အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

အပိုင်း (၁၆၉.၁)

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် မြို့တော်သို့ စတင်ရောက်ရှိချိန်တွင် သမီးဖြစ်သူ၏ ငွေရေးကြေးရေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးနိုင်ရန် ငွေနည်းနည်းပါးပါး ရှာဖွေဖို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ အပင်ပန်းခံ ရုန်းကန်ရန် မလိုကြောင်း မကြာမီမှာပင် သတိပြုမိသွားခဲ့၏။

သူ့ထံတွင် ရုပ်ပြစာအုပ် မူပိုင်ခွင့် အခကြေးငွေများမှ ဝင်ငွေရှိနေပြီး ရှန်မော့အာမှာလည်း ကျောင်းမှ ထောက်ပံ့ကြေးနှင့် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ လစာများ ရရှိနေသည်။ ဖုမင်ဇယ်တွင်လည်း ကျောင်းမှ ထောက်ပံ့ကြေးများ ရရှိသည့်အပြင် ဖုမိသားစု၏ ပံ့ပိုးမှုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ဤငွေကြေးများမှာ သူတို့၏ အိမ်ထောင်စု အသုံးစရိတ်များအတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေလေသည်။

အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးဖျင်အန်းသည်လည်း ရုပ်ပြများ ရေးဆွဲကာ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ စတင်ရရှိလာခဲ့ပြီး ကျိုးဝမ်ဟွာမှာလည်း ကျောင်းပြီး၍ အလုပ်တာဝန် ချထားပေးခြင်း ခံရသောအခါ အိမ်တွင် ကျွေးမွေးရမည့်သူ နည်းပါးသွားပြီး ဝင်ငွေကတော့ တိုးလာခဲ့သည်။ ငွေကြေးမှာ ပူပန်စရာ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။

ဪ.. ရှိသေးသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် လိုအပ်ပါက သူတို့ပိုင်ဆိုင်သော ရွှေအချို့ကို ရောင်းချရန်လည်း ပိုမိုလွယ်ကူလာခဲ့သည်။ အရာအားလုံး အဆင်မပြေခဲ့လျှင်ပင် ရွှေများကို ရောင်းချလိုက်ရုံသာ ရှိတော့၏။ သေချာတာကတော့ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ထိုကဲ့သို့ အသုံးစရိတ် အမြောက်အမြား လိုအပ်သော အခြေအနေမျိုးနှင့် သူတို့ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

အပေါ်ယံတွင်ဖြစ်စေ၊ လက်တွေ့ဘဝတွင်ဖြစ်စေ ငွေရေးကြေးရေး ပူပန်မှုများ မရှိတော့သဖြင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ရုပ်ပြများ ရေးဆွဲခြင်းကို ရပ်နားလိုက်တော့သည်။ ယင်းအစား သူသည် လမ်းကြားထဲမှ အိမ်နီးချင်းများ သို့မဟုတ် ထုတ်ဝေသူများနှင့် အသင်းအဖွဲ့များမှတစ်ဆင့် သိကျွမ်းခဲ့သော ပန်းချီဆရာ၊ ကဗျာဆရာများနှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောခြင်း၊ နယ်လှည့်ခြင်း၊ စစ်တုရင်ကစားခြင်းနှင့် ငှက်မွေးခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့လေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သူသည် ယခင်ဘဝက အားလပ်နေသော မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်နေထိုင်နေခြင်းပင်။

မကြာသေးမီက ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် "ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းခြင်း" ဟု ခေါ်သော ဝါသနာတစ်ခုအပေါ် ရူးသွပ်လာခဲ့သည်။

ချန်ချွန်းလမ်းတစ်လျှောက် သို့မဟုတ် ကော်ဟွာ စတိုးဆိုင်အနောက်ဘက်တို့တွင် ရောင်းချသူများသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရောင်းချနေကြသော်လည်း ထိုအချိန်က ဈေးကွက်မှာ စနစ်တကျ မရှိသေးချေ။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ဤကမ္ဘာတွင် ကြီးပြင်းလာသူ မဟုတ်သဖြင့် ၎င်း၏ သမိုင်းကြောင်းအကြောင်းကို များများစားစား မသိချေ။ သို့သော် ပန်းချီနှင့် ကဗျာပိုင်းဆိုင်ရာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများမှာ နန်းတော်ထဲတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သည့်မျက်လုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အခြားသူများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် ပစ္စည်းများကို လိုက်လံရှာဖွေသောအခါ ထိုအရာများမှာ မည်သည့်ခေတ်က ဖြစ်သည်ကို အစွဲအလမ်း မထားခဲ့ချေ။ သူ မျက်စိကျသောအရာကိုသာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် စစ်မှန်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အတော်များများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

