အခန်း (၁၄၉-၁၅၀)

အပိုင်း (၁၄၉)

ခရီးစဉ်အစီအစဉ်အရ လူတိုင်းကို အထင်ကရနေရာများသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်တော့ နေရာအများစုကို ကားပေါ်မှသာ ဖြတ်သွားခဲ့ကြသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် တရုတ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များသည် အထင်ကရနေရာများကို ကြည့်ရှုရန် အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိကြချေ။ ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူတို့၏ မိခင်နိုင်ငံ လက်ရှိအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကပင် သူတို့၏ ရင်တွင်း၌ လေးနက်သော ခံစားချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်နေသည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးနီးပါး တိတ်ဆိတ်စွာပင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ "ရှုခင်းလှသော နေရာ" တစ်ခုကို ဖြတ်သွားတိုင်း ရှန်မော့အာက အတိုချုပ် ရှင်းပြပေးလေ့ရှိပြီး သူက တစ်ခါမှ ပြန်လည်မပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူမကို ဆက်မပြောရန်လည်း မတားဆီးခဲ့ချေ။

အဘိုးကြီး၏ စရိုက်အရ သူသာ အမှန်တကယ် နားမထောင်ချင်ပါက သူမကို ပါးစပ်ပိတ်ထားရန် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောဆိုခဲ့လိမ့်မည်။

ရှန်မော့အာကလည်း စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း မရှိဘဲ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ကြိုကြားကြိုကြား ဆက်ရှင်းပြနေခဲ့သည်။ မောက်ချွေ့မေသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း ရှန်မော့အာက မမောနိုင်မပန်းနိုင် ဆက်လက်ပြောဆိုနေခြင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ လေးစားအားကျမှုမှာ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့လေသည်။

အမှတ်(၁၆၁) အထက်တန်းကျောင်းကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် ၎င်းမှာ မူလက မြို့တော် အမှတ်(၁) အမျိုးသမီး အထက်တန်းကျောင်း ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ရှန်မော့အာက အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အဘိုးကြီးက ရုတ်တရက် စကားစပြောလာခဲ့သည်။ "တစ်ချိန်တုန်းက ငါလည်း မြို့တော်ကို လာဖို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်"

ရှန်မော့အာက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပုံမှန်စကားပြောသည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒါဆို ဘာလို့ မလာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

အဘိုးကြီးက ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက ပြန်လည်ဖြေကြားတော့မည် မဟုတ်ဟု ရှန်မော့အာ ထင်မှတ်လိုက်ချိန်မှာပင် သူက စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည်။ "ဘဝဆိုတာ အဲဒီလိုပါပဲလေ"

သူက ရုတ်တရက် ရှန်မော့အာဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ "စီးပွားရေးနဲ့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနက ငါ့ကို ကူညီဖို့ မင်းတို့ကို တာဝန်ချထားတာပဲ။ ငါ တခြားအကူအညီ ဘာမှမလိုဘူး။ လူတစ်ယောက်ကိုတော့ ရှာချင်တယ်။ သူက တစ်ချိန်တုန်းက မြို့တော် အမှတ်(၁) အမျိုးသမီး အထက်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ နာမည်က လင်ယွီဖေး တဲ့"

ရှန်မော့အာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် စုံစမ်းပေးပါ့မယ်"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ရှန်မော့အာကို ခဏလောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။ မျက်လုံးထောင့်ရှိ နက်ရှိုင်းသော အရစ်များက ပိုမိုပေါ်လွင်လာပြီး သူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ တစ်ယောက်က အပ်ဖျားလေးလို ထက်မြက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အုတ်ခဲလို တုံးအတယ်"

မောက်ချွေ့မေ : "???"

သူမက သူ့ကို နာကျင်သွားသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တုံးအသွားရတာလဲ။ အဘိုးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး ကားပေါ်ကနေ ကန်ချခံရမှာကို ကြောက်လို့ပါဆို။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။ "မိန်းကလေး၊ မင်းကို ငါ မြင်ဖူးသလိုပဲ"

ရှန်မော့အာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ "ကျွန်မတို့ တွေ့တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတာ ကျွန်မ သေချာပေါက် ပြောရဲပါတယ်"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက သူမကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ နိုင်ငံထဲကို မပြန်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ။ ငါ နောက်ဆုံး ပြန်လာတုန်းက မင်း မမွေးသေးဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ မင်းကို ငါ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးနိုင်မှာလဲ"

ရှန်မော့အာက လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲဒါက ကျွန်မ ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲလေ"

ချွေ့ကျန့်ကျုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အသံထွက်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငါတို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးဆိုရင် မင်းနဲ့ တူတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်ဖူးတာ ဖြစ်ရမယ်။ လူတွေက ရုပ်ချင်းဆင်တတ်ပါတယ်။ ဘာမှ ဆန်းကြယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး"

ရှန်မော့အာ ဘာမှပြောစရာမလိုဘဲ သူဘာသာ အဖြေရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

သူတို့သည် မင်ယွမ်အပျက်အစီးများရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကားတန်းကြီး ရပ်တန့်သွားပြီး လူတိုင်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ချွေ့ကျန့်ကျုံးသည် သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့် စကားပြောရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာနှင့် မောက်ချွေ့မေတို့မှာ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်လိုသဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုမှ နေ၍သာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

