အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)

အပိုင်း (၁၅၅)

ရှန်မော့အာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ရှန်ရှောက်ယွမ်က သူမကို ဆွဲယူကာ သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလေသည်။ သူ၏ အဖိုးတန်သမီးလေးမှာ လုံးဝ အထိအခိုက်မရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပြီး သူမ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာလေးတွင် သွေးရောင် အနည်းငယ် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက်မှသာ သူက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ "ငါ မင်းကို သွားရှာမလို့ပဲ။ ဘာလို့ အလကားနေရင်း သတိလစ်သွားရတာလဲ"

အဘိုးဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီခိုနေသော လျန်လျန်လေးသည် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် ဆူကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ချိုသာသောအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "မေမေ၊ ဖက်"

ဖုမင်ဇယ်က ကလေးငယ်လေးကို အလျင်အမြန် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "မေမေ နေမကောင်းလို့၊ ဖေဖေပဲ ဖက်ထားပေးမယ်နော်"

ကလေးမလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဖုမင်ဇယ်က သူမ၏ လက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်၏။ "လိမ်လိမ်မာမာ နေနော်"

သူမ နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ ကလေးငယ်သည် ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီတင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိခင်ဖြစ်သူကို အနည်းငယ် နာကြည်းဝမ်းနည်းနေသည့် မျက်နှာအမူအရာလေးဖြင့် လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

ရှန်မော့အာမှာ သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော နှုတ်ခမ်းဆူဆူလေးကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ကလေးငယ်၏ ပါးပြင်လေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ရှောက်ယွမ်ကို မေးလိုက်၏။ "အဖေ ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ရှန်ရှောက်ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ယောက္ခထီးက လူလွှတ်ပြီး ငါတို့ကို အကြောင်းကြားတာလေ"

စုကျင်းနျန်က ရှန်မော့အာ၏ နောက်ခံအချက်အလက်များကို စစ်ဆေးအတည်ပြုရန် တောင်းဆိုလာချိန်တွင် ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့သည် သူမ၏ အခြေခံ လူမှုပတ်ဝန်းကျင် အဆက်အသွယ်များကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။ အဖွဲ့ဝင်အချို့မှာ စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနမှ ဖြစ်ကြပြီး စက်ရုံမှူးရှန်သည် အမှန်တကယ်တွင် ဒုဝန်ကြီးဖု၏ ချွေးမအကြီးဆုံး ဖြစ်နေကြောင်းကို မတော်တဆ သိရှိသွားခဲ့ကြသည်။

သဘာဝကျစွာပင် သူတို့က ဤသတင်းကို ဖြန့်ဝေခြင်း မပြုခဲ့ကြချေ။ သို့သော် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနရှိ လူအတော်များများကတော့ ယင်းကို သိရှိသွားခဲ့ကြသည်။

ရှန်မော့အာ သတိလစ်သွားပြီး ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခံရပြီးနောက် ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့က မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ အကြောင်းကြားခဲ့သည့်အပြင် ဖုကျစ်ယွမ်ကိုလည်း အသိပေးခဲ့သည်။ ဖုကျစ်ယွမ်က အိမ်သို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဆေးရုံတက်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိသားစုအနေဖြင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအချို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည်။

ထို့နောက် ရှန်မော့အာက စုကျင်းနျန်နှင့် ပတ်သက်သော အခြေအနေများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် လေးနက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဒါဆိုလည်း သူ့ကို ရိုသေလေးစားရမယ့် လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ ဆက်ဆံလိုက်ကြတာပေါ့"

အနီးတွင် နားထောင်နေသော ကျိုးဖျင်အန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "အစ်မမော့အာက သူ့ကို ဒီလိုမျိုး သွားဆုံရတာ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းပါတယ်။ ရုပ်ချင်း နည်းနည်းလေး ဆင်နေရုံနဲ့ သူက နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ပြီး စုံစမ်းတာလား"

ရှန်ရှောက်ယွမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စမှာ ထူးဆန်းတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ကျယ်ပြောလှတဲ့ လူ့ပင်လယ်ကြီးထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ဆိုတာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲတာလေ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အခွင့်အရေးရှိမယ်ဆိုရင်တောင် သူက လက်လွှတ်ခံချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် သူက အဲဒီလူကို နန်ပြည်နယ်အထိ ခြေရာခံမိထားပြီးသား ဖြစ်နေတာကိုး။ တစ်ခါတလေကျရင် နောက်ဆုံး နည်းလမ်းတွေက အလုပ်ဖြစ်တတ်ပါတယ်"

သန်းပေါင်းရာနှင့်ချီသော လူများကြားတွင် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရခြင်းမှာ ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မိမိရှာဖွေနေသောသူ ဟုတ်၊ မဟုတ် အတည်ပြုရခြင်းမှာမူ ရိုးရှင်းလှပေသည်။

စုကျင်းနျန်၏ ကံကြမ္မာက ကောင်းသည်၊ ဆိုးသည်ကိုတော့ အတိအကျ ပြောရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ကံဆိုးသည်ဟု ဆိုရမည်ဆိုလျှင် သူ နိုင်ငံတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်၌ ရှန်မော့အာနှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး သူရှာဖွေနေသောသူကို ပြဇာတ်ဆန်ဆန်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်ဆိုလျှင်တော့ သူရှာဖွေနေသောသူမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် အခြားသူများ၏ အမည်နာမများကို ယူငင်သုံးစွဲထားကြပြီဖြစ်သည်တွင် မူလ သားအဖနှစ်ဦး၏ ဆွေမျိုးများကိုလည်း သဘာဝကျကျပင် လက်ခံရပေလိမ့်မည်။

