အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အပိုင်း (၁၆၅)

စူးကျင်းနျန်သည် သူနှင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးတို့ကြားတွင် ထူးဆန်းသော ကံကြမ္မာ အချိတ်အဆက်တစ်ခု ရှိနေရမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးသည် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် ဟွာကော်နိုင်ငံသို့ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူ၏တူမကို ရှာတွေ့ရန် ကူညီပေးခဲ့သူ ဖြစ်နေသည်။ ယခုအခါ စူးကျင်းနျန်၏ ဆွေမျိုးများထံ လာရောက်လည်ပတ်သည့် ခရီးစဉ်အတွင်း မိသားစု ညစာစားပွဲတစ်ခုကနေတစ်ဆင့် လင်းယွိဖေးကို ရှာတွေ့ရန် သူက ပြန်လည်ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် လင်းယွိဖေးသည် အိမ်မှ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း မရှိသလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့်လည်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူမ၏ မိသားစုသည် မီးလောင်မှုအပြီးတွင် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီး ရိုးရာအယူသီးမှုများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် နာမည်ပြောင်းခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း စနစ်ကို ၁၉၅၈ ခုနှစ်အထိ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသေးပေ။ လင်းမိသားစုသည် ထိုမတိုင်မီကတည်းက သူတို့၏ နာမည်များကို ပြောင်းလဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြန်လည်မှတ်ပုံတင်သည့် အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အမည်သစ်များကို အသုံးပြုနေကြပြီ။ ချိတ်ဆက်ထားသော မှတ်တမ်းများ မရှိခြင်းနှင့် ထိုခေတ်ကာလအတွင်း မှတ်တမ်းများ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျောက်ဆုံးမှုများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ချွေ့ကျန့်ကျုံးနှင့် လင်းယွိဖေးတို့မှာ ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် လွဲချော်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက သူမကို ရှာဖွေနေခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘွားကြီးမှာ မှင်သက်သွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ထင်တာက... သူ ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာပြီလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ"

သူတို့ ကွဲကွာသွားပြီးနောက် သူမသည် မြို့တော်သို့ ပြန်လာနိုင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ထိုနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ ပစ္စည်းများကို သူမထံ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်မှုတွင် သူ ပါဝင်သွားခဲ့ပြီး ရုပ်အလောင်းကို မရှာတွေ့ခဲ့ဘဲ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်တစ်ဝက်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ထိုအဝတ်မှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ရက်အတော်ကြာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီးနောက် သူ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ လက်ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မီးလောင်မှုတစ်ခုက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော စုတ်ပြဲနေသည့် အဝတ်အစားများ၊ ဓာတ်ပုံများနှင့် စာများအားလုံး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

အချိန် ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူမလည်း အသက်ကြီးလာခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညဉ့်နက်ချိန်များတွင် ထိုလူ၏ အမှတ်တရများ ပေါ်လာတတ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့မျက်နှာမှာ ဝေဝါးနေခဲ့လေပြီ။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိချေ။

ထိုညနေပိုင်းတွင် စူးကျင်းနျန်က ချွေ့ကျန့်ကျုံးထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင် မနက်စာစားနေသော ချွေ့ကျန့်ကျုံးမှာ တူကို လွတ်ကျသွားခဲ့၏။ အရေတွန့်နေသော သူ့လက်များဖြင့် မျက်လုံးများကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကြားမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

"လောင်ချွေ့... ပြန်လာခဲ့တော့"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက ရှိုက်သံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သတင်းများအရ သူသည် ရှန်းကျန်းသို့ စစ်ဆေးရေးခရီးစဉ် သွားရောက်ရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ကာ စာရွက်စာတမ်းများပင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုသည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်သည် ရှန်မော့အာ၏ အိမ်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြ၏။ တွေ့ဆုံမှုမှာ လေးနက်မှုဖြင့် စတင်ခဲ့သော်လည်း လျန်လျန်လေး ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်လိုက်သောအခါ အခြေအနေမှာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လင်းယွိဖေးနှင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခိုင်မာသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိသူများဖြစ်ကြပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နစ်မြုပ်မနေခဲ့ကြချေ။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လမ်းလွဲခဲ့ပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ကြသလို ကလေးလည်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ယခု ပြန်လည်ဆုံတွေ့သောအခါ အချိန်ပိုမဖြုန်းသင့်တော့ဟု ယူဆကာ မကြာမီမှာပင် မင်္ဂလာပွဲအတွက် စတင်စီစဉ်ကြလေတော့သည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးတွင် အဝတ်အထည်စက်ရုံတစ်ခု ရှိသော်လည်း လင်းယွိဖေးက ဟွာကော်ရိုးရာ မင်္ဂလာဝတ်စုံများကိုသာ လိုချင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ စက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ ထုတ်လုပ်နိုင်လျှင်တောင်မှ သူနှင့် အနီးဆုံး စက်ရုံမှာ ရှန်းကျန်းတွင် ရှိနေသဖြင့် လက်တွေ့မကျလှချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်မော့အာက တာဝန်ယူလိုက်လေသည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် နမူနာအထည်များ ချုပ်လုပ်မည့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို ရွေးချယ်ကာ နမူနာအထည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားခဲ့သည်။ ထိုသူများသည် နမူနာအထည်များကို ဖန်တီးရုံသာမက ပန်းထိုးပညာကိုပါ လေ့လာကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ကြိုက်အော်ဒါများကိုပါ လက်ခံဆောင်ရွက်ပေးကြသည်။

