အခန်း (၁၄၁-၁၄၂)

အပိုင်း (၁၄၁.၁)

အနာအဆာပါသော လျှပ်စစ်ပန်ကာ အလုံးပေါင်း ၂၀၀ ကျော်မှာ လုံးဝ ရောင်းကုန်သွားရုံသာမက ကုန်တိုက်ကြီးများနှင့် သမဝါယမဆိုင် အမြောက်အမြားကပါ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရောက်မှာယူကြလေသည်။ 'အနာအဆာပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေ မရှိတော့ဘူးလား' ဟု မေးမြန်းသူများကို အနာအဆာမရှိသော ပစ္စည်းများက ပိုကောင်းမွန်ကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားရ၏။ စက်မှုကူပွန် လိုအပ်သည်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ မြို့သူမြို့သား အများအပြားမှာ စက်မှုကူပွန်များကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ဆေးရောင်ခြယ် လျှပ်စစ်ပန်ကာများ ရှိ၊ မရှိ လာရောက်စုံစမ်းနေကြသည်။

မြို့တော်မှာ လူဦးရေလည်း ထူထပ်သည့် နေရာကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အိတ်ထဲတွင် သုံးစွဲရန် ငွေရှိသူများမှာလည်း မနည်းလှပေ။ အထူးသဖြင့် ယခုနှစ်တွင် မူဝါဒများ အနည်းငယ် ပွင့်လင်းလာသဖြင့် လမ်းဘေးစျေးသည် လုပ်ကိုင်သူ အများအပြားမှာလည်း ငွေအတော်အတန် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသည်။

နွေရာသီ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်ရာ အိတ်ထဲတွင် ငွေရှိနေသူများအနေဖြင့် လျှပ်စစ်ပန်ကာ တစ်လုံး ဝယ်ယူရန် စဉ်းစားကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

လျှပ်စစ်ပန်ကာ ဝယ်မည်ဆိုပါကလည်း လတ်တလောတွင် အလွန်နာမည်ကြီးနေသော ဆေးရောင်ခြယ် လျှပ်စစ်ပန်ကာကိုသာ သေချာပေါက် ဝယ်ယူကြပေလိမ့်မည်။ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ရုံသာမက လေအားလည်း ပြင်းကာ အသံလည်း ငြိမ်သည်။ အဓိကအားဖြင့် အမြင်လည်း လှပပြီး စျေးနှုန်းမှာလည်း တခြားလျှပ်စစ်ပန်ကာများနှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဤအရာကို ဝယ်ယူခြင်းက ပိုတွက်ခြေကိုက်သည်။

ယခုအခါ အမျိုးသမီးရဲဘော်များ လက်ထပ်သည့်အခါ တောင်းဆိုလေ့ရှိသော တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း ၃ မျိုး (စက်ဘီး၊ အပ်ချုပ်စက်၊ လက်ပတ်နာရီ) နှင့် 'အသံထွက် ၃ မျိုး၊ လည်ပတ် ၁ မျိုး' (ရေဒီယို၊ အသံဖမ်းစက်၊ လျှပ်စစ်ပန်ကာ၊ အပ်ချုပ်စက်) တို့မှာပင် ထူးဆန်းမှု မရှိတော့ဘဲ ထိုအထဲတွင် ဆေးရောင်ခြယ် လျှပ်စစ်ပန်ကာ တစ်လုံး ပါဝင်မှသာလျှင် ဂုဏ်ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်နေကြသည်။

မြို့တော်တက္ကသိုလ် စက်မှုစက်ရုံအနေဖြင့်လည်း သည်လိုကြီးမားသော စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကြီးမှာ ဘာလက္ခဏာမှမပြဘဲ မိမိတို့ခေါင်းပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

မြို့တော်ရှိ ကုန်တိုက်ကြီးများနှင့် သမဝါယမဆိုင်အချို့က မှာယူကြရုံသာမက ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အနီးနားရှိ ပြည်နယ်များမှပင် ဖုန်းဆက်ပြီး မှာယူရန် ကမ်းလှမ်းလာကြတော့သည်။

သူတို့ကို အံ့အားအသင့်ဆုံးဖြစ်စေသည့် အချက်မှာ ကွမ်ကျိုးမြို့တွင် ကျင်းပသော နွေဦး ကုန်စည်ပြပွဲ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် သူတို့၏ ဆေးရောင်ခြယ် လျှပ်စစ်ပန်ကာမှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၅ သန်း နီးပါးခန့်ရှိသော အော်ဒါများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ကွမ်ကျိုးမြို့သို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားခဲ့သော အရောင်းပိုင်းတာဝန်ခံ ဒုတိယစက်ရုံမှူးမှာ ဖုန်းထဲတွင် အော်ဟစ်လွန်းသဖြင့် လည်ချောင်းပင် ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “သူတို့တွေက လုယူနေကြတာပဲ။ အဲဒီ နိုင်ငံခြားသားတွေက လုယူနေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြပွဲဝင်ချိန်က တိုတောင်းပြီး နေရာကလည်း မကောင်းခဲ့လို့သာ။ မဟုတ်ရင် ဒီထက်တောင် ပိုဦးမှာ။ ဒေါ်လာ ၅ သန်းတောင်နော် စက်ရုံမှူး။ စီးပွားရေးနဲ့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဌာနက ခေါင်းဆောင်တွေ၊ ပြီးတော့ ပြပွဲကျင်းပရေး လုပ်ငန်းအဖွဲ့က ခေါင်းဆောင်တွေက ပြောတယ်။ နောက်နှစ်ကျရင် ကျွန်တော်တို့အတွက် နေရာတစ်နေရာ သေချာပေါက် ပေးမယ်တဲ့။ စက်ရုံမှူး.. ကျွန်တော်တို့က နိုင်ငံခြားဝင်ငွေ ရှာပေးတဲ့ ပို့ကုန်လုပ်ငန်း ဖြစ်သွားပြီဗျ။ ဟား ဟား...'

ကျောင်းပိုင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုအနေဖြင့် မြို့တော်တက္ကသိုလ် စက်မှုစက်ရုံမှာ အမြဲတမ်း အေးအေးဆေးဆေးသာ နေလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဒါက လုပ်ငန်းအကျိုးအမြတ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျောင်းသားများအတွက် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရန် နေရာတစ်ခု ဖန်တီးပေးရန်အတွက် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကျိုးအမြတ်အချို့ကို စတေးခဲ့ရခြင်းသာ။

ထုတ်ကုန်မှာ ရုတ်တရက် ရောင်းအားသွက်သွားခဲ့ပြီး နမူနာပစ္စည်း အနည်းငယ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပထမဆုံးအကြိမ် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ကွမ်ကျိုး ကုန်စည်ပြပွဲသို့ သွားရောက်ခဲ့ရာတွင် ဒေါ်လာ ၅ သန်းတန် အော်ဒါကို ရရှိခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သာမန်မျှသာဖြစ်သော၊ အကျိုးအမြတ်ဖြစ်စေ၊ အရွယ်အစားဖြစ်စေ အဆင့်မဝင်သော ကျောင်းပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလေးတစ်ခုမှ စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဌာန၏ စာရင်းဝင် ပို့ကုန်လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

သည်ကိစ္စကို မည်သို့များ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ဒုတိယစက်ရုံမှူး တစ်ဦးတည်းသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည် မဟုတ်ဘဲ မြို့တော်တက္ကသိုလ် စက်မှုစက်ရုံ တစ်ခုလုံးရှိ အဆင့်ဆင့်သော ဝန်ထမ်းများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

နိုင်ငံခြားဝင်ငွေ ရှာဖွေပေးခြင်း၊ နိုင်ငံတော်အတွက် အဖိုးတန်သော နိုင်ငံခြားငွေကို ရယူပေးခြင်းမှာ လက်ရှိကာလတွင် ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ဓာတ်ခွန်အား တက်ကြွစေသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပါသနည်း။

မြို့တော်တက္ကသိုလ် စက်မှုစက်ရုံ၏ ဦးဆောင်အဖွဲ့သည် သတင်းရရှိပြီးသည်နှင့် ပထမဆုံးအချိန်တွင်ပင် ပါတီအဖွဲ့အစည်း အစည်းအဝေးကို ကျင်းပခဲ့ပြီး အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်အချို့ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် စက်ပစ္စည်းများ အမြန်ဆုံး ဝယ်ယူကာ ထုတ်လုပ်မှုပမာဏကို တိုးချဲ့ရန်၊ ဆေးသုတ်အလုပ်သမားများကို အမြန်ဆုံး ခေါ်ယူရန်၊ ပို့ကုန်ကိစ္စရပ်များကို သီးသန့်တာဝန်ယူမည့် ဌာနများကို အမြန်ဆုံး ဖွဲ့စည်းရန်၊ နိုင်ငံခြားကုန်သည်များနှင့် ဆက်သွယ်ဆောင်ရွက်ရန်နှင့် နောက်နှစ် ကွမ်ကျိုး ကုန်စည်ပြပွဲတွင် ပါဝင်ရန်အတွက် အခြေခံကောင်းများ ချမှတ်ရန် စသည်ဖြင့်....

