အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အပိုင်း (၁၆၇)

ကျင်းရှောင်ယင်းက ဝမ်စန်းချွန်းကို ဖမ်းဆွဲကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ ယနေ့ မင်္ဂလာပွဲသို့ အရှိန်အဝါကြီးမားသူ အများအပြား တက်ရောက်နေပြီး တရားမျှတမှု တောင်းဆိုရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ကြောင်း လူတစ်ဦးက သူမကို ပြောပြထားခဲ့သည်။ စောစောက သူတို့သည် စားပွဲထိုးများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် အပြင်မထွက်ရဲဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု လူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျင်းရှောင်ယင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်ရရှိလာပြီး အကူအညီတောင်းခံရန် အသင့်ဖြစ်နေတော့၏။

အချို့လူများမှာ အပြင်ဘက်တွင် ကြောက်ရွံ့တတ်သော်လည်း အိမ်တွင်း၌မူ အာဏာပြလေ့ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ကာလရှည်ကြာ အားနည်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သော ကလေးများအပေါ်တွင် ပိုပြီး ဆိုးရွားတတ်လေသည်။

ကျင်းရှောင်ယင်းသည် ထိုသို့သော လူစားမျိုးပင်။ "အာဏာရှိသော" အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင် ဝန်ထမ်းများကို သူမ မလွန်ဆန်ရဲခဲ့သော်လည်း သမီးဖြစ်သူ ဝမ်စန်းချွန်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ ယုံကြည်မှုများ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရရှိလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"နင် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ ဒီကိစ္စကို တိုင်ကြားဖို့ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာကြမယ်။ နင်က မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကနေ ထိပ်တန်းအဆင့်နဲ့ ဘွဲ့ရထားတာလေ... အဲဒီလိုလူက လူမသိသူမသိ အထည်ချုပ်စက်ရုံလေးတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်ဆိုရင် ဘယ်လို ပုံရိပ်မျိုး ဖြစ်သွားမလဲ။ နင် အလိမ်ခံထားရတာပဲ။ စူးပြည်နယ်ကို ပြန်သွားကြမယ်။ နင့်အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အိမ်မှာ အလုပ်တစ်ခုရှာဖို့ မခက်ခဲဘူးလို့ ဦးလေးချင်းက ပြောတယ်။ နင့်ကို လက်ခံမယ့် စက်ရုံတွေ အများကြီးရှိတယ်။ လျော်ကြေးငွေ ရတာနဲ့ စူးပြည်နယ်ကို ပြန်ကြမယ်"

မြို့တော်သို့ လာရောက်ရသည့် သူတို့၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ သမီးဖြစ်သူကို ပြန်ခေါ်သွားရန်၊ ပထမဦးစွာ သူမအတွက် အလုပ်တစ်ခုရှာပေးပြီးနောက် ထိုအလုပ်ကို သားဖြစ်သူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြဿနာရှာခြင်းဖြင့် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံထံမှ လျော်ကြေးငွေများပါ ထုတ်ယူနိုင်ကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ပြောပြထားခဲ့လေသည်။

ထိုလျော်ကြေးငွေကို အသုံးပြုကာ သားဖြစ်သူအတွက် အဝတ်အစားသစ် ၂ စုံ ဝယ်ပေးရန်နှင့် အလုပ် သို့မဟုတ် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာရာတွင် ပိုမို ကြည့်ကောင်းစေရန် ကျင်းရှောင်ယင်းက စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလျော်ကြေးငွေကိစ္စကို သူမက အချိန်တိုင်း တွေးတောနေခဲ့၏။

ဝမ်စန်းချွန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရပြီး သူတို့သည် အခက်အခဲများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ဟု အမြဲ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ကျေးလက်ဒေသသို့ အပို့ခံရပြီးနောက် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရသည့် အချိန်ကျမှသာ သူမ ရှင်းလင်းစွာ စပြီး သိမြင်လာခဲ့သည်။

မိဘများက သူမကို အသုံးချနေကြောင်း သိသော်လည်း တစ်သက်တာလုံး လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရမှုကြောင့် သူမအနေဖြင့် သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဘွဲ့ရပြီးနောက် အလုပ်တာဝန် ခွဲဝေချထားရာတွင် စူးပြည်နယ်သို့ ပြန်မည့်အစား အနောက်မြောက်ဒေသကို ရွေးချယ်ရန် အံကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနောက်မြောက်ဒေသရှိ ဘဝမှာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ထိုနေရာတွင် သူမ လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ မိဘများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှုများမှ ကင်းဝေးပြီး အတွင်းစိတ် လွန်ဆွဲမှုများကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

မြို့တော်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရခြင်းက ဝမ်စန်းချွန်းအတွက် မမျှော်လင့်ထားသော ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ လစာမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။ လစာ၏ အများစုကို သူမက အိမ်သို့ ပို့ပေးခဲ့ပြီး မိဘများ နားလည်ပေးလိမ့်မည်ဟု အပြည့်အဝ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့က မြို့တော်အထိ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့ပါမည်နည်း။

အခိုက်တန့်အတွင်း ဝမ်စန်းချွန်း၏ ရင်ထဲတွင် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပြီး အရာအားလုံး ပြိုလဲကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤ "ဦးလေးချင်း" ဆိုသူမှာ ဝမ်ကျောက်ယိ၏ စက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်ရေးမန်နေဂျာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိသည်။ သူမ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရကတည်းက ချင်းမိသားစုသည် သူတို့၏ သားနှင့် သူမကို လက်ထပ်ပေးရန် အစီအစဉ်များ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ သားမှာ ရုပ်ရည်အားဖြင့် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့မကျသော စံနှုန်းများကို ထားရှိသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူသည် အစိုးရအရာရှိတစ်ဦး၏ သမီးနှင့် လက်ထပ်လိုခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက သူ၏ စံနှုန်းများကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦးကို အလိုရှိနေခဲ့၏။

