက်လာမှန်းမသိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ။ ညီမလေးက ကားမူးပြန်ပြီလား။ အို... ဒီကားမူးပျောက်ဆေးက အရမ်းပြင်းတာပဲ။ သောက်လိုက်တိုင်း ဒီလိုချည်းပဲ"

အဘွားအိုကလည်း ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အေးလေ... ကားမူးပျောက်ဆေး သောက်လိုက်ရင် အိပ်ချင်လာတတ်တာ သဘာဝပဲ။ ဘယ်လိုမှ တောင့်မခံနိုင်ဘူး။ ရပါတယ်။ သူ နေလို့မကောင်းရင် ငါတို့ တွဲပေးထားလိုက်ကြတာပေါ့"

ရှန်မော့အာသည် အဝေးမှ နောက်ယောင်ခံလိုက်လာခဲ့သည်။ သူတို့က ကျန်းကျောင်းကျောင်းကို တွဲလျက် သာမန်ထိုင်ခုံရထားတွဲတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် နောက်ဘူတာရုံသို့ရောက်ရန် ၇ မိနစ်သာ လိုတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၁၈.၁)

ရှန်မော့အာသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခါးကိုကိုင်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရင်း ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေလေသည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားရတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ အဲဒါ အဘွားချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့လေးကို။. သားစဉ်မြေးဆက် လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ တမင်ပေးထားခဲ့တာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်အောင် လုပ်လိုက်မိပါလိမ့်။ ခုနလေးတင် ရှိနေသေးတာကို... တကယ်ပဲ ဘယ်နားကျသွားတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဘူတာရောက်တော့မယ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

သူမသည် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ရထားတွဲ၏ ထောင့်ချိုးထောင့်ကွေ့တိုင်းကို လိုက်လံရှာဖွေနေလေသည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ခရီးသည်များသည် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့တို့၊ သားစဉ်မြေးဆက် လက်ဆင့်ကမ်းမည်တို့ ဆိုသောစကားများကို ကြားသောအခါ အလိုအလျောက် ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားကြပြီး ဘေးဘီဝဲယာသို့ လိုက်လံကြည့်ရှုလာကြသည်။

ပါးနပ်လည်ဝယ်ဟန်ရှိသော အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးက ရှန်မော့အာအနားသို့ လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်၏။ "ကောင်မလေး... ညည်း ဘာပစ္စည်းများ ပျောက်သွားလို့လဲ။ အဒေါ်ကြီးကို ပြောပြစမ်းပါ။ အဒေါ်ကြီးက ညည်းကို ကူရှာပေးမယ်လေ။ အဒေါ်ကြီးက သူများကို ကူညီဖို့ အသင့်ပဲ။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီရမှာပေါ့။ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှာနေရင် ကြာမှာပေါ့။ အဒေါ်ကြီးကို ပြောပြ.. အဒေါ်ကြီး ကူရှာပေးရင် ညည်းတစ်ယောက်တည်း ရှာတာထက် ပိုလွယ်တာပေါ့"

ရှန်မော့အာသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေဟန် ပြလိုက်သည်။ သို့သော် ဤစေတနာရှင် အဒေါ်ကြီး၏ စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားဟန်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "အဒေါ်ကြီး... ကျွန်မ ပြောပြမယ်။ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်။ ရွှေလက်ကောက် တစ်ကွင်းပါ"

ပါးနပ်လည်ဝယ်ဟန်ရှိသော အဒေါ်ကြီးမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘာ... ဘယ်လို... ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ ပစ္စည်းကို ညည်းက ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်အောင် လုပ်လိုက်ရတာလဲ"

ရှန်မော့အာက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "လက်ကောက်က အဘွားပေးထားတာ။ ကျွန်မလက်နဲ့ နည်းနည်းကြီးနေလို့ ကြိုးနီလေးနဲ့ ချည်ထားတာလေ။ အဲဒီကြိုးက ကြာလို့ ဆွေးပြီး ပြတ်သွားတာလား မသိဘူး။ ကျွန်မ ဟိုဘက်ရထားတွဲကနေ ဒီဘက်အိမ်သာကို သွားတဲ့အချိန်မှာ လက်ကောက် ပျောက်သွားတာပဲ"

သူမက ကြိုးစားပြီး စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "ရထားတွဲထဲမှာတော့ သေချာပေါက် ကျန်ခဲ့မှာပါ။ ခုနက အိမ်သာထဲ ဝင်သွားတဲ့အချိန်ကျမှ ကျွန်မလက်က ဟာလာဟင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခုခုလိုနေသလို ခံစားလိုက်ရတာ။ ဘယ်ထိုင်ခုံအောက်များ လိမ့်ဝင်သွားလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မ ရထားတွဲဟိုဘက်ထိပ်ကနေ ဒီဘက်အထိ ပြန်သွားပြီး ရှာကြည့်ဦးမယ်"

ပါးနပ်လည်ဝယ်ဟန်ရှိသော အဒေါ်ကြီးက ရှန်မော့အာကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး။ အဒေါ်ကြီးက ဟိုဘက်သွားမယ်။ ညည်းက ဒီဘက်မှာနေ။ ငါတို့ နှစ်ဖက်ညှပ်ပြီး ရှာကြတာပေါ့။ စိတ်ချ.. တွေ့တာနဲ့ အဒေါ်ကြီး ညည်းကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်"

ရှန်မော့အာက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီ.. အဒေါ်ကြီးကို ကျွန်မ ယုံပါတယ်။ အဒေါ်ကြီးကို ကြည့်ရတာ သဘောကောင်းတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်မှန်း သိသာပါတယ်"

ပါးနပ်လည်ဝယ်ဟန်ရှိသော အဒေါ်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... အဒေါ်ကြီးက စေတနာကောင်းတဲ့သူပါ"

သူမသည် ရထားတွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ဘေးနားမှ သတိထားမိသူများမှာ စောစောကတည်းက နားစွင့်နေခဲ့ကြသည်။ "ရွှေလက်ကောက်" ဟူသော စကားလုံးနှင့် "ပျောက်သွားသည်" ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ထိုပါးနပ်လည်ဝယ်ဟန်ရှိသော အဒေါ်ကြီး၏နောက်သို့ လိုက်ကာ ရထားတွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားကြတော့သည်။