သူ့ကို ရိုသေလေးစားရမည့် လူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်ဆံခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုဝင် တစ်ဦးကဲ့သို့ သူနှင့် ဆက်ဆံရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ဤကမ္ဘာတွင် ကြာကြာနေထိုင်ရလေလေ၊ သူနှင့် မူလ ရှန်ရှောက်ယွမ်တို့မှာ လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်ဟု ပိုမိုခံစားလာရလေလေ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းမှာ ရုပ်ရှင်မင်းသားများနှင့် တူလှသည်။ ဇာတ်ကားထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ အပြင်တွင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် လူတစ်ယောက်တည်းပင် ဖြစ်ပြီး မတူညီသော ဇာတ်ကောင်စရိုက်များကိုသာ သရုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခံစားချက်မှာ ထူးဆန်းစွာပင် ဖော်မပြတတ်အောင် ဖြစ်နေပြီး စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ယင်းမှာ ယုတ္တိတန်လှပေသည်။ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ရုတ်တရက် အခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားခြင်းမျိုးမှာ ယခင်က စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်များထဲတွင်သာ တွေ့ဖူးခဲ့သောအရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤခံစားချက်ကြောင့်ပင် သူတို့သည် မူလ ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် ရှန်မော့အာ ဟုတ်၊ မဟုတ် ဆိုသည့်အချက်ကို ဆက်လက်တွေးတောနေရန် မလိုအပ်တော့ဟု ရှန်ရှောက်ယွမ် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါတွင် သူတို့သည် ဤကမ္ဘာမှ ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် ရှန်မော့အာတို့ ဖြစ်ကြပြီး စုကျင်းနျန်မှာလည်း သူတို့၏ မိသားစုဝင် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့၏ အတွေးအမြင်များကို ဖလှယ်ပြီးနောက် ဖုမင်ဇယ်နှင့် ကျိုးဖျင်အန်းတို့သည် ညစာ ပြင်ဆင်ရန် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရှန်မော့အာက သူမ သတိလစ်သွားပြီးနောက် မက်ခဲ့သော အိပ်မက်အကြောင်းကို ရှန်ရှောက်ယွမ်အား ပြောပြလေသည်။

သားအဖနှစ်ဦးသည် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အဝတ်ကျားလေးဖြင့် ကစားနေသော လျန်လျန်လေးသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် သူ့မျက်နှာကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ "ဒီကလေးက ဘာလို့ လူတွေကို လိုက်ရိုက်နေတာလဲ"

လျန်လျန်လေးက သူ့ကို အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးလေးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဘိုး၊ မှုတ်ပေး"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေးက ဆူထွက်လာပြီး တံတွေးစက်များ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာက ကလေးငယ်လေးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းသေးသေးလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ "လူတွေကို ထပ်ရိုက်ဦးမယ်ဆိုရင် မေမေက သမီးရဲ့ တင်ပါးလေးကို ရိုက်ပစ်မှာနော်"

လျန်လျန်လေးက သူမ မိခင်၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ကာ ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။ "မေမေက လိမ္မာတယ်"

သူမ၏ ကလေးအသံလေးမှာ ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် တုန်ယင်နေသဖြင့် ရှန်မော့အာမှာ တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်တော့ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်ကလည်း ရယ်မောလိုက်၏။ "ဒီ အရှုပ်လေးတော့"

နောက်တစ်နေ့တွင် စုကျင်းနျန်သည် သူ့မိသားစုကို တရားဝင် တွေ့ဆုံရန် လက်ဆောင်များနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယမန်နေ့က အစပိုင်းတွင် သူ ဆေးရုံ၌ နေခဲ့သော်လည်း လူနာသည် သူ့ကို မှတ်မိသွားသော တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆရာဝန်က အကြံပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လောလောဆယ်တွင် သူမရှေ့၌ ပေါ်မလာသင့်ဟု အကြံပေးခဲ့သဖြင့် သူက ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ မနက်စောစောတွင် စုကျင်းနျန်က ဆေးရုံသို့ ဖုန်းဆက်ရာ ရှန်မော့အာ ဆင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် သူတို့၏ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို မကြည့်ရက်တော့သော ချွေ့ကျန့်ကျုံးက အထဲသို့ ဝင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့မှသာ ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်လည်း ရှန်မော့အာကို ထပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာ စိုးရိမ်ကာ စုကျင်းနျန်မှာ ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ကျန်းမာသော သွေးရောင်နှင့် တက်ကြွနေသော စိတ်အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါမှသာ သူ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က အိမ်ထဲမှ တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းထားသော ဓာတ်ပုံအချို့ကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။ စုကျင်းနျန်သည် ၎င်းတို့ကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်ပေါက်ပေါက်ကျလာခဲ့ပြန်သည်။

တစ်ချိန်က သူ သယ်ဆောင်လာခဲ့သော ဓာတ်ပုံများမှာ သူ၏ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရသော နှစ်များအတွင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဤဘဝတွင် ထိုဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဓာတ်ပုံထဲမှ မိသားစု ၄ ယောက်အနက် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

စုကျင်းနျန်မှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့သဖြင့် အခြားသူများမှာ မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကိုပင် မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူ့ကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးသော ချွေ့ကျန့်ကျုံးပင်လျှင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်မိလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ကွေးနေသော လျန်လျန်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို စုကာ တံတွေးများ ပူစီဖောင်းမှုတ်ပြီးနောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "မငိုနဲ့၊ နို့နို့။ မငိုနဲ့၊ နို့နို့"