သူ၏ ဝါကြန့်ကြန့်သွားများနှင့် မဖွယ်မရာ အကြည့်များဖြင့် လူများကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရတိုင်း ဝမ်စန်းချွန်းမှာ ရွံရှာမုန်းတီးစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။

တစ်ခါက လမ်းကြားတစ်ခုထဲတွင် သူက ကိုယ့်မိခင်ကိုပင် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်နေသည်ကို သူမ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရဖူးပြီး ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲခဲ့ချေ။

ထိုကဲ့သို့သော လူနှင့် လက်ထပ်လိုက်ပါက သူမ၏ဘဝ မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို ဝမ်စန်းချွန်း တွေးပင် မတွေးရဲခဲ့ပေ။

"အမေ... သမီးကို လွှတ်ပေးပါ။ သမီး မြို့တော်မှာ အဆင်ပြေနေပါတယ်။ စူးပြည်နယ်ကို သမီး ပြန်မသွားဘူး"

ဝမ်စန်းချွန်းသည် သတ္တိများကို မွေးကာ မိခင်ဖြစ်သူကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ရှန်မော့အာနှင့် လျိုယင်းရွှမ်းတို့ကို အသနားခံသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်မော့အာက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားရန် ပြင်နေသော လျိုယင်းရွှမ်းကို တားဆီးထားလိုက်သည်။ "စန်းချွန်း... ဒါက ရှင်ကိုယ်တိုင် ချရမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ"

ဝမ်စန်းချွန်းမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်မှာပင် စူးကျင်းနျန်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဟွာကော်ရိုးရာ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော စူးကျင်းနျန်နှင့် တရားဝင် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ချွေ့ကျန့်ကျုံးတို့၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း ကျင်းရှောင်ယင်းက ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူမအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးနိုင်မည့်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသဖြင့် ဝမ်စန်းချွန်းကို သူတို့ရှိရာသို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားခဲ့လေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့... လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်မတို့အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးရမယ်။ ကျွန်မသမီးက မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကနေ ထိပ်တန်းအဆင့်နဲ့ ဘွဲ့ရထားတာ။ ဒါပေမဲ့ လူမသိသူမသိ အထည်ချုပ်စက်ရုံလေးတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အလိမ်ခံလိုက်ရတယ်။ သူ အစိုးရအလုပ်တစ်ခု ရမယ့်အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ကျွန်မတို့ လျော်ကြေး တောင်းချင်တယ်... ယွမ် ၅ ရာ အနည်းဆုံး မရရင် ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး"

ဝမ်စန်းချွန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် နောက်ထပ် တွန့်ဆုတ်နေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ ရှိသမျှ အင်အားအကုန်သုံးကာ သူမ၏ မိခင်ကို နောက်သို့ ဆွဲချလိုက်လေသည်။ "အမေ... ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ သမီးကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ စက်ရုံမှူးရှန်နဲ့ သမီးက အတန်းဖော်တွေ... သမီးတို့မှာ တူညီတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်။ ဟွာချိုက်ကို နိုင်ငံရဲ့ အကောင်းဆုံး အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဖြစ်လာအောင်၊ နိုင်ငံအတွက် နိုင်ငံခြားငွေတွေ ရှာပေးနိုင်အောင် အတူတူ ကြိုးစားတည်ဆောက်ချင်ကြတာ။ သမီးတို့ရဲ့ အလုပ်က အရေးကြီးပါတယ်။ အစိုးရရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရတာထက်တောင် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သေးတယ်"

သူမက စူးကျင်းနျန်နှင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ စူးကျင်းနျန်မှာ ရှန်မော့အာ၏ ဦးလေးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ကိုယ့်မိခင်ရင်းပင် အားကိုးမရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသော ဦးလေးတစ်ယောက်က ရှန်မော့အာဘက်မှ အခိုင်အမာ ရပ်တည်ပေးမည်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။

သူတို့၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်တောင် ဤလူများသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများနှင့် အနာဂတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ကြသည်။

ရှန်မော့အာက သူမကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ပြဿနာများကြောင့် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံကို ထိခိုက်နစ်နာစေရန် သူမ ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။

ဝမ်စန်းချွန်းက အံကိုကြိတ်ကာ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။ "အမေ... အမေ ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေမယ်ဆိုရင်... သမီး ရဲခေါ်လိုက်ရလိမ့်မယ်"

ဝမ်စန်းချွန်းသည် ကျင်းရှောင်ယင်းနှင့် ဝမ်ကျောက်ယိတို့၏ အရှေ့တွင် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အမိန့်နာခံသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ ဤသို့ ပြောထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ကျင်းရှောင်ယင်းက လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အော်ငိုလေတော့သည်။ "ဘုရားရေ... တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးလား။ ဒီကလေးကို အနှစ် ၂၀ကျော် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့ရတာ... အခု သူ အောင်မြင်လာတော့ ကိုယ့်မိဘရင်းကိုတောင် ငြင်းပယ်နေပြီ"

စူးဟောက်၊ စူးထင်၊ ယန်လဲ့နှင့် ယန်ချန်တို့မှာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားကြ၏။

ယန်ချန်က မျက်နှာကြောတင်းနေသော စူးကျင်းနျန်နှင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြဿနာရှာရန် အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်သည်။ "ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့လေးတစ်နေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဦးလေးချွေ့... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်။ မော့အာနဲ့ တခြားသူတွေက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်"

စူးထင်က သူမကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါကိုတောင် ပြောနေဖို့ လိုသေးလို့လား။ အစ်မမော့အာက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတာပေါ့။ ပြဿနာရှာနေတာက ဒီနှစ်ယောက်လေ"

သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "သူတို့က အစ်မစန်းချွန်းရဲ့ မိဘတွေလား။ ဘာဖြစ်လို့ အစ်မစန်းချွန်းအပေါ် ဒီလို ဆက်ဆံရတာလဲ"

ယန်ချန်: "..."