နောက်ဆုံးတွင် စက်ရုံရုံးခန်းမှ ဦးဆောင်၍ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာနှင့် ဂုဏ်ပြုစာလွှာများကို ရေးသားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဖက်တွင် စက်ရုံတစ်ခုလုံး အစည်းအဝေးကျင်းပပြီး အရောင်းဌာန၊ ထုတ်လုပ်မှုအလုပ်ရုံနှင့် ရှန်မော့အာ ဦးဆောင်သော အချိန်ပိုင်း အလုပ်သင်ကျောင်းသားများအဖွဲ့ကို ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ရန် ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ မြို့တော်တက္ကသိုလ် စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးနှင့် ဘောဂဗေဒဌာနသို့ ဂုဏ်ပြုစာလွှာများ ပေးပို့ကာ အချိန်ပိုင်း အလုပ်သင်ကျောင်းသားများ၏ စက်မှုစက်ရုံ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် ထူးချွန်စွာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့မှုများကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တော်တက္ကသိုလ် စက်မှုစက်ရုံက ရှန်မော့အာကို အရောင်းဌာန၏ အချိန်ပိုင်း ဌာနမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်ကြောင်းနှင့် ကျန်ရှိသူများကို အချိန်ပိုင်း ဒုဌာနမှူးများအဖြစ် ခန့်အပ်ကြောင်း အထူးအမိန့်စာ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်ပိုင်း ဌာနမှူးနှင့် ဒုဌာနမှူး ရာထူးများမှာ လက်တွေ့တွင် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များသာ ဖြစ်ကြသည်။

စက်မှုစက်ရုံမှာလည်း အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သည်ကိစ္စကို စက်ရုံရှိ ဝန်ထမ်းများက လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဆိုပါက ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခြင်းနှင့် လစာတိုးပေးခြင်းတို့ကို တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူတို့မှာ အလုပ်သင်ကျောင်းသားများသာ ဖြစ်နေကြသည်။

ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်မှုများနှင့် ဂုဏ်ပြုစာလွှာများ ပေးပို့ရုံဖြင့် စက်မှုစက်ရုံ ခေါင်းဆောင်များ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖော်ပြရန် လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။ ထို့အပြင် ထိုအရာများက ကျောင်းသားများ၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့် ကိုက်ညီရန် လုံလောက်မှုရှိသည်ဟု မခံစားရသေးသဖြင့် သည်နည်းလမ်းကို စဉ်းစားခဲ့ရသည်။

စက်ရုံမှူး လုပ်ခဲ့ဖူးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန်မော့အာသည် အချိန်ပိုင်း ဌာနမှူး ဖြစ်လာခြင်းအပေါ် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဝူယာနန်၊ ကျင်းကွေ့ တို့ကတော့ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာနေကြလေသည်။

သူတို့ ၄ ဦးမှာ ယခင်က ကျောင်းသားများဖြစ်စေ၊ ကျေးလက်ဒေသမှ တပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ၁ နှစ်၊ ၂ နှစ်မျှသာ အလုပ်လုပ်ဖူးသော သာမန်အလုပ်သမားများဖြစ်စေ အရာရှိငယ်လေးတစ်ဦးပင် မလုပ်ဖူးကြဘဲ အရာရှိကြီးဖြစ်လာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

"မမျှော်လင့်ဘဲ ငါ့ဘဝရဲ့ ပထမဆုံး အရာရှိအလုပ်က ကျောင်းပိုင်စက်ရုံမှာ အချိန်ပိုင်း ဒုတိယဌာနမှူး ဖြစ်လာတာပါလား"

လေကျိန့်သည် ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ပွဲမှ လတ်တလော ရရှိလာသော ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာနှင့် ဆုများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တအံ့တဩ ပြောဆိုနေလေသည်။

သူ့မိသားစုမှာ မြို့တော်မှ သာမန်အလုပ်သမား မိသားစုဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်များမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသော်လည်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် သို့မဟုတ် ဒုတိယဌာနမှူး ရာထူးကိုပင် မရရှိခဲ့ကြချေ။ သူသည် အလုပ်သင်ဆင်းပြီး မကြာမီမှာပင် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခံရရုံသာမက ဒုတိယဌာနမှူးပင် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

"ဒီဖောင်တိန်က အရမ်းစျေးကြီးတာ။ ကျွန်မ အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံစုပြီး ဝယ်ချင်နေခဲ့တာ၊ ကျောင်းပြီးမှပဲ ဝယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ထားတာ" ဝူယာနန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံမှာ အနည်းငယ်ပင် တုန်ရင်နေ၏။

စက်ရုံမှ ယခုတစ်ကြိမ် ပေးအပ်သော ဆုများမှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သည်။ ဖောင်တိန်အပြင် maltမှုန့် နှင့် စည်သွတ်ဘူးများလည်း ပါဝင်ပြီး ရှန်မော့အာကတော့ အပိုဆောင်းအနေဖြင့် လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

လက်ပတ်နာရီ မရှိလျှင်တောင်မှ ဖောင်တိန်၊ maltမှုန့်နှင့် စည်သွတ်ဘူးများမှာပင် အတော်လေး တန်ဖိုးရှိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝူယာနန်မှာတော့ ဝမ်းသာရုံသာမက ထိတ်လန့်မှုကိုပါ ခံစားနေရသည်။ သူမအနေဖြင့် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မလုပ်ဆောင်ခဲ့ဘဲ သည်လောက် ရရှိနေသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အားနာစရာ ဖြစ်နေမိသည်။

ကျင်းကွေ့က ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်တို့အားလုံး အတန်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ဒါတွေ ရခဲ့တာပဲ။ အားလုံးပေါင်းပြီး အတန်းခေါင်းဆောင်ကို ထမင်းကျွေးကြရအောင်လား။ အပြင်က ဆိုင်ကြီးတွေမှာ မကျွေးနိုင်ပေမယ့် ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်က ဟင်းအမယ်လေးတွေတော့ ကျွေးနိုင်ပါတယ်"

သူတို့တွင် လစဉ် ရရှိသော ထမင်းကူပွန်နှင့် ဟင်းကူပွန်များ ရှိကြပြီး အားလုံးစုပေါင်း၍ ဟင်းအမယ်တချို့ကို ဝယ်ယူကျွေးမွေးရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အနည်းငယ်တော့ ချွေတာရပေလိမ့်မည်။

ဝူယာနန်က ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ အတန်းခေါင်းဆောင်ကို ထမင်းကျွေးကြရအောင်လေ"

ကွမ်းချန်ချန်ကလည်း ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်မက နောက်ဆုံးမှ ပါဝင်ခဲ့ပြီး အလုပ်ကိုလည်း အနည်းဆုံး လုပ်ခဲ့ရတာဆိုပေမယ့် ဆုကိုတော့ အတူတူ ရခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ပိုပြီးတော့ ထည့်ပေးပါ့မယ်"

သူမမှာ လူမှုဆက်ဆံရေးကို အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် အကျိုးအမြတ်ကို ကြည့်တတ်သည်ဆိုသော်လည်း တခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာတော့ မဆိုးလှပေ။

လေကျိန့်ကလည်း သဘာဝကျကျပင် လက်နှစ်ဖက်လုံး မြှောက်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။ "အမှတ်(၄)စားသောက်ဆိုင်က အသားဟင်းလေးကို ကျွန်တော် စားချင်နေတာ ကြာပြီ"

သတင်းမှာ ကျောင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ဘောဂဗေဒဌာနမှ ကျောင်းသားများသာမက အခြားဌာနများမှ ကျောင်းသားများပါ အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

အချိန်ပိုင်း အလုပ်သင်ဆင်းသူများမှာ အများအပြား ရှိကြသော်လည်း အခြားသူများမှာ အလုပ်ရုံထဲတွင် ဆရာကြီးများထံမှ ပညာသင်ယူနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း စက်ရုံရှိ ဌာနအသီးသီးမှ ဌာနမှူးများနောက်တွင် လိုက်ကာ ဝေယျာဝစ္စများကိုသာ လုပ်ကိုင်ပေးနေရသည်။ တတိယနှစ်နှင့် စတုတ္ထနှစ်မှ စီနီယာများပင်လျှင် စက်ရုံတွင် သည်လောက်ထူးချွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။

ဘာကြောင့် နိုင်ငံရေးဘောဂဗေဒ တန်းခွဲ(၁)၏ အဖွဲ့(၂)မှ ကျောင်းသားများက သည်လောက် တော်နေရသနည်း။

အချိန်ပိုင်း အလုပ်သင်ဆင်းရုံဖြင့် ယခင်က စီနီယာများ ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်ဆိုးလှသည့် လျှပ်စစ်ပန်ကာများကို တစ်ခဏအတွင်း ရောင်းကုန်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက စက်မှုစက်ရုံကို နိုင်ငံခြားပို့ကုန်လုပ်ငန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားအောင်ပါ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဒါ... ဒါက ဘောဂဗေဒ ကျောင်းသားတွေရဲ့ စွမ်းရည်လား။

ဘောဂဗေဒဌာနမှ အခြားကျောင်းသားများကတော့ 'မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့တွေက ဝေယျာဝစ္စတွေ လုပ်နေရတုန်းပါပဲ' ဟုသာ ဆိုကြပေလိမ့်မည်။

"နေဦး.. မင်းတို့အိမ်က ကျောင်းသူရှန်က ဒီလောက်တောင် တော်တာလား"

ဖုမင်ဇယ်သည် အတန်းတက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်နေစဉ် ရွှီချန်ရီက လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး အသေးစိတ်အခြေအနေများကို စပ်စုကာ မေးမြန်းတော့သည်။

ဖုမင်ဇယ်က သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် အားနေရတာလဲ"

ရွှီချန်ရီက ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ငါက ငါတို့ တောင်ပိုင်းပြည်နယ်က ထွက်လာတဲ့ သူရဲကောင်းအမျိုးသမီးကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ဂရုစိုက်မိလို့ပါ။ အခု တစ်ကျောင်းလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီလေ။ ဘောဂဗေဒဌာနက ရှန်မော့အာက ကျောင်းပိုင်စက်ရုံမှာ အလုပ်သင်ဆင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ စက်ရုံကို ကွမ်ကျိုး ကုန်စည်ပြပွဲအထိ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်တဲ့။ စက်ရုံမှူးရှန် ဆိုတဲ့နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါပေတယ်"

ဘေးနားမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးက တိုးကပ်လာသည်။ "မင်းတို့တွေ ဘောဂဗေဒဌာနက ကျောင်းသူ ရှန်မော့အာ အကြောင်း ပြောနေကြတာလား။ ကြားတာတော့ စာလည်းတော်တယ်၊ အလုပ်လည်း အရမ်းလုပ်နိုင်တယ်တဲ့။ အဓိကကတော့ လူကလည်း အရမ်းလှတယ်တဲ့။ ငါတို့တွေ ဘယ်အချိန်မှာ ဘောဂဗေဒဌာနဘက်ကို သွားကြည့်ကြမလဲလို့ တိုင်ပင်နေကြတာ။ အလှအပကို မြတ်နိုးတာက လူတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ စိတ်ပဲလေ။ လှပကျော့ရှင်းတဲ့ အမျိုးသမီးလေးကို လူကြီးလူကောင်းတွေက သဘောကျတာ ဓမ္မတာပါပဲ..."