မောက်ချွေ့မေက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "အစ်မရှန်၊ ကျွန်မက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် အရည်အချင်း မရှိတာလားဟင်"

ရှန်မော့အာက သူမကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မကို အစ်မ လို့ ခေါ်နေတယ် မဟုတ်လား။ အစ်မတစ်ယောက်က ကိုယ့်ညီမထက် အရည်အချင်း ပိုရှိနေတာ လုံးဝ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

မောက်ချွေ့မေ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားခဲ့၏။ "ဟုတ်တယ်! အစ်မရှန်က ကျွန်မထက် နည်းနည်းလေး သာတာမဟုတ်ဘူး၊ အများကြီး သာတာ။ အဲဒါက လုံးဝ ပုံမှန်ပဲလေ"

ဘာပဲပြောပြော ဤသူမှာ ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံကို ဘာမှမရှိသည့် အခြေအနေမှ စတင်တည်ထောင်ခဲ့သူပင်။

မောက်ချွေ့မေ၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသဖြင့် သူမတွင် သုံးစွဲနိုင်သော ငွေကြေး အလုံအလောက် ရှိလေသည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက သူမသည် ရာသီတိုင်းတွင် အဝတ်အစားသစ်များ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှန်းကျန့်သို့ပင် အဝတ်အစားအချို့ ပို့ပေးခဲ့သေးသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ထုတ်ကုန်သစ်တိုင်းကို အလွန်နှစ်သက်သဘောကျလေသည်။

လူတစ်ယောက်က အဝတ်အစားများကို ဤမျှလှပအောင် မည်သို့များ ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်ပါသနည်း။ ဟွာချိုက်မှ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်တိုင်း မောက်ချွေ့မေသည် သူမကိုယ်သူမ ပိုမိုလှပလာပြီး ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လျိုယင်းရွှမ်းထံမှ ရှန်မော့အာအကြောင်းကို မတော်တဆ သိရှိသွားပြီးနောက် သူမက ရှန်မော့အာကို အလွန်အမင်း လေးစားအားကျသွားတော့သည်။

အဘိုးကြီး ချွေ့ကျန့်ကျုံး အဝေးတစ်နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်မော့အာက မောက်ချွေ့မေကို သတိပေးလိုက်သည်။ "အဘိုးချွေ့က အပြောအဆို ကြမ်းပေမယ့် စိတ်သဘောထား ကောင်းပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ပွင့်လင်းလွန်းတဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ နည်းနည်း မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်စကားတွေကို မကြောက်ပါနဲ့။ တကယ်တော့ သူက သေချာနားထောင်ပေးတတ်ပါတယ်"

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ နောက်ပိုင်းခရီးစဉ်တွေအတွက် ရှင်းပြပေးဖို့ တာဝန်ကို ရှင့်ကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်တော့မယ်"

မောက်ချွေ့မေ : "..."

လျိုယင်းရွှမ်းက ရုတ်တရက် ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ အဘိုးကြီးက အပေါင်းအသင်းဆံ့မယ့် ပုံမပေါ်ဘူးနော်"

ရှန်မော့အာ ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူမကတော့ အခြားတစ်မျိုး တွေးနေမိသည်။ အဘိုးချွေ့ကို ခက်ခဲသောသူဟု ထင်မြင်နေသူများမှာ တကယ်တမ်း ချဉ်းကပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော သူများနှင့် မတွေ့ဖူးသေး၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မောက်ချွေ့မေက မယုံကြည်နိုင်သော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "တကယ်တော့ သူက အဲဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး"

လျိုယင်းရွှမ်းက လှောင်ရယ်ရယ်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး မှန်တစ်ချပ်ရှာပြီး ကိုယ့်မျက်နှာကို သွားကြည့်လိုက်ပါဦး။ ရှင့်မျက်နှာအမူအရာက တော်တော်လေး အတင်းလုပ်ယူထားရတာ။ ပြီးတော့ မျက်လုံးတွေကလည်း နည်းနည်း နီနေတယ်။ ငိုတော့မလို ဖြစ်နေတာ အသိသာကြီးပဲ"

မောက်ချွေ့မေက ခေါင်းမာစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ကားမူးလို့ပါဆို"

လျိုယင်းရွှမ်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပြန်လည်မချေပတော့ဘဲ ရှန်မော့အာကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်အတန်းထဲက လင်ယီချင်းဆိုတဲ့ တစ်ယောက်က အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ ဒီတာဝန်ကို ရခဲ့တာ မဟုတ်လား။ သူ ဝန်ဆောင်မှုပေးနေတဲ့ လူက ဒီနိုင်ငံရပ်ခြားရောက် တရုတ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို စီစဉ်သူတဲ့။ ဟိုတယ်လုပ်ငန်း လုပ်တာဆိုတော့ တော်တော်လေး ချမ်းသာတယ်လို့ ကြားတယ်"

ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဤစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များအကြောင်းကို အသေးစိတ် စုံစမ်းသိရှိနိုင်စွမ်းရှိသော လျိုယင်းရွှမ်းကို ရှန်မော့အာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အံ့သြမိလေသည်။