ဒီငတုံးမ... မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေက အပြင်လူတွေဆီ ရောက်တော့မယ့်အချိန်မှာ သူတို့ကိုတောင် ကာကွယ်ပေးနေသေးတယ်။

စူးကျင်းနျန်က ယန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

လင်းယွိဖေးက ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ လက်မောင်းကို တွယ်ဖက်ထားရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရှေးစကား ရှိတယ်လေ... သားသမီးတွေကို ချစ်တဲ့ မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ ဆွဲပေးတတ်ကြတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ မိဘတိုင်းက သားသမီးကို မချစ်ကြဘူးလေ"

ဝမ်စန်းချွန်း၏ ဖြောင့်မတ်နေသော ကျောပြင်မှာ ရုတ်တရက် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စကားပြောလာခဲ့သည်။ "အမေ... သမီး အမေတို့နဲ့အတူ ပြန်မလိုက်ဘူး။ နောက်ပြီး အခုကစပြီး တစ်လကို ၁၀ယွမ်ပဲ ပို့ပေးတော့မယ်။ သမီး လစာတိုးလာရင် ပိုပြီး ပို့ပေးပါ့မယ်"

သူမ၏ အသံမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ "သမီး အသက် ၁၆ နှစ်မှာ အနောက်မြောက်ဒေသကို အလုပ်လုပ်ဖို့ သွားခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး အမေတို့က သမီးဆီကို တစ်ပြားမှ မပို့ခဲ့ဘူး။ သမီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အမြဲတမ်း အားကိုးခဲ့ရတာ။ ဒါကြောင့် အမေတို့ အသက်ကြီးလာတဲ့အချိန်မှာ သမီးက လုပ်ကျွေးဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ ဒီပိုက်ဆံက သမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တာပါ"

ကျင်းရှောင်ယင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ယွမ် ၁၀ ထဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လောက်မှာလဲ"

ဝမ်ကျောက်ယိကလည်း အနီးသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။ "နင်က အပြင်မှာ စာသင်ပြီး အရိုင်းအစိုင်း ဖြစ်သွားတာပဲ..."

သူက ဝမ်စန်းချွန်းကို ရိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှန်မော့အာက သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ချေ။ သူ၏ လက်ဝါးက ဝမ်စန်းချွန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျရောက်သွားပြီးနောက် သူမကို ထပ်မံကန်ရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ စူးဟောက်မှာ ထပ်မံသည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝင်တားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ဟေ့... စကားနဲ့ပဲ ပြောလေ။ ဘယ်လိုလုပ် လူကို ရိုက်လို့ရမှာလဲ"

သို့သော် သူသည် ဒေါသထွက်နေသော ဝမ်ကျောက်ယိ၏ လက်သီးချက်ကို မေးစေ့တွင် အတိအကျ ခံလိုက်ရလေသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ယန်ထုန်၊ စူးထင်နှင့် အခြားသူများမှာ အံ့သြထိတ်လန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ရှန်မော့အာသည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လာနေသော လူများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တမင်သက်သက် ခပ်ဝေးဝေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျောက်ယိက စူးဟောက်၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သောအခါ သူမအနေဖြင့် ဝင်ရောက်တားဆီးရန် အချိန်မမီတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝမ်စန်းချွန်းမှာ သူတို့၏ သွေးသားရင်းချာ သမီးဖြစ်ပြီး မိဘများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားသွားမည်ကို ရှန်မော့အာ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။

သို့သော် စူးဟောက်ကတော့ မတူညီချေ။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်ရောက်တားဆီးသောအခါ ဝမ်ကျောက်ယိ၏ သတိထားမှုနှင့် ဒေါသကို လွယ်ကူစွာပင် ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လက်သီးချက်မှာ အရှိန်ပြင်းပြင်း ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး စူးဟောက်၏ မေးရိုးမှာ ချက်ချင်းပင် ပွန်းပဲ့ညိုမည်းသွားခဲ့သည်။

"ရပ်စမ်း... အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်။ ရဲတွေ ရောက်နေပြီ"

စင်္ကြံလမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ယူနီဖောင်းဝတ် ရဲအရာရှိ ၃ ဦး အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ အမျိုးသား ရဲအရာရှိ ၂ ဦးက ဝမ်ကျောက်ယိကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိက ကျင်းရှောင်ယင်း၏ အရှေ့တွင် နေရာယူကာ သူမ၏ နံပါတ်တုတ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ "ထစမ်း... ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဟွာကော်နိုင်ငံကို အရှက်ကွဲအောင် လုပ်နေတာပဲ"

ရဲများကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျောက်ယိနှင့် ကျင်းရှောင်ယင်းတို့မှာ တောင့်တင်းသွားကြ၏။

ကျင်းရှောင်ယင်းမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်စန်းချွန်းကို ဖမ်းဆွဲချင်သော်လည်း ရဲအရာရှိ၏ စူးရဲသော အကြည့်အောက်တွင် မလှုပ်ရဲတော့ချေ။ သူမက အော်ငိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မသမီးနဲ့ စကားပြောနေရုံလေးပါရှင်။ ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ အရာရှိမင်း... ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

ဝမ်ကျောက်ယိမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုတွင် ကျင်းရှောင်ယင်းကသာ အမြဲတမ်း ဦးဆောင်လေ့ရှိသည်။ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှ နည်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန် ဂုဏ်ယူလေ့ရှိ၏။

သူသည် တံခါးပိတ်ထားသော အချိန်များတွင်သာ အကြမ်းဖက်လေ့ရှိပြီး ထိုသို့လုပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း သူ၏ အပြုအမူအတွက် ဆင်ခြေများ ပေးတတ်သည်။ သူမ ကောင်းကျိုးအတွက်ဟုဆိုကာ လမ်းမှားမရောက်စေရန် တင်းကျပ်စွာ ဆုံးမရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုတတ်သည်။ ယခင်က အပြစ်ကင်းစင်သော ဝမ်စန်းချွန်းသည် ထိုစကားများကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့ပြီး မိဘများက သူမကို တကယ်ချစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အနောက်မြောက်ဒေသသို့ သွားရောက်ကာ ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ပိုမိုသိရှိလာပြီး ရင့်ကျက်လာချိန်မှသာ သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို တဖြည်းဖြည်း မြင်သာလာခဲ့သည်။