တချို့က တမင်သက်သက် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြောဆိုကြသည်။ "ကောင်မလေး.. မင်း ပစ္စည်းပျောက်သွားတာ မဟုတ်လား။ စိတ်ချပါ... ဦးလေးတို့ ကူရှာပေးမယ်။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီရမှာပေါ့။ ဟိုအဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်တည်း စေတနာကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဦးလေးတို့လည်း ကူညီချင်စိတ် ရှိပါတယ်"

ရှန်မော့အာက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ကျွန်မ ယုံပါတယ်။ ဦးလေးကို ကြည့်ရတာလည်း လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ"

တခြားလူများ : “……”

နေပါဦး... ဒီကောင်မလေးက လှည့်စားရတာ အရမ်းလွယ်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား။

ဒီလောက်လှပြီး ဒီလောက်ဖြူစင်တဲ့ ကောင်မလေးကို သူ့မိသားစုက ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း အပြင်လွှတ်ရဲရတာလဲ။ ဒီလက်ကောက် ပျောက်သွားတာက သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ ပြောမရဘူး.. လူပါ ပျောက်သွားနိုင်တယ်။

လူအုပ်ထဲတွင် အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် လက်ကနဲဖြစ်သွားကြသည်။

လူအများအပြားမှာ ရထားတွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လိုက်သွားကြပြီး အချို့က အလယ်ဗဟိုမှ စတင်ရှာဖွေကြသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်တွားကာ ခရီးသည်များ၏ ခြေဖဝါးများကိုပါ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ချင်နေကြသည့်အလားပင်။

အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ အဘွားကြီး၏ ထိုင်ခုံအနီးသို့ လျှောက်သွားသည်ကို ရှန်မော့အာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးက သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် နေရာချင်းလဲကာ ကျန်းကျောင်းကျောင်း၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ တခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက မတ်တတ်ရပ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး လှည့်ကြည့်လာချိန်တွင် ရှန်မော့အာသည် ခါးကိုကိုင်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

ဤအမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ အပေါင်းအပါများ ဖြစ်ရမည်။

ဆံပင်တိုတိုနှင့် မျက်မှန်အနက်ရောင် တပ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရှန်မော့အာအနားသို့ ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်၏။ "သူတို့ တွေ့သွားရင်လည်း ဖွက်ထားလိုက်မှာ.. နင့်ကို ပြန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်.. နင် သွားပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်မလား။ ဒီမှာတော့ ငါ ကူရှာပေးမယ်။ စိတ်ချ... ငါ.. ငါက အခုမှ တက္ကသိုလ်အောင်ထားတဲ့ ကျောင်းသူပါ။ ငါ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုပါတယ်။ တွေ့ရင် နင့်ကို သေချာပေါက် ပြန်ပေးမှာပါ။ ငါ.. ငါ့ရဲ့ စာအုပ်ကို အာမခံအဖြစ် ပေးထားမယ်"

သူမသည် လွယ်အိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာအုပ်အမည်မှာ "သံမဏိကို ဘယ်လိုပုံသွင်းသလဲ" ဟူ၍။

ရှန်မော့အာမှာ ရယ်မောလိုက်မိပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ငါ နင့်ကို ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်ပြောတာလည်း မှန်တယ်။ ဒီလူတွေက တွေ့ရင်တောင် ပြန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို ကူညီပြီး ရထားရဲ နည်းနည်းလောက် သွားခေါ်ပေးလို့ ရမလား။ သူတို့က ငါ့ကို ကူညီနိုင်မှာပါ"

ဆံပင်တိုတိုနှင့် မိန်းကလေးက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ ရဲကိုပဲ ခေါ်ရမယ်။ ငါ အခုချက်ချင်း သွားလိုက်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ စားသောက်တွဲဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။ ရထားရဲကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမှန်း မသိသော်လည်း စားသောက်တွဲတွင်တော့ ရထားဝန်ထမ်းများ သေချာပေါက် ရှိနေလိမ့်မည်။

ရှန်မော့အာသည် လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဘူတာသို့ရောက်ရန် ၂ မိနစ်သာ လိုတော့သည်။ ဘူတာမရောက်ခင် ရထားရဲများ သေချာပေါက် ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူမ ခုနက လူကို အကူအညီတောင်းရန် မပြောရဲခဲ့ခြင်းမှာ အနီးအနားတွင် ဤလူဆိုးဂိုဏ်း၏ အပေါင်းအပါများ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု အပေါင်းအပါများ အပြင်ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ သူမက လူကို ပိုပြီး စောင့်ကြည့်ထားရမည်။ မစောင့်ကြည့်ထားပါက နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်ရှာရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

အရှေ့ဘက်ရထားတွဲမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေလေပြီ။ ဤအချိန်တွင် လူအတော်များများက ရွှေလက်ကောက် ပျောက်သွားကြောင်းကို သိရှိသွားကြပြီဖြစ်ရာ မူလက ထိုင်နေသော ခရီးသည်များပင်လျှင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကြည့်ရှုရှာဖွေနေကြတော့သည်။

ရှန်မော့အာသည် ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရထားတွဲထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပင် မလျှောက်ရသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က သူမကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ကောင်မလေး... အဒေါ်ကြီး မင်းအတွက် ရှာတွေ့ပြီ။ အဒေါ်ကြီးနောက်ကို လိုက်ခဲ့။ လူကွယ်ရာကျမှ တိတ်တိတ်လေး ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် တခြားလူတွေ ကြားသွားရင် မင်းဆီကနေ ပြန်ခိုးယူ၊ လုယူသွားကြလိမ့်မယ်"

ထိုအချိန်မှာပင် ရထားမှာ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်နှေးလာပြီး စူးရှသော ဥသြသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ ရထား ဘူတာသို့ ဆိုက်ရောက်သွားလေပြီ။