ဖုမင်ဇယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

ရွှီချန်ရီမှာ ဝါးလုံးကွဲ အော်ရယ်လိုက်ပြီး ထိုကျောင်းသား၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ဖုမင်ဇယ်ကို မေးထိုးပြလိုက်လေသည်။ "သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ထိုကျောင်းသားမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ဖုလေ။ ရူပဗေဒဌာနက ပါမောက္ခကြီးတွေရဲ့ အသည်းကျော်၊ ရူပဗေဒလောကမှာ တောက်ပလာမယ့် အနာဂတ်ကြယ်ပွင့်ပေါ့"

ရွှီချန်ရီ၏ရယ်မောသံမှာ ပိုကျယ်လောင်လာတော့၏။ "မင်းပြောတာကလည်း မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန် ဒီနေရာမှာတော့ သူ့မှာ ရာထူးတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ငါတို့ ဘောဂဗေဒဌာနက နတ်ဘုရားမလေး ရှန်မော့အာရဲ့ အမျိုးသားပဲ။ အဓိကအချက်က လက်ထပ်ထားတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အမျိုးသားပေါ့"

ကျောင်းသားမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ ကြက်ဥနှစ်လုံးပင် ထည့်နိုင်လောက်အောင် အံ့သြသွားတော့သည်။ သူ ခုနက ပြောခဲ့သည့်စကားများကို ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် ကမန်းကတန်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြောဆိုတော့သည်။ "အာ... ဟို.. ပြီးပြည့်စုံတဲ့စုံတွဲပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံး တွဲဖက်ပေးထားတဲ့ စုံတွဲပဲ။ ထူးချွန်တဲ့ ရှန်မော့အာနဲ့ ငါတို့ ခေါင်းဆောင်ဖုနဲ့မှ တကယ်ကို လိုက်ဖက်ညီတာ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်.. ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ဖြူစင်သည့်စကားလုံးများ ပွင့်အန်ထွက်လာပြီး ကမန်းကတမ်း ရှောင်ထွက်လိုက်ရသည်။

ဖုမင်ဇယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော ကျောင်းသားတစ်ဦးက ကြားသွားခဲ့သည်။ "ဘာ... ဘောဂဗေဒဌာနက ရှန်မော့အာက ငါတို့ ခေါင်းဆောင်ဖုရဲ့ ဇနီးတဲ့လား"

"မင်းတို့ မသိကြဘူးလား။ ခေါင်းဆောင်ဖုက စစ်သင်တန်းတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်အတွက် ထမင်းသွားဝယ်ပေးလေ့ရှိတာကိုလေ"

"မသိဘူးလေ။ ငါကတော့ သူက ကျောင်းသားချင်း ကူညီပေးတာလို့ပဲ ထင်နေတာ။ မဟုတ်ဘူးလေ.. ခေါင်းဆောင်ဖုက သူ လက်ထပ်ပြီးပြီလို့ ပြောခဲ့ဖူးလား"

" ပြောဖူးတာပေါ့။ ပထမဆုံးနေ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်တုန်းက ပြောခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဇနီးက ဒီကျောင်းက ဘောဂဗေဒဌာနမှာ ရှိနေတယ်လို့တော့ မပြောခဲ့ဘူး"

"မဟုတ်သေးပါဘူး.. ကောင်းကင်ကြီးက ဘယ်လိုတွေတောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အားလုံးကို ခေါင်းဆောင်ဖု ရှေ့ကိုပဲ ပုံပေးထားရတာလဲ။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ခန့်ညားချောမောတယ်၊ စာလည်းတော်တယ်၊ စရိုက်လည်း ကောင်းတယ်။ ဇနီးကလည်း လှလည်းလှ၊ အလုပ်လည်း အရမ်းလုပ်နိုင်တယ်၊ ပါရမီလည်း ထူးချွန်တယ်... ဒါက လူချင်းယှဉ်ရင် တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းနေပြီနော်"

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ခေါင်းဆောင်ဖုရဲ့ ဇနီးက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကို သွားကြည့်ကြရအောင်လေ ကျောင်းသားတို့"

"သွားမယ်၊ သွားမယ်။ နောက်ရက်ထက် ဒီနေ့က ပိုကောင်းတယ်။ အခုပဲ သွားကြမလား"

......

အပိုင်း (၁၄၁.၂)

လူအုပ်ကြီးသည် စကားများ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုရင်း ဘောဂဗေဒဌာနဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။

ဖုမင်ဇယ် : “……”

တစ်ချိန်ထဲတွင် အတန်းပိုင်ဆရာ ကျုံးရွှယ်ဝမ်သည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ “ကျောင်းသားတို့.. ခဏလောက် ငြိမ်ပေးကြပါဦး၊ အရင် မသွားကြနဲ့ဦးနော်”

စာသင်ခန်းထဲတွင် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ကျုံးရွှယ်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားလို့ မရနိုင်တော့ချေ။ “ငါတို့အတန်းက ကျောင်းသူ ရှန်မော့အာ ဦးဆောင်တဲ့ အဖွဲ့(၂)က ကျောင်းပိုင်စက်မှုစက်ရုံရဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်သင်ခရီးစဉ်မှာ အားလုံးက အံ့ဩချီးကျူးရလောက်တဲ့ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရရှိခဲ့ကြတယ်။ ဒီကိစ္စကို လူတိုင်းလည်း ကြားမိကြမှာပါ။ အခုလေးတင် ဌာနကနေ စက်မှုစက်ရုံက ပေးပို့လာတဲ့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်တယ်။ အဲဒါကို အတန်းထဲမှာ ဖတ်ပြပေးပါ့မယ်...”

ကျုံးရွှယ်ဝမ်သည် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာကို စတင်ဖတ်ကြားလေတော့သည်။

သူသည်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ အရေးပေါ်အခြေအနေအရ ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့ရသည့် အတန်းပိုင်ဆရာအလုပ်တွင် မိမိအတန်းမှ ကျောင်းသားများက သည်လောက်အထိ သိက္ခာတက်အောင် လုပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

စက်မှုစက်ရုံ၏ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာမှာ ရေးသားပုံ စနစ်တကျရှိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရောက်ရှိနေသူ အများစုမှာ အကြောင်းစုံကို ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုလို စက်ရုံ၏ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာကို ကိုယ်တိုင်နားထောင်ရသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရ၏။

ဒါသည် ရှန်မော့အာ တစ်ဦးတည်း သို့မဟုတ် အဖွဲ့(၂) အဖွဲ့ဝင် အနည်းငယ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာသာမကဘဲ ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံရေးဘောဂဗေဒ တန်းခွဲ(၁) တစ်ခုလုံး၏ စုပေါင်းဂုဏ်သိက္ခာပင် ဖြစ်ပေသည်။

အတန်းတစ်ခုလုံးရှိ ကျောင်းသားတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာမှုများ ရှိနေကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တတ်သည့် လင်ယီချင်းပင်လျှင် မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အရောင်လက်နေလေသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ကျန်ကျောင်းကျောင်း တစ်ဦးတည်းသာ ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ မျက်လုံးထဲတွင် မနာလိုမုန်းတီးမှုများ ကိန်းအောင်းနေ၏။

သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် အဆောင်မှ သူငယ်ချင်းများက 'နင် အဲဒီတုန်းက ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ ဘာလို့ ကွမ်းချန်ချန်နဲ့ အဖွဲ့ချင်း လဲလိုက်ရတာလဲ။ မဟုတ်ရင် အခု ဂုဏ်ပြုခံရတာတွေ၊ ဆုတွေနဲ့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာတွေထဲမှာ နင့်နာမည်လည်း ပါမှာပေါ့' ဟု ဝိုင်းမေးကြသည်။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ကျောင်းပိတ်ခါနီးတွင် ပေးအပ်မည့် ထူးချွန်ဆုများ ရွေးချယ်ရာတွင်လည်း သေချာပေါက် အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရပေလိမ့်မည်။

နည်းနည်းလေးပဲ၊ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကို ငါ ရတော့မှာကို။

ဘဝတွင် အနာကျင်ရဆုံးအရာမှာ မရရှိနိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရရှိရန် အခွင့်အရေးရှိပါလျက်နှင့် မတော်တဆ လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းဟု ဆိုကြသည်။

ကျန်ကျောင်းကျောင်းမှာ ယခု ထိုအခြေအနေအတိုင်းပင်။

သူမသည် နောင်တရနေသော်လည်း ဒါသည် မိမိ၏ ပြဿနာဟု မယူဆဘဲ အခြားသူများကိုသာ အပြစ်တင်နေမိသည်။ သူမကို မတားဆီးခဲ့သော ရှန်မော့အာတို့ကို အပြစ်တင်ကာ၊ မိမိကို အဖွဲ့ထဲမှ ထွက်သွားအောင် ပရိယာယ်သုံးခဲ့သော ကွမ်းချန်ချန်ကိုလည်း နာကျည်းနေမိသည်။