စုကျင်းနျန်ကို မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ကလေးအသံလေးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သော ကလေးငယ်ကြောင့် သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ သူက အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ကလေးက ဘာပြောနေတာလဲ"

ရှန်မော့အာက သူမ၏ သမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "သူက ရှင့်ကို မငိုဖို့ ပြောနေတာပါ။ ပြီးတော့ သူ့အဖေ ဖျော်ပေးထားတဲ့ နို့ကို ရှင့်ကို ခွဲတိုက်မလို့တဲ့"

ထိုအချိန်တွင် ဖုမင်ဇယ်က နို့ဘူးကို ကိုင်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။ လျန်လျန်လေးက ယင်းကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်ပြီး စုကျင်းနျန်ကို ထပ်မံပြောလိုက်၏။ "မငိုနဲ့၊ နို့နို့"

ဖုမင်ဇယ်က နို့ဘူးကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထိုးထည့်လိုက်သည်။ "ဦးကြီးက ငိုနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူ နို့လည်း မသောက်ချင်ဘူး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်သာ သောက်ပြီး ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်သာ ဂရုစိုက်"

သူ၏ သမီးသည် လမ်းပင် သေချာ မလျှောက်နိုင်သေးသော်လည်း အကူအညီပေးလိုသော စိတ်ထားရှိကြောင်း သူ နားလည်လာခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝမ်းနည်းနေသည်ကို သူမ မကြည့်ရက်နိုင်ဘဲ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် တွန်းအားပေးခံရသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်လေသည်။

စုကျင်းနျန်က အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဦးကြီးက မငိုပါဘူး၊ ပြီးတော့ သမီးရဲ့ နို့ကိုလည်း မသောက်ပါဘူး။ ကလေးလေး၊ သမီးပဲ သောက်လိုက်နော်"

လျန်လျန်လေးက ခေါင်းစောင်းကာ စုကျင်းနျန်ကို ခဏလောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တကယ်ပင် ငိုတိတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျေနပ်သွားသောအခါ သူမက နို့ဘူးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အားပါးတရ စတင်သောက်စို့လေတော့သည်။

အိပ်ရာမှ နိုးကာစဖြစ်သဖြင့် သူမ ဗိုက်ဆာနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

စုကျင်းနျန်က သူမကို ကြင်နာယုယစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူက တကယ့်ကို အသည်းယားစရာလေးပဲ"

ရှန်ရှောက်ယွမ်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "သေချာတာပေါ့။ ငါတို့ လျန်လျန်လေးလောက် ဘယ်သူမှ မလိမ္မာဘူး"

ကလေးငယ်လေး၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူတို့ကြားရှိ တင်းမာမှုများမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပုံရလေသည်။

နေ့လယ်ခင်းတွင် စုကျင်းနျန်နှင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးတို့သည် ရှန်မိသားစုအိမ်၌ နေ့လယ်စာ စားရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့က သူတို့ကို လေဆိပ်သို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

နိုင်ငံတွင်း၌ သူတို့၏ အချိန်မှာ အကန့်အသတ်ရှိနေပြီး အရေးကြီးသော အစည်းအဝေးများစွာ ဆက်လက်ကျင်းပရန် ရှိသေးသဖြင့် ထပ်ပြီး နှောင့်နှေးခွင့် မရှိတော့ချေ။

ရှန်မော့အာသည် အထည်ချုပ်စက်ရုံတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စုကျင်းနျန်က ထိုစက်ရုံတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် စက်ရုံက ပြင်ပမှ ရန်ပုံငွေများကို လက်မခံချေ။ သူ သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ စာကြည့်တိုက်တစ်ခု လှူဒါန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဧည့်ခံရေးအဖွဲ့ရော မြို့တော်တက္ကသိုလ်ပါ သည်လောက် ကောင်းမွန်သော အံ့ဩစရာလက်ဆောင်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

အထူးသဖြင့် မြို့တော်တက္ကသိုလ်ပင်။ သူတို့သည် ကျောင်းသားများကို အတွေ့အကြုံရရှိစေရန်နှင့် ဗဟုသုတ ကျယ်ပြန့်စေရန်သာ ထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းက စာကြည့်တိုက်အသစ်တစ်ခု ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

ကံကောင်းလိုက်တာ။ အိမ်မှာ ထိုင်နေရင်း ကောင်းကင်ကနေ မုန့်တွေ ကျလာသလိုပါပဲ။

ထို့ကြောင့်ပင် အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံခြားဘာသာကောလိပ်၏ ခေါင်းဆောင်မှုအဖွဲ့မှာ မနာလိုမှုများဖြင့် မျက်နှာများ စိမ်းဖန့်သွားလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

လူတိုင်းက အတွေ့အကြုံရှာဖွေရန် သွားခဲ့ကြသော်လည်း နှိုင်းယှဉ်ခြင်းလောက် နာကျင်ရသောအရာ မရှိချေ။ အကယ်၍ လူတိုင်းတွင် တူညီသော ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သဘာဝကျစွာပင် မကျေနပ်ချက်များ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တချို့က အတွေ့အကြုံများ ရရှိရုံသာမက စာကြည့်တိုက်တစ်ခုကိုပါ ရရှိခဲ့ပြီး အခြားသူများကတော့ ဘာမှမရခဲ့ချိန်တွင် ယင်းမှာ အလွန်သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ကောလာဟလများအရ စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနသည် လက်ရှိတွင် အခြားသော နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ၊ နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များနှင့် ဆက်သွယ်ဆောင်ရွက်နေကြောင်း သိရသည်။ နိုင်ငံခြားဘာသာကောလိပ်ကလည်း ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ကာ နောက်ထပ် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်ယူမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသည်။

မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးက ကျောင်းသို့ စာကြည့်တိုက်တစ်ခု လှူဒါန်းခဲ့ကြောင်း ကျောင်းသားများ ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းမှ တရားဝင် ကြေညာခြင်း မရှိခဲ့သေးချေ။ အကြီးတန်း ခေါင်းဆောင်အချို့မှလွဲ၍ ဆရာ၊ ဆရာမများပင်လျှင် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မသိရှိကြပေ။

"ရှင်တို့ ကြားပြီးပြီလား။ အလှူရှင် နာမည်က စုကျင်းနျန် တဲ့။ ရှင်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ သူ့ကို တွေ့ဖူးလား။ သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ" နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် အဆောင်တစ်ခုလုံး လူစုံနေသည့် ရှားရှားပါးပါး အချိန်လေးတွင် ယွမ်လန်က ဗြုန်းစားကြီး ဖွင့်ပြောကာ ရှန်မော့အာကို မေးလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာ မဖြေရသေးခင်မှာပင် များသောအားဖြင့် သီးသန့်နေတတ်သော လင်ယီချင်းက မထင်မှတ်ဘဲ အရင် ဝင်ပြောလိုက်၏။ "မစ္စတာစုက ကျွန်မတို့အဖွဲ့ ကူညီပေးခဲ့ရတဲ့ နိုင်ငံရပ်ခြားက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ပါ။ သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ပညာတတ်ဆန်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ ဗဟုသုတ အရမ်းကြွယ်ဝပြီး စိတ်ထားလည်း ကောင်းတယ်"

ယွမ်လန်မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဒါဆို သူက ရှင်တို့အဖွဲ့ တာဝန်ကျတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ပေါ့။ သူ အခုလို ရက်ရက်ရောရော လှူဒါန်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့ကို လိုက်ပါကူညီပေးတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို အရမ်းကျေနပ်အားရလို့ဆိုပြီး လူတော်တော်များများ ပြောနေတာ ကြားတယ်။ အဲဒီတော့ ဆိုလိုတာက... သူက ရှင့်ကို ကျေနပ်အားရသွားတာလား"

ယွမ်လန် အံ့သြသွားသည်မှာ အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ချေ။ လင်ယီချင်းသည် မည်သူမဆို မြင်နိုင်လောက်အောင် သိသာထင်ရှားသော မောက်မာမှုများကို ဖြာထွက်နေသူ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စရိုက်ဖြင့် စာကြည့်တိုက်တစ်ခု လှူဒါန်းရန် စိတ်အားထက်သန်လာစေလောက်အောင် အထင်ကြီးလေးစားမှု ရရှိရေးကို အသာထား၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်များ ဖြစ်စေမည်ကိုပင် ယွမ်လန်က စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်လောက်တောင် ရူးသွပ်စရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။

ယွမ်လန်ကို ပိုပြီး အံ့သြသွားစေသည်မှာ လင်ယီချင်းက လုံးဝ မငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူမက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မသိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အဖွဲ့ထဲမှာ မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကဆိုလို့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ပါတာလေ။ ဒီက ကျောင်းသားတွေထဲမှာ မစ္စတာစုက ကျွန်မကိုပဲ သိတာ"

စကားပြောနေစဉ် လင်ယီချင်းက ရှန်မော့အာကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ စာအုပ်ထဲတွင်သာ အာရုံနစ်မြုပ်နေပြီး ထိုအကြည့်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သတိထားမိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကို ကူညီပေးခဲ့ရမှုကြောင့် သူမ၏ သင်ခန်းစာများတွင် နောက်ကျကျန်နေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲများ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ သူမသည် နေ့ရောညပါ စာများကို ကြိတ်လုပ်နေရလေသည်။

လင်ယီချင်းက ရှင်းပြချင်နေသည်ဆိုလျှင်လည်း ရှင်းပြပါစေလေ။

ရှန်မော့အာက စိတ်ထဲမှ စုကျင်းနျန်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိတာမို့ အတော်ပဲ ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွေးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ လင်ယီချင်းက အခုတလော ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ။ သူ ပုံမှန် နေတတ်တဲ့ သီးသန့်ဆန်မှုတွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

ထိုအတွေးသည် ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်များအောက်တွင် မဖုံးကွယ်သွားမီ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

အဆောင်တွင်းရှိ အခြားသူများက အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အနေရခက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကြီးစိုးသွားခဲ့သည်။

လင်ယီချင်း၏ စကားများက စုကျင်းနျန်၏ အလှူငွေသည် သူမကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

လက်တွေ့ကျကျပြောရလျှင်တော့ ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ စုကျင်းနျန်သည် မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှ အခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မသိပေ။ သူက လှူဒါန်းရန် ရုတ်တရက်ကြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်နိုင်ချေ။ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းပြချက်မှာ လင်ယီချင်း ဖြစ်နေပုံရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကွမ်းချန်ချန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ယီချင်းရဲ့ ကျက်သရေနဲ့ ထက်မြက်မှုတွေက မစ္စတာစုကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေပြီး မြို့တော်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြင်တွေ့သွားစေတဲ့အတွက် သူ့ကို ရက်ရောစွာ လှူဒါန်းဖို့ တွန်းအားပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ယီချင်း၊ ရှင်က အရမ်းတော်တာပဲ"

ယွမ်လန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ အရမ်းနည်းတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကတော့ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုလုံးကို ရလိုက်တယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ကျောင်းကို တကယ် နာမည်ကြီးသွားစေတာပဲ"