ရွှေလက်ကောက် ရှာဖွေရာတွင် အလုပ်များနေကြသောကြောင့် ထင်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရထားပေါ်မှ ဘယ်သူမှ မဆင်းကြချေ။ ရှန်မော့အာက တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘွားကြီးနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျန်းကျောင်းကျောင်းကို တွဲလျက် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး၏ လက်မောင်းကြွက်သားကို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ လက် လွတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "အစိမ်းရောင် အနွေးထည် ဝတ်ထားတဲ့ အဘွားကြီး... လက်ကောက်ကို ကောက်ရထားပြီးတော့ ဘာလို့ မပေးတာလဲ။ မသွားနဲ့။ ပြန်ပေး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ကောက်ကို ကောက်ရသွားပြီဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရထားတွဲအတွင်းရှိ လူအားလုံးက ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းမှာ ရွှေလက်ကောက် ရှာဖွေသည့်ကိစ္စတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်ရာ ရထားပေါ်မှ ဆင်းရမည့်ကိစ္စကို ဘယ်သူမှ သတိမရကြသေးချေ။ သို့ဖြစ်ရာ မတ်တတ်ရပ်နေသော အဘွားကြီးတို့ ၃ ဦးမှာ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားနေတော့သည်။

ရထားတွဲ၏ တခြားတစ်ဖက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေနေခဲ့သော ပါးနပ်လည်ဝယ်ဟန်ရှိသည့် အဒေါ်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး အဘွားကြီးကို တားဆီးလိုက်လေသည်။ "နေပါဦး။ ရှင်တို့က လက်ကောက်ကို ကောက်ရတာလား။ ကောက်ရရင်လည်း ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောတာလဲ။ ငါတို့ အချိန်အကြာကြီး လိုက်ရှာနေရတာ"

အကယ်၍ သူမသာ ကောက်ရခဲ့ပါကလည်း တစ်ခွန်းမှ ပြောမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ သို့သော် တခြားသူများက ကောက်ရသွားပြီး အသံတိတ်ကာ ကိုယ်ကျိုးရှာလိုသည်ကို မြင်သောအခါ ဤအဒေါ်ကြီးမှာ တော်တော်လေး ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ မိမိမှာတော့ အချိန်တော်ကြာအောင် ရှာဖွေနေခဲ့ရသည်။ အခုတော့...။ ဒါက စာရိတ္တပျက်ပြားခြင်းဖြစ်ပြီး ပြစ်တင်ဝေဖန်ရမည့် ကိစ္စပင်။

အဘွားကြီးမှာလည်း အကြောင်သား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လောကဓံကို အတွေ့အကြုံများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး လူများကို အကြိမ်ကြိမ် လိမ်လည်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အလိမ်ခံရခြင်း၊ အပြစ်ဖို့ခံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ သူမက မကျေမချမ်းဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။ "ငါ ဘယ်တုန်းက လက်ကောက်ကို ကောက်ရလို့လဲ။ ငါ မကောက်ရပါဘူး။ ငါ ကောက်ရတယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ။ ရှင်တို့ လူကောင်းကို အပြစ်မပုံကြနဲ့နော်"

"ဟိုအဒေါ်ကြီး ပြောတာလေ။ ရှင် ကောက်ရတာကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာတဲ့" ရှန်မော့အာက ယခုဖြစ်ရပ်များကြောင့် အကြောင်သား ဖြစ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ "ပြီးတော့ ရှင်သာ မကောက်ရဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကမန်းကတန်း ရထားပေါ်က ဆင်းဖို့ လုပ်နေရတာလဲ"

ပါးနပ်လည်ဝယ်ဟန်ရှိသည့် အဒေါ်ကြီးက ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါ့... ရှင်သာ လက်ကောက်ကို မကောက်ရဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကမန်းကတန်း ဆင်းဖို့ လုပ်နေမှာလဲ။ သေချာတယ်... ကောက်ရပြီးတော့ ပိုင်ရှင်ကို ပြန်မပေးချင်လို့ အမြန် ထွက်ပြေးချင်နေတာ"

နောက်ဆုံး ဒါကလည်း သူမတွေးထားသည်နှင့် တထပ်တည်းပင်။ အဘွားကြီးကလည်း ဤသို့တွေးမည်မှာ သေချာလှသည်။ လုံးဝ မထူးဆန်းချေ။

"မဟုတ်ဘူး.. ငါ အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီအဒေါ်ကြီး လက်ကောက်ကောက်ရတယ်လို့ ငါ မပြောခဲ့ပါဘူး" ထိုအချိန်မှသာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးမှာ သတိဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ "ကောင်မလေး.. မင်း လျှောက်မပြောနဲ့နော်။ လူတွေက ဘူတာရောက်လို့ ကမန်းကတန်း ဆင်းတာက သဘာဝပဲလေ။ အို... အားလုံး မြန်မြန်လုပ်ကြပါဦး။ အခုမှ မဆင်းရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

သူမသည် စကားပြောရင်း ရှန်မော့အာကို ဆွဲရန် ထပ်မံကြိုးစားလိုက်ပြန်သည်။ ရှန်မော့အာက နောက်သို့ လှည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ "အဲဒီအဒေါ်ကြီး ကောက်ရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို လိမ်ပြောရတာလဲ"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး : "ငါ... ငါ မလိမ်ပါဘူး..."

ရှန်မော့အာသည် သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ အဘွားကြီးကို အတင်းဆွဲထားလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် သူက ငါ့လက်ကောက်ကို ကောက်ရသွားတာပဲ"

အဘွားကြီး : "ငါ မကောက်ရပါဘူး..."

ရှန်မော့အာသည် အဘွားကြီး၏ မျက်နှာကို ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ "နင် ငါ့လက်ကောက်ကို ကောက်ရပြီးတော့ ပြန်မပေးဘဲ ငြင်းချင်နေသေးတယ်။ တကယ်ပဲ... အသက်ကြီးပြီး မသေဘဲ လူလိမ်လုပ်နေတာ"

ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း... ပါးရိုက်သံများက တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ထွက်လာခဲ့သည်။

အခြားသူများအားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် စောစောက လက်ကောက်ကူရှာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သူများမှာ မိမိတို့၏ မျက်နှာများပင် အနည်းငယ် နာကျင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘေးတွင် ကျန်းကျောင်းကျောင်းကို တွဲထားသော အမျိုးသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်သီးဆုပ်ကာ ရိုက်ရန် ရွယ်လိုက်သည်။ အဘွားကြီးက သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ၊ ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့ အရင်ဆင်းတာပဲ အရေးကြီးတယ်"