ကျန်ကျောင်းကျောင်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး ဘေးနားမှ ကျောင်းသားမှာ အမှတ်မထင် မြင်တွေ့သွားကာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်ကြ၏။

အတန်းတူများဖြစ်ကြသဖြင့် ကျန်ကျောင်းကျောင်းနှင့် ကွမ်းချန်ချန်တို့ အဖွဲ့လဲခဲ့သည့် ကိစ္စကို လူတိုင်း သိကြသည်။

နားလည်ပေး၍တော့ ရပေသည်။ မည်သူမဆို ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ကြုံတွေ့ရပါက မျက်နှာကောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ကျန်ကျောင်းကျောင်း၏ မျက်နှာမှာတော့ အလွန်ကြည့်ရဆိုးလွန်းလှသည်။

ဘေးနားမှ အတန်းဖော်မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြစ်နေပြီး အတန်းပိုင်ဆရာက ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာကို ဖတ်ကြားအပြီး တစ်တန်းလုံး လက်ခုပ်တီးကြချိန်တွင်ပင် သူ့ခမျာ အားပါးတရပင် လက်ခုပ်မတီးရဲခဲ့ချေ။

“ကျောင်းကလည်း သေချာပေါက် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုပေးပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းရဲ့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုကတော့ ကျောင်းပိတ်ခါနီး အစည်းအဝေးကြီးကျမှပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အခုတော့ ငါကပဲ အရင်ဆုံး နှုတ်နဲ့ ချီးကျူးပေးပါ့မယ်” ကျုံးရွှယ်ဝမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှန်မော့အာ၊ ဝူယာနန်၊ ကွမ်းချန်ချန်၊ ကျင်းကွေ့နဲ့ လေကျိန့်တို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်ခုပ်တီးပြီး ဂုဏ်ပြုပေးကြရအောင်။ သူတို့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်”

အတန်းထဲတွင် သောင်းသောင်းဖျဖျ လက်ခုပ်သံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျုံးရွှယ်ဝမ်က ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျောင်းသားများကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပညာပေးစကားများ ပြောကြားခဲ့ပြီး အချိန်ပိုင်းအလုပ်သင် အခွင့်အရေးကို ကောင်းစွာ အသုံးချကြရန်၊ အသစ်အဆန်းများကို ရဲဝံ့စွာ စမ်းသပ်ကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ကျုံးရွှယ်ဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် အတန်းထဲမှ ကျောင်းသားများမှာလည်း ချက်ချင်း မထွက်သွားကြဘဲ လူအများမှာ ရှန်မော့အာကို ဝိုင်းအုံကာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကိုပါ ခေါ်သွားရန် အတန်းခေါင်းဆောင်ကြီးအား အကူအညီ တောင်းနေကြသည်။

စကားပြောလို့ ကောင်းနေစဉ်မှာပင် စာသင်ခန်းထဲတွင် “ဖုန်း” ဟူသော အသံကျယ်ကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ “အား.. အား.. ရိုက်ကုန်ကြပြီ၊ သတ်ကုန်ကြပြီ—”

လူတိုင်းမှာ အသံထွက်လာရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျန်ကျောင်းကျောင်းနှင့် ကွမ်းချန်ချန်တို့မှာ မည်သည့်အချိန်က စာသင်ခန်းအနောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားကြသည်မသိချေ။ ကျန်ကျောင်းကျောင်းမှာ ကွမ်းချန်ချန်၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို တစ်ခါပြီးတစ်ခါ ပါးရိုက်နေတော့သည်။

ကွမ်းချန်ချန်မှာ အော်ဟစ်ရင်း ဘေးသို့ အတင်းရှောင်တိမ်းနေရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး စာသင်ခုံပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး စာသင်ခုံမှာလည်း မှောက်လျက် ရှေ့တန်းမှ ခုံပေါ်သို့ ဖိမိသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းသားများမှာ ရှေ့သို့တိုးရန် မသင့်တော်သဖြင့် ကျောင်းသူအချို့က ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပြဿနာမှာ ကျန်ကျောင်းကျောင်းမှာ ရူးသွပ်နေသူကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အနားကပ်လာသူတိုင်းကို တိုက်ခိုက်နေလေသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ဘယ်သူမှ သူမကို မတားနိုင်တော့ချေ။

“အား.. နင် ငါ့ကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ။ အဖွဲ့(၂)မှာ မနေချင်တာ နင့်ဘာသာနင်လေ။ ရှန်မော့အာက စိတ်မနှံ့ဘူး၊ အနာအဆာပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချင်နေတာက ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် မသိတာလို့ ပြောခဲ့တာလည်း နင်ကိုယ်တိုင်ပဲလေ။ နင်ကိုယ်တိုင်.. အားလုံးက နင့်ဘာသာနင်ပဲ။ အဖွဲ့(၃)က အလုပ်တွေ အဆင်ပြေနေတာ မြင်လို့ ငါနဲ့ လဲခဲ့တာလေ။ အခုကျတော့ ငါ့ကို လာအပြစ်တင်နေတယ်၊ နင်က တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ နင်က တကယ်ကို မဟုတ်တာတွေ လုပ်နေတာပဲ...”

ကွမ်းချန်ချန်လည်း ရူးသွပ်တော့မတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း အဖွဲ့လဲခြင်းတွင်လည်း စွန့်စားမှုရှိခဲ့သည်။ သူမအတွက်တော့ ဒါသည် စွန့်စားရသည့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပင်။

ကျန်ကျောင်းကျောင်းကိုယ်တိုင် အဖွဲ့(၂)ကို အထင်မကြီးဘဲ သူမနှင့် လဲခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါလျက်နှင့် ယခုမှ လာရောက်ရိုက်နှက်နေခြင်းမှာ တကယ်ကို မတရားလှပေ။

“နင်က တမင်တကာ လုပ်တာလေ။ မဟုတ်ရင် တခြားသူနဲ့ မလဲဘဲ ဘာလို့ ငါနဲ့ပဲ လဲတာလဲ။ နင့်ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ငါ ဘာမှမလုပ်ရင်တောင် ဆုတွေ ရမှာပဲ။ အားလုံးက နင့်လို မိန်းမယုတ်ကြောင့်ပဲ”

ကျန်ကျောင်းကျောင်းက ပိုလို့ပင် ရူးသွပ်နေပြီး ကွမ်းချန်ချန်ကို သတ်ပစ်တော့မည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်သည့်သူများ : “……”

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပြဿနာရှိနေကြသော်လည်း ကျန်ကျောင်းကျောင်းက ပိုအဓိပ္ပာယ်မရှိသည်မှာ သိသာသည်။

အဖွဲ့လဲခြင်းမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီမှုဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အဖွဲ့(၂)က အဆင်မပြေဟု ထင်ကာ ကမန်းကတန်း လဲခဲ့ပြီး ယခု အဖွဲ့(၂)က ရလဒ်ကောင်းတွေ ရလာတော့မှ နောင်တရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သည်လို လုပ်လို့ရသည့်ကိစ္စလည်းမဟုတ်။

ထို့အပြင် ကျန်ကျောင်းကျောင်း ပြောသည့်စကားကို နားထောင်ကြည့်လျှင် သူမ၏ အတွေးအခေါ်မှာ ပြဿနာရှိနေသည်မှာ သိသာလှသည်။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဆုရနိုင်သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ အလွန် ရှက်စရာကောင်းလှပေသည်။

ကျန်ကျောင်းကျောင်းက ကွမ်းချန်ချန်ကို သည်းကြီးမဲကြီး ပါးရိုက်နေသဖြင့် ကွမ်းချန်ချန်လည်း ဒေါသထွက်လာကာ ဟန်မဆောင်တော့ဘဲ ရူးသွပ်စွာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ မခွဲနိုင်မခွာနိုင်အောင် အကြီးအကျယ် သတ်ပုတ်နေကြတော့သည်။

ယွမ်လန်သည် သူတို့ကို လူချင်းခွဲရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ပြန်ကုတ်ခြစ် ခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ “မဟုတ်ဘူးလေ.. သူတို့တွေ ရူးကုန်ကြပြီလား”

ဤနေရာမှာ သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် မဟုတ်ပေ။ စိတ်သဘောထားမတိုက်ဆိုင်ပါက ဆံပင်ဆွဲသတ်ပုတ်နေရအောင်လည်း ဤနေရာမှာ မြို့တော်တက္ကသိုလ် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားဖြစ်ပါလျက်နှင့် စာသင်ခန်းထဲတွင် သည်လို သတ်ပုတ်နေကြသည်ကို ကျောင်းက ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမည်လား။

ရှန်မော့အာသည် လူအုပ်ကို တိုးဝေ့ကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ယွမ်လန်က သူမကို သတိထားရန် သတိပေးလိုသော်လည်း ရှန်မော့အာက ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကာ လက်ဖြင့် ဆွဲလိုက်ရုံမျှဖြင့် လူနှစ်ဦးကို အလွယ်တကူ ခွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဝါး—”

“ဟိုး— ဟိုး—”

စာသင်ခန်းတံခါးဝမှ ဝိုင်းအုံကြည့်နေသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ထဲတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ဖုမင်ဇယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်ကျောင်းကျောင်းနှင့် ကွမ်းချန်ချန်တို့ကို ကြည့်ကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်တို့ ရန်ဖြစ်ချင်ရင် ကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ သွားဖြစ်ကြ။ ကျွန်မ လုံးဝ ဝင်ပါမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု အတန်းထဲမှာ ရန်ဖြစ်နေတာက နိုင်ငံရေးဘောဂဗေဒ တန်းခွဲ(၁) တစ်ခုလုံးရဲ့ မျက်နှာကို ဖျက်နေတာပဲ။ ဘယ်သူ ထပ်ဖြစ်ဦးမလဲ၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ရိုက်မှာနော်”

