အခန်း (၁၅၃-၁၅၄)

အပိုင်း (၁၅၃)

မြို့တော်တွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စာချုပ်အချို့ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြသော်လည်း ပမာဏမှာ သိပ်မများလှချေ။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များသည် ပြည်တွင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သံသယများ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

အခြားသော နည်းပညာနှင့် စက်ပစ္စည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများနှင့် ပတ်သက်လို့တော့ သဘောတူညီချက် တစ်ခုမှ မရရှိခဲ့ပေ။

ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ အဓိက သွားရောက်မည့်နေရာမှာ တောင်ပိုင်း အထူးစီးပွားရေးဇုန်ဖြစ်ကြောင်းကို မြို့တော် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗျူရိုက ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သို့သော် သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို မရရှိခဲ့ခြင်းမှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့အလုပ်၏ အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဟိုတယ်၏ ပထမထပ်ရှိ ယာယီရုံးခန်းထဲတွင် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများသည် သူတို့၏ အလုပ်များကို အဆုံးသတ်နေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တော် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗျူရိုမှ ဝန်ထမ်းများကတော့ အတူတူ ထိုင်ကာ ညည်းတွားနေကြ၏။

ထိုစဉ် ရုံးခန်းတံခါး ခေါက်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ငယ်ရွယ်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မြို့တော် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗျူရိုမှ ရှောင်လော့က သူမကို နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များကို ကူညီပေးရန် တာဝန်ကျသော မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်မိသွားသည်။ သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးလိုက်၏။ "ရဲဘော်ရှန်၊ မင်း ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ရှန်မော့အာသည် ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပြုံးကာ လူတိုင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလေသည်။ "မင်္ဂလာပါ ရဲဘော်လော့၊ နိုင်ငံရပ်ခြားက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ စာချုပ်တွေကို စီးပွားရေးနဲ့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗျူရိုမှာ မှတ်တမ်းတင်ရမယ်လို့ ရှင် အရင်က ပြောခဲ့တာကို ကျွန်မ မှတ်မိလို့ပါ။ ကျွန်မ စာချုပ်တစ်ခု လာတင်တာပါ"

ရှောင်လော့က နားမလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ စာချုပ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့..."

သို့သော် သဘောတူညီချက် ရရှိပြီးသော စက်ရုံများမှ စာချုပ်များကို သူတို့ထံတွင် မှတ်တမ်းတင်ပြီး ဖြစ်နေသည်။

ရှန်မော့အာက သူမ ကိုင်ထားသော စာရွက်များကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ "ဒါက ရဲဘော် ချွေ့ကျန့်ကျုံးရဲ့ ကျန့်ကျုံးအဖွဲ့အစည်းနဲ့ ကျွန်မတို့ ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံတို့ကြားက စက်ပစ္စည်း လွှဲပြောင်းရေး စာချုပ်ပါ"

ထိုအခါ ယခင်က ထိုင်နေကြသော မြို့တော် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗျူရိုမှ အရာရှိများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထခုန်သွားကြသည်။ "ဘာ... မစ္စတာ ချွေ့ကျန့်ကျုံးက စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးလိုက်တယ် ဟုတ်လား"

"ဂျာမနီက အထည်ချုပ်စက်ပစ္စည်း တစ်သုတ်လား။ အမှတ်(၅) အထည်ချုပ်စက်ရုံက လိုချင်နေတဲ့ ဟာလား"

"အမှတ်(၅) အထည်ချုပ်စက်ရုံတင် မကဘူး။ တခြား နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ တော်တော်များများကလည်း အဲဒါကို လုနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ မစ္စတာချွေ့က စက်ပစ္စည်းတွေက အကန့်အသတ်ရှိပြီး နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံကြီးတွေကြားမှာ ခွဲဝေပေးရင် သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ လက်လျှော့သွားကြတာလေ။ အားလုံးက အမှတ်(၅) အထည်ချုပ်စက်ရုံ သေချာပေါက် ရမယ်လို့ ထင်ထားကြတာ၊ ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးသည် ကောင်းယုံကို စကားပြောခွင့်ပင် မပေးခဲ့ပေ။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များအကြား မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်မည်ကို စိုးရိမ်သော ဝန်ထမ်းများက ကောင်းယုံကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားခဲ့ကြသည်။

ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အဆိုပါ စက်ပစ္စည်းများကို နောက်ဆုံးတွင် ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံက ရရှိသွားခြင်းပင်။

ထိုအခါမှသာ မြို့တော် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗျူရိုမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိရသွားလေသည်။ "အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ စက်ရုံမှူးက..."