မြို့တော်တွင် ဝမ်စန်းချွန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာခြင်းသာ မရှိခဲ့ပါက ဝမ်ကျောက်ယိသည် သည်လောက် လွယ်လွယ်ကူကူ အကြမ်းဖက်မှုကို အသုံးပြုခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုမူ သူသည် ရဲများ၏ လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။

ဝမ်ကျောက်ယိသည် တည်ငြိမ်နေစေရန် အတင်းကြိုးစားရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က သမီးဖြစ်သူနဲ့ စကားများတာပါ။ စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်မိသွားတာ... မတော်တဆပါ။ ဒါက သိပ်ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ရှန်မော့အာက ပိုမို ညိုမည်းလာသော စူးဟောက်၏ မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ... နိုင်ငံရပ်ခြားက ပြန်လာတဲ့ ဟွာကော်လူမျိုး တစ်ယောက်၊ ရှင်တို့နဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘဲ စေတနာနဲ့ ဝင်ဖြန်ဖြေပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို ဒီလိုမျိုး ရိုက်နှက်လိုက်တာကိုကျတော့ ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့လည်း အခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်ရုံပေါ့လေ။

စူးဟောက်၏ သဘာဝအတိုင်း ဖြူဝင်းပြီး နူးညံ့သော အသားအရေကြောင့် ဒဏ်ရာမှာ အလွန် သိသာနေခဲ့သည်။

ရဲအရာရှိများက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားကြသည်။ "ဟာ... ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိုက်တာလား။ ပြီးတော့ သူက နိုင်ငံရပ်ခြားကနေ အခုမှ ပြန်လာတဲ့ ဟွာကော်လူမျိုး တစ်ယောက်လား။ အစိုးရက နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် ဟွာကော်လူမျိုးတွေကို အမိမြေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ တက်တက်ကြွကြွ အားပေးနေတဲ့အချိန်မှာ... ဒါက အရမ်းကို အကဲဆတ်တဲ့ ကိစ္စရပ်ပဲ"

ထို့နောက် ရှန်မော့အာက ချွေ့ကျန့်ကျုံးနှင့် လင်းယွိဖေးတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "သူတို့က မင်္ဂလာပွဲကို အကြောင်းမဲ့ ဝင်ရောက်လာပြီး အခမ်းအနားကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မစ္စတာချွေ့က အမေရိကကနေ မင်္ဂလာလာဆောင်ဖို့ အဝေးကြီး လာခဲ့ရတာ... သူ့အတွက် မလွယ်ကူခဲ့ဘူး"

ရဲအရာရှိများ : "..."

ကောင်းရော... နောက်ထပ် နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် ဟွာကော်လူမျိုးတွေ ထပ်ရှိသေးတာပဲ.

ကဲ... ငြင်းခုံတာတွေ ရပ်လိုက်တော့။ သူတို့ကို ရဲစခန်းအရင် ခေါ်သွားကြတာပေါ့။

သူတို့ တကယ် ရဲစခန်းသို့ သွားရတော့မည်ကို ကြားသောအခါ ကျင်းရှောင်ယင်းမှာ ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး.. ကျွန်မတို့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟိုလူလေ... ဟုတ်တယ်၊ လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့လူ။ သူက ကျွန်မတို့ကို ဒီမှာ ပြဿနာလာရှာပြီး ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ လွှတ်လိုက်တာပါ။ သူ့ကြောင့်ချည်းပါပဲ။ ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ကို မဖမ်းဘဲ သူ့ကို ဖမ်းသင့်တာ"

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်များက ယန်ချန်အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်မတို့က အတင်းဝင်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး... သူက ကျွန်မတို့ကို ခေါ်သွင်းလာတာပါ။ ပွဲက လူတိုင်းအတွက် ဖွင့်ထားတယ်၊ ဦးလေးချွေ့က ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူက ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာပွဲကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပါဘူး... အခန်းတစ်ခုထဲကို အခေါ်ခံရတာမို့လို့ အခွင့်အရေးတောင် မရလိုက်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်မတို့ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ သူ့ကို သွားရှာ... သူ့အပြစ်တွေချည်းပဲ။ ကျွန်မတို့ကို ဖမ်းလို့မရဘူး... သူ့ကိုသာ ဖမ်းပါ"

သူမက ယန်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ကို ဖမ်းလို့မရဘူး၊ သူ့ကို ဖမ်းပါ"

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ယန်ချန်ဆီသို့ ရောက်သွားကြ၏။

ယန်ထုန်က အသက်ရှူမှားသွားပြီး "ချန်ချန်?"

စူးထင်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် အံ့သြထိတ်လန့်နေခဲ့ပြီး စူးဟောက်ပင်လျှင် ယန်ချန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို နားမလည်နိုင်သည့်အလားပင်။

ယန်ချန်မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ "လိမ်မနေနဲ့။ ရှင်တို့ဘာသာ ဝင်လာတာလေ၊ အဲဒါ ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

သူမက ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း သူမ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်းကို လူတိုင်းက အမှန်တရားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းရှောင်ယင်းသည် သူမကို ယခင်က မသိခဲ့ဖူးဘဲ ရမ်းသန်း စွပ်စွဲမည် မဟုတ်ချေ။

ရဲအရာရှိများက ယန်ချန်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "တော်ပြီ။ အားလုံး ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေလည်း ထွက်ဆိုချက် ပေးရမယ်"

ချွေ့ကျန့်ကျုံးနှင့် လင်းယွိဖေးတို့မှာ ယခုလေးတင်မှ လက်ထပ်ထားကြသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ရဲအရာရှိတစ်ဦးက မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးမြန်းပြီးနောက် သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် လူတစ်ယောက်ကို ရဲစခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားလို့တော့ မရပေ။