လျိုယင်းရွှမ်း၏ အကြည့်များနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှန်မော့အာသည် လူအုပ်ထဲတွင် လင်ယီချင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အရှေ့တွင် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်သွယ်သွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေလေသည်။ ရှန်မော့အာ၏ မြင်ကွင်းမှနေ၍ ထိုအမျိုးသား၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ဝိုးတဝါးသာ မြင်တွေ့ရသည်။ သူ၏ နားထင်နှစ်ဖက်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ရှိနေသော်လည်း အဘိုးချွေ့ထက် အများကြီး ပိုငယ်ရွယ်ပုံရသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် အတော်လေး ဖော်ရွေပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လင်ယီချင်း ရှိနေခြင်းက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပုံ မပေါ်ချေ။ ထို့အပြင် သူမ အထီးကျန်မနေစေရန် သို့မဟုတ် အနေရမခက်စေရန်အတွက် တစ်ခါတစ်ရံ သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ စကားပြောဆိုပေးလေသည်။

လျိုယင်းရွှမ်းက ခဏမ ကြည့်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်အရည်အချင်းထက် ကိုယ်ဘယ်သူ့ကို သိသလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးတာပဲ" ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူမက ထပ်ပြောလိုက်၏။ "အို... ဟုတ်သားပဲ။ ရှင် ဝန်ဆောင်မှုပေးနေတဲ့ အဘိုးချွေ့ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်က အထည်ချုပ်လုပ်ငန်း လုပ်တယ်လို့ ကြားတယ်။ စက်ရုံမှူးရှန်၊ ရှင်တို့က လုပ်ငန်းတူတွေပဲ"

နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် တရုတ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များသည် မင်ယွမ်အပျက်အစီးများရှေ့တွင် အမှတ်တရ အဖွဲ့လိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဆံပင်ဖြူနေပြီဖြစ်သော သက်ကြီးရွယ်အို အများအပြားမှာ မျက်ရည်များကို သုတ်နေကြရ၏။

လျိုယင်းရွှမ်းက ရှန်မော့အာကို ထပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်ပြန်သည်။ "ဒီခရီးစဉ်ကို စီစဉ်တဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနက လူတွေက တော်တော် ပါးနပ်တာပဲ။ သူတို့ကို ဒီနေရာကို အရင်ဆုံးခေါ်လာပြီး ငါတို့ရဲ့ အတိတ်က အရှက်ရစရာတွေကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့ ဆိုတဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် ထက်သန်စေမယ့် ဟောပြောချက်မျိုး ပေးတာဆိုတော့ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ဆယ်စုနှစ်ချီ နေလာခဲ့တဲ့ ဒီအဘိုးအဘွားတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ။ အခုဆိုရင် သူတို့ ခေါင်းထဲမှာ စက်မှုလုပ်ငန်းကနေတစ်ဆင့် နိုင်ငံကို ကယ်တင်မယ် ၊ စက်မှုလုပ်ငန်းကနေတစ်ဆင့် နိုင်ငံကို ပြန်လည်နိုးကြားစေမယ် ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး နိုင်ငံတော် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် သူတို့အိတ်ကပ်တွေကို ပြောင်စင်သွားတဲ့အထိ ထုတ်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေလောက်ပြီ"

ရှန်မော့အာ : "..."

ထိုစကားများမှာ အမှန်တရား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်ကောင်း ပါဝင်နိုင်သော်လည်း သူမပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ ဘာကြောင့် သည်လောက် ထူးဆန်းနေရသနည်း။

မင်ယွမ်အပျက်အစီးများသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီးနောက် ကားတန်းကြီးသည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ကျန်းကော်ဟိုတယ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ကားထဲတွင် ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘဲ အနေရခက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး လွှမ်းမိုးနေလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှန်မော့အာ၏ အားပေးတိုက်တွန်းသော အကြည့်များကြောင့် မောက်ချွေ့မေက ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဟိုဘက်မှာ... အဲဒါ တံတားတစ်စင်းပါ..."

အဘိုးကြီး ချွေ့ကျန့်ကျုံးက သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အနောက်တွင် ရှန်မော့အာက လက်အုပ်ချီကာ "ကျေးဇူးပြုတော့ပါ" ဟု အသံတိတ် ပြောဆိုနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့သာ ပြန်လှည့်သွားလေတော့သည်။

အဘိုးကြီး ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ပြန်လည်မအော်ဟစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မောက်ချွေ့မေ၏ အာရုံကြောများ ပြေလျော့သွားပြီး သူမ၏ စကားများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ချောမွေ့လာခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းကော်ဟိုတယ်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ ကားပေါ်မှ ဆင်းခါနီးတွင် အဘိုးကြီး ချွေ့ကျန့်ကျုံးက မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကို ပြောဆိုခဲ့သည်။ "မင်းတို့ ဒီကို ရောက်နေတာ အင်္ဂလိပ်စာ လေ့ကျင့်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ တရုတ်လို ဆက်သွယ်ပြောဆိုတဲ့ စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ဆိုတာ မင်းတို့ကျောင်းက သိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မောက်ချွေ့မေ၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားခဲ့၏။ သူမ ပါးစပ်ဟလိုက် ပိတ်လိုက် အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောချလိုက်သည်။ "ကျောင်းက ကျွန်မတို့ကို အဘိုးကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ ဒီကို လွှတ်လိုက်တာပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်က အဘိုးကို ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေဖို့ပါ။ အင်္ဂလိပ်လိုဖြစ်ဖြစ်၊ တရုတ်လိုဖြစ်ဖြစ်၊ ကြောင်မည်းဖြစ်ဖြစ် ကြောင်ဖြူဖြစ်ဖြစ် ကြွက်ခုတ်နိုင်သရွေ့ အဲဒါ ကြောင်ကောင်းပါပဲ"