“ဟိုး.. ဟိုး.. နတ်ဘုရားမလေးက တကယ်ကို ရဲရင့်တာပဲ—”

ကွမ်းချန်ချန်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ကာ ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ မဖြစ်တော့ပါဘူး အတန်းခေါင်းဆောင်။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တာပါ။ သူ အရင် လက်မပါရင် ကျွန်မလည်း လက်ပါချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး”

ကျန်ကျောင်းကျောင်းကတော့ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “သူ့ကို ရိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူက ရိုက်သင့်တာပဲလေ”

“ဖယ်ပေးကြပါဦး.. ကျောင်းသားတို့ ဖယ်ပေးကြပါဦး။ ငါက အတန်းပိုင်ဆရာပါ၊ ငါ့ကို ပေးဝင်ကြပါဦး”

ကျုံးရွှယ်ဝမ်သည် လူစိမ်းဖြစ်ပုံရသော ကျောင်းသား အုပ်စုကို တိုးဝှေ့ကာ စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည်လည်း စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ အခုလေးတင် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာကို ဖတ်ပြီးခါရှိသေး၊ အခုလေးတင် သည်လောက်သိက္ခာတက်ရသော အတန်းကို ဦးဆောင်နေရသည်ဟု ဂုဏ်ယူနေခါရှိသေး၊ ရုံးခန်းသို့ပင် ပြန်မရောက်သေးမီ အတန်းထဲမှ ကျောင်းသားများက လိုက်လာကြသည်။

ကျန်ကျောင်းကျောင်းနှင့် ကွမ်းချန်ချန်တို့ အတန်းထဲတွင် ရန်ဖြစ်နေကြသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျုံးရွှယ်ဝမ်မှာ ခေါင်းနှစ်လုံး ရှိလျှင်တောင် လောက်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်ကျောင်းကျောင်း အဖွဲ့လဲသည့် ကိစ္စကို သူ သေချာပေါက် သိထားသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။ ကျန်ကျောင်းကျောင်းအတွက် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်။ မိမိ၏ ကံတရားဟုသာ မှတ်ယူရပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်ကုန်ကြလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

ကျုံးရွှယ်ဝမ်က အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်.. ငါ့ရုံးခန်းကို လိုက်ခဲ့”

ကျန်ကျောင်းကျောင်းသည် အတန်းပိုင်ဆရာကိုတော့ မအန်တုရဲချေ။ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြည့်ရဆိုးကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျုံးရွှယ်ဝမ်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ကွမ်းချန်ချန်မှာ အနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ လိုက်သွားခဲ့၏။

“ဒါတွေက ဘယ်လိုကိစ္စတွေလဲ” ယွမ်လန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယွီရှန်နုန်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ထားလိုက်ပါတော့၊ အတန်းပိုင်ဆရာက သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးပါလိမ့်မယ်။ ငါတို့တွေ အရင် လူစုခွဲကြရအောင်။ အားလုံးပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေကြပါ၊ အပြင်မှာ လျှောက်မပြောကြနဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အတန်းအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု မကောင်းဘူး”

ထန်ဝေက စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရန် သူ့ကို သတိပေးလိုက်၏။ “အစ်ကိုယွီ.. အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဟိုဘက်က အုပ်စုကို မြင်လား၊ အဲဒါတွေအားလုံးက ရူပဗေဒဌာနကပဲ။ ငါတို့ အတန်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမျိုးသားတို့ အတန်းကလေ။ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ အဲဒါက တန်းခွဲ(၂) ကလူတွေ၊ ပြီးတော့ ဒုတိယနှစ်က စီနီယာတွေလည်း ပါသေးတယ်”

ယွီရှန်နုန် : “……”

ရှန်မော့အာသည် စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဖုမင်ဇယ်က သူမ၏ အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သောအခါ ရူပဗေဒဌာနမှ လူအုပ်ကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဝိုင်းအော်ကြပြန်သည်။ “ဟိုး.. ဟိုး..”

ရှန်မော့အာက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖုမင်ဇယ်ကို မေးလိုက်၏။ “ဒါတွေအားလုံးက ရှင့်အတန်းဖော်တွေလား”

ရူပဗေဒဌာနမှ လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောလိုက်ကြသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ မရီး”

အလွန်နောက်ပြောင်တတ်သော ကျောင်းသားတစ်ဦးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်မေးလိုက်သည်။ “မရီး.. မရီးက ကိုယ်ခံပညာ သင်ထားတာလား။ မရီးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ဒီလောက် မြန်ဆန်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဖုခေါင်းဆောင်က အိမ်မှာ အရိုက်ခံနေရတာပဲ မဟုတ်လား”

ထိုအခါ ရူပဗေဒဌာနမှ လူအုပ်ကြီးသာမက စာသင်ခန်းအတွင်းအပြင်ရှိ ဘောဂဗေဒဌာနမှ ကျောင်းသားများပါ ရယ်မောကုန်ကြတော့သည်။

ဖုမင်ဇယ် : “……”

ရှန်မော့အာက ဖုမင်ဇယ်ကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “ကျောင်းသား ဖုမင်ဇယ်က အိမ်မှာ အိမ်အလုပ်တွေကို ဦးဆောင်လုပ်ကိုင်ပေးသလို ကလေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ပေးပါတယ်။ သူက ကျွန်မနဲ့ ကလေးအပေါ်မှာ အရမ်းဂရုစိုက်ပြီး အဖေတစ်ယောက်၊ အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရမ်းကို တော်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရိုက်ခံရမှာလဲ”

“ဟိုး— ဟိုး—”

စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရုတ်တရက် ဝိုင်းအော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၄၂)

ရှန်မော့အာသည် ဌာနရုံးခန်းသို့ ခေါ်ယူခြင်း ခံရသောအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိမှသာ ကျန်ကျောင်းကျောင်းနှင့် ကွမ်းချန်ချန်တို့ ရန်ဖြစ်သည့် ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သိရလေသည်။

ဌာနက စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်ကျောင်းကျောင်းကို 'အများရှေ့ ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း' ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်ကျောင်းကျောင်းက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ရုံးခန်းတွင် ဆူပူသောင်းကျန်းနေခဲ့၏။ သူသည် အဖွဲ့ပြောင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ရှန်မော့အာက ဦးဆောင်ပြီး သူမကို ဝိုင်းကျင်ထားပြီး အနိုင်ကျင့်သောကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု စွပ်စွဲလေသည်။

"မင်းကို ခေါ်လိုက်တာကလည်း အခြေအနေကို မေးမြန်းဖို့ပါပဲ၊ ဘာမှ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့”

ကျုံးရွှယ်ဝမ်ကလည်း ခေါင်းခဲနေရသည်။ ‘အများရှေ့ ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း’ ဟူသည်မှာ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျောင်းသား၏ အနာဂတ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ဌာနက အပေါ့ပါးဆုံး အရေးယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်ကျောင်းကျောင်းကတော့ ကျေးဇူးတင်ရမည့်အစား မိမိတွင် အပြစ်မရှိဟု အတင်းငြင်းဆိုနေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်နေသော်လည်း ဒါက ရေရှည်ဖိနှိပ်ခံရမှုကြောင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးသင့်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

ကျုံးရွှယ်ဝမ်သည် ကျန်ကျောင်းကျောင်း၏ စကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ သူသည် နိုင်ငံရေးဘောဂဗေဒ တန်းခွဲ(၁)၏ အတန်းပိုင်ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း အတန်းထဲမှ အခြေအနေများကို ကောင်းစွာ သိထားသည်။ အထူးသဖြင့် အတန်းကော်မတီဝင်များ၏ အကြောင်းကို ပိုသိထားကာ ရှန်မော့အာမှာ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ သို့သော်လည်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရတော့ မေးမြန်းရပေဦးမည်။

ရှန်မော့အာက နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သော်လည်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အတန်းပိုင်ဆရာ၊ သူက ကျွန်မကို နှိပ်စက်တယ်လို့ စွပ်စွဲနေတယ်ဆိုတော့ သူ့မှာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ”

ကျုံးရွှယ်ဝမ်: "သူကတော့ အဓိကအားဖြင့် နှုတ်နဲ့ ဖိနှိပ်တာ၊ ဝိုင်းကျင်တာလို့ ပြောတာပဲ”

ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ သက်သေမရှိဘူးပေါ့”

ကျုံးရွှယ်ဝမ်: "အဲဒီလိုလည်း ပြောလို့ရပါတယ်”

ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နေတတ်သောသူက ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားသောအခါ ကျုံးရွှယ်ဝမ်သည် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ ဌာနမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ရှန်မော့အာ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ကျုံးရွှယ်ဝမ် ပြန်တွေးကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံကြီးတွင် စက်ရုံမှူးအဖြစ် နှစ်အတော်ကြာ တာဝန်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်မှုနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းအာဏာပိုင် ကျောထောက်နောက်ခံရှိသည့် ယွီရှန်နုန်လိုပင် သာမန်ကျောင်းသားများနှင့် ကွဲထွက်နေသည်က သဘာဝပင်။