ကိစ္စရပ်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် ဟွာကော်လူမျိုးများ ပါဝင်နေခြင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်သက်သက် ပြဿနာဖန်တီးခြင်းတို့ကြောင့် ရဲအရာရှိများက ဘေးကင်းစေရန် အားလုံး၏ ထွက်ဆိုချက်များကို ရယူကာ နောက်ထပ် ပြဿနာများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ကြိုတင်ကာကွယ်ခဲ့ကြသည်။

ဟိုတယ်မှ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကိုလည်း ထွက်ဆိုချက်ပေးရန် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး ယန်ချန်၏ ဇာတ်လမ်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပြိုကွဲသွားခဲ့လေသည်။

ပြင်းထန်သော ထိခိုက်နစ်နာမှုမျိုး မရှိခဲ့ခြင်းနှင့် တစ်ဖက်လူမှာ နိုင်ငံရပ်ခြားရောက် ဟွာကော်လူမျိုးဖြစ်နေခြင်းတို့ကြောင့် ရဲအရာရှိများက သတိပေးရုံမျှဖြင့် ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ကျင်းရှောင်ယင်းနှင့် ဝမ်ကျောက်ယိတို့ကိုတော့ ပြဿနာရှာခြင်းနှင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ခြင်းတို့ဖြင့် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းလိုက်ကြသည်။

ရဲစခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်စန်းချွန်းက အားလုံးကို တောင်းပန်စကားဆိုကာ လျိုယင်းရွှမ်းနှင့်အတူ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာနှင့် အခြားသူများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ လမ်းဘေးသို့ ရောက်သောအခါ စူးကျင်းနျန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့သည်။ "ရှောင်လဲ့... မင်းနဲ့ ယန်ချန် မနက်ဖြန် ပြန်သွားကြတော့"

ယန်လဲ့မှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ၃ ရက်နေမှ အတူတူ ပြန်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူက ယန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ချန်ချန်က အလိမ်ခံလိုက်ရတာပါ... သူတို့ကို သနားသွားလို့..."

ယန်ချန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် ဦးလေး။ သူတို့ အပြင်မှာ အဝင်မခံရဘဲ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ကျွန်မက..."

စူးကျင်းနျန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိပါတယ်။ မနက်ဖြန် မင်းတို့ ပြန်ရမယ်။ ပြန်ရောက်တာနဲ့ အမြန်ဆုံး အိမ်ကနေ ဆင်းသွားကြ။ မင်းတို့ မိဘတွေလည်း မင်းတို့ကို လွမ်းနေလောက်ပြီ... အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

သူက "အိမ်ပြန်ဖို့" ဟူသော စကားလုံးများကို အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်၏။

ယန်လဲ့နှင့် ယန်ချန်တို့မှာ ဖြူရော်သွားပြီး ယန်ထုန်ထံသို့ အသနားခံသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယန်ထုန်က တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်လွှဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် စူးဟောက်နှင့် စူးထင်တို့ထံ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ စူးဟောက်က အောက်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေပြီး စိတ်ထားနူးညံ့သော စူးထင်ပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှန်မော့အာဘေးသို့ ကပ်သွားခဲ့သည်။

သူမက အပြစ်ကင်းစင်သော်လည်း အမိုက်အမဲတော့ မဟုတ်ချေ။ ယန်ချန်က သည်လို လုပ်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းကို နားမလည်သော်လည်း ၎င်းက ရှန်မော့အာအတွက် ပြဿနာများစွာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဆိုတာကိုတော့ သူမ သိလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုနှစ်ဦးသာ မင်္ဂလာပွဲတွင် အမှန်တကယ် ပြဿနာရှာခဲ့မည်ဆိုပါက ဦးလေးချွေ့သည် ရှန်မော့အာအပေါ် သေချာပေါက် ဒေါသထွက်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဦးလေးချွေ့သည် အဒေါ်လင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သည်လောက် လှပသော မင်္ဂလာပွဲလေးက ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာများဖြင့် အဆုံးသတ်သွားမည်ဆိုလျှင်... သူမ၏ အဖေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဦးလေးချွေ့အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမည်သာ။

ရှန်မော့အာက စူးထင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါနဲ့အတူ ဟိုတယ်ကို ပြန်သွားရအောင်။ နင့်ခဲအိုနဲ့ လျန်လျန်လေးက အဲဒီမှာ ရှိသေးတယ်။ သူတို့ဆီက ကိတ်မုန့်တွေ တအားကောင်းတယ်လို့ နင် ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါတွေ သွားဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်စားကြမယ်လေ"

စူးထင်သည် အခိုက်တန့် ချီတုံချတုံဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေတော့သည်။ "ကောင်းပါပြီ"

...

အပိုင်း (၁၆၈)

နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်လဲ့နှင့် ယန်ချန်တို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ရှန်မော့အာကတော့ သူတို့နှင့်ပတ်သက်ပြီး အများကြီး‌ တွေးမနေချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် စူးကျင်းနျန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရယူရန် ဘယ်တုန်းကမှ ဆန္ဒမရှိခဲ့သလို ယန်မောင်နှမများ၏ အဆင့်နိမ့်လှသော လှည့်ကွက်များကလည်း သူမအပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ထိုမောင်နှမနှစ်ဦး၏ ရည်မှန်းချက်များမှာ အတိုင်းအထက်အလွန် ကြီးမားနေခဲ့သည်မှာတော့ အထင်သားပင်။

ကြားသိရသမျှအရ သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စူးအိမ်တော်တွင် မကြာခဏ လာရောက်နေထိုင်လေ့ရှိကြပြီး မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း အရွယ်ရောက်လာချိန်တွင်တော့ ပိုမို ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များမှာ လူတိုင်း မြင်သာအောင် ကြော်ငြာသင်ပုန်းပေါ် ကပ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားလှပေသည်။