ဝူယာနန်နှင့် ဝမ်စန်းချွန်းတို့ကလည်း ဝင်ရောက် ထောက်ခံပြောဆိုကြလေသည်။

၎င်းမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ကုတင်ပေါ်တွင် စာဖတ်နေသော ဖုန်းမန်နီသည် ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး အဆောင်ထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

လင်ယီချင်းက တံခါး ပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်လေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၅၆)

စာကြည့်တိုက် လှူဒါန်းခြင်းမှာ မူလက ကောင်းမွန်သော ကိစ္စရပ် တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း မကြာသေးမီ ကာလအတွင်း မြို့တော်တက္ကသိုလ်၌ ဝေဖန်ကန့်ကွက်မှု အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ ကျင့်သုံးပြီးနောက်ပိုင်း တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ပြည်ပပညာတော်သင် အဖွဲ့အစည်း အများအပြားကို ဖွဲ့စည်းစေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဟွာကော်နိုင်ငံသည် စီးပွားရေးနှင့် နည်းပညာ ကဏ္ဍများတွင် ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံများ၏ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်နေသည်ဟူသော အချက်ကိုလည်း ပြည်သူများက ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လက်ခံနားလည်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတည်ထောင်ပြီးသည့် သမိုင်းကြောင်းမှာ တိုတောင်းလှသည့်အပြင် စစ်ပွဲဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မြေပေါ်တွင် ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ အခြားနိုင်ငံများနှင့် ကွာဟချက် ရှိနေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ကွာဟချက် ရှိနေခြင်းမှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ ပြည်သူများ စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ကြိုးပမ်း အားထုတ်ကြမည် ဆိုပါက ထိုကွာဟချက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားမည်သာ။ နှစ်ငါးဆယ် ကြာလျှင် ကြာပါစေ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ ကြာလျှင်လည်း ကြာပါစေ။ နှစ်တစ်ရာနှင့် မပြီးလျှင်လည်း နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာအထိ အချိန်ယူမည်။ တစ်နေ့တွင်တော့ ထိုနိုင်ငံများကို ကျော်တက်နိုင်လိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ဟွာကော်လူမျိုး အများစု၏ အခြေခံ စိတ်ဓာတ်ပင်။

ဟွာကော်လူမျိုးများသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အစဉ်အမြဲ လေးစားမှု ရှိကြပြီး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးတတ်ကြသည်။ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်နေသည့်တိုင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးဘဲ စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ကာ အမှီလိုက်နိုင်ရန် ကြိုးစား အားထုတ်ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း လူနည်းစုကတော့ နိုင်ငံခြားမှ အရာရာတိုင်းကို အမွမ်းတင်လာကြပြီး ဟွာကော်ထက် သာလွန်သည်ဟု ဆိုလာကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် နိုင်ငံမတည်ထောင်မီက မြို့တော်တက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်း ဖြစ်သူ မစ္စတာဟူ၏ "အမေရိကန်က လမင်းဟာ ဟွာကော်က လထက် ပိုပြီး ဝိုင်းစက်တယ်" ဟူသော နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည့် စကားကိုပင် ပြန်လည် အသက်သွင်းလာကြသည်။

ဤစာကြည့်တိုက် လှူဒါန်းမှု ဖြစ်စဉ်မှာ "အမေရိကန်က လမင်းဟာ ပိုဝိုင်းတယ်" ဟူသော အယူအဆကို ထောက်ခံသည့် သက်သေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ဟန် တူသည်။

ပြည်ပရောက် ဟွာကော်လူမျိုး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးသည် အမေရိကန်၌ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စီးပွားရှာပြီးနောက် မိခင်နိုင်ငံသို့ ပြန်လာချိန်တွင် စာကြည့်တိုက် တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ လှူဒါန်းနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်တော့ မိမိတို့နိုင်ငံတွင် လူအရေအတွက် ဘယ်လောက်များများက စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်ပါသနည်း။ စာကြည့်တိုက် လှူဖို့ နေနေသာသာ တစ်ပတ်လျှင် အသားတစ်နပ် စားရဖို့ပင် ခဲယဉ်းလှသော ဇိမ်ခံမှု တစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

လင်ယီချင်းသည်လည်း ထိုပြည်ပ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ပြောပြသော အင်အားတောင့်တင်းပြီး ဒီမိုကရေစီနှင့် လွတ်လပ်မှု ထွန်းကားသည့် အမေရိကန်နိုင်ငံအကြောင်းကို နေရာအနှံ့တွင် ထပ်တလဲလဲ ချီးကျူး ပြောဆိုပြီး သူမ၏ သူငယ်ချင်းများအား အမေရိကန်၏ လှပသော ပုံရိပ်ကို ရေးဆွဲပြကာ အငြင်းပွားမှုများကို ပိုမို ပြင်းထန်စေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် "ပြည်တွင်းနှင့် ပြည်ပ၊ ဘယ်နေရာက လမင်းက ပိုဝိုင်းသလဲ" ဟူသော အချက်မှာ ရေဆူမှတ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ကျောင်းဝင်းအတွင်း၌လည်း အုပ်စုနှစ်စု ကွဲသွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်က လင်ယီချင်းကို ထောက်ခံကြပြီး ဟွာကော်သည် ပဒေသရာဇ်ခေတ်မှ ဆက်ခံလာသော "တံခါးပိတ် ဝါဒ" ကြောင့် စီးပွားရေး၊ နည်းပညာနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများတွင် ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံများ၏ အနောက်တွင် များစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်ကမူ သူမကို ပြင်းထန်စွာ ကန့်ကွက်ကြပြီး နိုင်ငံခြားနှင့် ကွာဟချက် ရှိနိုင်သော်လည်း နိုင်ငံခြားက အရာရာတိုင်း သာလွန်နေသည် မဟုတ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုကြသည်။ ကောလာဟလများသည် သက်သေ မဟုတ်ဘဲ ထိုအရာများကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးသင့်ကြောင်း ဆိုကြသည်။

အစွန်းရောက်သူ အချို့ဆိုလျှင် ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ကြော်ငြာသင်ပုန်းများ၌ စာတန်းကြီးများ ကပ်ကာ "အရင်းရှင် လူတန်းစား၏ အကျင့်ပျက် ခြစားမှုများ" ကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် စာကြည့်တိုက် "အလှူဒါန" ကို ငြင်းပယ်ရန် တောင်းဆိုလာကြတော့သည်။

...