ကျုံးရွှယ်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေသည်ကို မသိဘဲ ရှန်မော့အာက အဖြစ်မှန်အတိုင်းသာ ပြောလိုက်သည်။ "ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူ ပြောတဲ့ ကိစ္စတွေက လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒုတိယအနေနဲ့ သူက အဲဒီလိုပဲ အတင်းပြောနေမယ်ဆိုရင် သက်သေထုတ်ပြခိုင်းပါ။ သက်သေမရှိဘဲ ပြောဆိုတာက လုပ်ကြံဖန်တီးတာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းအောင် လုပ်တာဖြစ်တဲ့အတွက် ကျောင်းအနေနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူပေးဖို့နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”

တစ်စုံတစ်ယောက်က လုပ်ကြံဖန်တီးလိုက်လျှင် မိမိက နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ပြန်လည်ရှင်းလင်းနေရမည်ဟူသော ကိစ္စမျိုးမှာ ရှန်မော့အာအတွက်တော့ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ကျုံးရွှယ်ဝမ်သည် ရှေ့မှ တည်ငြိမ်နေသော ကျောင်းသူလေးကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ မင်းရဲ့ သဘောထားကို ဆရာ နားလည်ပါပြီ”

ရှန်မော့အာက ပြုံးပြလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အတန်းပိုင်ဆရာကိုပဲ အားကိုးပါရစေ”

ရှန်မော့အာ ထွက်သွားပြီးနောက် ဘေးနားမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ကျုံးရွှယ်ဝမ်ကို သနားစရာကောင်းသလို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ "ခင်ဗျားအတန်းက ကျောင်းသားတွေက တကယ်ကို ထိန်းရသိမ်းရ ခက်ပုံရတယ်နော်” ကျောင်းသားက ဆရာ့ထက်ပင် အရှိန်အဝါ ပိုကြီးနေသေး၏။

ကျုံးရွှယ်ဝမ်က မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ၊ အားလုံးက ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာကြတာပေါ့” လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် ကျောင်းပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှ ပေးပို့လာသော ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာကို တွေးတောရင်း မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အမှန်ပင်။ ပြဿနာက များလှသော်လည်း ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စရပ်များကလည်း အများကြီး ရှိနေသည်။

ဝူယာနန်၊ ကျင်းကွေ့နှင့် လေကျိန့်တို့မှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဌာနရုံးခန်းသို့ ခေါ်ယူမေးမြန်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မကြာမီမှာပင် ရှန်မော့အာက သူ့ကို ဝိုင်းကျင်နှိပ်စက်သည်ဟူသော ကျန်းကျောက်ကျောင်း၏ တိုင်ကြားချက်မှာ ဌာနအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

အမျိုးသမီးအဆောင်တွင်လည်း ဤကိစ္စကို နေရာအနှံ့ ဆွေးနွေးနေကြချိန်၌ မီယွိလည်း သိသွားခဲ့သည်။ မီယွိသည် ဒဿနိကဗေဒဌာနမှ ဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် အဆောင်ဖော်များနှင့်အတူ ရှိနေသည့် အချိန် မများလှပေ။ သို့သော် သူမ၏ စရိုက်မှာ ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး အခြားသူများကို ကူညီရန် ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည်။ ရေခပ်သွားသည့်အခါ အခြားသူများ၏ ရေနွေးအိုး အလွတ်များကို တွေ့ပါကလည်း တစ်ပါတည်း ခပ်ပေးလေ့ရှိသည်။

မီယွိသည် အားလုံးနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်လှပြီး ညဘက်တွင်လည်း ယွမ်လန်တို့နှင့်အတူ 'အိပ်ရာပေါ် စကားဝိုင်း' ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ ယွမ်လန်က ကျန်းကျောက်ကျောင်း၏ တိုင်ကြားချက်အကြောင်းကို ပြောပြနေစဉ်မှာပင် မီယွိက အိပ်ရာပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ကျန်ကျောင်းကျောင်းက ရှန်မော့အာက သူ့ကို ဝိုင်းကျင်နှိပ်စက်တယ်လို့ တိုင်ရဲတယ်ပေါ့၊ သူက ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ တိုင်ရတာလဲ”

"သူကတော့ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေတာပေါ့။ ရှန်မော့အာတို့ကို သူကိုယ်တိုင် အထင်သေးပြီး အဖွဲ့လဲခဲ့တာလေ။ အခု သူတို့တွေ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရလာတော့မှ တစ်ဖက်ကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတာ။ အမလေး.. ငါ့ကိုလည်း လာပြီး ဒုက္ခပေးသေးတယ်။ ငါ့လည်ပင်းကိုလည်း ကုတ်ခြစ်လိုက်တာ၊ မျက်နှာမှာလည်း သွေးစို့သွားတဲ့အထိပဲ။ ငါတော့ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ။ ရှန်မော့အာလည်း ကံမကောင်းရှာဘူး၊ ဒီလို အရူးမနဲ့ လာတိုးနေရတယ်လို့” ကွမ်းချန်ချန်ကလည်း ချက်ချင်းပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မရှိကြောင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သူမသည်လည်း အမှန်တကယ်ပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ ကျန်ကျောင်းကျောင်းကို အဖွဲ့လဲဖို့ သူမက အတင်းအကျပ် ခိုင်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်ကျောင်းကျောင်း ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့ စိတ်ဝေဒနာရှင်မျိုးမှန်း ကြိုသိခဲ့လျှင်... အင်း... သူကတော့ လဲဦးမှာပါပဲ။ ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်မှု၊ ဆုလာဘ်၊ အချိန်ပိုင်း ဒုတိယဌာနမှူး ရာထူး၊ ပြီးတော့ ကျောင်းပိတ်ခါနီးက ထူးချွန်ဆုတွေ၊ အကျိုးကျေးဇူးတွေက အများကြီးပဲလေ။ သည်လို တွေးတောလိုက်သောအခါ ကွမ်းချန်ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် များစွာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ အကုတ်ခံရရုံပဲလေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အကျိုးအမြတ်ကတော့ သူမ ရလိုက်တာပဲ။ ကျန်ကျောင်းကျောင်းသာ ဒေါသထွက်ပြီး သေသွားရင် ပိုကောင်းဦးမယ်။

"အတန်းခေါင်းဆောင်က အပြစ်အကင်းဆုံးပဲ။ စက်မှုစက်ရုံကို မသွားဘဲ ခွင့်ယူခဲ့တာကလည်း သူကိုယ်တိုင်ပဲ၊ အဖွဲ့လဲခဲ့တာလည်း သူကိုယ်တိုင်ပဲ။ စုစုပေါင်းမှ မျက်နှာတစ်ခါပဲ ပြဖူးတာကို အတန်းခေါင်းဆောင်ကိုတောင် ရန်တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ အခုကျတော့ အတန်းခေါင်းဆောင်က သူ့ကို နှိပ်စက်ပါတယ်ဆိုပြီး ပြောနေတာက တကယ်ကို လွန်လွန်းပါတယ်” ဝူယာနန်က အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေရသည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သတ္တိမရှိသူဖြစ်သော်လည်း ကျုံးရွှယ်ဝမ်က ဌာနရုံးခန်းသို့ ခေါ်ယူမေးမြန်းစဉ်မှာပင် အတန်းပိုင်ဆရာ့ရှေ့၌ ကျန်ကျောင်းကျောင်းကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုခဲ့မိသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မီယွိက အိပ်ရာပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အပေါ်အင်္ကျီကို ကောက်စွပ်ကာ အဆောင်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ သူက ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ” ယွမ်လန်က အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် တစ်ဝက်ပွင့်နေသော တံခါးအပြင်ဘက်မှ "ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်" ဟု တံခါးခေါက်သံ ကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီယွိ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ "တံခါးဖွင့်စမ်း၊ မြန်မြန် တံခါးဖွင့်စမ်း”

အို.. ဒါက ဘေးခန်းကို သွားပြီး ရန်ရှာနေတာလား။ ယွမ်လန်သည် အမြန်ထလိုက်ပြီး ကျန်သည့်သူများလည်း အိပ်ရာပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ဆင်းလိုက်ကြသည်။ ဘယ်ကိစ္စကိုမှ စိတ်မဝင်စားတတ်သော လင်ယီချင်းပင်လျှင် ထလာခဲ့၏။

သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်သွားချိန်တွင် ဘေးခန်းမှ တံခါးပွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘေးခန်းမှ အမျိုးသမီးကျောင်းသူမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလျက် "မီယွိ.. နင် ဘာလုပ်တာလဲ။ ညကြီးမင်းကြီး တံခါးကို ဒီလောက် အကျယ်ကြီး လာခေါက်နေတာ။ ရန်လာဖြစ်တာလို့ ထင်နေရဦးမယ်..."

ထိုသူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မီယွိ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားတော့သည်။ တကယ်ပဲ ရန်လာဖြစ်တာများလား။

မီယွိက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အခန်းထဲသို့ လှမ်းအော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျန်ကျောင်းကျောင်း.. နင် ထွက်လာစမ်း။ နင်က တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်။ အရင်က ရထားပေါ်မှာ လူကုန်ကူးသူတွေဆီမှာ အဖမ်းခံရတော့မလိုဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို နင် မေ့သွားပြီလား။ ရှန်မော့အာက နင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ညှာပြီး ကျောင်းဖွင့်တုန်းကတောင် ငါ့ကို အပြင်မှာ လျှောက်မပြောဖို့ သီးသန့်မှာခဲ့သေးတယ်။ ငါလည်း အခုထိ အောင့်အီးပြီး မပြောဘဲ နေခဲ့တာ။ ရလဒ်ကတော့ ဘာလဲ။ နင်က ပုံမှန်အတိုင်း ရှန်မော့အာကို မချေမငံ ပြောဆိုရုံတင် မကဘူး၊ အခု သူ့ကို တိုင်တောဦးမယ်ပေါ့။ နင့်ရဲ့ အသိတရားတွေက ခွေးစားကုန်ပြီလား။ ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ပြီး ညဘက် အိပ်ပျော်နိုင်သေးရဲ့လား၊ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မမက်ဘူးလား။ နင့်ကိုယ်နင် တောတောင်ထဲကို ရောင်းစားခံလိုက်ရပြီး ပြန်မထွက်နိုင်တော့တာမျိုး အိပ်မက် မမက်ဘူးလား။ နင်လိုလူမျိုးက မြောင်းထဲက ကြွက်၊ အိမ်သာထဲက လောက်ကောင်လိုပဲ အရမ်း ရွံစရာကောင်းတယ်”

မီယွိက တစ်ရပ်စပ် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်ရာ ယွမ်လန်တို့သာမက ဘေးခန်းမှ ကျောင်းသူများပါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ "နေပါဦး.. အတန်းခေါင်းဆောင် ရထားပေါ်မှာ ကယ်ခဲ့တဲ့သူက ကျန်ကျောင်းကျောင်းလား” ဝူယာနန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူက အတန်းခေါင်းဆောင်အပေါ် အမြဲတမ်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံနေတာလေ”

အခြားသူများလည်း မှင်သက်သွားကြသည်။ "ဒါက တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းတာပဲ”

မီယွိက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် သူက မျက်နှာပြောင်တိုက်တယ်လို့ ပြောတာပေါ့”

အခန်းထဲမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မီယွိ.. နင်က တကယ်ကို ယုတ်မာတဲ့သူပဲ။ နင် မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ၊ နင် ကောင်းကောင်း မသေနိုင်ဘူး..."

မီယွိက တံတွေး တစ်ချက် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး "သူ လွတ်မြောက်လာဖို့ ငါလည်း အားထည့်ခဲ့ရတာ။ မဟုတ်ရင် သူသာ ကောင်းကောင်း မသေနိုင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးမသိတဲ့ မိန်းမယုတ်”

အခန်းထဲမှ ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "နင်က တကယ်ကို ယုတ်မာတာပဲ။ ငါက ခံရတဲ့သူလေ။ သေသင့်တာက အဲဒီ လူကုန်ကူးသူတွေ။ နင်တို့က သူရဲကောင်းလုပ်ချင်လို့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ နင်တို့ဘာသာ ကောင်းမှုလုပ်ချင်လို့ လုပ်တာကို ငါက တောင်းပန်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ ထပ်ပြောရရင် နင်တို့လည်း အကျိုးအမြတ် မရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာတွေ ရခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် နင်တို့တွေ ကျောင်းစတက်ချင်း အတန်းအရာရှိတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား။ နင်တို့က ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရသွားပြီးပြီပဲ။ အခုကျမှ ခံရသူဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုမှ လာပြီး ရန်လုပ်နေကြတာ၊ တကယ်တော့ လွန်နေတာ နင်တို့ မဟုတ်ဘူးလား”

ကျန်ကျောင်းကျောင်းမှာ အပြင်သို့ ထွက်မလာဘဲ အခန်းထဲတွင်သာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေခဲ့သည်။ ငိုရင်း ပြောဆိုနေသည်မှာ ပိုလို့ပင် ယုံကြည်မှုရှိလာသည့်အလား၊ မိမိကိုယ်မိမိ ပိုလို့ပင် သနားနေသည့်အလား ထင်ရသည်။

သို့သော် သူမနှင့် အခန်းတူသူများဖြစ်စေ၊ တံခါးဝတွင် အုံကြည့်နေသူများဖြစ်စေ ကျောက်ရုပ်ကြီးများလို ငေးကြောင်သွားကြလေသည်။

ရွှေကြယ်ပွင့်လေးတစ်ခုအတွက်နဲ့တော့ ဘယ်သူမှ နင့်ကို ကယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝင်ပါပေးတယ်ဆိုတာကလည်း လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်လို့လေ။ သူတို့ကလည်း နင့်ကျေးဇူးတင်တာ မလိုချင်ပါဘူးလို့ ပြောလို့ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကယ်တင်ခံရတဲ့သူအနေနဲ့ ဒီလို ပြောလို့ ဘယ်ရမလဲ။ အဲလို ပြောတယ်ဆိုရင် ဒါက သုံးစားမရတဲ့ အကျင့်ဆိုး နောက်တစ်ဆင့် တက်သွားတာပဲ။

ကျန်ကျောင်းကျောင်းက ‌ဒေါသူပုန်ထ ငိုကြွေးကာ ကိုယ့်ဟာကို မှန်ကန်ကြောင်း ငြင်းဆိုနေသော်လည်း အခန်းအတွင်း အပြင် ဘယ်သူကမှ သူမ၏ဆင်ခြေကို မယုံကြချေ။

ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရှန်မော့အာ နေရာလဲ ဝင်ကြည့်ပါဦး။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့ လူကုန်ကူးသူ ၄ယောက်ရဲ့ လက်စားချေလာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကို စွန့်စားခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အဲဒီလူနဲ့ တစ်ခန်းထဲ ကျခဲ့တာ။ ကျေးဇူးတင်မခံရတဲ့အပြင် ရှန်မော့အာကပဲ အကျိုးအမြတ်ရသွားခဲ့တာလို့ ပြောနေတဲ့အပြင့် သူ့ကိုလဲ တိုင်ကြားတဲ့အထိ လုပ်ခဲ့သေးတယ်တဲ့လေ... စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့တင် သွေးအန်လောက်တယ်။

လူတိုင်းက ကျန်ကျောင်းကျောင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မျိုးဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်ဟု သဘောပေါက်ကြသည်။ သူမက ရှန်မော့အာနှင့် မီယွိတို့သည် အတန်းအရာရှိများ ဖြစ်လာကြသဖြင့် အကျိုးအမြတ် ရရှိသွားကြပြီဟု ထင်မြင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မီယွိသည် ဒေါသများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး "သူရဲဘောကြောင်ပြီး နောက်ကျောကဓားထိုးတဲ့ မြွေမ” ဟု တစ်ခွန်း ထပ်ဆဲကာ မိမိအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယွမ်လန်တို့မှာ မယုံမကြည်ဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရှန်မော့အာက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

ဤသို့ကြည့်လျှင် ရှန်မော့အာသည် တကယ်ကို လူကြီးလူကောင်းဆန်လှသည်။ လူကုန်ကူးခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းသော ကိစ္စမဟုတ်တာတော့ အမှန်ပင်။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် မကောင်းသတင်းများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သဖြင့် ရှန်မော့အာက ထုတ်မပြောဘဲ ကျန်ကျောင်းကျောင်းအတွက် အမှန်တကယ် စဉ်းစားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့်တော့ မီယွိ ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ ကျေးဇူးမသိတတ်သော မိန်းမယုတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

...

အမျိုးသမီးအဆောင်မှ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုမှာ နောက်တစ်နေ့တွင် အတန်းထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုစဉ်က စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် နိုင်ငံရေးဘောဂဗေဒ တန်းခွဲ(၁)မှ လူများသာ ရှိခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံးရှိ လူများမှာ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ခဲ့ကြသဖြင့် မကြာမီမှာပင် ဤကိစ္စမှာ ဘောဂဗေဒဌာနတွင်သာမက အခြားဌာနများသို့ပါ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ကျောင်းမှ ဆရာများလည်း သေချာပေါက် ကြားသိသွားကြသည်။

ထိုစဉ်က ရဲစခန်းမှ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာတွင် ခံရသူ၏ အချက်အလက်များကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ယခုအခါ ကိစ္စများမှာ သည်အခြေအနေအထိ ဆူပူသွားခဲ့သဖြင့် ဌာနက ရဲစခန်းသို့ သီးသန့်စုံစမ်းခဲ့ပြီး ခံရသူမှာ ကျန်ကျောင်းကျောင်း ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဌာနမှ ဆရာများမှာလည်း အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားကြရသည်။

‘ကျေးဇူးမကန်းတဲ့ မြွေမ’ဆိုသည့် စကားမှာ လျှော့ပြောထားခြင်းပင်။

ဆူပူအုံကြွခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်က ပြီးဆုံးခါစသာ ရှိသေးပြီး ထိုသို့သော လူများကလည်း များစွာရှိခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူတို့ကို မုန်းတီးကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်ကျောင်းကျောင်း၏အပြုအမူကို အရိုးထိအောင် ရွံရှာကြသည်ကလည်း သဘာဝကျနေသည်။

ဘောဂဗေဒဌာနကလည်း အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ပေ။ စက်မှုစက်ရုံမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဝန်ထမ်းများ၊ ဘောဂဗေဒဌာနမှ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများထံမှ နေရာစုံမှ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ နှိပ်စက်ခြင်း၊ ဝိုင်းကျင်ခြင်းဟူသည်မှာ လုံးဝ မဟုတ်မမှန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဤကိစ္စကို စာရွက်စာတမ်း ထုတ်ပြန်၍ အရေးယူခဲ့လေသည်။

ကွမ်းချန်ချန်သည် ကျောင်းတွင်း၌ ရန်ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် အတန်းနားချိန်တွင် ကျောင်းရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် တစ်ကျောင်းလုံးရှိ ဆရာ၊ ကျောင်းသားများအား စာလုံးရေ ၁၀၀၀ ထက်မနည်းသော ဝန်ခံကတိစာကို ဖတ်ကြားရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံရသည်။ ထပ်မံကျူးလွန်ပါက ပြင်းထန်စွာ အရေးယူခံရမည်။ ကျန်ကျောင်းကျောင်းမှာ ကျောင်းတွင်း ရန်ဖြစ်ခြင်းအပြင် အခြားကျောင်းသားအပေါ် မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံတိုင်တောခြင်းများကြောင့် ကျောင်းက နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွင် ထည့်သွင်း အရေးယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုပြစ်ဒဏ်ကို ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားလိမ့်မည်။