ဤအဖွဲ့ ရှိနေကြောင်းကို အပြင်လူ အနည်းငယ်မျှသာ သိရှိကြပြီး စက်ရုံအလုပ်သမား အများစုပင် မသိရှိကြချေ။ အများစုကတော့ ၎င်းမှာ အခြားစက်ရုံများ၏ နမူနာအဖွဲ့များကဲ့သို့ပင် ကနဦးအထည်သုတ်များကို ထုတ်လုပ်ရန် ကျွမ်းကျင်အလုပ်သမား အနည်းငယ်ကို စုစည်းထားခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။

အချောထည်များကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးသောအခါ လင်းယွိဖေးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

"အထည်သားနဲ့ လက်ရာက ငယ်ငယ်တုန်းက အဒေါ့်အိမ်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့အတိုင်းပဲ" သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပန်းထိုးဒီဇိုင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

သူမ၏ အဒေါ်မိသားစုမှာ ယခင်မင်းဆက်ကာလက တော်ဝင်ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံများနှင့် နေ့စဉ်ဝတ်စုံများကို ယခင် နန်းတွင်းပန်းထိုးပညာရှင်များက ချုပ်လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချောမွေ့သော ပိုးသားများနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်တရတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်သည်။ "သဘောကျလို့ ဝမ်းသာပါတယ်"

အထည်သားမှာ ကျန်းစုပြည်နယ်မှ ရရှိသော ထိပ်တန်းအဆင့် ပိုးသား ဖြစ်သည်။ ပန်းထိုးလက်ရာမှာ သာ့လျန်မင်းဆက်မှဖြစ်စေ ချင်မင်းဆက် နန်းတွင်းမှဖြစ်စေ ကွာခြားချက်မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ နှစ်ခုစလုံးက ခန့်ညားပြီး သေသပ်လှပသော စတိုင်များကို မျှဝေခံစားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက လင်းယွိဖေးကို နွေးထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်ကို လှတာပဲ"

လင်းယွိဖေးက ရယ်မောလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့။ ငါက ချောမောလှပတဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်လေ။ ဒီလောက်လှတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်လိုက်တော့ ငါက ပိုပြီးတောင် ကြည့်ကောင်းသွားသေးတယ်"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက နောက်ပြောင်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါလည်း ခန့်ညားတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမှာပေါ့"

လူကြီးနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ စနောက်နေကြပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ပျော်ရွှင်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက သူမကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို မင်းဆီက အကြွေးတစ်ခုအနေနဲ့ သတ်မှတ်ပေးပါ။ မင်းရဲ့ စက်ရုံက နိုင်ငံရပ်ခြား ဈေးကွက်တွေကို တိုးချဲ့ဖို့ စီစဉ်တဲ့အခါကျရင် ငါ့ကို ပြောပါ။ ငါ အဆက်အသွယ်တွေ ရှာပေးမယ်"

သူ ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ သူတို့ကို ပြန်လည်ဆုံတွေ့စေခဲ့သည့် ကျေးဇူးကိုပင်။

သူတို့ကို ပြန်လည်ဆုံတွေ့စေခဲ့သည့် ကျေးဇူးမှာ အလွယ်တကူ ပြန်လည်ဆပ်နိုင်မည့်အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။ မိသားစု နှစ်စုမှာ အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် ယခုမှစ၍ ဆွေမျိုးများကဲ့သို့ သဘောထားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ အကြွေးကို တရားဝင် ရှင်းလင်းရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ရှန်မော့အာက သူ့အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ဒီအကြွေးကို ရှင် မကြာခင် ပြန်ဆပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးက သူမကို လက်ညှိုးထိုးကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အာ... လူငယ်တွေရဲ့ အကြောက်အလန့်မရှိဆိုတာ ဒါမျိုးကိုး"

အပြောင်းအလဲ လှိုင်းတံပိုးများမှာ မညှာမတာ တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ သူသာ လွန်ခဲ့သော အနှစ်၂၀က အရွယ်ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် လှိုင်းလုံးများကို စီးနင်းရန် ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိနေသေးမည်သာ။ သို့သော် ယခုအခါတင်တော့ သူသည် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အချိန်များကို တန်ဖိုးထားရန်သာ ဆန္ဒရှိတော့သည်။