သူမသည် ငယ်ရွယ်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျောင်းသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်သေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သူမ၏ ပညာရေးက သူမကို အလုပ်များစေသောကြောင့် စက်ရုံ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုများကို ဒုတိယစက်ရုံမှူး ပိုင်ကျွင့်ဝမ်နှင့် အထွေထွေရေးရာဌာနမှ ဌာနမှူး ကျောက်ကျိန့်ဟွေးတို့က များသောအားဖြင့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလေ့ရှိသည်။ မြို့တော် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗျူရိုမှ အရာရှိများသည် ပိုင်ကျွင့်ဝမ်နှင့် ကျောက်ကျိန့်ဟွေးတို့ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြသော်လည်း ကောလာဟလ ထွက်နေသော အမျိုးသမီး စက်ရုံမှူးနှင့် ပတ်သက်လို့တော့ ဘာထင်မြင်ယူဆချက်မှ မရှိခဲ့ကြချေ။

"မင်းက စက်ရုံမှူးရှန် ဖြစ်ရမယ်" တစ်စုံတစ်ယောက်က လူတိုင်းတွေးနေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ စက်ရုံမှူးအနေနဲ့ စာချုပ်လာတင်တာပါ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး။ ကျွန်တော် အခုပဲ မှတ်တမ်းတင်ပြီး ဖိုင်တွဲပေးပါ့မယ်။ နောက်ဆက်တွဲ စက်ပစ္စည်း တင်သွင်းမှုနဲ့ ငွေပေးချေမှု လုပ်ငန်းစဉ်တွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်" ရှောင်လော့က ပြောလိုက်ပြီး စာချုပ်ကို အမြန်လှန်လှောကြည့်ကာ မှတ်တမ်းတင်ခြင်းကို အပြီးသတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူက အမှတ်တမဲ့ မေးလိုက်၏။ "ငွေပေးချေတာက အမေရိကန်ဒေါ်လာနဲ့လား။ နိုင်ငံခြားငွေလဲလှယ်တာက လိုအပ်နိုင်တယ်..."

စကားတစ်ဝက်တွင် သူက သူ့မေးခွန်းကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အို... မဟုတ်ဘူး... ဟွာကော်ငွေကြေး၊ ၃ နှစ် အရစ်ကျစနစ် ဟုတ်လား။ မစ္စတာချွေ့က တကယ်ပဲ... အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီစာချုပ်က မင်းအတွက် တော်တော်လေး အကျိုးရှိတာပဲ။ စက်ရုံမှူးရှန်က မစ္စတာချွေ့ရဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာလို့ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်။ မင်း သူ့နဲ့ အဆင်ပြေပြေ ရှိခဲ့ပုံရတယ်"

ရှောင်လော့က မှတ်တမ်းတင်နေစဉ် သူ့ဘာသာသူ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရုံးခန်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ စနစ်ထဲမှ ဖြစ်ပြီး စာချုပ်အသေးစိတ် အချက်အလက်များမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ သိလျှင်တောင်မှ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားမည် မဟုတ်ချေ။

အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ သူတို့တွင် ပြည်တွင်း လုပ်ငန်းခွဲဝေမှုများ ရှိပြီး ရှောင်လော့သည် ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ အဖွဲ့အတွက် တာဝန်ယူရသူ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။ သူ တာဝန်ယူရသော အဖွဲ့များသည် ယခင်က လက်ဗလာဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။ စာချုပ် တစ်ခုမှ မရရှိခဲ့သူမှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်သော်လည်း ဤအချည်းနှီးဖြစ်နေမှုကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူကတော့ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေဆဲ။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်။ သူ၏ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုသံများကို ကြားရသော သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ အားလုံးမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် တစ်ခုမှ မရသေးသော သူများမှာ သိသိသာသာပင် အားကျနေကြလေသည်။

ကံကောင်းလိုက်တာ။

ထပ်ပြောရရင် ဘယ်သူက ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ တွေးမိမှာလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ တစ်ခုကမှ စက်ပစ္စည်း အော်ဒါကို မရရှိခဲ့ဘဲ စုပေါင်းပိုင် လုပ်ငန်းတစ်ခုဆီ ရောက်သွားခဲ့တာပဲ။

စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနမှ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆံပင်တိုတိုနှင့် တိကျပြတ်သားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှန်မော့အာကို ပြုံးပြကာ သူမက သတိပေးလိုက်၏။ "စက်ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာရင် အဲဒီထဲက တချို့ကို မြို့တော် စက်ကိရိယာစက်ရုံကို ယာယီ ငှားရမ်းပေးဖို့ လိုကောင်း လိုနိုင်ပါတယ်"