စုကျင်းနျန်၏ စေတနာဖြင့် လှူဒါန်းမှုမှာ တစ်နည်းတစ်ဖုံဖြင့် "စွန့်ကြဲမှု" ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ရှန်မော့အာမှာ လတ်တလောတွင် အလွန် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ဒီဇိုင်းသစ်များ ထွက်လာတိုင်း ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အတုအပများ ဈေးကွက်ထဲသို့ ရောက်လာတတ်သည်။ စက်ရုံ၏ ထုတ်လုပ်မှု ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရင်း၊ ကျန်ရှိနေသော သင်ခန်းစာများကို အမီလိုက်နေရသဖြင့် သူမအတွက် တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီပင် မလောက်ငှသလို ဖြစ်နေရသည်။

သူမ ဤအငြင်းပွားမှုများအကြောင်း ကြားသိရချိန်တွင် ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ကြော်ငြာသင်ပုန်းများ၌ "စွန့်ကြဲမှုကို ငြင်းပယ်ကြ!" ဟူသော စာတန်းကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

ရှန်မော့အာမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

သူမသည် ကြော်ငြာသင်ပုန်းများကို ဖြတ်သွားချိန်၌ ထိုစာတန်းများကို တစ်ချက်တစ်ချက် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း စီးပွားရေး မူဝါဒများ သို့မဟုတ် ထမင်းစားဆောင် စားသောက်စာရင်းများအကြောင်းဟုသာ ထင်မှတ်ကာ အထူးတလည် သတိမထားခဲ့မိပေ။ ဖုမင်ဇယ်သည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူကြောင့် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် ရက်အတော်ကြာ ပိတ်မိနေပြီးနောက် ထွက်လာမှသာ ဤရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသော ကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းမှန်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ရှန်မော့အာသည် ဖုမင်ဇယ်နှင့် သမီးဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ ယုံနင်လမ်းကြားသို့ သွားရောက်ခဲ့၏။ သူမသည် ဖုကျစ်ယွမ်ကို အကူအညီ တောင်းခံပြီး လက်ရှိတွင် ရှန်းကျန့်မြို့၌ လေ့လာရေးခရီး ရောက်ရှိနေသော စုကျင်းနျန်ထံသို့ ဖုန်းဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

မူလက ထိုအဖွဲ့သည် ရှန်းကျန့်မြို့ပြီးနောက် ဟောင်ကောင်သို့ သွားရောက်ပြီးမှ အမေရိကန်သို့ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် စုကျင်းနျန်က အမေရိကန်သို့ မပြန်ခင် မြို့တော်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်ပြီး မိသားစုဝင်များ စုံစုံလင်လင်ဖြင့် ထမင်းလက်ဆုံစားကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်ကြောင်း ပြောဖူးသည်။ ရှန်းကျန့်ခရီးစဉ် ပြီးဆုံးခါနီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရှန်မော့အာက သူနှင့် တိုင်ပင်ပြီး မြို့တော်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

ဖုကျစ်ယွမ်၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဖုန်းပြောပြီးနောက် ရှန်မော့အာ အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်၌ ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူမ၏ သမီးလေးက လူကြီးများ ပျော်ရွှင်စေရန် ဟန်ပန်အမျိုးမျိုး လုပ်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်လျန်လျန်မှာ ပန်းရောင် ပန်းပွင့်လေးများ ပါသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နူးညံ့သော ဆံပင်လေးများကို ခေါင်းပေါ်တွင် အထုံးလေး နှစ်ခုအဖြစ် စည်းထားသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်တိုင်း ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးများတွင် ပါးချိုင့်လေးများ ပေါ်လာကာ နှစ်သစ်ကူး ပိုစတာထဲမှ လာဘ်ကောင်လေး တစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

ထိုလာဘ်ကောင်လေးသည် နို့သကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာကို သူမ၏ လက်ကလေးများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တိုတုတ်တုတ် ခြေထောက်လေးများဖြင့် ယိမ်းထိုးလျက် လူကြီးတစ်ဦးချင်းစီကို သူမ အကြိုက်ဆုံး မုန့်များ လိုက်ဝေနေလေသည်။

"ဒါက ဘွားဘွားကြီးအတွက်! ဒါက ဘိုးဘိုးကြီးအတွက်!"

"အဘွားအတွက်!"

"အဘိုး... ရော့!"

"ဦးလေး... ရော့!"

နို့သကြားလုံး ရရှိသော လူကြီးတိုင်းမှာ သကြားလုံး မဟုတ်ဘဲ ရွှေတုံး ရရှိသကဲ့သို့ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးနေကြပြီး ချီးကျူးစကားများကို မကုန်နိုင် မခမ်းနိုင် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

ကလေးမလေးမှာ ချီးကျူးစကားများကို နားလည်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ဝင်းပနေသည်။ သူမသည် နို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို ယူကာ သူမ၏ ဖခင်ထံသို့ ယိမ်းထိုး လျှောက်သွားပြီး လက်ကလေး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ... ခွာပေး!"