ဇွန်လအစပိုင်း၏ သာယာသော နေ့တစ်နေ့တွင် ချွေ့ကျန့်ကျုံးနှင့် လင်းယွိဖေးတို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။

အခမ်းအနားမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ခမ်းနားလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် လူကြီးနှစ်ဦး ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားပြီး သေသပ်လှပသည့် အဝတ်အစားများက ပိုလို့ပင် ထူးခြားနေလေသည်။ လူကြီးပိုင်းများသာမက လူငယ်များပင် သူတို့ကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း သဘောကျနေခဲ့ကြသည်။ ထိုဝတ်စုံများကို ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ချုပ်လုပ်ပေးထားကြောင်း သိရသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း မြို့တော်တွင် ပိုမို နာမည်ကြီးလာခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အနောက်တိုင်းစတိုင် ခေတ်မီဒီဇိုင်းများအပေါ်တွင်သာ တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရည်အသွေးနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လူအများစုမှာ မြို့တော် အမှတ်(၁) နှင့် အမှတ်(၂) အထည်ချုပ်စက်ရုံများကဲ့သို့သော ရှေးကျပြီး ခိုင်မာသော အမှတ်တံဆိပ်များကိုသာ ယုံကြည်ကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လူအများစု၏ စိတ်ကူးထဲတွင် မြို့တော် အမှတ်(၁) နှင့် အမှတ်(၂) အထည်ချုပ်စက်ရုံများသာလျှင် သမိုင်းဝင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမှတ်တံဆိပ်များ၊ စစ်မှန်သော နိုင်ငံပိုင် လုပ်ငန်းကြီးများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

သို့သော် ဤမင်္ဂလာဝတ်စုံများက လူအများကို ရှုထောင့်အသစ်မှ မြင်တွေ့လာစေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ရိုးရာအခမ်းအနား ဝတ်စုံများမှာ ချုပ်လုပ်ရန် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ အထည်သားနှင့် လက်ရာက တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးမှာ အမွေအနှစ်ပင် ဖြစ်သည်။ အချို့သော ပုံစံများနှင့် ပန်းထိုးနည်းပညာများကို သင့်လျော်သော သင်တန်း သို့မဟုတ် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိဘဲ ပုံတူကူးချရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဟွာချိုက်မှာ ခေတ်မီရုံသာမက စစ်မှန်သော လက်မှုပညာများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။

အမှန်တကယ်တွင် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ စိတ်ကြိုက်အထည်များ မှာယူခဲ့ဖူးသော ယုံနင်လမ်းကြားမှ လူအတော်များများမှာ ဤအချက်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခင်က စိတ်ကြိုက်အော်ဒါများကို ဆွေမျိုးများ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် အိမ်နီးချင်းများ ပါဝင်သော အသိုင်းအဝိုင်းငယ်လေးတစ်ခုတွင်သာ ကန့်သတ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အသိအကျွမ်းများအတွက် အဆင်ပြေစေရန်နှင့် နမူနာအဖွဲ့အတွက် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုအနေဖြင့် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း နမူနာအဖွဲ့မှာ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီး ရှန်မော့အာက ထုတ်လုပ်မှုကို အနည်းငယ် တိုးချဲ့ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ဤမင်္ဂလာပွဲမှာ အများပြည်သူထံသို့ သတင်းစကားပါးရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

စူးကျင်းနျန်သည် သူ၏ စီးပွားရေးခရီးစဉ်အပြီးတွင် အမေရိကသို့ ပြန်ရန် မူလက စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ မင်္ဂလာပွဲကြောင့် သူ့ဗီဇာကို သက်တမ်းတိုးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုမှာ နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

မင်္ဂလာပွဲတွင် လူတိုင်းက ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံကို ချီးကျူးနေကြသည်ကို ကြားသောအခါ ယန်ချန်မှာ မသိမသာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ သန့်စင်ခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသဖြင့် ယန်ချန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သန့်စင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာစဉ် ဝင်ပေါက်တွင် ငြင်းခုံနေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမက သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ "သာမန် ဟွာကော်တောသားတွေပဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော် စကားဝိုင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရပ်တန့်သွားပြီး အနီးသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

ဟိုတယ်မှ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လင်မယားနှစ်ဦးကို အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ "ဒါက ထမင်းစားတဲ့ နေရာပါ။ ဒီနေ့ မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့က ပြဿနာလာရှာနေတာ သိသာပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အဝေးကြီးကနေ လာရလို့သာ ကျွန်တော်က သက်ညှာပေးနေတာ။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ကို ရဲစခန်းဆီ တန်းခေါ်သွားပြီ"

ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အသားမည်းမည်း အမျိုးသမီးက စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်သမီးကိုယ် ရှာတာ ဘာမှားနေလို့လဲ။ သူ့စက်ရုံက လူတွေက သူ ဒီမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်းတို့က ဘာလို့ တားနေတာလဲ။ ငါ့သမီးက ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာ။ သူက မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကနေ ထိပ်တန်းအဆင့်နဲ့ ဘွဲ့ရထားတာ။ သူက အဲဒီဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတယ်။ သူ့အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက စိုးရိမ်ပူပန်ခွင့် မရှိဘူးလား။ ငါက ကျန်းစုကနေ မြို့တော်အထိ အဝေးကြီး လာခဲ့ရတာ။ ဘာလို့ ငါတို့ကို အထဲပေးမဝင်တာလဲ"

လုံခြုံရေးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သမီးကို လာရှာတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ပွဲက သီးသန့် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုပါ။ ပွဲကျင်းပတဲ့သူတွေက နိုင်ငံရပ်ခြားက လာတာဖြစ်ပြီး ဧည့်သည်စာရင်းကိုလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် သတ်မှတ်ထားတယ်။ ဖိတ်စာမပါရင် ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။ ခင်ဗျားတို့က အဝေးကြီးကနေ လာရတာဆိုတော့ တခြားတစ်နေရာမှာ ခဏလောက် စောင့်နေပါလား"

မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာနှင့် အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငါတို့ကို ရှောင်နေတာ။ သူ အဲဒီဟွာချိုက်ဆိုတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေမှန်း ငါတို့ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စက်ရုံကို သွားတိုင်း လုံခြုံရေးတွေက သူ မရှိဘူးလို့ပဲ ပြောနေတာ။ ဒီနေ့ သူ အထဲမှာ ရှိတယ်။ ငါတို့က ပြဿနာလာရှာတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ရှာချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

လုံခြုံရေး : "... ခင်ဗျားတို့ကြည့်ရတာ ငြိမ်းချမ်းမယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး"

အခြေအနေက တင်းမာနေစဉ်မှာပင် အညိုရောင် ဆံပင်ကောက်ကောက်နှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မောက်မာသော ဟန်ပန်ရှိသည့် သူမသည် လင်မယားနှစ်ဦးကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံက ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ"

အသားမည်းမည်း အမျိုးသမီးက အမြန် ဖြေလိုက်သည်။ "ငါတို့က ဝမ်စန်းချွန်းကို ရှာနေတာ။ သူက ငါတို့သမီး၊ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ အထွေထွေရေးရာ ဌာနမှူးလေ။ ပြီးတော့ သူက စက်ရုံမှူး ရှန်မော့အာရဲ့ အတန်းဖော်လည်း ဟုတ်တယ်။ အဲဒီ ရှန်မော့အာကြောင့် ငါ့သမီးက အဲဒီကို ပါသွားတာ။ ငါ့သမီးရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အိမ်မှာ အစိုးရအလုပ်တစ်ခု ရနိုင်နေပြီ"

ယန်ချန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။ ခဏ ရပ်ပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မိသားစုကိစ္စ သက်သက်ဆိုရင် သူတို့ကို အထဲပေးဝင်လိုက်ပါ"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့၏။ "သူတို့မှာ ဖိတ်စာမပါဘူးလေ။ ဒါ့အပြင်..." သူတို့က ပြဿနာလာရှာမည်မှာ သိသာနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ယန်ချန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဦးလေးချွေ့က စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

စူးကျင်းနျန်နှင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးတို့မှာ အမေရိကတွင် ရှိစဉ်ကတည်းက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သိကျွမ်းခဲ့ကြသည်။ ယန်ချန်သည် ချွေ့ကျန့်ကျုံးကို ယခင်က အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး သူသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော ဒေါသမျိုးရှိသော်လည်း လူငယ်များအပေါ်တွင်တော့ အတော်လေး သက်ညှာတတ်ကြောင်း သိထားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဤလူနှစ်ယောက် အထဲဝင်သွားပြီး ပြဿနာရှာမည်ဆိုပါက အရှက်ကွဲရမည့်သူမှာ ရှန်မော့အာသာ ဖြစ်မည်။ ချွေ့ကျန့်ကျုံး ဒေါသထွက်မည်ဆိုလျှင်လည်း ရှန်မော့အာအပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမနှင့် ဘာများဆိုင်ပါသနည်း။