ရှန်မော့အာက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ်"

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ထိုအချိန်က ဟွာကော်နိုင်ငံသည် ရန်ပုံငွေများထက် နည်းပညာနှင့် စက်ပစ္စည်းများ မိတ်ဆက်ခြင်းကို ပိုမို အလေးထားခဲ့သည်။ လက်တွေ့တွင် ဟွာကော်နိုင်ငံသည် နည်းပညာဆိုင်ရာ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးတွင် နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များထက် အများကြီး နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဟွာကော်လူမျိုးများသည် သူတို့၏ ဇွဲလုံ့လနှင့် အခက်အခဲများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်းရှိမှုကြောင့် လူသိများကြလေသည်။

နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များက နည်းပညာကို ပိတ်ဆို့ထားချိန်တွင် သူတို့က စက်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီး တစ်စစီ ဖြုတ်ချကာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီကို လေ့လာခဲ့ကြသည်။ ဤနှေးကွေးပြီး သေချာစွာ လုပ်ဆောင်ရသော လုပ်ငန်းစဉ်မှတစ်ဆင့် သူတို့သည် အစားထိုး အစိတ်အပိုင်းများကို လက်ဖြင့် ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံခြားနည်းပညာကို တဖြည်းဖြည်း စုပ်ယူကာ ၎င်းအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ပြီး ကျော်လွန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးများကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ စက်ပစ္စည်း တစ်သုတ်မှာ နိုင်ငံတကာတွင် အဆင့်အမြင့်ဆုံး အထည်ချုပ်နည်းပညာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ၎င်းကို ဖြုတ်ချပြီး "လေ့လာ" ကြမှာကတော့ သံသယဖြစ်စရာမလိုပေ။

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့သည်။ ဆံပင်တိုနှင့် အမျိုးသမီးက ဖုန်းကိုင်ရန် အနောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် ပြုံးနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံရကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမက "အဲဒီလူက ကျွန်မတို့ ရုံးခန်းထဲမှာ ရောက်နေပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ရုံးခန်းထဲရှိ အခြားသူများကတော့ သိပ်သတိမထားမိကြဘဲ ရှန်မော့အာအနားတွင် စုရုံးကာ စာချုပ်ကို မည်သို့ရရှိခဲ့ကြောင်း မေးမြန်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆံပင်တိုနှင့် အမျိုးသမီးက အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ဝင်ပြောလိုက်၏။ "စက်ရုံမှူးရှန်၊ ရှင်က နန်ပြည်နယ်ကလား"

ရှန်မော့အာက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ နန်ပြည်နယ်က လင်ကျန်းမြို့၊ ကျန်းပေခရိုင်ကပါ။ ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံက ကျန်းပေခရိုင် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့က စုပေါင်းလုပ်ကိုင်တဲ့ စက်ရုံတစ်ခုပါ"

ဆံပင်တိုနှင့် အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင့်အမေရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က စု လား"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဟွာချိုက်အထည်ချုပ်စက်ရုံကို စိတ်ဝင်စားနေသည်ဟု ရှန်မော့အာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး သူမ မိခင်၏ မျိုးရိုးနာမည်ကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

သူမ မိခင်၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စု ဖြစ်ပြီး သာ့လျန်မင်းဆက်ရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည့် အထက်တန်းလွှာ သမီးတော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ မိခင်ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ မိခင်သည်လည်း မျိုးရိုးနာမည် စု ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မိခင်နှင့် နာမည်တူပင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်မှာလည်း လုံးဝ တူညီကြောင်း သူမ ဖခင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သူမက သူမ၏ မိခင်အရင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက ဘာလို့များ ဒါကို ရုတ်တရက် မေးရတာလဲ။

ထိုအမျိုးသမီးက စိတ်အေးစေရန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘာမှမပူပါနဲ့။ ရှင် ဒီမှာ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပေးဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အတည်ပြုစရာလေး တစ်ခု ရှိလို့ပါ"

ရှန်မော့အာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သော်လည်း မေးခွန်းထပ်မထုတ်တော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လော့က တတွတ်တွတ် ပြောဆိုရင်း စာချုပ်ကို အလျင်အမြန် မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းများကို ရှန်မော့အာထံ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မတို့ တခြားတစ်နေရာမှာ သွားစောင့်ရအောင်လား"

ရှန်မော့အာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။ "ရပါတယ်"