ရှန်မော့အာက နည်းနည်းလေးမှ အားနာခြင်း မရှိဘဲ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကိုလည်း ၃ ချက် ဆက်တိုက် ပါးရိုက်ချလိုက်လေသည်။ "နင်က ငါ့ကို ရိုက်ချင်သေးတယ်ပေါ့။ ရဲတင်းလှချည်လား"

အခြားလူများ : “……”

အံ့ဩမှင်သက်သွားကြသည်။

ဒီကောင်မလေးက အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းလွန်းနေပြီ။

အမျိုးသားမှာ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းကျောင်းကျောင်းကို အဘွားကြီးထံသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ရှန်မော့အာကို ရိုက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

ခုနက သူ သတိမထားမိလိုက်၍သာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်နေသည်။ မဟုတ်ပါက သူလို တောင့်တင်းသန်မာသော ယောကျ်ားကြီးတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်၏ အရိုက်ခံရဖို့ရာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့အပြင် မျက်နှာကို အရိုက်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရထားတွဲတစ်တွဲလုံးမှ လူများက ကြည့်နေကြသည်တွင် သူသည် သည်လိုအရှက်ခွဲခံရသည်ကိုတော့ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။

သို့သော် ရှန်မော့အာကို ရိုက်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း ထိုအမျိုးသား အလျင်အမြန်ပင် သိရှိသွားတော့သည်။ ဤမိန်းမမှာ အလွန်လျင်မြန်သွက်လက်လှပြီး အမြဲတမ်း အံဝင်ခွင်ကျ ရှောင်တိမ်းနိုင်ရုံသာမက အခွင့်အရေးရတိုင်းလည်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ သူက သူမကို မရိုက်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် သူမ၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံလိုက်ရသေးသည်။

အဘွားကြီးမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူပီပီ အခြေအနေမဟန်ကြောင်း ရိပ်မိသွားသဖြင့် အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်လေသည်။ "အကြီးကောင်.. ထားလိုက်တော့။ ငါတို့ ဒီကောင်မလေးနဲ့ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး။ ငါတို့ ဆင်းရဦးမယ်လေ။ အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

သူမသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးနှင့် နောက်ထပ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး ရှန်မော့အာကို ဆွဲလိုက်လေသည်။ "ကောင်မလေး... မင်းရဲ့ ပစ္စည်းကို သူတို့ ယူသွားတာ တကယ်မဟုတ်ဘူး။ မင်း နားကြားမှားတာ ဖြစ်မယ်။ သွား.. သွား... သွား... အဒေါ်ကြီး မင်းနဲ့အတူ တခြားနေရာမှာ သွားရှာကြရအောင်"

ဤကဲ့သို့ အရိုက်ခံရန် ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပေးသူကို ရှန်မော့အာက လုံးဝ အားနာခြင်း မရှိချေ။ ဘာမှမပြောဘဲ ပါး ၃ ချက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အမြန်ပြေးလာပြီး ကူညီလိုက်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် အမျိုးသား ၂ ဦးနှင့် အမျိုးသမီး ၁ ဦးက ရှန်မော့အာကို "ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်" သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရှန်မော့အာက ဘာမှမပြောဘဲ လူများကို ဆက်တိုက် ပါးရိုက်နေခြင်းက လူအချို့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေပြီး ဤအမျိုးသမီးရဲဘော်မှာ ပြဿနာရှာရန် မလွယ်ကူကြောင်း ခံစားမိစေသော်လည်း လူ ၃ ယောက်က အမျိုးသမီးရဲဘော် ၁ ယောက်ကို "ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်" ခြင်းကတော့ မဖြစ်သင့်ချေ။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ လူအတော်များများက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ဝင်ရောက်ဟန့်တားကြလေသည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူးလေ။ ၃ ယောက်က ၁ ယောက်ကို ဝိုင်းရိုက်တာ၊ အဲဒီအထဲမှာ ယောကျ်ားကြီး ၂ ယောက်တောင် ပါသေးတယ်။ ဒါက အနိုင်ကျင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုလူ ၃ ယောက်မှာ တားဆီးခံလိုက်ရပြီးနောက် ပြောမပြတတ်အောင် နာကျင်ခံစားနေရလေသည်။

အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သူတို့ ၃ ယောက်က တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရိုက်နေသလို ထင်ရသော်လည်း ပြဿနာမှာ သူတို့က တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ မထိလိုက်ရခြင်းပင်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို တစ်ခါတစ်ရံ ပါးရိုက်သွားသေးသည်။ ထို့အပြင် အဘွားကြီးနှင့် အတူထိုင်သော အမျိုးသားမှာ ထွက်သွားချင်သော်လည်း ထွက်၍မရချေ။ သူ နောက်ဆုတ်လိုတိုင်း ရှန်မော့အာက သူ၏ နောက်ဆုတ်မည့် လမ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း အံဝင်ခွင်ကျ ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

ဒီလူတွေက တကယ်ကို မျက်စိမပါဘူး... မျက်စိမပါဘူး။

ငါတို့က ဘယ်မှာ ရိုက်နေလို့လဲ။ ငါတို့က အရိုက်ခံနေရတာပါဆို။

မျက်နှာတွေတောင် ပါးရိုက်ခံရလွန်းလို့ ပူထူနေပြီကို... ဒီလူတွေက ငါတို့ကို လာဆွဲထားသေးတယ်။

ထိုလူ ၃ ယောက်မှာ တွေးလေတွေးလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်လာပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူတို့ကို လာဆွဲသူတိုင်းကို ပြန်လည်ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။

"ဟေ့... ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ လူကို ရိုက်တာလဲ။ ကျုပ်က စေတနာနဲ့ ဝင်ဆွဲပေးတာကို ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို ရိုက်တယ်။ ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို အနိုင်ကျင့်လို့ ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ငါ့ကိုများ ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့... နင်က မာဝမ်ရယ်မှာ မျက်လုံး ၃ လုံး ရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား"

သည်လိုနှင့်... ဝင်ဆွဲပေးသူများပါ ရန်ဖြစ်ကြကုန်တော့သည်။

.....