ယန်ချန် ပြောသော တောင့်တင်းသည့် ဟွာကော်စကားကို ကြားသောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက သူမကို သတို့သားဘက်မှ ဆွေမျိုး သို့မဟုတ် မိတ်ဆွေတစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်ကြသည်။ အိမ်ရှင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်က ထိုသို့ပြောနေသည်ဖြစ်ရာ နိုင်ငံရပ်ခြားမှ ပြန်လာသူများမှာ ဒေသခံများနှင့် အတွေးအခေါ် ကွဲပြားနိုင်သည်ဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြသည်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ တွန့်ဆုတ်နေစဉ်မှာပင် လင်မယားနှစ်ဦးက အခွင့်အရေးကို အရယူကာ အတင်းတိုးဝင်သွားခဲ့ကြသည်။ ယန်ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူတို့ဘာသာ လမ်းရှာသွားစေရန် လွှတ်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပထမထပ် ထောင့်တစ်နေရာရှိ ဆိုဖာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ ထိုနေရာတွင် ခဏထိုင်ကာ အပေါ်ထပ်တွင် ဆူညံသံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေမည်။ သို့မှသာ သူမက သူတို့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သူအဖြစ် မြင်တွေ့ခံရခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မည်။

ဒုတိယထပ်၊ ပင်မ မင်္ဂလာခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်။

လျန်လျန်လေးက မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "မေမေ.. မြန်မြန်လုပ်။ သမီး ထွက်ကျတော့မယ်"

ရှန်မော့အာက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ.. မေမေတို့ မြန်မြန်သွားကြမယ်"

ယနေ့တွင် ကလေးများအတွက် သီးသန့်စားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး သူတို့မှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ကလေးငယ်မှာ ဆိုဒါရည်များကို ခိုးသောက်ထားပြီး မအောင့်နိုင်တော့သည့်အချိန်မှ မိခင်ဖြစ်သူကို လာရှာလေသည်။

သူမ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်မော့အာသည် ဝင်ပေါက်အနီးတွင် ချောင်းကြည့်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "ဒီနေရာလား။ အထဲမှာ တအားကျယ်တာပဲ... အနည်းဆုံး စားပွဲဝိုင်း အတော်များများ ရှိရမယ်။ ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ။ တကယ်လို့ ငါတို့ရဲ့ ရှောင်ချွန်းလေးသာ အနာဂတ်မှာ ဒီလို ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာပွဲမျိုး လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါ မျက်စိမှိတ်ပြီး သေနိုင်ပြီ"

"ငါတို့က ဒီလောက် ခမ်းနားတာမျိုးကို မတတ်နိုင်ပေမယ့် ငါတို့အိမ်နားက အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ စားပွဲ ၁၀ ဝိုင်း၊ အစိတ်လောက်တော့ လုပ်နိုင်မှာပါ။ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်မရဲ့ အလုပ်ကို ရှောင်ချွန်းအတွက် ငါတို့ ရအောင်ယူနိုင်သရွေ့ သူက သေချာပေါက် လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဖူးစာဆုံနိုင်မှာပဲ။ ချမ်းသာတဲ့သူ၊ အိမ်မှာ ညီအစ်ကိုတွေ မရှိတဲ့သူမျိုးဆို ပိုကောင်းတယ်။ ဒါမှ အနာဂတ်မှာ အရာအားလုံးက ငါတို့ရဲ့ ရှောင်ချွန်းအတွက် ဖြစ်လာမှာလေ။ ဒီခေတ်မှာ အလုပ်အကိုင်ကောင်းပြီး အခြေအနေကောင်းတဲ့ ယောကျ်ားတွေက အဖော်ရှာရ လွယ်တယ်..."

ရှန်မော့အာက သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ နားရွက်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး ပွေ့ချီကာ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ စားသောက်ခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အထဲရှိ စားပွဲထိုးများကို သူမက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး အခု အောက်ထပ်ဆင်းပြီး တစ်ဖက်ကနေ ပြန်တက်လာပြီး သူတို့ကို ညှပ်ပိတ်လိုက်။ မင်းက ဟိုဘက်ကို လင်ဗန်းတစ်ခုနဲ့ သွားပြီး ဟင်းပွဲလာပို့သလို ဟန်ဆောင်ကာ သူတို့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ထား။ ပြီးရင် သူတို့ကို အပြင်ဘက်ကို ခေါ်ထုတ်သွား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို အရင် ဖမ်းချုပ်ပြီး အခန်းလွတ်တစ်ခုထဲမှာ သော့ခတ်ထားလိုက်"

ခဏလောက် ရပ်လိုက်ပြီးမှ သူမက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို ပြီးအောင်လုပ်။ တစ်ယောက်ကို ဆုကြေး ယွမ် ၅၀ စီ ရမယ်"

စားပွဲထိုးများ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားကြတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၆၆)

လူရှာနေသူများမှာ အခြားသူများ မဟုတ်ကြဘဲ ဝမ်စန်းချွန်း၏ မိဘများဖြစ်သော ဝမ်ကျောက်ယိနှင့် ကျင်းရှောင်ယင်းတို့ပင်။

ဝင်ပေါက်ရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် အချိန်အတော်ကြာ ငြင်းခုံပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အထဲသို့ ဝင်နိုင်သွားကြသည်။ ထို့နောက် လုံးဝ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဆူညံနေသော ဒုတိယထပ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တက်သွားကြ၏။