ရှောင်လော့နှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမသည် ဆံပင်တိုနှင့် အမျိုးသမီးနောက်မှ လိုက်ကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဟိုတယ် ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်သည်နှင့် အဝင်ဝတွင် ရပ်ထားသော ကားတစ်စီးထဲမှ လူနှစ်ဦး အလျင်စလို ဆင်းလာပြီး သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ချွေ့ကျန့်ကျုံးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသဖြင့် ရှန်မော့အာက တအံ့တဩ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူတို့ အနားသို့ပင် မရောက်သေးခင်မှာပင် သူမက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ "စာချုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဘိုး စိတ်ပြောင်းသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

စာချုပ်စည်းကမ်းချက်များကို ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ရေးဆွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူမအတွက် အကျိုးရှိနေခဲ့သည်။ စာချုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်မော့အာပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ချွေ့ကျန့်ကျုံးသည် အပြောသာရှိပြီး လက်တွေ့တွင် အန္တရာယ်မပေးတတ်သူမှန်း သူမ သိထားသော်လည်း သူ့ကို သည်လောက် သဘောကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။ "အဲဒီ အကျိုးခံစားခွင့် သေးသေးလေးတွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး"

ရှန်မော့အာမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဒါဆို အဘိုး ဘာကိစ္စရှိလို့ ပြန်လာတာလဲ"

ထိုနှစ်ဦးသည် ဝင်လာသည်နှင့် သူတို့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့က မည်သူ့ကို ရှာဖွေနေသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ရှန်မော့အာက ဆံပင်တိုနှင့် အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ရဲဘော်ရှန်းကို ရှာနေတာလား"

ဆံပင်တိုနှင့် အမျိုးသမီး၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ ရှန်း ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီး ရှန်းက ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အခိုင်အမာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "သူ ရှင့်ကို လာရှာတာပါ"

ရှန်မော့အာက သူမ၏ အကြည့်များနောက်သို့ လိုက်ကာ စုကျင်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုလို့ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စုကျင်းနျန်သည် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ထဲတွင် ပါဝင်ကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း သူတို့၏ လက်ရှိ လေ့လာရေးလှုပ်ရှားမှုများမှာ များသောအားဖြင့် "တစ်ဦးချင်း" ဝန်ဆောင်မှုပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် များသောအားဖြင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးနှင့်သာ အဆက်အသွယ်ရှိပြီး အခြား ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင်များနှင့် လုံးဝနီးပါး အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် သူတို့နှင့် စကားတစ်ခွန်းလောက်ပင် အပြန်အလှန် မပြောဆိုခဲ့ဖူးသဖြင့် စုကျင်းနျန်က သူမကို လာရှာသည်ဟု သဘာဝကျကျ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

စုကျင်းနျန်သည် အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကလေး... မင်းအမေရဲ့ နာမည်က စုကျင်းရှို့ လား"

ရှန်မော့အာက သူ့ကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

သူမ မငြင်းပယ်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကပင် အဖြေတစ်ခုအတွက် လုံလောက်နေသည်။ ထို့အပြင် အပြန်လမ်းတွင် စုကျင်းနျန်သည် ရှန်မော့အာ၏ မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးရန် ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့ကို တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မွေးရပ်မြေနှင့် မိဘများ၏ အမည်များကဲ့သို့သော အချက်အလက်များမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ မြို့တော်တက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းသားရေးရာဌာနမှ ဝန်ထမ်းများက ၎င်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာ၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ မိခင် - စုကျင်းရှို့၊ ကွယ်လွန်။

ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များက စုကျင်းနျန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်များက သူ့လည်ချောင်းတွင် ဆို့နင့်သွားသဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကျပ်တည်းလာကာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက တုန်ယင်နေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "မင်းအမေက သူ ဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာ တစ်ခါများ ပြောဖူးခဲ့လား"

စောစောက ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့သည် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့ ရုံးသို့ပင် ဖုန်းဆက်ကာ ရှန်မော့အာ၏ မိခင် စုကျင်းရှို့သည် မူလက ကျန်းပေခရိုင်မှ မဟုတ်ဘဲ ထိုနေရာသို့ ဒုက္ခသည်အဖြစ် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

အချက်အလက် အားလုံးက ကိုက်ညီနေလေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ့ရှေ့က မိန်းကလေးပင်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ညီမဖြစ်သူနှင့် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တူညီနေလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စုကျင်းနျန်၏ ခံစားချက်များမှာ လွန်စွာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာသည် သူ၏ မိသားစုဝင်ဖြစ်ရန် အပြင်းအထန် မျှော်လင့်နေသော်လည်း ထိုဖြစ်နိုင်ခြေက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ အကယ်၍ ရှန်မော့အာသည် သူ့ညီမ စုကျင်းရှို့၏ ကလေး အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ့ညီမ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ အနှစ် ၂၀ ကျော် ရှိပြီဟု ဆိုလိုခြင်းကြောင့်ပင်။