စူးကျင်းနျန်ကတော့ သူ၏ သားသမီးအရင်းများမှာ ဆွေမျိုးရင်းချာများနှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိဟု ယူဆကာ သူတို့၏ ဝမ်းကွဲမောင်နှမများနှင့် အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်ကြသည်ကို သဘောကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ယန်မောင်နှမများ သူ့အိမ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်နေကြခြင်းကို သူက လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ထိုမောင်နှမနှစ်ဦးသာ သူတို့၏ အတိုင်းအတာကို သိခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် စူးကျင်းနျန်သည် သူတို့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ သားသမီးအရင်းများက အသားစားရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူတို့အတွက် ဟင်းရည်တစ်ခွက်တော့ ရရှိနိုင်မည်သာ။

သို့သော် သူတို့၏ လောဘကို ကာလရှည်ကြာစွာ ပျိုးထောင်လာခဲ့သည်။ "မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုအတွက် ပြိုင်ဘက်" တစ်ယောက် ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည့် အချိန်တွင်တော့ သူတို့၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်များမှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရှန်မော့အာကတော့ စူးကျင်းနျန်သည် သူမဘက်က ရပ်တည်ပေးရန် သက်သက်ဖြင့် သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု မထင်ချေ။ စူးမောင်နှမများဖြစ်သော စူးဟောက်သည် မာနကြီးပြီး အေးစက်သူဖြစ်ကာ စူးထင်မှာလည်း အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလှသည်။ အကယ်၍သာ စူးကျင်းနျန် မရှိတော့ပါက သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယန်မောင်နှမများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။

စူးကျင်းနျန်သည် ယန်မောင်နှမများ၏ ရည်မှန်းချက်များကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေပါက သူ့သားသမီးအရင်းများအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်မော့အာအနေဖြင့် သူမ၏ ဦးကြီးကို ချီးကျူးရပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် အမေရိကတွင် ဘာမှမရှိသော ဘဝမှ စတင်ကာ ကြီးမားသော အင်ပါယာကြီးတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ပြတ်သားမှုနှင့် လုပ်ကိုင်စွမ်းရည်မှာ သူ၏ ဒုတိယပင်ကိုဗီဇပင်။

စူးကျင်းနျန်သည် စူးဟောက်နှင့် စူးထင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နောက်ထပ် ၃ ရက်တိုင်တိုင် ယုံနင်လမ်းကြားသို့ နေ့စဉ် လာရောက် စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယန်ထုန်ကတော့ လုံးဝ လိုက်မလာတော့ချေ။ ရှန်မော့အာအပေါ် မကျေနပ်ခြင်းကြောင့်လား။ သို့မဟုတ် ရှက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။

သူတို့ အမေရိကသို့ မပြန်မီ ညတွင် ရှန်မော့အာသည် သူတို့အတွက် နှုတ်ဆက်ညစာကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးခဲ့ပြီး တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် ချွေ့ကျန့်ကျုံးနှင့် လင်းယွိဖေးတို့ကိုလည်း ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ သူတို့၏ မင်္ဂလာညစာစားပွဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး သူတို့သာ သဘောထားမကြီးခဲ့ပါက သူမအပေါ် အငြိုးအတေး ထားရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ချွေ့ကျန့်ကျုံးနှင့် လင်းယွိဖေးတို့ကတော့ ထိုကိစ္စကို အေးအေးဆေးဆေးပင် သဘောထားခဲ့ကြသည်။

"ကျွန်မတို့ အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် အရာအားလုံးကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေကို စိတ်ထဲ ထည့်နေမယ်ဆိုရင် ပူပန်စရာတွေ အဆုံးရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်မတို့ လိုချင်တာက အေးအေးချမ်းချမ်း နေသွားဖို့ပဲလေ"

"ကလေးမလေး... နင့်အတန်းဖော်ကို ဆက်ပြီး နားချဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းလား။ နင် လုပ်နိုင်သမျှ အကုန် လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ... နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။ တကယ်လို့ သူက အမှန်တရားကို အခုထိ သတိမထားမိသေးဘူးဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး အသွေးအသား စုပ်ယူခံရဖို့ပဲ ထိုက်တန်တော့တယ်"

"လောင်ချွေ့... ရှင့်စကားကလည်း ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းမှ ဖြစ်မှာလား"

"ငါက မြင်တဲ့အတိုင်း ပြောတာပဲလေ။ မင်း ငါ့ကို သိလာတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီပဲ__ ငါက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ"

ထိုနှစ်ဦးမှာ သူတို့ ကျင့်သားရနေသော အပြန်အလှန် စနောက်မှုများကို စတင်လိုက်ကြပြန်သည်။

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ဖြည့်ပေးလိုက်၏။

စူးကျင်းနျန်က ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မော့အာ... ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဦးကြီး လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ရှန်မော့အာက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ဖြင့် သူ့ဝိုင်ခွက်ကို တိုက်လိုက်သည်။ "ဦးကြီး... စိတ်ထဲ ထည့်မနေပါနဲ့။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေရဲ့ အမှားအတွက် ဦးကြီးက ဘာလို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှာလဲ"

စူးကျင်းနျန်က စိတ်မကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထင်ထင်က စိတ်ထားကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ ကောင်မလေးပါ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေပြေ နေကြရမယ်နော်"

ပေါ်တင်ကြီး ချန်လှပ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသော စူးဟောက်: "..."

သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။ ငါ့အဖေက ငါ့ကို ကလေးကောင်းတစ်ယောက်လို့တောင် မသတ်မှတ်တော့ဘူးလား။

စူးထင်က ရှန်မော့အာဘက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။ "သေချာတာပေါ့။ အစ်မနဲ့ ကျွန်မက အခင်ဆုံးတွေပဲ"

ခေါင်းလေးတစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦးကြားသို့ ရုတ်တရက် ပြူးထွက်လာခဲ့သည်။ ပါးလေးနှစ်ဖက်မှာ နီမြန်းနေပြီး မျက်ဝန်းလေးများမှာ တောက်ပနေလေသည်။ "သမီးလည်း ပါတယ်လေ။ သမီးရယ်၊ မေမေရယ်၊ ဒေါ်လေးထင်ထင်ရယ်က အခင်ဆုံးတွေ"

စူးထင်မှာ အလွန်အမင်း အသည်းယားသွားပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... အစ်မရယ်၊ လျန်လျန်လေးရယ်၊ ကျွန်မရယ်က အခင်ဆုံးတွေ"

တဖန် နာမည်ချန်လှပ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သော စူးဟောက် : "..."