မူလက ပွဲခန်းမဆောင်ထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ကာ လူအုပ်ကြီးထံမှ ထောက်ခံမှုရယူရန် သူတို့ စီစဉ်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဘတ်စကတ်ဘောကွင်း တစ်ကွင်းထက်ပင် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီးထဲတွင် သေသပ်ကျနသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားများနှင့် အလှပြင်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် တွန့်ဆုတ်သွားကြလေသည်။ ထိုသူများထဲမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ ပြဿနာသွားရှာလို့ရမည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်ကာ အထဲသို့ အချိန်အတော်ကြာ ချောင်းကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အပြင်အဆင်များကို ကြည့်ကာ "ကျက်သရေမရှိတဲ့ အရင်းရှင်ဝက်တွေ" ဟု ကျိန်ဆဲနေကြ၏။

သူတို့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် ဘေးဘက်မှ စားပွဲထိုး ၂ ဦးက ရုတ်တရက် လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ လင်ဗန်းများကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထိုလင်မယားနှစ်ဦး၏ အရှေ့တွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ တမင်သက်သက်ဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ ခန်းမဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြပြီးနောက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဟေး... ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ"

အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်များမှ စားပွဲထိုးများမှာ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ရယူထားသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၏။ ထိုကဲ့သို့သော စားသောက်ဆိုင်များစွာ၏ နံရံများတွင် "အကြောင်းမဲ့ ဖောက်သည်များကို မရိုက်နှက်ရ" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်များကို ချိတ်ဆွဲထားကြောင်းမှာ လူတိုင်းသိထားသည့် အများသိ ဗဟုသုတတစ်ခုပင်။

၎င်းမှာ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးတိုင်း သည်လောက် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့၏ မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းကိုတော့ မီးမောင်းထိုးပြနေလေသည်။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းများ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ပုဂ္ဂလိက စားသောက်ဆိုင်များလည်း အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်များမှာ ယခင်ကလောက် လူကြိုက်မများတော့ချေ။ သို့သော် အချို့သော အလေ့အထများမှာတော့ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကျင်းရှောင်ယင်းသည် သူမအိမ်နီးနားရှိ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ပြဿနာသွားရှာသူ တစ်ဦးကို ဝန်ထမ်းများက ဝိုင်းရိုက်ကြသည့် မြင်ကွင်းကို နေ့ခင်းဖက်မှာကဲ့သို့ပင် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။

သူမသည် လုံခြုံရေးများကို ရင်ဆိုင်ရဲသော်လည်း စားပွဲထိုးများကိုတော့ ထိပ်တိုက်မတွေ့ရဲချေ။ အထူးသဖြင့် သူမ အလွန်ရင်းနှီးနေသော ထိုစူးရှပြီး မောက်မာလှသည့် လေသံမျိုးကိုတော့ ပိုလို့ပင် မရင်ဆိုင်ရဲပေ။ ပြဿနာရှာသူကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော ထိုစားပွဲထိုးသည်လည်း ယခုကဲ့သို့ လေသံမျိုးဖြင့်ပင် စကားပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျင်းရှောင်ယင်းသည် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် ခြေ ၂ လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့က... လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာ"

စားပွဲထိုး ၂ ဦးက အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ပွဲက မပြီးသေးဘူး။ ပြီးတဲ့အထိ ဟိုဘက်မှာ သွားစောင့်နေ၊ ပြီးမှ သွားရှာ" သူတို့က အခန်းလွတ်တစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ဝမ်ကျောက်ယိက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "ငါတို့သမီးက အထဲမှာ ကူညီပေးနေတာ။ ငါတို့လည်း ဝင်စားလို့ ရသင့်တာပေါ့... ဟိုမှာ ခုံလွတ်တွေ မြင်နေရသားပဲ"

စားပွဲထိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့မှာ ဖိတ်စာ ပါလို့လား။ မပါရင် ထွက်သွား။ ငါတို့ကို လာပြီး ပြဿနာ မရှာနဲ့"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်မှ နောက်ထပ် စားပွဲထိုး ၂ ဦး ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ ချိုသာသော စကားများနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ရောနှောအသုံးပြုကာ ထိုလင်မယားနှစ်ဦးကို အခန်းလွတ်ထဲသို့ အလွယ်တကူပင် မောင်းသွင်းလိုက်ကြတော့သည်။

ရှန်မော့အာသည် လျန်လျန်နှင့်အတူ အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာပြီး ကလေးကို သူမ၏ အဖေဖြစ်သူထံသို့ ပြန်လည်လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ "အပြင်ဘက်မှာ ပြဿနာနည်းနည်း ရှိနေတယ်။ ကလေးတွေကို ရှင် သေချာကြည့်ထားပေးနော်"

ဖုမင်ဇယ်က ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ လိုသေးလား"