ရှန်မော့အာက စုကျင်းနျန်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။ သူမရှေ့က အမျိုးသားမှာ ရင်းနှီးပြီး ချစ်ခင်စရာကောင်းသကဲ့သို့ ရှိနေကာ လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာကတည်းက သိကျွမ်းပြီး လေးစားခဲ့ရမည့် လူကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။

သူမ သေချာစွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ပြန်လည်တူးဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ ပထမဆုံး ကူးပြောင်းလာချိန်က သူမနှင့် သူမ၏ အဖေတို့သည် သူတို့၏ ရှိစုမဲ့စု ပိုင်ဆိုင်မှုအနည်းငယ်ကို စာရင်းပြုစုခဲ့ကြပြီး ဓာတ်ပုံအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် သည်လောက် အသက်ဝင်လှသော လူပုံ "ပန်းချီကား" များကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင်။

ထိုအထဲတွင် သူမ မိခင်၏ မိသားစုပုံ တစ်ပုံနှင့် သူမ မိခင်က အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်အတူ ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံတို့ ပါဝင်လေသည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ဓာတ်ပုံထဲမှ မိန်းကလေးငယ်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး လူငယ်လေးကတော့... အခု သူမရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ဒီလူ ဖြစ်နေနိုင်မလား။

ရှန်မော့အာက စုကျင်းနျန်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ယခင်က ဂရုမစိုက်ခဲ့မိသော်လည်း ယခု အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ အနည်းငယ် ဖြူနေသော နားထင်များနှင့် မျက်လုံးအသွင်အပြင်များမှာ ဓာတ်ပုံထဲမှ လူငယ်လေးနှင့် တူညီသော အချက်များ ရှိနေလေသည်။

"ကျွန်မ အမေရဲ့ နာမည်က စုကျင်းရှို့ ပါ။ သူက ရှန်းရှန်းပြည်နယ်၊ ကုချန် ကပါ။ ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ ၄ လပိုင်းမှာ ကျန်းပေခရိုင်ကို ဒုက္ခသည်အဖြစ် ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့မှာ ဓာတ်ပုံတချို့ ပါလာခဲ့တယ်။ မိသားစုပုံတစ်ပုံနဲ့ သူက သူ့အစ်ကိုနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတစ်ပုံ ပါ"

အပ်နှင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှန်မော့အာက တည်ငြိမ်သော်လည်း အက်ကွဲနေသော သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံဖြင့် ဤစကားများကို ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အချဉ်၊ အခါးနှင့် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ရောယှက်နေသည့် ခံစားချက်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက အတွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤခံစားချက်များမှာ သူမ၏ ခံစားချက်များ မဟုတ်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲမှနေ၍ ထိန်းချုပ်လို့မရနိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ အလိုအလျောက် ပြည့်လွှမ်းလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှန်မော့အာက မိမိကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်မ အမေရဲ့ အစ်ကို နာမည်က စုကျင်းနျန် တဲ့"

မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ ဦးကြီးအမည်မှာ စုကျင်းနျန် ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မှတ်ဉာဏ်များက အလိုအလျောက် စာမျက်နှာများ လှန်နေသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ပွင့်ဟလာခဲ့ပြီး စုကျင်းရှို့က ကလေးငယ်လေးကို ပွေ့ဖက်ကာ တီးတိုးရေရွတ်နေသည့် မြင်ကွင်းများကို ဖော်ပြလာခဲ့သည်။

"နန်နန်၊ သမီး သေချာ မှတ်ထားရမယ်နော်။ မေမေ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေက ရှန်းရှန်း၊ ကုချန် က။ မေမေ့ အစ်ကိုရဲ့ နာမည်က စုကျင်းနျန် လို့ ခေါ်တယ်။ စစ်တွင်းကာလတုန်းက သမီးရဲ့ ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားတွေက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး မေမေနဲ့ ဦးကြီးက အချင်းချင်း အားကိုးခဲ့ကြရတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ အမေတို့ ကွဲကွာသွားခဲ့တယ်။ တကယ်လို့... တကယ်လို့ မေမေက ဦးကြီးကို မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ သမီးက မေမေ့ကို ကူရှာပေးနိုင်မလား ဟင်"

"နန်နန်၊ မေမေ့နာမည်က စုကျင်းရှို့ ပါ။ မေမေ့ အစ်ကိုက စုကျင်းနျန် ပါ။ နန်နန်၊ သမီး သေချာ မှတ်ထားရမယ်နော်..."

ဤမှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများက ရှန်မော့အာ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၅၄)

ကျန်းကော်ဟိုတယ် အခန်း။

စုကျင်းနျန်သည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ရေနွေးစိမ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ရေညှစ်ယူလာပြီးနောက် ရှန်မော့အာကို ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်၏။ ရှန်မော့အာက ပုဝါကို လှမ်းယူပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။

စုကျင်းနျန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေဆဲဖြစ်သည်။ "ကျွန်မ အမေရဲ့ အစ်ကို နာမည်က စုကျင်းနျန် တဲ့" ဟု ရှန်မော့အာ ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ သူ ကြိတ်မှိတ်တောင့်ခံထားသော မျက်ရည်များကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ယခုမှသာ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများက အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အခန်းထဲ၌ တူဝရီး နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေ၏။ စုကျင်းနျန်က လေးလံသော လေသံဖြင့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ပြောပြကာ ဖြည်းညင်းစွာ စကားစတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူတို့၏ မိဘများ ကွယ်လွန်သွားချိန်တွင် ကုချန်မြို့မှာ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လမ်းခရီးတွင် ဓားပြတစ်စုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူတို့၏ ဒုက္ခသည်အုပ်စုမှာ တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ညီမဖြစ်သူကို ရှာဖွေရန်အတွက် စုကျင်းနျန်သည် အနီးအနားရှိ ရွာတစ်ရွာတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဓားပြများ ထွက်ခွာသွားပြီး သူ ထွက်ရှာချိန်တွင်တော့ ဘယ်လောက်ပဲ အသည်းအသန် ရှာဖွေစေကာမူ သူမကို မတွေ့ခဲ့ရချေ။ သူသည် ထိုဒေသဝန်းကျင်တွင် လပေါင်းများစွာ သောင်တင်နေခဲ့သည်။ ဓားပြများနှင့် တပ်ပြေး အဖွဲ့များစွာကို ရှောင်တိမ်းရင်း နေခဲ့ရသော်လည်း စုကျင်းရှို့ကို လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် အခြားဒုက္ခသည်အုပ်စုတစ်စု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ရှန်းပြည်နယ်မှ ဒေသခံအချို့လည်း ပါဝင်လေသည်။ သူ၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားသိရသောအခါ သူတို့က သူ့ကို တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက သူမကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့လျှင် သူမသည် အခြားဒုက္ခသည်အုပ်စုတစ်စုနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ သွားနှင့်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နေရာတည်းတွင် ဆက်နေခြင်းက အလဟဿသာဖြစ်ကြောင်း စုကျင်းနျန် သိထားသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အနီးအနားတွင် ရှိနေသေးလျှင် သည်လောက်ကြာအောင် ရှာဖွေပြီးနောက် သေချာပေါက် တွေ့ရှိခဲ့လိမ့်မည်။

ဤမျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စုကျင်းနျန်သည် ထိုအုပ်စုနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာ၏ အလိုအရ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့အုပ်စုသည် ကူမင်တန်တပ်မှ ကျန်ရစ်သူများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး စစ်မှုထမ်းရန် အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ၁ နှစ်ကျော်ကြာ တိုက်ပွဲဝင်ပြီးနောက် ကူမင်တန်များ ဆုတ်ခွာချိန်တွင် သူတို့သည် ထိုင်ဝမ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခံခဲ့ရလေသည်။

စုကျင်းနျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုင်ဝမ်မှတစ်ဆင့် အမေရိကသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် စုကျင်းရှို့ကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန် ဟွာကော်နိုင်ငံသို့ အမြဲတမ်း ပြန်လာချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ တင်းကြပ်သည့် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးအခြေအနေများ မတည်မငြိမ် ပိုဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှုပ်ထွေးသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းရှိသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ပြန်လာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် ပြန်လာရန်လည်း မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ဟွာကော်နိုင်ငံက နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ဖိတ်ခေါ်သည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ မူဝါဒကို ကြေညာချိန်ရောက်မှသာ စုကျင်းနျန်သည် ငြိမ်ထိုင်မနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဟွာကော်နိုင်ငံရှိ သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များထံသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စာရေးသားဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် အဆက်အသွယ်ရရှိကာ ဤလေ့လာရေးခရီးစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုကျင်းနျန်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေပေါင်းများစွာကို မှန်းဆတွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ့ညီမဖြစ်သူ၏ ကလေးကို ရှာတွေ့ချိန်တွင် သူ့ညီမကိုယ်တိုင်ကတော့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီကိုတော့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ရှန်မော့အာသည် သူ ပြောပြီးသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် စုကျင်းရှို့နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်သော မှတ်ဉာဏ်များကို တိုးညင်းစွာ ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။