အပိုင်း(၁၁၈.၂)

လူရိုက်တဲ့သူရယ်၊ အရိုက်ခံရတဲ့သူရယ်၊ ဝင်ဆွဲတဲ့သူရယ်၊ အချင်းချင်း ရိုက်ကြတာရယ်နဲ့... အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ဆုံးတော့ ရထားရဲများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဆံပင်တိုတိုနှင့် မိန်းကလေးက ရထားရဲကို သွားခေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှလည်း သည်ဘက်တွင် ရန်ဖြစ်နေသည်ဟု ကြားသိရသော ရထားဝန်ထမ်း တချို့ ကမန်းကတန်း ပြေးလာကြသည်။

ရဲအရာရှိက အဝေးမှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "အားလုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်း.. မင်းတို့တွေ ထောင်ထဲဝင်ချင်နေကြတာလား"

ရဲအရာရှိ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် ဝင်ဆွဲနေသူများက အရင်ဆုံး လက်လွှတ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။ ရှန်မော့အာက ရဲအရာရှိ ရှိရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "ရဲဘော် ရဲအရာရှိ... သူတို့အုပ်စုက တစ်ဖွဲ့တည်းပါ..."

အဘွားကြီးတို့အုပ်စု၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားကြသည်။ အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားများကို အသီးသီး တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ လှုပ်ရှားရန် မလုပ်ရသေးမီမှာပင် ရှန်မော့အာ၏ အသံကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသည်။ "...သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ရွှေလက်ကောက်ကို ကောက်ရသွားတာပါ"

တောက်.. ဒီမိန်းမက စကားကို ဘာလို့ တုံးတိကြီး ဖြတ်ပြောရတာလဲ။

အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒွိဟဖြစ်မှုများ အနည်းငယ် ပေါ်လွင်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး ဓားများကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

အဘွားကြီးက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ရဲဘော် ရဲအရာရှိ.. ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ဘာမှမကောက်ရပါဘူး။ ရထားစီးရင်းနဲ့ ရွှေလက်ကောက် ကောက်ရတယ်ဆိုတာ ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် ကံကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မတို့က ရထားပေါ်က ဆင်းတော့မလို့ကို ဒီကောင်မလေးက အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထားလို့ အချိန်တွေ အများကြီး နောက်ကျသွားရပြီ။ သူက လူကိုပါ ရိုက်သေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပါဦး.. ပြီးတော့ ကျွန်မသားရဲ့ မျက်နှာ.. နောက်ပြီး ဒီစေတနာရှင် နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေကိုလည်း ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်မတို့အားလုံး အရိုက်ခံထားရတာ ဘယ်လိုတောင် ဖြစ်နေပြီလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က သူနဲ့ အငြင်းပွားမနေတော့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့က တကယ်ကို ဆင်းရတော့မှာမို့လို့ပါ။ ကျွန်မတို့သာ ဘူတာရောက်လို့ ဆင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မက သူ့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းကြီး ပြန်ရှင်းမှာပဲ"

ရှန်မော့အာက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး "ရဲဘော်ရဲအရာရှိ... ကျွန်မမှာ သက်သေရှိပါတယ်။ သူတို့ ရွှေလက်ကောက်ကို ဘယ်မှာ ဖွက်ထားလဲဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ ပြောပြပါ့မယ်"

သူမသည် ခေါင်းဆောင်ရဲအရာရှိအနားသို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို ဆွဲကာ စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

ရဲအရာရှိ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် အဘွားကြီးတို့အုပ်စုကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဘွားကြီး တွဲထားသော ကျန်းကျောင်းကျောင်းကိုပါ မသိမသာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို လက်ဟန်ခြေဟန် တချို့ ပြတ်သားစွာ ပြသလိုက်သည်။ အခြားရထားရဲများနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ရထားဝန်ထမ်းများ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် လက်ကနဲဖြစ်သွားကြပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် အဘွားကြီးတို့အုပ်စု ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် ရဲများနှင့် ရထားဝန်ထမ်းများမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။

ရဲအရာရှိ တချို့က ပြေးဝင်သွားပြီး အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ချက်ချင်း ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။ အမျိုးသားနှစ်ဦးက ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားမြှောင်အဖျားလေး ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရဲများက ချက်ချင်း ရိုက်ချကာ နင်းထားလိုက်ကြသည်။

ရထားဝန်ထမ်းများကလည်း အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးနှင့် အဘွားကြီးကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။

"အားလုံးကို ခေါ်သွား"

ရှန်မော့အာ အပြင်သို့ ရေသွားခပ်ပြီး အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာသော်လည်း အစပိုင်းတွင် ရှန်ရှောက်ယွမ်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိခဲ့ချေ။ သူ၏သမီးမှာ ကွမ်ကျိုးသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားလာဖူးသဖြင့် ခရီးသွားအတွေ့အကြုံ အလွန်များပြားလှသည်။ ထို့အပြင် သူမမှာ သိုင်းပညာလည်း တတ်ကျွမ်းကာ ဉာဏ်လည်းကောင်းသဖြင့် သာမန်လူများက သူမကို အလွယ်တကူ လှည့်စား မရနိုင်ချေ။

သို့သော် ရှောင်လျန်လျန်လေး နိုးလာပြီး မေမေကို စတင်ရှာဖွေလာချိန်.. ဗိုက်ဆာ၍လား မသိ၊ မေမေကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်ကာ မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများ ကျလာချိန်တွင်တော့ ရှန်ရှောက်ယွမ်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာတော့သည်။

ကျိုးဖျင်အန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သွားရှာကြည့်လိုက်မယ်"

သူ ပြေးထွက်သွားပြီး ရေခပ်သည့်နေရာတွင် ရှာသော်လည်း မတွေ့ရချေ။ အနီးအနားရှိ ရထားတွဲများတွင် တစ်ပတ်ပတ်ရှာသော်လည်း မတွေ့ရသဖြင့် ဘယ်သွားရှာရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ် နောက်ဘက်ရှိ ရထားတွဲတစ်ခုတွင် ရန်ဖြစ်နေကြသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်။

ကျိုးဖျင်အန်း ထိုနေရာသို့ သွားရှာလိုက်ချိန်တွင် ရထားတွဲအတွင်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ လူအတော်များများက အော်ဟစ်နေကြသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ငါ ရထားပေါ်က ဆင်းဖို့ မေ့သွားပြီ"