ထူးထူးခြားခြားပင် အဘိုးကြီး ချွေ့ကျန့်ကျုံးမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။

ညစာစားချိန်တွင် ရှန်မော့အာနှင့် မောက်ချွေ့မေတို့ အတူလိုက်ပါသွားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ အဘိုးကြီး ချွေ့ကျန့်ကျုံးက လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဘူဖေးပုံစံဖြစ်ပြီး လူတိုင်းအတွက် သင့်လျော်သော တရုတ်နှင့် အနောက်တိုင်း အစားအစာ နှစ်မျိုးစလုံးကို တည်ခင်းထားလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူကြဘူးလေ။ တချို့က အိမ်နဲ့ကင်းကွာနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီဖြစ်လို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ အရသာတွေကို တမ်းတနေဆဲဖြစ်ပြီး တချို့ကတော့ အမေရိကန် အစားအစာတွေကို အသားကျနေပြီပေါ့။

အဘိုးကြီး ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ဘဲသွေးခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ယူကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် အခြားတစ်ယောက်က သူ၏ အစားအစာနှင့်အတူ အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ ထိုသူမှာ သူတို့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို စီစဉ်သူ စုကျင်းနျန် ပင်။

စုကျင်းနျန်၏ လင်ပန်းပေါ်တွင်တော့ အဘိုးကြီး ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ ကြည်လင်နေသော ဟင်းရည်ကျဲလေးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည့် အရည်ပျစ်ပျစ်နှင့် အနံ့မွှေးကြိုင်နေသော ဓားလှီးခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန် ရှိနေလေသည်။

"လူရှာတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့ကို ကျွန်တော် ထပ်မေးကြည့်လိုက်တယ်" စုကျင်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အရင်က ပို့ပေးထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအပေါ် အခြေခံပြီး သူတို့ စတင်စုံစမ်းနေပြီလို့ ပြောတယ်။ မကြာခင် တိုးတက်မှုတွေ ရှိလာမှာပါ။ ခင်ဗျား ရှာနေတဲ့သူကို ရှာဖို့ သိပ်မခက်လောက်ပါဘူး။ မြို့တော် အမှတ်(၁) အမျိုးသမီး အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း သိမ်းဆည်းထားတယ်လို့ ကြားတယ်"

ခေါက်ဆွဲပန်းကန်မှ ရေနွေးငွေ့များက သူ့မျက်မှန်ကို အခိုးအငွေ့များ ရိုက်ခတ်သွားစေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ချေ။ သူက ခေါက်ဆွဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် သေချာစွာ စားသောက်နေလေသည်။

....

အပိုင်း (၁၅၀)

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက သူ၏ ဘဲသွေးခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသောက်နေလေသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူက ထိုအရသာကို သိပ်မနှစ်သက်တော့သော်လည်း ၎င်းက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အမေ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သော ဟင်းရည်ကို အမှတ်ရစေလေသည်။

သူက တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် ကုန်အောင် စားသောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်တော့ စုကျင်းနျန်မှာ စားပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အနီးအနားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က စုကျင်းနျန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် သူက ခပ်မြန်မြန် နှုတ်ဆက်ကာ ထိုနေရာသို့ ထွက်သွားလေသည်။

ထွက်ခွာသွားသော စုကျင်းနျန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ "အဲဒီ မိန်းကလေးရဲ့ ရုပ်ရည်က ဘာလို့ ရင်းနှီးနေရတာလဲ ဆိုတာ မဆန်းပါဘူး။ သူရဲ့ မျက်နှာပေါက်က စုကျင်းနျန်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူနေတာပဲ"

စုကျင်းနျန်သည်လည်း လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေကြောင်း သတိရလိုက်မိသဖြင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ၎င်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် မေးကြည့်ရုံမျှဖြင့်တော့ အရှုံးမရှိနိုင်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

သူက စုကျင်းနျန်ကို ချက်ချင်း ပြောပြချင်သော်လည်း ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့မှ လူများက သူ့ကို ဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်မှပဲ ပြောပြတော့မယ်။

ထိုသို့တွေးကာ ချွေ့ကျန့်ကျုံးက နောက်မှ လိုက်မသွားတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် စုကျင်းနျန်က ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့ ဝန်ထမ်းများနောက်မှ လိုက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူ့ကို စာရွက်တစ်ရွက် ကမ်းပေးလာ၏။

"မစ္စတာစု၊ အထူးကျွမ်းကျင်အဖွဲ့တွေနဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီအချိန်တုန်းက ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့နဲ့အတူ ထွက်ပြေးခဲ့တဲ့ ကျန်းပြည်နယ်က ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးမှာ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ သူမ ပြောတာကတော့ ခင်ဗျားတို့ ကွဲကွာသွားပြီးနောက်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ညီမ စုကျင်းရှို့က သူတို့နဲ့အတူ အချိန်အတန်ကြာ ဆက်ပြီး ခရီးသွားခဲ့ပါသေးတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကလေး ဖျားနာသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူက အဖွဲ့ထဲကနေ နေရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ တခြားလူတွေနဲ့အတူ တောင်ဘက်ကို ဆက်သွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ စီချွမ် ဒါမှမဟုတ် နန်ပြည်နယ်ကို ဖြစ်နိုင်တယ်လို့လည်း ပြောပါတယ်"