ရှန်မော့အာက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

သူမက ကတိပေးထားသော ဆုကြေးငွေများကို စားပွဲထိုးများထံ အရင်ဆုံး သွားရောက်ပေးချေလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် ငွေသားကို သည်လောက်အများကြီး သယ်ဆောင်လာလေ့ မရှိချေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူမက ချွေ့ကျန့်ကျုံးနှင့် လင်းယွိဖေးတို့အတွက် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့အဖြစ် ငွေသားများ ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လူကြီး လင်မယားနှစ်ဦးက ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ သားသမီးမရှိသူများဖြစ်သဖြင့် ငွေကြေးကို မလိုအပ်ကြောင့်နှင့် လက်ခံလိုက်ပါက မလိုအပ်သော ပြဿနာများကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မည်ဟု ဆိုကြသည်။

"ငွေကြေးကို လိုအပ်ခြင်း မရှိ" ဆိုသော စကားမှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။ သို့သော် သူတို့တွင် သားသမီးမရှိသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏။ အခြားသော အခြေအနေများအောက်တွင်သာဆိုလျှင် သူတို့တွင် ယခုအချိန်တွင် မြေးများပင် ရရှိနေလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေးတောမိသောအခါ ဤအခြေအနေမှာ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်လေးများ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မင်္ဂလာပွဲ၌ မည်သည့် ငွေကြေးလက်ဖွဲ့ကိုမှ လက်မခံခဲ့ကြချေ။ မစ္စတာဖုနှင့် ဇနီး၊ ထို့အပြင် ဖုကျစ်ယွမ်နှင့် သူ၏ ဇနီးတို့က သူတို့၏ ငွေသားလက်ဖွဲ့များကို ရှန်မော့အာထံသို့ တိုက်ရိုက်ပင် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ကြသည်။

ထိုစုပေါင်းထားသော ငွေပမာဏမှာ စားပွဲထိုးများအတွက် ဆုကြေးငွေပေးရန် ကွက်တိ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ငွေကို လက်ခံရရှိသောအခါ စားပွဲထိုးများမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ သူတို့ သိပ်ပြီး အလုပ်မလုပ်ရဘဲ တစ်လစာ ဝင်ငွေကို တစ်ခါတည်း ရရှိလိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ့်ကို တန်လှသော အပေးအယူတစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။

ခေါင်းဆောင် စားပွဲထိုးက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ လူ ၂ ယောက် ထားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတယ်လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေပေမယ့် ပြဿနာလာရှာတာဆိုတာ သိသာပါတယ်"

သူတို့မှာ အထူးတလည် ရဲတင်းနေသည့်ပုံ မပေါ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော စကားအနည်းငယ်ကပင် သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ရှန်မော့အာက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် သူတို့ကို လောလောဆယ် ဆက်စောင့်ကြည့်ထားပေးပါ။ ပွဲပြီးသွားရင် ကျွန်မ ပြန်လာပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ရက်ရောလှသော ငွေကြေးကို လက်ခံရရှိထားသဖြင့် စားပွဲထိုးများက ဤအလုပ်လေးကို ပျော်ရွှင်စွာပင် သဘောတူလက်ခံလိုက်ကြ၏။

ယနေ့တွင် ဝမ်စန်းချွန်းနှင့် လျိုယင်းရွှမ်း နှစ်ဦးစလုံး ကူညီပေးရန် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ မင်္ဂလာဝတ်စုံများကို သူတို့၏ စက်ရုံမှ ချုပ်လုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ လိုအပ်သော ပြုပြင်မှုများအတွက် ကူညီပေးရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ချွေ့ကျန့်ကျုံးတွင် သက်ရှိထင်ရှား ဆွေမျိုး အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး လင်းယွိဖေးတွင်လည်း သူမ၏ မိခင်ဘက်မှ အစ်ကိုတစ်ဦးသာ ရှိလေသည်။ မင်္ဂလာညစာစားပွဲမှာ အလွန်အလုပ်များပြီး လူအင်အား မလုံလောက်သဖြင့် ဝမ်စန်းချွန်းနှင့် လျိုယင်းရွှမ်းတို့က လာရောက်ကူညီပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်စန်းချွန်း၏ မိဘများ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် သူမကို မတွေ့ရခြင်းမှာ မကြာသေးမီက သူမသည် ချွေ့ကျန့်ကျုံးကို လိုက်လံကူညီပေးနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ စက်ရုံမှ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သူတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးလုနီးချိန်တွင် ရှန်မော့အာက နောက်ဆုံးတော့ ထိုနှစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