သူက လူတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်လိုက်ရာ ရွှေလက်ကောက် ပျောက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောက်ရသွားကြောင်း၊ ထို့နောက် ရဲများက လူတစ်အုပ်ကြီးကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုလူက သူ ဘူတာလွန်သွားသဖြင့် ဆင်းရန်မေ့သွားကြောင်း ညည်းတွားနေရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ရွှေလက်ကောက်ပျောက်သွားသော ကောင်မလေးက လူ ၃ ယောက်၏ "ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှု" အောက်တွင် ထို ၃ ယောက်ကို ဝက်ရုပ်ပေါက်သွားအောင် ပါးတွေ ဘယ်လိုရိုက်ပစ်ခဲ့ကြောင်းကို မျက်နှာအမူအရာပေါင်းစုံ၊ လက်ဟန်ခြေဟန်ပေါင်းစုံဖြင့် ကျိုးဖျင်အန်းအား ပြောပြနေတော့သည်။

ကျိုးဖျင်အန်း : “……”

ကျိုးဖျင်အန်းမှာ ဘာမှမထူးခြားဘဲ ရထားတွဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်က ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်နေသော ရှောင်လျန်လျန်လေးကို နို့ဘူးတိုက်နေရင်း ကျိုးဖျင်အန်းက ရွှေလက်ကောက်ကောင်မလေး၏ ရဲရင့်သော အပြုအမူများကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်က ခဏလောက် နားထောင်ပြီးနောက် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တွေးတောလိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အဲဒါ မော့အာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီလူတွေက မသမာသူတွေ ဖြစ်လောက်တယ်။ ရဲတွေက မှတ်တမ်းယူပြီးရင် သူ ပြန်ရောက်လာမှာပါ"

တကယ်တမ်းတွင် ရထား မြို့တော်ဘူတာသို့ မရောက်မီမှာပင် ရှန်မော့အာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ရထားရဲများနှင့် ပူးပေါင်းကာ မှတ်တမ်းပေးခဲ့ပြီး အဖြစ်အပျက် အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကိုတော့ သူမ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘဲ ရဲအရာရှိ ရဲဘော်များထံသို့ အပ်နှံထားလိုက်ရုံပင်။

ဤကမ္ဘာလောကသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နှစ်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ရှန်မော့အာသည် ရဲအရာရှိ ရဲဘော်များ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သည်။ ရဲအရာရှိ ရဲဘော်များက ထိုလူများကို ပြတ်ပြတ်သားသား စုံစမ်းစစ်ဆေးမည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။

ကျန်းကျောင်းကျောင်းမှာ လူကုန်ကူးသူများ၏ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ကျိုးဖျင်အန်း၊ လျိုယင်းရွှမ်းနှင့် ရွှီချန်ရီတို့အားလုံး အံ့သြတကြီးဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ရွှီချန်ရီက မယုံနိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "နေပါဦး... သူ့ခေါင်းထဲမှာ အုန်းမှုတ်ခွက်တွေပဲ ထည့်ထားတာလား"

သူများက သူ့သားဟာ မြို့တော်တက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခ၊ အဲဒါလည်း သူ့မေဂျာကပဲလို့ ပြောတာကိုတောင် ဒီလိုစကားမျိုးကို သူက ယုံတယ်ပေါ့လေ။

ရွှီချန်ရီသည် ကျန်းကျောင်းကျောင်းလို ဦးနှောက်မျိုးဖြင့် မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကို သူမ ဘယ်လိုများ အောင်မြင်လာခဲ့သလဲဟုပင် သံသယဝင်လာမိသည်။

ဪ။. ဟုတ်သားပဲ။ သူမမှာ ပြည်နယ်မြို့တော်က အကောင်းဆုံး အထက်တန်းကျောင်းမှာ ကျောင်းအုပ်လုပ်နေတဲ့ အမေတစ်ယောက် ရှိတာကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။

ရွှီချန်ရီမှာ စိတ်မပါသော်လည်း အပေါ်ထပ်အိပ်စင်မှ ဆင်းလာပြီး သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်နှင့် ကျန်းကျောင်းကျောင်း၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဆွဲကာ ရှန်မော့အာတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းကျောင်းကျောင်းကို သွားရှာတော့သည်။

ရဲများက သူမကို ဝန်ထမ်းများ၏ ရထားတွဲထဲတွင် အရင်နေခိုင်းထားကြောင်း ကြားသိရသည်။ တကယ်လို့ ရွှီချန်ရီသာ မသွားပါက ခဏနေလျှင် ရထားဝန်ထမ်းများက ကျန်းကျောင်းကျောင်း၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို လာယူကြလိမ့်မည်။

ကျန်းကျောင်းကျောင်းမှာ မေ့ဆေးမိထားသဖြင့် အနားယူရန် လိုအပ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ရဲများကလည်း သူမ၏ မိသားစုကို ဆက်သွယ်ပြီး သူမကို ယုံကြည်ရသောသူများ၏ လက်ထဲသို့ အတတ်နိုင်ဆုံး အပ်နှံပေးရလိမ့်မည်။

ရွှီချန်ရီမှာ သူမနှင့် သိကျွမ်းသူဖြစ်သောကြောင့် သည်အချိန်တွင်တော့ သူမကို ပစ်မထားခဲ့ချေ။

ကျိုးဖျင်အန်းမှာ အဝေးသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးထွက်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်မိ၏။ "ကျွန်တော်က ယောကျ်ားလေး ဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့။ ယောကျ်ားလေးတွေကတော့ လူကုန်ကူးသူတွေရဲ့ မျက်စိကျတာကို မခံရလောက်ဘူးလေ"

လျိုယင်းရွှမ်းက သူ့ကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး "အဲဒါက သေချာပေါက် မပြောနိုင်ပါဘူး။ တချို့နေရာတွေမှာ ယောကျ်ားလေးတွေကိုလည်း ဝယ်ကြတာပဲလေ။ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခိုင်းဖို့ ဝယ်တာ၊ တရားမဝင် ကျောက်မီးသွေးတွင်းတွေမှာ တူးခိုင်းဖို့ ဝယ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဗိုက်ကိုခွဲပြီး ကျောက်ကပ်ထုတ်ယူဖို့ ဝယ်တာမျိုးတွေလည်း ရှိတာပဲလေ"