အရေးယူမှု ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ကျန်ကျောင်းကျောင်းသည် အဆောင်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ငိုယိုပြန်သည်။ ငိုရင်းနှင့် ကျောင်းက ရှန်မော့အာကို ဘက်လိုက်ကာ မိမိကဲ့သို့သော အားနည်းသူကိုသာ ရွေးချယ်အရေးယူသည်ဟု ဆဲဆိုလေသည်။

မူလက သတိပေးဝေဖန်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဆူပူမှုများကြောင့် ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတင် ပြစ်ဒဏ်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ရာ ငိုသင့်သည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် အခြားသူများ မဆိုထားနှင့်၊ သူ့နှင့် အခန်းတူသူများပင်လျှင် သည်လူမှာ အလွန်အတ္တကြီးလွန်းလှသည်ဟု ယူဆကြတော့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ အဆောင်မှ လူတိုင်းက သူမကို ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကြတော့သည်။ တတ်နိုင်သမျှ မပတ်သက်ကြတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျန်ကျောင်းကျောင်းမှာ အဆောင်တွင် ရှိနေမှန်းပင် မသိလောက်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုမျှမကဘဲ အတန်းထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ ဌာနထဲတွင်ဖြစ်စေ ဘယ်သူကမှ သူမနှင့် မပတ်သက်ရဲကြတော့ချေ။

လူတိုင်း၏ အတွေးမှာ တူညီကြသည်။ သည်လူမှာ မိမိ၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ကိုပင် ဒုက္ခပေးနိုင်သူဖြစ်ရာ တခြားမလုပ်နိုင်တာ ဘာရှိပါဦးမည်နည်း။ သညလို လူမျိုးမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

ကျန်ကျောင်းကျောင်းကတော့ မိမိတွင် အပြစ်ရှိသည်ဟု မယူဆဘဲ လူတိုင်းက သူ့ကို နားမလည်ကြကြောင်း၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူမနှင့် ရန်သူလို သဘောထားနေကြကြောင်း ထင်မြင်နေလျက် ဌာနသို့ ခဏခဏ သွားကာ ကျောင်းသားများက သူ့ကို ဝိုင်းကျင်ထားကြပါသည်ဟု တိုင်တောလေ့ရှိသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ အရေးယူခံရပြီးနောက်တွင်ပင် သူမက ဌာနသို့ သွားကာ တိုင်တောရဲသေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဘာမှ ထူးခြားမလာခဲ့ပေ။

ဒါကတော့ နောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်မော့အာကတော့ သည်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။ သူမအဖို့တော့ သူမ မလုပ်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များအတွက် ကျန်ကျောင်းကျောင်းက သူမကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲလို့ မရနိုင်ပေ။ သူမသည် အလွန်အလုပ်များနေသဖြင့် ကျန်ကျောင်းကျောင်းကို အဖက်လုပ်ရန် စိတ်မကူးမိချေ။

အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် အသင့်ချုပ်ပြီးသား အထည်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရာသီဥတုကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်းဆက်ဂါဝန်များကို စတင်မိတ်ဆက်ရန် အချိန်တန်လေပြီ။

တနင်္ဂနွေနေ့ မနက်စောစော၊ ထမင်းစားပြီးနောက် ရှန်မော့အာသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်သင်ပေးနေသော ဖုမင်ဇယ်ကို မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ.. လှလား”

ဖုမင်ဇယ်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်မော့အာသည် ယနေ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်သော ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အပြာရောင် ဂါဝန်ဖြစ်ပြီး ကော်လာမှာ ရှပ်အင်္ကျီကော်လာ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်ရှပ်ကော်လာနှင့်တော့ အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။ V ပုံစံ ကော်လာမှာ ညှပ်ရိုးအောက်အထိ ဟိုက်ထားသဖြင့် သွယ်လျသော လည်ပင်းနှင့် ဖြူဖွေးသော အသားအရေလေးမှာ အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေ၏။

ခါးကို အလွန်သေးအောင် ချုပ်ထားပြီး အလယ်တွင် လက်မဝက်ခန့်ရှိသော အရောင်ရင့်ရင့် ခါးပတ်လေးတစ်ခု ပတ်ထားသည်။ ဂါဝန်အောက်နားမှာတော့ အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး ခါးလိုင်းအတိုင်း ချောမွေ့စွာ ဖြန့်ထွက်သွားကာ ဒူးအောက်အထိ ရောက်ရှိလေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အသွင်းက သွယ်လျလှသော ခါးလေးမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိသည်ဟု ထင်ရစေသည်။

သူမသည် ဂါဝန်အပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင် ချည်ထိုးအင်္ကျီတစ်ထည် ထပ်ဝတ်ထားပြီး ခြေထောက်တွင်လည်း အဖြူရောင် သားရေဖိနပ်လေးတစ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကြည်လင်လန်းဆန်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတော့သည်။

ဖုမင်ဇယ်သည် စက္ကန့်ပိုင်းလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "လှပါတယ်”

ခဏရပ်နားပြီးနောက် သူက ထပ်မေးလိုက်၏။ "မင်း ဒီလိုပဲ အပြင်ကို သွားမှာလား”

ရှန်မော့အာက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်လေ.. မရဘူးလား”

ဖုမင်ဇယ်က မရဘူးဟု အလိုအလျောက် ပြောလိုသော်လည်း V ပုံစံ ကော်လာမှ ပေါ်လွင်နေသော အသားအရေလေးမှာ အလွန်ဖြူဖွေးလွန်းသဖြင့် တစ်ခုခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးထားချင်မိသည်။ သို့သော်လည်း ဖုမင်ဇယ်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ရပါတယ်၊ ဒီဘူလာဂျီက သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းမှာပါ”

ဘာဝတ်မည်ဆိုသည်မှာ အမျိုးသမီးရဲဘော်၏ လွတ်လပ်ခွင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ညှပ်ရိုးလေးများကို အခြားသူများအား မမြင်စေချင်သော်လည်း ရှန်မော့အာကိုယ်တိုင် နှစ်သက်နေသရွေ့ ဖုမင်ဇယ်အနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အကြောင်းမရှိဟု ယူဆလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဂါဝန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပသည်ကိုတော့ ငြင်းလို့မရပေ။

ရှောင်လျန်လျန်လေးမှာ အမေဖြစ်သူထံသို့ အတင်းတိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ "အာ... မေမေ.. ပေါင်ပေါင်.. ချီချီ”

သို့သော် အဖေဖြစ်သူမှာ သစ်သားတိုင်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသဖြင့် ကလေးငယ်က အဖေဖြစ်သူကို မော့ကြည့်ကာ ကန့်ကွက်လေသည်။ "အာ... ဖေဖေ.. အာ... မေမေ.. ပေါင်ပေါင်.. အာ... မေမေ.. ချီချီ”

ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ 'ကလေးဘာသာစကား' ကြောင့် ရယ်မောသွားခဲ့ရသည်။ "ပေါင်ပေါင်.. သမီးက ပေါင်ပေါင်လို့ ပြောတဲ့အခါကျရင် ဘာလို့ အာ လို့ မထည့်တာလဲ။ သမီးက မေမေလို့ ခေါ်ရမယ်လေ၊ အာ မေမေ လို့ မခေါ်ဘဲ မေမေ လို့ ခေါ်ရင် မေမေက ချီမယ်”

ရှောင်လျန်လျန်: "အာ... မေမေ”

ရှန်မော့အာသည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဖုမင်ဇယ်က သမီးကို ပွေ့ချီကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲမှ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ အမေဖြစ်သူ အပွေ့အချီကိုသာ လိုချင်သော ရှောင်လျန်လျန်လေးမှာ သူ့ကိုယ်လုံးလေးကို အတင်းလှုပ်ယမ်းနေတော့သည်။ "အာ... ဖေဖေ.. အာ... မေမေ—"

ဖုမင်ဇယ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျှတစွာ ပြောလိုက်၏။ "မေမေက ပြောတယ်၊ သမီး မေမေလို့ ခေါ်တတ်တဲ့အခါမှ ချီမယ်တဲ့”

ရှောင်လျန်လျန်၏ မျက်လုံးကြီးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး လက်ဖဝါးလေးက ဖုမင်ဇယ်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်သို့ ဖျန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။ "မေမေ.. ချီချီ”

ဖုမင်ဇယ်မှာ အံ့ဩသွားကာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ ကလေးငယ်မှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ရှာသော်လည်း အမေဖြစ်သူကို မတွေ့တော့သဖြင့် အဖေဖြစ်သူကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ပြောနေတော့သည်။ "မေမေ.. ချီချီ”

ဖုမင်ဇယ်က ပြုံးလိုက်၏။ "အခုမှ မေမေလို့ ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး။ မေမေက အပြင်သွားပြီ။ ပြန်လာတဲ့အခါကျမှ ထပ်ခေါ်ပေါ့၊ သမီးရဲ့မေမေက သေချာပေါက် အရမ်းဝမ်းသာသွားလိမ့်မယ်”

သူက ကလေးကို စလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ဖေဖေလို့ ခေါ်လိုက်လေ၊ ဖေဖေက သမီးကို ခေါ်ပြီး မေမေ့ကို သွားရှာပေးမယ်”

ရှောင်လျန်လျန်က အဖေဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၇၊ ၈ ပုံခန့် တူညီနေသော မျက်နှာနှစ်ခုမှာ နီးကပ်နေပြီး အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အတန်ကြာမှ ကလေးငယ်က အော်လိုက်တော့သည်။ "အာ... ဖေဖေ”

ဖုမင်ဇယ်မှာတော့ တကယ့်ကို ဘာမှပြောစရာမရှိအောင် ဖြစ်သွားလေတော့၏။

...