အခြားသူများက နားလည်ချင်မှ နားလည်လိမ့်ဖြစ်သော်လည်း သခင်ကြီးဖုကတော့ ဤနယ်ပယ်တွင် ဗဟုသုတအချို့ ရှိလေသည်။ သူ၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ ရှန်ရှောက်ယွမ် သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းများ၏ ၈၀ မှ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ စစ်မှန်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ၁၀ မှ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အသစ်ပြုလုပ်ထားသောအရာများ ဖြစ်သော်လည်း လက်ရာမြောက်လှသော အနုပညာပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ် ပေးချေခဲ့သော ဈေးနှုန်းများနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ၎င်းတို့မှာလည်း ဆိုးရွားလှသော အပေးအယူများတော့ မဟုတ်ကြချေ။

အမှန်တရားကို ပြောရလျှင် သူတို့၏ မိသားစု ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ထိုရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များကို ထုတ်သုံးလို့ မရချေ။ သို့သော် ရှန်ရှောက်ယွမ် စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများကိုတော့ အိမ်တွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထုတ်ပြထားနိုင်လေသည်။

ဤဝါသနာထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့သွားသောအခါ ရှန်ရှောက်ယွမ်မှာ ပိုလို့ပင် စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့၏။

ထိုနေ့တွင် လျန်လျန်လေးသည် ကျောင်းစောစောဆင်းသဖြင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် သူ့မြေးမလေးကို ခေါ်ကာ ပစ္စည်းများ လိုက်လံရှာဖွေရန် ထပ်ထွက်ခဲ့ပြန်သည်။ သူတို့သည် နတ်သားရဲရုပ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ကြွေအိုးတစ်စုံကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။ မြေးအဘိုးနှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုပစ္စည်းအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း စွဲလန်းနေကြပြီး အိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင်အောင် အတူတူ သေချာလေ့လာနေကြလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အဒေါ်ဟူသည် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အို... ဒီတစ်ခါရော ဘယ်လို ရတနာတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြန်တာလဲ"

ရှန်မော့အာနှင့် အခြားသူများမှာ အမြဲတမ်း အလုပ်များနေတတ်ကြသဖြင့် ဟင်းချက်ရန် ကူညီပေးမည့် လူတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းရန် သူတို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူတို့က အိမ်ထဲတွင် အပြင်လူများ လာရောက်နေထိုင်သည်ကို မလိုလားကြချေ။ ထို့အပြင် ဟင်းချက်ရန်သက်သက်အတွက် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေဖို့ကလည်း မလွယ်ကူလှပေ။

အဒေါ်ဟူသည် ဤအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ မိသားစုနှစ်စုမှာ အဝေးကြီး မဟုတ်သဖြင့် သူမက မိသားစုနှစ်စုစာလုံးအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးနိုင်ကြောင်း အကြံပြုခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်စုက စောစောစားပြီး နောက်တစ်စုက နောက်ကျမှစားရုံသာ ရှိတော့၏။ ၎င်းမှာ ကြီးကျယ်လှသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။ သူမသည် မီးဖိုချောင်အလုပ်တွင် လျင်မြန်သူဖြစ်သဖြင့် မိသားစုနှစ်စုစာ ချက်ပြုတ်ရခြင်းမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။ ဒါ့အပြင် ရှန်မော့အာနှင့် ဖုမင်ဇယ်တို့မှာ အိမ်တွင် မရှိတတ်ကြသဖြင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် လျန်လျန်လေးသာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုနှစ်ဦးသည် တံခါးပိတ်ကာ ခြံအမှတ် (၉)သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားတတ်ကြလေသည်။

အဒေါ်ဟူသည် ဖုမိသားစုနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သူဖြစ်ပြီး အပိုအလုပ်လုပ်ရခြင်းကို စိတ်မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ရှန်မော့အာက သူမကို အခမဲ့ အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် ခွင့်မပြုနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမက အဒေါ်ဟူကို ငွေပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုမှုများအပြီးတွင် အဒေါ်ဟူက လက်ခံလိုက်လေသည်။

တစ်လလျှင် အပို ယွမ် ၂၀ ရရှိသဖြင့် အဒေါ်ဟူမှာ ပျော်ရွှင်နေပြီး သဘာဝကျစွာပင် သူမ၏ အလုပ်များအပေါ်တွင် ပိုမို အားစိုက်ထုတ်လာခဲ့၏။