ကျိုးဖျင်အန်းမှာ ချက်ချင်းပင် အားနွဲ့သော မိမိကိုယ်ကိုယ် တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အစ်မယင်းရွှမ်း.. ကျွန်တော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့။ ကျောက်မီးသွေးတွင်းတွေက နိုင်ငံတော်ပိုင်တွေချည်းပဲကို၊ ဘယ်လိုလုပ် တရားမဝင် ကျောက်မီးသွေးတွင်းတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဗိုက်ကိုခွဲပြီး ကျောက်ကပ်ထုတ်ယူရမှာလဲ။ အဲဒါက ဘယ်လို လူသတ်နည်းမျိုးလဲ"

လျိုယင်းရွှမ်းမှာ အမေးခံရသဖြင့် ဆွံ့အသွားပြီး အတော်ကြာမှ စကားတစ်ခွန်း ညှစ်ထုတ်ပြောလိုက်ရသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ယောကျ်ားလေးတွေလည်း အလိမ်ခံရနိုင်တယ်၊ အကောက်ကြံ ခံရနိုင်တယ်ဆိုတာကိုသာ မှတ်ထားလိုက်။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေနဲ့"

ကျိုးဖျင်အန်း : "ဟုတ်"

ဒီအပြင်လောကကြီးက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။

ရှန်မော့အာသည် မျက်တောင်များတွင် မျက်ရည်ပေါက်လေးများ တွဲခိုနေဆဲဖြစ်သော သမီးလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း လျိုယင်းရွှမ်းကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကြည့်ရတာ အနာဂတ်မှာလည်း အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။

အနာဂတ်မှာ တရားမဝင် အလုပ်သမားခေါ်တဲ့ တရားမဝင် ကျောက်မီးသွေးတွင်းတွေ ရှိလာမယ်။ လူတွေရဲ့ ကျောက်ကပ်ကို ထုတ်ယူတဲ့ လူယုတ်မာတွေလည်း ရှိလာမယ်ပေါ့လေ။

ကျိုးဖျင်အန်းက ရှန်မော့အာကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ "အစ်မမော့အာ... အစ်မက တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ၃ ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ပြီး အဲဒီ လူကုန်ကူးသူတွေကို ဝက်ရုပ်ပေါက်သွားအောင် ပါးတွေချည်း ရိုက်ပစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား"

ရှန်မော့အာက မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီလူတွေက မကောင်းတဲ့အလုပ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလဲ မသိဘူး။ သူတို့ကို ရိုက်လိုက်တာက ငါ့အတွက် အလွယ်လေးပဲ"

ကျိုးဖျင်အန်းသည်အသံတိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရထားသည် တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ထပ်မံနှေးလာပြီး ရှည်လျားသော ဥသြသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ မြို့တော်ဘူတာသို့ ဆိုက်ရောက်သွားလေသည်။

ရှန်မော့အာသည် ဘူတာရုံတွင် မြေပုံတစ်ချပ် ဝယ်ယူလိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းများထံမှ လမ်းကြောင်းများကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့အဖွဲ့သည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"ငါတို့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို စာတိုက်ကနေ ပို့လိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်တွေနဲ့ တကယ် ဒုက္ခရောက်မှာပဲ" လျိုယင်းရွှမ်းက ညည်းတွားလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လက်ကနဲဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုစကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ သုံးဘီးတက္ကစီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ခုနက ဝန်ထမ်းတွေ ပြောတာ ဒီကားမျိုးကို ပြောတာဖြစ်မယ်။ နည်းနည်းတော့ သေးတယ်နော်။ ငါတို့ ကားနှစ်စီးခွဲစီးမှ ရလောက်မယ်"

သူတို့သည် ကလေးပါလာသဖြင့် ဘတ်စ်ကားစီးရန် အဆင်မပြေချေ။ အထူးသဖြင့် ဘူတာရုံမှ မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ သွားသော လမ်းကြောင်းမှာ ဝန်ထမ်းများ၏ အဆိုအရ ခြေချစရာနေရာပင် မရှိလောက်အောင် ကျပ်ညပ်နေတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ လူကြီးများအတွက်တော့ ကိစ္စမရှိသော်လည်း ရှောင်လျန်လျန်လို သေးငယ်သော ကလေးလေးအတွက်တော့ ညပ်မိပြီး ဒဏ်ရာရသွားမည်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ရသည်။

တက္ကစီက ဈေးအနည်းငယ် ကြီးသော်လည်း စီးရတာတော့ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။

တကယ်တမ်းတွင် တက္ကစီကုမ္ပဏီ၌ ဘီးလေးဘီးပါသော ကားများလည်း ငှားရမ်းနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ထိုတက္ကစီကို စီးရန် ဖုန်းကြိုဆက်ပြီး ကြိုတင်စာရင်းသွင်းရသဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ဈေးလည်း ပိုကြီးတာ သေချာသည်။

ဤသုံးဘီးတက္ကစီများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ် သက်သာသည်။ တက္ကစီကုမ္ပဏီက ဘူတာရုံအနီးတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာသော ခရီးသည်များကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် သီးသန့်ချထားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကားကို စီးရန် ငွေသုံးရက်သူမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် နည်းပါးလှသည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် ကားနှစ်စီး ငှားလိုက်ပြီး မြို့တော်တက္ကသိုလ်အနီးရှိ ဧည့်ရိပ်သာသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

ယူဆောင်လာသော ထောက်ခံစာဖြင့် ဝင်ရောက်တည်းခိုခွင့်ကို အမြန်ပင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်အိပ်ခန်း ၂ ခန်းကို ယူလိုက်သည်။

စာရင်းသွင်းနေစဉ် ဝန်ထမ်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ကျောင်းဖွင့်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတာကို ခင်ဗျားတို့က ဒီလောက် စောစော ရောက်လာကြတာလား"

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်ပြီး "ခက်ခက်ခဲခဲ တက္ကသိုလ် အောင်ထားတာဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အသားကျအောင် စောစောလာချင်ကြတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ ရထားပေါ်မှာလည်း ကြိုရောက်လာတဲ့ ကျောင်းသား ၄ ယောက်လောက်နဲ့ ဆုံခဲ့သေးတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ရှင်တို့ဆီမှာလည်း ကျောင်းသားတွေ တဖွဲဖွဲ လာတည်းကြလောက်တယ်"