ထိုစာရွက်ထဲတွင် သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော လူထံမှ လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည့် အချက်အလက်များ ပါဝင်သည်။ အဖွဲ့ထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သူများ၏ အမည်များ၊ အတ္ထုပ္ပတ္တိ အကျဉ်းချုပ်များနှင့် ထိုအချိန်က စုကျင်းရှို့ ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစားများ၏ ဖော်ပြချက်များ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤလူ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။

စာရွက်ကို ကိုင်ထားစဉ် စုကျင်းနျန်၏ လက်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများက ဝန်ထမ်း၏အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းက စိတ်သက်သာရာရစေမည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒီစာရင်းထဲမှာ ပါတဲ့ လူတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ခြေရာခံနေပါတယ်။ နှစ်ယောက်ကိုတော့ ရှာတွေ့ထားပြီးပါပြီ။ စိတ်ချပါ မစ္စတာစု၊ ခင်ဗျားရဲ့ ညီမကို ရှာတွေ့ဖို့ ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သမျှ အကုန် ကူညီပေးသွားမှာပါ"

စုကျင်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

နောက်တစ်နေ့ မနက်စာစာစားချိန်တွင် ချွေ့ကျန့်ကျုံးသည် စုကျင်းနျန်နှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ပြန်သည်။ သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေမှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ "ဒီနေ့ မင်း စိတ်ဓာတ်တွေ နည်းနည်း ပိုတက်ကြွနေသလိုပဲ"

စုကျင်းနျန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ညီမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းရလို့ပါ။ သူမက စီချွမ် ဒါမှမဟုတ် နန်ပြည်နယ်မှာ ရှိနေနိုင်တယ်တဲ့"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "အဲဒီလောက် မြန်မြန်ကြီးလား"

စုကျင်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ကံကောင်းသွားတာပါ"

သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော လူ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး သည်လောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် အတူခရီးသွားခဲ့သူများ၏ အမည်များကိုပင် မှတ်မိနေသေးသည်။ ယမန်နေ့ ညနက်ပိုင်းက ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့မှ ဖုန်းဆက်ကာ စာရင်းထဲမှ လူတစ်ဦးကို စီချွမ်တွင် ရှာတွေ့ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားလာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက နောက်ထပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးလိမ့်မည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်၏။ "ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကောင်းတာပဲ"

ထို့နောက် စုကျင်းနျန်က မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ရှာနေတဲ့ ရဲဘော်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ"

ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ မျက်နှာက ညှိုးကျသွားပြီး "ကံမကောင်းဘူး" ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

စုကျင်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ "ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မြို့တော် အမှတ်(၁) အမျိုးသမီး အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက အပြည့်အစုံ ရှိနေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ပေးခဲ့တဲ့ လိပ်စာက နိုင်ငံတော် မတည်ထောင်ခင်လေးမှာပဲ မီးလောင်ကျွမ်းသွားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားတာလေ။ လူတော်တော်များများ သေဆုံးခဲ့ပြီး တချို့ အလောင်းတွေဆို ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်းတောင် ခွဲခြားလို့ မရခဲ့ဘူး"

ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းစနစ်ကို ၁၉၅၁ ခုနှစ်ရောက်မှသာ အပြည့်အဝ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော် တည်ထောင်သည့် ကာလဝန်းကျင်သည် မှတ်တမ်းမှတ်ရာများ သိမ်းဆည်းရန်အတွက် အရှုပ်ထွေးဆုံး ကာလဖြစ်ခဲ့သည်။ လမ်းများတစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးခံရပြီး တချို့က သေဆုံး၊ တချို့က ကွဲကွာသွားသဖြင့် ရှာဖွေမှုများ စတင်ရန် ရှင်းလင်းသော အစမှတ်ပင် မရှိခဲ့ချေ။

ယမန်နေ့ညက သတင်းရရှိပြီးကတည်းက ချွေ့ကျန့်ကျုံးသည် ရင်ထဲတွင် လေးလံနေခဲ့သည်။

သူ မတွေးဝံ့သော နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ မီးလောင်မှုထဲမှာ သေဆုံးသွားသူတွေထဲက...

သူက ထိုအတွေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ "သွားကြစို့"

ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးသာ လူရှာနေကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦး၏ အခြေအနေကို တစ်ဦးက ကောင်းစွာ နားလည်ကြလေသည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ အခြေအနေမှာ ရိုးရှင်းမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သည်လောက် ကွေ့ကောက်နေမည်ဟု မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ သူ၏ ရှာဖွေမှုမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သဲလွန်စအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဘဝဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။

ယနေ့ အစီအစဉ်တွင် မြို့တော်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံအချို့သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ပါဝင်သည်။

ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် မြို့တော်တွင် ၄ရက်သာ နေထိုင်ပြီးနောက် ရှန်းကျန့်သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မြို့တော် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗျူရိုက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်မှာ သဘာဝပင်။

ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးက အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်ကို ရှန်မော့အာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ထုံးစံအတိုင်း မောက်ချွေ့မေနှင့် စကားစမြည် ပြောနေလိုက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရှုခင်းများနှင့် အထင်ကရနေရာများကို တစ်ခါတစ်ရံ ညွှန်ပြနေလိုက်သည်။ ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် ပြီးခဲ့သောနှစ်က ၎င်း၏ ရောင်းအားမှာ နှစ်ဆနီးပါး တက်လာခဲ့ကြောင်း သူမက အမှတ်တမဲ့ ပြောပြလိုက်သည်။

သူတို့၏ အဆက်မပြတ် စကားပြောသံများကြားတွင် ချွေ့ကျန့်ကျုံးသည် သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော စိတ်အခြေအနေများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မျက်ခွံကို ပင့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ခနဲ့လိုက်၏။ "ဘာသာပြန်ဖို့နဲ့ သင်ယူဖို့က မင်းတို့ရဲ့ အဓိကတာဝန်တွေ မဟုတ်ဘဲ အရောင်းမြှင့်တင်ရေးလုပ်ဖို့က အဓိကတာဝန် ဖြစ်နေပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရောင်းစွမ်းရည်က နိုင်ငံရပ်ခြားက လူတွေထက် အများကြီး ညံ့သေးတယ်"

သူ၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားကို ရှန်မော့အာက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ ယင်းအစား သူမက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်၏။ "ရဲဘော်ချွေ့၊ ဒါဆိုရင် နိုင်ငံရပ်ခြားက အရောင်းသမားတွေက သူတို့ရဲ့ အရောင်းမြှင့်တင်ရေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ကြလဲဆိုတာ ရှင်က ကျွန်မတို့ကို ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက မျက်လုံးပြူးပြလိုက်သည်။ "ငါက ဘာလို့ မင်းတို့ကို ပြောပြရမှာလဲ"

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက နိုင်ငံရပ်ခြားက လူတွေထက် အများကြီး နောက်ကျနေတယ်လို့ ရှင်ပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင်က ဥပမာတွေ မပေးဘူးဆိုရင် ရှင်ပြောတာ မှန်၊ မမှန် ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။ လူတော်တော်များများက အမေရိကတိုက်က ဟွာကော်နိုင်ငံထက် အများကြီး ပိုဖွံ့ဖြိုးတယ်၊ တောင်နဲ့မြောက်လို ကွာခြားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မယုံပါဘူး။ တစ်နေ့နေ့ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် မမြင်ရသရွေ့တော့ ဟွာကော်နိုင်ငံက ပိုကောင်းတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ အမြဲတွေးနေမှာပဲ"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ "မင်း ဘာယုံယုံ အရေးမကြီးပါဘူး။ ကွာဟချက်ဆိုတာက အရှိတရားတစ်ခုပဲ"

အဘိုးကြီးသည် သူမ၏ စကားများကြောင့် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ မိန်းကလေးက သူ့ကို ဆွပေးနေမှန်း သိသော်လည်း သူက မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဥပမာတွေလား။ အများကြီးပဲ ရှိတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူတို့က မင်းလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောဘူး။ အကောင်းဆုံး အရောင်းပညာဆိုတာ လူတွေ သတိမထားမိတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ..."

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေတော့သည်။ သူ ဥပမာတစ်ခု ပြောပြီးတိုင်း ရှန်မော့အာက အမှတ်တမဲ့ စကားအနည်းငယ် ဝင်ပြောကာ သူ့ကို နောက်ထပ် ဥပမာတစ်ခု ထပ်ပေးလာအောင် ဆွပေးနေလေသည်။ ကားက မြို့တော် အမှတ်(၁) စက်ကိရိယာစက်ရုံ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်သွားချိန်မှသာ သူ စကားတွေ အများကြီး ပြောလိုက်မိသဖြင့် ပါးစပ်ပင် ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ကျမှ သတိပြုမိသွားတော့သည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံး မသိခဲ့သောအရာမှာ ကားမောင်းသူက နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပြီး အဘိုးကြီး၏ စကားပြောစွမ်းရည်မှာ အလွန်အထင်ကြီးစရာ ကောင်းကြောင်း၊ သူ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေသည်မှာ မဆန်းကြောင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေခဲ့ခြင်းပင်။

"မင်းလို ကျောင်းသူတစ်ယောက်က ဒီကိစ္စတွေကို သင်ယူပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ" ချွေ့ကျန့်ကျုံးက မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာ စကားမပြောနိုင်မီ မောက်ချွေ့မေက အရင် ဝင်ပြောလိုက်၏။ "မစ္စတာချွေ့၊ ရှင် မသိသေးလို့ပါ။ အစ်မရှန်က ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ စက်ရုံမှူးလေ။ ဟွာချိုက်က မြို့တော်မှာ အခေတ်မီဆုံးနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အမြင့်ဆုံး အထည်ချုပ်စက်ရုံပဲ"

ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူက အမြန်ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "ဪ... ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ရဲ့ စစ်ဆေးရေးစာရင်းထဲမှာတောင် မပါတဲ့ ဒီ အမြတ်အများဆုံး စက်ရုံလား"

ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ ခရီးစဉ်ကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီး သွားရောက်လည်ပတ်ရမည့် စက်ရုံအားလုံးကို အစီအစဉ်တွင် စာရင်းပြုစုထားသည်။ ချွေ့ကျန့်ကျုံးက မည်သည့်စက်ရုံများ "စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်သည်" ကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားလေသည်။