စုကျင်းနျန်နှင့် ကွဲကွာသွားပြီးနောက် စုကျင်းရှို့သည် အခြားသူများနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် နန်ပြည်နယ်မှာ လွတ်မြောက်ရေး ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် တစ်နေရာတည်းတွင် အတည်တကျနေထိုင်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူတို့ ထွက်ပြေးစဉ်အတွင်း လူတိုင်းသည် အသက်ရှင်သန်ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြပြီး အခြားအတွေးများ တွေးတောရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လူအချို့သည် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်များကို စတင်မွေးမြူလာကြတော့သည်။

စုကျင်းရှို့သည် ငယ်ရွယ်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်းလည်း ဖြစ်နေသည်။ အုပ်စုထဲမှ လူများစွာက အားကိုးရာမဲ့နေသော အမျိုးသမီးငယ်လေးကို စတင်မျက်စိကျလာကြ၏။

တစ်ခါတွင် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မိသားစုနှင့်အတူ သူမကို မည်သို့ ထောင်ချောက်ဆင်ရမည်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည်ကို သူမ မတော်တဆ ကြားသွားခဲ့သည်။ ထိုညတွင်ပင် သူမ ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။

ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကြောင်းအရာများမှာ ရိုးရာပုံပြင်များထဲက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်နှင့်ပင် တူနေလေသည်။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ပြီး ချမ်းအေးနေသော စုကျင်းရှို့သည် ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ဆံပင်တိုတိုနှင့် စုကျင်းရှို့ကို ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကာ ရှန်ရှောက်ယွမ်က သူမကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် စားဝတ်နေရေး အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့တွင်ရှိသော အနည်းငယ်မျှသော အရာများကို ထို "ကောင်လေး" နှင့် မျှဝေသုံးစွဲခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စုကျင်းရှို့မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှန်း သူ သိရှိသွားချိန်အထိပင်။

အခက်အခဲများကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသော လူငယ်နှစ်ဦးမှာ တဖြည်းဖြည်း သံယောဇဉ် တွယ်လာခဲ့ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် မိသားစုဘဝတစ်ခုကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့ကြ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့တွင် ကလေးတစ်ယောက် ရရှိခဲ့ပြီး ဘဝအခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာပုံရသည်။ စုကျင်းရှို့သည် အစ်ကိုဖြစ်သူကို ရှာဖွေရန်အတွက် ငွေစုဆောင်းမည့်အကြောင်း မကြာခဏ ပြောဆိုတတ်လေသည်။

ထို့နောက် စုကျင်းရှို့ ဖျားနာပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သားအဖနှစ်ယောက်သာ အချင်းချင်း အားကိုးရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့သည်။

ရှန်မော့အာက တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုနေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်သော မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ပြောပြနေသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုမှတ်ဉာဏ်များသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်များနှင့် အစောကြီးကတည်းက ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သလို ခံစားရလေသည်။ စုကျင်းရှို့ ကွယ်လွန်သွားသည့် အကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ရုတ်တရက် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့၏။

ယခုအခါ ဤမှတ်ဉာဏ်များသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်နှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ထဲတွင် ရှင်းမပြတတ်အောင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းလား ဆိုသည်ကိုပင် သူမ မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။

မေမေ၊ ကျွန်မ ဦးကြီးကို ရှာတွေ့သွားပြီ။ မော့အာ ဦးကြီးကို ရှာတွေ့သွားပြီ။

အသံတစ်သံက ရှန်မော့အာ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ပြီး ဤစကားလုံးများကို အထပ်ထပ်အခါခါ ရေရွတ်နေလေသည်။

အစပိုင်းတွင် အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းလှသည်။ သေချာ ဂရုတစိုက် နားမထောင်လျှင် ဘာပြောနေမှန်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင် တိုးညင်းလွန်းလှ၏။

အသံများက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ခရာများက သူမ၏ နားထဲတွင် မြည်ဟည်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ရှန်မော့အာ၏ မျက်နှာမှာ ပိုပြီး ဖြူရော်လာကာ သူမ၏ အသံများလည်း ပိုအားနည်းလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သတိလစ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ပြန်လည်သတိရလာချိန်တွင် ရှန်မော့အာ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် အစက်အပြောက်များ ရှိနေသော အဖြူရောင်မျက်နှာကျက်ပင်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ "မော့အာ"

စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ဖုမင်ဇယ်၏ ချောမောသော မျက်နှာက သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမှုများဖြင့် လေးလံနေလေသည်။ "မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ရှန်မော့အာက သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်တွင် ဖုမင်ဇယ်က ချက်ချင်းပင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ လက်များက အေးစက်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် နွေးထွေးခြောက်သွေ့နေတတ်သော ပညာတတ်လူငယ်ဖု၏ လက်များပင်လျှင် အေးစက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

သူမက ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို လန့်သွားအောင် လုပ်မိတာ သေချာသည်။

ရှန်မော့အာသည် သူမ ချစ်ရသူ၏ လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်လိုက်ပြီး စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ မကြာသေးခင်က ကိစ္စတွေကြောင့် ပင်ပန်းသွားလို့ပါ"

ဖုမင်ဇယ်က သူမ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အဖျားရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလိုက်၏။ "ဆရာဝန် နောက်တစ်ယောက်လောက် သွားခေါ်ပေးရမလား"

ရှန်မော့အာက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မခေါ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ အခု အဆင်ပြေနေပါပြီ"

သူမ စိတ်ထဲမှ အသံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူမ သတိလစ်နေစဉ်အတွင်း ရှန်မော့အာ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့လေသည်။

သူမသည် အဆုံးအစမရှိသော အဖြူရောင် နေရာလွတ်တစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေသည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ မည်သည့် ဦးတည်ချက်၊ မည်သည့် နေရာမှန်း လုံးဝ ခွဲခြားမရနိုင်ပေ။ သူမသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မည်မျှကြာအောင် လျှောက်ခဲ့ရမှန်း၊ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်း မသေချာခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဤဟင်းလင်းပြင် အဖြူရောင်ကြီးထဲ၌ ပထမဆုံး လူတစ်ယောက်ကို ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်အထိပင်။

ထိုသူမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရေးဆွဲရင်း အလုပ်များနေသည့် ပိန်သွယ်သွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာက အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

ဤနေရာက မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မိန်းကလေးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှန်မော့အာ လန့်ဖြတ်သွားခဲ့၏။

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ မျက်နှာနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေလေသည်။

သို့သော် အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့မှာ တော်တော်လေး ကွာခြားနေသည်။ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။ သူမက ရှန်မော့အာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုရှက်ရွံ့မှုများက သိချင်စိတ်ပြင်းပြမှုများနှင့် ရောယှက်နေလေသည်။

"ရှင်က ကျွန်မနေရာမှာ အစားထိုးဝင်လာတဲ့ ရှန်မော့အာ လား" မိန်းကလေးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာသည် ထိုမိန်းကလေးကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ထပ်တူညီနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် သည်လို ကြောက်ရွံ့နေမှုကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသဖြင့် သူမက တွေဝေစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်"

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှသာ ထိုမေးခွန်းကို သူမ အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမက မိန်းကလေးကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က... ဒီကမ္ဘာက မူလ ရှန်မော့အာ လား"

မိန်းကလေးက မျက်နှာကို မော့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်"

ထို့နောက် သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ "ရှင်က အရမ်းတော်တာပဲ။ ရှင်က ကျွန်မထက် အများကြီး ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက... အရမ်းကို အသုံးမကျခဲ့တာပါ"

ရှန်မော့အာ၏ မျက်နှာအမူအရာက တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ "ရှင်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ။ ရှင် ဘယ်တွေ ရောက်နေခဲ့တာလဲ။ အချိန်တိုင်း ဒီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာလား"

မိန်းကလေးက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံပြုံးပြလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် လွတ်မြောက်သွားမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေသည်။ "ကျွန်မ ဒီကမ္ဘာနဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ပါဘူး။ ကောင်းပါတယ်။ ရှင်က မေမေ့အတွက် ဦးကြီးကို ကူညီရှာဖွေပေးခဲ့ပြီပဲ။ ကျွန်မမှာ ဘာနောင်တမှ မကျန်တော့ပါဘူး"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာက သူမကို လှမ်းဖမ်းရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်က မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့လေသည်။

"ကျွန်မ အဖေ့ဆီကို သွားတော့မယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်... ပြီးတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

...

"မော့အာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူမက ရေတောင်းသဖြင့် ဖုမင်ဇယ်က ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက မျက်နှာကြက်ကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက ပြောလိုက်၏။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ပညာတတ်လူငယ်ဖု။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ချင်တယ်"

...