ခဏလောက် ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် သူမက ရင်ခွင်ထဲရှိ သမီးလေးကို ပွတ်သပ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ "နောက်ပြီး ကျွန်မက မိသားစုပါ ပါလာတော့ နေရာထိုင်ခင်းအတွက် စောစောလာပြီး စီစဉ်ရမှာပေါ့"

ဝန်ထမ်းက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ"

အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ ပစ္စည်းများ နေရာချထားပြီးနောက် လျိုယင်းရွှမ်းသည် ခုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လှဲချလိုက်တော့သည်။ "ငါ ခဏလောက် နားလိုက်ဦးမယ်။ ရထားပေါ်မှာ အိပ်လို့ရတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီအိပ်စင်က အရမ်းကို အဆင်မပြေတာပဲ။ ငါ့ခါးတွေ၊ ကျောတွေတောင် ကိုက်ခဲနေပြီ"

"ရပါတယ်။ နင် အရင်နားလိုက်ပါ။ ထမင်းစားသွားဖို့ အချိန်ကျရင် ငါ လာခေါ်မယ်"

ရှန်မော့အာသည် ကလေးကို နို့တိုက်ပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားသော ကလေးကို ရှန်ရှောက်ယွမ်ထံသို့ သွားပို့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းလာပြီး ခုနက ဝန်ထမ်းကို သွားရှာလေသည်။

"ဒီအနီးအနားမှာ အိမ်တစ်လုံးလောက် ဝယ်ချင်လို့လား"

ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မအဖေက ကလေးထိန်းပေးဖို့ လိုက်လာတာဆိုတော့ အပြင်မှာ နေစရာနေရာ သေချာပေါက် ရှာရမှာလေ။ အစကတော့ အိမ်ငှားမယ်လို့ တွေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအဖေက ဝယ်ချင်နေတယ်။ သူက ရွာက အလုပ်ကိုလည်း ရောင်းခဲ့ပြီးတော့ အိမ်မှာလည်း စုဆောင်းငွေလေး နည်းနည်းပါးပါး ရှိသေးတယ်ဆိုတော့ အဲဒါလေးတွေ စုပေါင်းပြီး အိမ်တစ်လုံး တိုက်ရိုက်ဝယ်လို့ရမလား စဉ်းစားနေတာ"

ဝန်ထမ်းမှာ ရှန်မော့အာအပေါ် အမြင်ကောင်းရှိနေသည်။ အမျိုးသမီးရဲဘော်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကလေးကလည်း ငယ်သေးသည့်တိုင်အောင် မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကို အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းမှာ တော်တော်လေး မလွယ်ကူကြောင်း တွေးမိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကလည်း သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး အကြံပေးလေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်လောက်ကဆိုရင်တော့ မြို့တော်မှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ဆိုတာ တကယ်မလွယ်ပါဘူး။ လူတိုင်းက အိမ်တွေကို ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း နေနေကြရတာဆိုတော့ ရောင်းဖို့ ထုတ်ရောင်းတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ နာမည် ပြန်လည်ရှင်းလင်းပြီး ပြန်လာတဲ့သူတွေ များလာတော့ အိမ်ရောင်းတဲ့သူတွေ တကယ်ပဲ ရှိလာပါတယ်။ ရပ်ကွက်ကော်မတီက ရဲဘော်တွေကို သွားပြီး မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ရှင်က မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကလည်း ဖြစ်တယ်၊ တကယ့်အခက်အခဲလည်း ရှိနေတယ်ဆိုတော့ ရပ်ကွက်ကော်မတီက ရဲဘော်တွေက သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ။ နောက်တစ်ခုက မြို့တော်တက္ကသိုလ် ဆရာများအဆောင်ဘက်မှာလည်း သွားမေးကြည့်လို့ ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းကပဲ ပါမောက္ခကြီးတစ်ယောက်က အိမ်ရောင်းပြီး နယ်ကို ပြန်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ နာမည် ပြန်လည်ရှင်းလင်းခံရတယ်ဆိုပေမဲ့ မြို့တော်မှာ ဆက်မနေရဲတော့လို့ အသက်လည်း ကြီးပြီဆိုတော့ ဇာတိကိုပဲ ပြန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာတဲ့"

ဝန်ထမ်းမှာ သက်ပြင်းချကာ ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ အလုပ်ဆင်းလို့ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း ကူပြီး မေးပေးပါ့မယ်။ ကျွန်မအိမ်က ဒီနားကနေ သိပ်မဝေးဘူးလေ။ ရောင်းချင်တဲ့သူ ရှိမရှိ မေးပေးပါ့မယ်"

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒါဆို အရမ်းကျေးဇူးတင်တာပဲ"

သူမက လွယ်အိတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ကျွန်မက အရင်က နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါက ကျွန်မတို့စက်ရုံက ထုတ်လုပ်တဲ့ စက်ပန်းထိုး လက်ကိုင်ပဝါလေးပါ။ ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲမှာ နိုင်ငံခြားသားတွေ အရမ်းကြိုက်ကြတယ်။ ရှင် ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဒါလေး လက်ဆောင်ပေးပါရစေ"

ဝန်ထမ်းက လက်ကိုင်ပဝါပေါ်ရှိ သိမ်မွေ့လှပသော ပန်းအလှဆင်ဒီဇိုင်းကို မြင်လိုက်ပြီး ထို့နိုင်ငံခြားသားများပင် နှစ်သက်သော ပစ္စည်းဟု ကြားသိရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လက်လွှတ်မခံချင်လောက်အောင် သဘောကျသွားတော့သည်။ "ရဲဘော်က အရမ်းအားနာတတ်တာပဲ။ စိတ်ချပါ။ ကျွန်မရဲ့ အဒေါ်ကြီးက ရပ်ကွက်ကော်မတီမှာ အလုပ်လုပ်တာပါ။ ရှင့်အတွက် သေသေချာချာ စုံစမ်းပေးဖို့ ကျွန်မ သူ့ကို အကူအညီတောင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်၏။ "အဲဒါဆို ကျွန်မလည်း အားမနာတော့ဘူးနော်။ ရှင့်ဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေပါ့မယ်"

...