အခြားစက်ရုံများကို သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း အထည်ချုပ်စက်ရုံများကိုတော့ သူ အထူးတလည် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံကတော့ သေချာပေါက် ထိုအထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ချေ။

မောက်ချွေ့မေတွင် သာမန်စရိုက်မျိုး ရှိသည်။ အချိန်အများစုတွင် ကြောက်ရွံ့တတ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ရန်စလာပါက ကြောက်ရွံ့ခြင်း ကင်းမဲ့သွားတတ်လေသည်။ ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူမက ချက်ချင်း ပြန်ချေပလိုက်၏။ "အိမ်စာ မလုပ်ထားရင် စကားမပြောပါနဲ့။ ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံက မကောင်းလို့ စာရင်းထဲမှာ မပါတာ မဟုတ်ဘူး။ နန်ပြည်နယ်က စုပေါင်းလုပ်ကိုင်တဲ့ ဒေသခံလုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဒါကြောင့် မြို့တော်က သူ့ကို စစ်ဆေးရေးစာရင်းထဲမှာ မထည့်ထားတာ"

ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ လက်ရှိ စီးပွားရေးစနစ်ကို လေ့လာထားသော ချွေ့ကျန့်ကျုံးက လူထုအခြေပြုလုပ်ငန်းဆိုသည်မှာ မည်သို့သောအရာ ဖြစ်သည်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်ထားသည်။ ထိုသို့သော အလုပ်ရုံပုံစံ စက်ရုံငယ်များမှာ စစ်ဆေးရန်ပင် မထိုက်တန်ကြောင်း သူ ပြန်လည်ချေပချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မိန်းကလေး၏ နီရဲနေသော မျက်နှာနှင့် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ သူ့စကားများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူသာ မိန်းကလေးကို ငိုအောင် လုပ်လိုက်လျှင် လူကြီးက ကလေးကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟုသာ ထင်မြင်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက အချိုးမပြေစွာဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။ "နန်ပြည်နယ်က စုပေါင်းလုပ်ကိုင်တဲ့ ဒေသခံလုပ်ငန်းတစ်ခုဆိုရင် ဘာလို့ မြို့တော်မှာ လည်ပတ်နေတာလဲ"

ဤမေးခွန်းက သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးလှုပ်ရှားမှုများကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး အထူးသဖြင့် နိုင်ငံတော်က ရောင်းချမှုနှင့် ဖြန့်ဖြူးမှုများကို စီမံခန့်ခွဲသော ယခင်နှစ်များက စီမံကိန်းစီးပွားရေးစနစ်အောက်တွင် ဖြစ်သည်။ လူထုအခြေပြုလုပ်ငန်းများမှာ များသောအားဖြင့် ဒေသတွင်းကိုသာ အခြေခံပြီး အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများ တိုးချဲ့ရန်နှင့် ဒေသန္တရ စီးပွားရေးကို မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်လေ့ရှိသည်။

မောက်ချွေ့မေက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစ်မရှန်က မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့လို့လေ။ သူက ဟွာချိုက်ကို မြို့တော်မှာ အစကနေ စတင်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အလုပ်ရုံငယ်လေးဘဝကနေ ဝန်ထမ်း ၇၀၀၊ ၈၀၀ လောက်ရှိတဲ့ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ၃ နှစ်အတွင်းမှာ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့တာ"

ဝန်ထမ်း ၇၀၀၊ ၈၀၀ ဆိုသည်မှာ "လုပ်ငန်းကြီး" တစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုရန် မလုံလောက်ကြောင်း ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း အလုပ်ရုံငယ်လေးမှ ထိုအရွယ်အစားအထိ ၃ နှစ်အတွင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင် အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေသည်တော့ အမှန်ပင်။

သေချာသည်မှာတော့ ၎င်းသည် ရှန်မော့အာ တစ်ဦးတည်း၏ အောင်မြင်မှုဖြစ်သည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။ ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေအရ မူဝါဒဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့မှုများသာ ရှိပါက လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ချဲ့ထွင်ရန်ဆိုသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲလွန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

ရှန်မော့အာတွင် ခိုင်မာသော မိသားစု နောက်ခံတစ်ခု ရှိနိုင်သည်ဟု ချွေ့ကျန့်ကျုံး သံသယဝင်မိသည်။

သို့သော် ထိုအတွေးများကို သူ့စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်၏။

သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "တော်ပြီ၊ သွားကြစို့။ တခြားသူတွေ အကုန်လုံး ရှေ့ကို ရောက်နေကြပြီ။ တကယ်ပဲ မင်းတို့က ငါ့ကို ကူညီဖို့ လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ဖို့ လာတာလား"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလေသည်။

ရှန်မော့အာနှင့် မောက်ချွေ့မေတို့သည် အဘိုးကြီး၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားများကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမထားဘဲ လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။

ရှန်မော့အာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "ရှင်က ကျွန်မတို့ ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ အခြေအနေကို တော်တော်လေး သိနေတာပဲနော်"