ဖခင်ဖြစ်သူမှာ သကြားလုံး ဝေစု မရရှိသည့်အပြင် အခွံခွာပေးရမည့် အလုပ်ကိုသာ ရရှိလေသည်။

ဖုမင်ဇယ်က သူ့သမီးကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖေဖေ မခွာပေးဘူး"

ကလေးမလေး ဘာမှ ပြန်မပြောရသေးမီမှာပင် သူမ၏ သကြားလုံးဖြင့် လာဘ်ထိုးခြင်း ခံထားရသော လူကြီးများက ကန့်ကွက်ကြတော့သည်။

"မင်ဇယ်... မင်းက အသက် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ။ ကိုယ့်သမီးအရင်းကိုတောင် မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ လုပ်နေတုန်းလား"

"အို... တကယ်ပဲ၊ ဘာလို့ အဲဒီလောက် တည်နေရတာလဲ။ ကလေး ကြောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကဲ... မြန်မြန် ပြုံးပြလိုက်စမ်းပါ"

"သကြားလုံး ခွံခွာပေးရုံလေးပဲလေ။ လာ... လာ... လျန်လျန်၊ ဦးလေး ခွာပေးမယ်"

...

သို့သော် ထိုကလေးမလေးက သူမ၏ ဖခင်ကို ကြောက်ပါသည်တဲ့လား။

လုံးဝ မကြောက်ပေ!

ဖုမင်ဇယ်မှာ အမြဲတမ်း တည်ကြည်သော မျက်နှာထား ရှိသော်လည်း ကလေးမလေးမှာ သူမ၏ မျိုးရိုးဗီဇအတိုင်းပင် အဖေဖြစ်သူ၏ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အန္တရာယ် ရှိ၊ မရှိကို အကဲခတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အန္တရာယ် ရှိသည်ဟု ခံစားရလျှင် သူမသည် ချက်ချင်းပင် သူမ အဘိုး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင် ပုန်းကွယ်တတ်သည်။

အခြေအနေ ကောင်းသည်ဟု ယူဆလျှင်တော့ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ကာ "အငြင်းအခုန်" လုပ်တော့သည်။

ယခုကဲ့သို့ပင်။

ကလေးမလေးက သူမ အဖေကို နှုတ်ခမ်းစူပြကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ... ခွာပေး!"

ဖုမင်ဇယ် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရသေးခင် သူမ၏ မျက်လုံးများက ဝေ့ဝဲသွားပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်ပန်းကန်ထဲမှ နောက်ထပ် နို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို သွားယူလာပြန်သည်။ သူမသည် ဖုမင်ဇယ်ထံ ပြန်လာပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရော့"

သူမ၏ အမူအရာမှာ 'အင်းလေ... ဖေဖေက သကြားလုံး စားချင်လို့ မဟုတ်လား၊ ရော့... စား' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်မော့အာမှာ တံခါးဘောင်ကို မှီထားရင်း မနေနိုင်ဘဲ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

အခန်းထဲရှိ ကျန်ရှိနေသော သူများလည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောကြကုန်သည်။ အဘွားဖြစ်သူမှာ သူမ၏ ဒူးကို ရိုက်ကာ မျက်ရည်ထွက်အောင် ရယ်နေတော့သည်။ "အို... ကြည့်စမ်း၊ ငါတို့ရဲ့ သဘောထားကြီးတဲ့ လျန်လျန်လေးက သူ့ဖေဖေနဲ့ တန်းတူ မဆက်ဆံတော့ဘူးလေ"

ဖုမင်ဇယ်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် သူမ၏ နူးညံ့သော ဆံပင်လေးများကို အသာအယာ ဖွပေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သကြားလုံး ခွံခွာပေးကာ သူမ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "တစ်လုံးပဲနော်"

ချိုမြိန်သော အရသာကြောင့် ကလေးမလေးမှာ ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမ အဖေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ့ပါးကို တံတွေးများ စိုရွှဲနေအောင် နမ်းလိုက်တော့သည်။

ဖုမင်ဇယ် : "..."

ကျန်ရှိနေသော သူများမှာ ပိုလို့ပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြတော့သည်။

တကယ်ကို နွေးထွေးတဲ့ သမီးလေးပါပဲ။

သုံးရက်အကြာတွင် မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှ ဌာနအားလုံးသို့ အသိပေးချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး မွန်းလွဲပိုင်း အတန်းများကို ရပ်နားကာ ကျောင်းလုံးကျွတ် အစည်းအဝေး ပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘယ်နေရာက လမင်းက ပိုဝိုင်းသလဲဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေကြောင့် ကျောင်းက နောက်ဆုံးတော့ ဝင်ပါပြီ ထင်တယ်" ယွမ်လန်က ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများ ပြည့်နေရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာက သူမ၏ ကြွေပန်းကန်ထဲမှ ဝက်သားစတူးများကို ဝူယာနန်နှင့် ဝမ်စန်းချွန်းတို့အား ဝေပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခဏနေ သိရမှာပေါ့"

သူမသည် အခြေအနေကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်လန်တို့အား ယခုအချိန်တွင် ရှင်းပြနေရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြားသိနားလည်သွားခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဝမ်စန်းချွန်းမှာ စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့ မကပ်သလို ဖြစ်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရှန်မော့အာက အစားအစာ ဝေပေးလျှင် သူမက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလေ့ရှိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်စားနေလေသည်။