ညစာစားပြီးနောက် သူတို့ ပြန်ကြချိန်တွင် ရှန်မော့အာနှင့် အခြားသူများက တံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ လျန်လျန်လေးသည် သူမ၏ အမေဖြစ်သူဘေးတွင် ကပ်နေပြီး လက်ကလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဘိုးဘိုးစူး၊ ဘိုးဘိုးချွေ့၊ ဘွားဘွားလင်၊ ဦးဦးစူး၊ ဒေါ်လေးထင်ထင်... မနက်ဖြန်လည်း သမီးအိမ်ကို လာဆော့ကြဦးနော်"

ထိုစကားကြောင့် လူကြီးများအားလုံး ရယ်မောသွားကြလေသည်။

စူးကျင်းနျန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်ကို ဖက်လိုက်၏။ "ဘိုးဘိုး မနက်ဖြန်တော့ မလာနိုင်တော့ဘူးကွယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်နှစ်ကျရင် ငါတို့ လျန်လျန်လေးဆီ လာလည်ပါ့မယ်။ လျန်လျန်လေးက ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကြီးပြင်းလာရမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား"

လျန်လျန်လေးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စူးကျင်းနျန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဘိုးဘိုး... ဘိုးဘိုးလည်း အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာရဦးမှာလား။ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ရှာလို့မရဘူးလေ။ ပျော်ရွှင်တာက အရေးကြီးဆုံးပဲ၊ ဟုတ်ပြီလား။ ဘိုးဘိုး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေရမယ်နော်"

စူးကျင်းနျန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီဗျာ... ဘိုးဘိုးက ငါတို့ လျန်လျန်လေးရဲ့ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်။ ဘိုးဘိုး သေချာပေါက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေပါ့မယ်"

သူတို့ လှည့်ထွက်သွားစဉ် စူးဟောက်က ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး လျန်လျန်လေးကို ပြောလိုက်သည်။ "ဦးဦးက အမေရိကကနေ သကြားလုံးတွေနဲ့ အရုပ်တွေ ပို့ပေးမယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား"

၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းသော သတင်းစကားပင်။ သကြားလုံးနှင့် အရုပ်များအကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျန်လျန်လေး၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်! ဦးဦးက အကောင်းဆုံးပဲ။ လျန်လျန်က ဦးဦးကို အချစ်ဆုံး!"

စူးဟောက်မှာ ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ "ဦးဦးကလည်း သမီးကို အချစ်ဆုံးပါပဲ"

သူတို့ကို လမ်းကြားလမ်းအဆုံးအထိ လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကလေးငယ်လေးမှာ သူမဘာသာ လမ်းမလျှောက်ချင်တော့ဘဲ အဖေဖြစ်သူ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများကို ဖက်တွယ်ကာ အပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ဖုမင်ဇယ်က သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမ၏ တင်ပါးလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ "ဦးဦးက အကောင်းဆုံးဆို"

လျန်လျန်လေးက အဖေဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး ခန့်ညားသော သူ့မျက်နှာကို အသံထွက်အောင် နမ်းလိုက်သည်။ "သမီးက ဦးဦးကို အားပေးတဲ့အနေနဲ့ ပြောလိုက်တာပါ။ ဖေဖေကမှ အကောင်းဆုံး!"

ထို့နောက် ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် ရှန်မော့အာတို့ကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဘိုးဘိုးနဲ့ မေမေလည်း ပါတယ်!"

ကျိုးဖျင်အန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ "ဦးဦးဖျင်အန်းကတော့ စာရင်းထဲ မပါဘူး!"

ကျိုးဖျင်အန်း : "..."

ဝမ်ကျောက်ယိနှင့် ကျင်းရှောင်ယင်းတို့ကို ၁၀ရက်တိုင်တိုင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီးနောက် စူးပြည်နယ် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ အရာရှိများက လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ကို မြို့တော်တွင် နောက်ထပ် ဆက်နေရန် ဘာအခွင့်အရေးမှ လုံးဝ မပေးခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့က နိုင်ငံခြားရောက် ဟွာကော်လူမျိုးတစ်ဦး၏ မင်္ဂလာပွဲတွင် ပြဿနာရှာကာ လူကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ ဘယ်လို ပြဿနာမျိုးတွေ ထပ်ရှာဦးမည်ကို ဘယ်သူက သိနိုင်ပါမည်နည်း။

နစ်နာသူက ဤကိစ္စကို ဆက်ပြီး စွဲချက်မတင်လိုတော့သောကြောင့်သာ အခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားမသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိုယ်ထိလက်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာတော့ အမှန်တရားပင်။ အကယ်၍သာ ထိခိုက်နစ်နာသူက အမေရိကသို့ ပြန်သွားပြီး ဤအဖြစ်အပျက်ကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ပါက သက်ဆိုင်ရာ နိုင်ငံတော်ဌာနများ၏ လပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အန္တရာယ်များနှင့် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် မြို့တော်နှင့် စူးပြည်နယ် အာဏာပိုင်နှစ်ရပ်စလုံးက ဤကိစ္စကို အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထား ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်စန်းချွန်းသည် သူမ၏ မိဘများကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တွေ့ဆုံခွင့်ပင် မရလိုက်ချေ။ သူမ ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် စူးပြည်နယ် အရာရှိများက သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဝမ်စန်းချွန်းသည် ရှန်မော့အာ၏ ရုံးခန်းသို့ သွားရောက်ကာ အကြီးအကျယ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့လေသည်။ ငိုပြီးသွားသောအခါ သူမသည် ရှန်မော့အာ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏ အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံအတွက် အစွမ်းကုန် မြှုပ်နှံသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို အရင်ဦးစားပေးပြီး နေထိုင်ရန် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဝမ်စန်းချွန်းကတော့ သူမသည် မိဘများ၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို သိမြင်သွားခဲ့ပြီဟု အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။ ယခုမှစ၍ သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်၊ စက်ရုံအတွက်နှင့် ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ အဝတ်အထည်လုပ်ငန်း အနာဂတ်အတွက်သာ နေထိုင်သွားတော့မည်ဟု ကြေညာခဲ့လေသည်။

ရှန်မော့အာ : "..."