ရှန်မော့အာတွင် သံသယအချို့ ရှိနေသော်လည်း လုံးဝ သေချာနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ရှန်မော့အာ ရှင်းပြသော အခြေအနေကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်စန်းချွန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့ တူနေတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ဧည့်သည်အများစုမှာ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများနှင့် မိသားစုဝင်များသာ စကားစမြည်ပြောဆိုရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်မော့အာသည် ဝမ်စန်းချွန်းနှင့် အခြားသူများကို ထိုအခန်းဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ ဝင်သွားသောအခါ ဝမ်ကျောက်ယိနှင့် ကျင်းရှောင်ယင်းတို့မှာ သူတို့ကို ဘာကြောင့် ထွက်သွားခွင့် မပေးရသနည်းဟု စားပွဲထိုးများနှင့် ငြင်းခုံနေကြသည်။ ဝမ်စန်းချွန်းကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က အနီးသို့ ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ "ဝမ်စန်းချွန်း... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်မစုတ်။ ငါတို့ နင့်ကို ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျွေးမွေးခဲ့ရလဲ။ အခုတော့ နင်က အတောင်ပံတွေ စုံလာပြီး ငါတို့ကို ပုန်းရှောင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား"

ဝမ်ကျောက်ယိသည် ဝမ်စန်းချွန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဘယ်သူမှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူကို ရိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ရှန်မော့အာက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်ပြီး မာဆတ်ဆတ် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ"

ဝမ်ကျောက်ယိက သူမကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကလေးကို ငါ ဆုံးမနေတာ... မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ရှန်မော့အာ : "ကျွန်မက အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ စက်ရုံမှူး ရှန်မော့အာပဲ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ရိုက်နေတာဆိုတော့ ကျွန်မနဲ့ သေချာပေါက် ဆိုင်တာပေါ့"

"နင်က ရှန်မော့အာလား" ကျင်းရှောင်ယင်းက ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ "နင်ပဲ။ ဝမ်စန်းချွန်းကို အဲဒီ အထည်ချုပ်စက်ရုံထဲ ဝင်ဖို့ နင်က သွေးဆောင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ စက်ရုံအလုပ်မှာ ဘာအနာဂတ်ရှိမှာလဲ။ ငါ့သမီးက ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ အစိုးရအရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လာရမှာလေ... တစ်နေ့ကျရင် ရာထူးတွေတောင် တိုးလာနိုင်သေးတယ်။ အခုတော့ နင်က အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ နင် ငါတို့ကို အကြီးအကျယ် အကြွေးတင်သွားပြီ"

ရှန်မော့အာသည် ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျင်းရှောင်ယင်း၏ ဖမ်းဆုပ်မည့် လက်များကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ဝမ်စန်းချွန်းက ကျင်းရှောင်ယင်းကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။ "စက်ရုံကို ဝင်တာက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ စက်ရုံမှူးရှန်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး"

ကျင်းရှောင်ယင်းက ဝမ်စန်းချွန်း၏ လက်မောင်းကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "စန်းချွန်း... ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံးက နင့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ။ သမီးတွေက မိခင်တွေရဲ့ စောင်ငယ်လေးတွေလို့ ပြောကြတယ်လေ... နင့်ကို ငါ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျွေးမွေးခဲ့ရလဲ။ နင့်မှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ရှိရမယ်လေ"

ဝမ်စန်းချွန်းမှာ ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပုံပေါ်ပြီးနောက် အားနည်းသောအသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ရပ်ပါတော့..."

"ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး။ အဒေါ်ကြီး... ရောက်ရောက်ချင်း အပြစ်တင်တာတွေနဲ့ စမနေနဲ့။ 'ကိုယ်ချင်းစာတရား' ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဝမ်စန်းချွန်းက လစဉ် ရှင်တို့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပို့ပေးနေတာပဲ... အဲဒါက ရှင်တို့အတွက် မလုံလောက်သေးဘူးလား"

လျိုယင်းရွှမ်းက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မတို့ စက်ရုံမှူးရှန်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူက ရှင်တို့ကို ဘာလို့ လျော်ကြေးပေးရမှာလဲ။ ဒီနေ့ ဒီကိုလာပြီး ပြဿနာရှာတာက... ရှင်တို့က ကျွန်မတို့ စက်ရုံမှူးဆီကနေ ငွေညှစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" သူက အသံကို မြှင့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဟေ့... ဝန်ထမ်းတွေ။ ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မတို့ကို ငွေညှစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ သွားပြီး ရဲခေါ်လိုက်ကြစမ်း"

စင်္ကြံလမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ယန်ချန်သည် ပွဲခန်းမဆောင် ဝင်ပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေသော်လည်း ပြဿနာရှာမည့် ထိုနှစ်ဦးကို မတွေ့ရချေ။ သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာချိန်မှာပင် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အခန်းတစ်ခုဆီမှ ဆူညံသံများကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စူးကျင်းနျန်နှင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးတို့ ထွက်လာကြသည်။ စူးကျင်းနျန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ချန်ချန်... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ယန်ချန်၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ဟိုဘက်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်နေတဲ့အသံ ကြားလို့။ ကျွန်မ သွားကြည့်မလို့ပါ"

...