ဝူယာနန်မှာ ရှန်မော့အာနှင့် ပိုရင်းနှီးသဖြင့် ရှန်မော့အာသည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ပြီး အသားဟင်း အလွန်အကျွံ စားရသည်ကို မကြိုက်ကြောင်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဝန်မလေးဘဲ ပျော်ရွှင်စွာပင် စားလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သေးသည်။ "တက္ကသိုလ် တက်ပြီးကတည်းက ရှင်တို့ ကျွေးတဲ့ အသားတွေကြောင့် ကျွန်မ ကိုယ်အလေးချိန်တောင် တက်လာပြီ ထင်တယ်"

ရှန်မော့အာက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မပဲ ဝလာတော့မှာ"

ဝူယာနန်မှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ရှန်မော့အာက ဝမ်စန်းချွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယွမ်လန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။ ယွမ်လန်က "မိသားစု" ဟု အသံမထွက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ရှန်မော့အာက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "စာကျက်တာတွေ ဘယ်လိုလဲ"

ယွမ်လန် : "..."

သူမကတော့ မွန်းလွဲပိုင်း အစည်းအဝေးအကြောင်းကိုသာ ဆက်ပြောချင်နေသေးသည်။

ဝူယာနန်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "မဆိုးပါဘူး။ ကျွန်မကတော့ အခုမှ ပြန်နွှေးနေတုန်းပဲ၊ အချိန် အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်ယီချင်းကတော့ အခုတလော တကယ်ကို ကြိုးစားနေပုံရတယ်"

သူမသည် ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "တစ်ခါက သူ တခြားတစ်ယောက်ကို ပြောနေတာ ကြားလိုက်တယ်။ အမေရိကန်မှာ ကျောင်းသွားတက်ဖို့ ပြင်နေတာတဲ့"

ယွမ်လန်က ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "သူက ဌာနကပေးတဲ့ အစိုးရစရိတ်နဲ့ ပညာတော်သင် အခွင့်အရေးကို လိုချင်နေတာလား"

ကျောင်းသားများကို ပြည်ပသို့ စေလွှတ်ခြင်းမှာ မနှစ်ကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လူအနည်းငယ်သာ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။ ယခုနှစ်တွင်တော့ အရေအတွက် တိုးမြှင့်မည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ကျောင်းဘက်မှ တရားဝင် အသိပေးချက် ထွက်မလာသေးပေ။

မနှစ်က တတိယနှစ် ကျောင်းသားအချို့ပင် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သဖြင့် သူတို့ အတန်းအတွက်လည်း အခွင့်အရေး ကောင်းကောင်း ရှိနိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

ဝူယာနန်က တိုးတိုးလေး ပြောပြန်သည်။ "အဲဒီလို ထင်ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ပြောသေးတယ်။ အစိုးရစရိတ်နဲ့ မရရင်တောင်မှ ကိုယ့်စရိတ်နဲ့ကိုယ် သွားမယ်တဲ့။ ကျွန်မတို့ ကျောင်းကို စာကြည့်တိုက် လှူတဲ့ မစ္စတာစုက သူ့ကို ထောက်ခံစာတွေ ရအောင် ကူညီပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လို့လည်း ပြောတယ်"

ယွမ်လန်ကလည်း တိုးတိုးလေးပင် ဆိုလိုက်သည်။ "လင်ယီချင်းမှာ ဘာများ ရှိနေလို့လဲ။ မစ္စတာစုက ထောက်ခံစာလည်း ကူညီပေးတယ်၊ ကျောင်းကိုလည်း စာကြည့်တိုက် လှူပေးတယ်"

ခဏအကြာတွင် သူမသည် အသံကို ပိုလို့ပင် နှိမ့်လိုက်ပြန်သည်။ "ရိုင်းသလိုတော့ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့... မစ္စတာစုက လင်ယီချင်းကို သဘောကျနေတာများလား"

ရှန်မော့အာမှာ အစားအသောက် သီးသွားပြီး အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးတော့သည်။ ခဏအကြာမှ သက်သာသွားကာ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုမျိုး လျှောက်မတွေးပါနဲ့! မစ္စတာစုက လင်ယီချင်းရဲ့ အဖေအရွယ် ရှိတာလေ။ ပြီးတော့ သူက အမေရိကန်မှာ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိပြီးသားပါ"

စုကျင်းနျန်က သူမကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြဖူးသည်။ သူနှင့် သူ့ဇနီးမှာ ထိုင်ဝမ်၌ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အမေရိကန်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ မိသားစု တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူတို့တွင် သားသမီး သုံးဦး ရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ ရှန်မော့အာနှင့် အသက် ရွယ်တူခန့် ရှိလေသည်။

ယွမ်လန်က တွတွတ်တွတ်ဖြင့် "ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု မေးပြီးမှ ရှန်မော့အာမှာ ဧည့်ခံရေး အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သဖြင့် ကြားသိခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ နှုတ်ပိတ်လိုက်တော့သည်။ "ကျွန်မ ဘာမှ မပြောဘူးလို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒါက ဒီအတိုင်း လျှောက်တွေးမိတာပါ"

သို့သော်လည်း ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျောင်းလုံးကျွတ် အစည်းအဝေး ပြုလုပ်ချိန်၌ ရှန်မော့အာသည် မစ္စတာစုအကြောင်းကို ဧည့်ခံရေး အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ကြားသိခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ စုကျင်းနျန်က သူမကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ယွမ်လန် သိရှိသွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် မစ္စတာစုက လင်ယီချင်းကို သဘောကျနေသည် ဆိုခြင်းမှာလည်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ စုကျင်းနျန်၏ ကိစ္စရပ်များသည် လင်ယီချင်းနှင့် လုံးဝ မပတ်သက်ပါချေ!

လင်ယီချင်းမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်သာ အရာရာကို လျှောက်တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

....