ဝမ်စန်းချွန်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု စွဲမြဲသွားပုံရ၏။ သူမ ရှေ့ဆက်ရန် တွန်းအားတစ်ခု လိုအပ်နေခြင်းပင်။ ရှန်မော့အာက သူမကို နားချရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လက်လျှော့ကာ သူမ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ထားလိုက်လေတော့သည်။

တာဝန်ရှိသူများက ချက်ချင်း အရေးမယူခဲ့သော်လည်း လအနည်းငယ်အကြာတွင် ကောင်းယုံ၏ ရပ်ကွက်စက်ရုံမှာ စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် အခွန်ဆိုင်ရာ ချိုးဖောက်မှုများအတွက် အကြိမ်ကြိမ် အရေးယူခံခဲ့ရသည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် ရာထူးမှ ခေတ္တရပ်စဲခံရပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း ခံခဲ့ရ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများက ပိုပြီးအတွင်းကျကျ တူးဖော်ကြည့်သောအခါ အမှတ်(၅) အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ စက်ရုံမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အတွင်း ကောင်းယုံသည် ဝန်ထမ်းပြောင်းရွှေ့မှုနှင့် အလုပ်ခန့်ထားမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုများကို လက်ခံခဲ့ကြောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရာထူးမှ ရပ်စဲခံရပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူသည် ထောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

ကောင်းယုံ ထောင်ကျသွားချိန်ဝန်းကျင်မှာပင် ရှန်မော့အာသည် ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် ထိပ်တန်းအဆင့် စက်ပစ္စည်းအစုံအလင်ကို ငွေအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ ကြီးမားသော အဆင့်မြှင့်တင်မှုကြီးတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းက သူတို့၏ ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအားကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ နမူနာဌာနကို စိတ်ကြိုက်ချုပ်လုပ်ရေး အလုပ်ရုံဟု အမည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အများပြည်သူအတွက် စိတ်ကြိုက်မှာယူမှု ဝန်ဆောင်မှုများကို တရားဝင် စတင်လိုက်သည်။

နောက်နှစ် မတ်လတွင် ကုန်အမှတ်တံဆိပ်ဥပဒေ စတင်အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာသည် "ဟွာချိုက်" နှင့် "ဟွာရှန်း" ဟူသော ကုန်အမှတ်တံဆိပ်များကို ချက်ချင်း မှတ်ပုံတင်လိုက်ပြီး ထိပ်တန်းအမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်သော "ဟွာရှန်း"ကို တရားဝင် စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ထိုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီတွင် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ကွမ်ကျိုး ကုန်စည်ပြပွဲတွင် နေရာတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ပြပွဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ဆင်နွဲခဲ့ပြီး ယွမ် ၆ သန်းကျော်သော အံ့မခန်း အရောင်းရလဒ်များကို ရရှိခဲ့လေသည်။ ရိုးရှင်းသေသပ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော နေ့စဉ်ဝတ် အဝတ်အစားများမှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လူကြိုက်များခဲ့ရုံသာမက ရိုးရာလက်မှုပညာများကို အလေးပေးထားပြီး တစ်ထည်လုံးကို လက်ဖြင့်သာ ဖန်တီးထားသော "ဟွာရှန်း" အမှတ်တံဆိပ် အဝတ်အစားများမှာလည်း သီးခြားဖောက်သည်များအကြား ရေပန်းစားခဲ့သည်။

ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ တစ်ညအတွင်း နာမည်ကျော်သွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ဒုံးပျံတစ်စင်းအလား နေ့ချင်းညချင်း အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၁၉၈၆ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာသည် ထိုနေ့တွင် ရှားရှားပါးပါး အလုပ်ပါးသဖြင့် စောစောပြန်လာခဲ့ပြီး လမ်းတွင် ဘဲကင်တစ်ကောင် ဝယ်လာခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အံ့သြသွားခဲ့၏။

ဖုမင်ဇယ်သည် ဘွဲ့ရပြီးနောက် သုတေသနဌာနတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး လက်ရှိ ပရောဂျက်ကြောင့် အလုပ်များနေသဖြင့် သူ မရှိခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများအားလုံး မရှိခြင်းမှာတော့ ထူးခြားနေလေသည်။

ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ချထားပြီး သူတို့ကို လိုက်ရှာရန် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် မြေးအဘိုးနှစ်ဦး တံခါးမှနေ၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ လမ်းလျှောက်ပုံ အမူအရာမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လုံးဝကို ဆင်တူနေကြ၏။

ယခုအခါ မူလတန်းကျောင်းသူလေး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော လျန်လျန်လေးသည် မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ "မေမေ.. ဒီနေ့ တအားစောစော ပြန်ရောက်နေတာပဲ!"

ရှန်မော့အာ : "ဟုတ်တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ မေမေ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး"

လျန်လျန်လေးက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... နောက်တစ်ခါကျရင် သမီး မေမေ့ကို အိမ်မှာ သေချာစောင့်နေပါ့မယ်!"

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။ "မေမေ... ဘိုးဘိုးနဲ့ သမီးက ဈေးလျှော့ရောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သွားရှာခဲ့ကြတာလေ။ လမ်းဘေးဈေးကနေ ပုလင်း ၂ လုံး ဝယ်လာခဲ့တယ်။ ဒါတွေက သေချာပေါက် ရတနာတွေပဲလို့ ဘိုးဘိုးက ပြောတယ်။ ဒီနေ့တော့ သမီးတို့ ကံထူးပြီ!"

...