မောက်ချွေ့မေကလည်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။ "အစ်မလျိုယင်းရွှမ်း အကုန်ပြောပြလာတဲ့အထိ ကျွန်မက ဂျီကျနေခဲ့တာလေ။ အစ်မရှန်၊ ကျွန်မက စီးပွားရေး လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စုံစမ်းချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သိချင်စိတ် သက်သက်ကြောင့်ပါ။ ရှင်က တကယ်ကို အရမ်းတော်တာပဲ။ ရှင်က ကျွန်မတို့ အမျိုးသမီးတွေအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ"

ရှန်မော့အာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

ဒီကလေးက တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

မနက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ ၃ခုသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် နောက်ထပ် ၂ခုသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ယနေ့အတွက် နောက်ဆုံးဖြစ်သော မြို့တော် အမှတ်(၂) အထည်ချုပ်စက်ရုံသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် သူတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ဆွေးနွေးနိုင်ရန်အတွက် ၂ နာရီ အချိန်ပေးခဲ့သည်။

မြို့တော် အမှတ်(၂) အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် အတော်လေး ကြီးမားသော အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုကို စီစဉ်ထားပြီး အနောက်တိုင်း ကော့တေးပါတီပုံစံမျိုး ဖန်တီးထားလေသည်။ သရေစာများနှင့် အချိုရည်များကို စားပွဲခုံအချို့ပေါ်တွင် တည်ခင်းထားသည်။ ထို့အပြင် အခန်း၏ ဘေးပတ်လည်တွင် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို အသုံးပြုကာ "ဆွေးနွေးရေး နယ်မြေ" များကိုလည်း သီးခြားစီ စီစဉ်ပေးထားလေသည်။

ခန်းမ၏ အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ရှန်မော့အာသည် ၎င်းမှာ လုံးဝ စည်းကမ်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် လျိုယင်းရွှမ်းက အနားသို့ တိုးလာပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ "မြို့တော် အမှတ်(၂) အထည်ချုပ်စက်ရုံက ဘယ်လို အမြင်မျိုး ရှိနေတာလဲ။ သူတို့က ဒီဆွေးနွေးပွဲကို ချိန်းဆိုပွဲလိုမျိုး ပြောင်းပစ်လိုက်တာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ရာသီအလိုက် ထုတ်ကုန်တွေက အကျည်းတန်နေတာ မဆန်းပါဘူး"

"..."

ရှန်မော့အာမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရလေသည်။

တကယ်ပါပဲ၊ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုနဲ့ မီးပုံးပျံတွေသာ ထည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဖွဲ့အစည်း အမျိုးမျိုးက နှစ်စဉ်ကျင်းပလေ့ရှိတဲ့ ချိန်းဆိုပွဲတွေနဲ့ ဘာမှ ကွာခြားတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

သူတို့က လျှို့ဝှက်ကြံစည်သူများကဲ့သို့ တီးတိုးစကားပြောနေကြစဉ် ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ သူတို့ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လာပြီး ရှန်မော့အာနှင့် မောက်ချွေ့မေတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့ အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ အဘိုးကြီးက မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့က ငါ့ကို ကူညီရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟိုမှာ ဘာသွားပုန်းနေတာလဲ... အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေနေတာလား"

အဘိုးကြီးသည် စိတ်သဘောထား ကောင်းသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ရန် အခွင့်အရေးကိုတော့ ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မခံချေ။

သူက သူတို့ကို အနောက်မှ လိုက်ပါစေပြီး အတွေ့အကြုံများ ရရှိစေချင်ကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားများဖြင့်သာ ပြောဆိုတတ်လေသည်။

ရှန်မော့အာက ပြုံးကာ အလိုက်သင့်ပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မတို့က ခဏလေး အနားယူနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးက မိသွားတာပေါ့"

ချွေ့ကျန့်ကျုံး : "..."

ရဲတင်းလိုက်တာ။

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ် အနီးအနားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဥက္ကဋ္ဌချွေ့၊ ခင်ဗျား ဒီဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို သဘောမကျဘူးဆိုရင် လူစားထိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုလို့ ရပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားကိုယ်စား ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့ကို ကျွန်တော် ပြောပေးပါ့မယ်။ သူတို့နဲ့ ကျွန်တော် တော်တော်လေး ရင်းနှီးပါတယ်။ ဒါ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက နိုင်ငံတော်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ အဝေးကြီးကနေ ပြန်လာတာဆိုတော့ ခင်ဗျားကို အကောင်းဆုံး ဝန်ဆောင်မှုတွေ ရရှိစေပြီး ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ရိုးသားမှုကို ခံစားစေချင်တာ သဘာဝပါပဲ။ ဒီခေတ် ကလေးတွေက ယုံကြည်လို့ မရပါဘူး။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ အလွယ်တကူ လဲလှယ်ပေးလို့ ရပါတယ်"

ထိုအသံမှာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေကြောင်း ရှန်မော့အာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထင်သည့်အတိုင်းပင် မြို့တော် အမှတ်(၅) အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ကောင်းယုံ ဖြစ်နေလေသည်။

မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ သူမက နားမလည်ဟန်ဆောင်ပြီး မေးလိုက်၏။ "စက်ရုံမှူးကောင်း၊ မြို့တော် အမှတ်(၅) အထည်ချုပ်စက်ရုံက စစ်ဆေးရေးစာရင်းမှာရော ဆွေးနွေးပွဲစာရင်းမှာရော မပါဘူးဆိုတော့ ရှင်က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲဆိုတာ မေးကြည့်လို့ ရမလား"

...