လျန်လျန်လေးက ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ "အဘွားဟူ... ဒီကြွေအိုးလေးတွေက လှတယ် မဟုတ်လား"

အဒေါ်ဟူမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း သူမက ကလေးကို အလိုလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သေချာတာပေါ့! အစုံလိုက် ရှိနေတာက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က တစ်လုံးတည်းရှိတဲ့ အိုးထက် အများကြီး ပိုလှတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း ဝင်သွားလေတော့သည်။

ရှန်မော့အာသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။ အဘိုးဖြစ်သူ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာရသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ လျန်လျန်လေးမှာ အခြားကလေးများနှင့် ကွဲပြားနေခဲ့၏။ လမ်းကြားထဲမှ ကလေးများမှာ အိမ်ဆောက်တမ်းကစားခြင်း၊ သဲထဲတွင် ဆော့ခြင်း သို့မဟုတ် ကြိုးခုန်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးနေကြသော်လည်း သူမကတော့ သူမ၏ အဘိုးနှင့်အတူ ပန်းချီဆွဲခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်းနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ လိုက်လံရှာဖွေခြင်းတို့ကိုသာ ပိုမိုလုပ်ဆောင်လိုလေသည်။

ကြွေအိုးများကို လေ့လာပြီးနောက် ရှန်ရှောက်ယွမ်က လျန်လျန်လေးကို လက်သွားဆေးရန် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး သူကတော့ ကြွေအိုးများကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းရန် စာကြည့်ခန်းသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ရှန်မော့အာမှာ လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။ သူက ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စောစော ပြန်ရောက်နေတာလဲ"

ရှန်မော့အာသည်လည်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အားလုံး စီစဉ်ပြီးသွားပါပြီ။ ကျန်တဲ့ အလုပ်တွေကတော့ တခြားသူတွေ လုပ်ရမယ့် အပိုင်းတွေပါပဲ"

သူမသည် အလုပ်များသော်လည်း အသေးအဖွဲကိစ္စတိုင်းကို လိုက်လံစီမံနေတတ်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူမသာ ထိုသို့လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက တစ်ရက်လျှင် ၄၈ နာရီ ရှိလျှင်တောင် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဪ... အဲဒီ ဖက်ရှင်ရှိုးက ဘယ်တော့ကျင်းပမှာလဲ"

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်၏။ "နောက်အပတ် တနင်္ဂနွေနေ့ပါ။ အဖေလည်း သမီးတို့အတွက် လူအချို့ကို ဖိတ်ပေးပါဦးနော်။ သမီးလည်း ဝမ်ဟွာကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့နဲ့ သတင်းယူဖို့ ပြောထားပါတယ်"

ကျိုးဝမ်ဟွာသည် အနုပညာဘာသာရပ်ကို သင်ယူခဲ့သော်လည်း ဘွဲ့ရပြီးနောက်တွင် မြို့တော်ညနေခင်းသတင်းစာတွင် ဓာတ်ပုံသတင်းထောက်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် မြို့တော်ညနေခင်းသတင်းစာတွင် စာမျက်နှာအပြည့် ကြော်ငြာတစ်ခုကို ဝယ်ယူထားခဲ့ပြီး သတင်းစာက သူတို့၏ ဖက်ရှင်ရှိုးမှ တိုက်ရိုက်ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံများနှင့်အတူ အထူးကဏ္ဍတစ်ခုကို ထုတ်ဝေပေးလိမ့်မည်။

တကယ်တမ်းတွင် ကြော်ငြာမထည့်လျှင်ပင် မြို့တော်ညနေခင်းသတင်းစာက ဤကိစ္စကို သတင်းဖော်ပြပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မြို့တော်တွင် ပြည်တွင်းလုပ်ငန်းတစ်ခုက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖက်ရှင်ရှိုးတစ်ခုကို ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးက ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ တောက်ပမှုကို မြင်တွေ့ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပန်းချီနှင့် ကဗျာလောကမှ လူများနှင့် ပေါင်းသင်းလေ့ရှိသည်။ အနုပညာရှင်များမှာ အတွေးအခေါ် ပိုမိုပွင့်လင်းကြပြီး အသစ်အဆန်းများကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ပိုရှိကြလေသည်။ ထို့အပြင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်များမှာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားကြသဖြင့် "ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း" ဟူသော စကားလုံးမှာ အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။

ဟွာကော်နိုင်ငံတွင် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းအဓိကဘာသာရပ်ဖြင့် ပထမဆုံးအသုတ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများကို ယခင်နှစ်က စတင်လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမတိုင်မီကတည်းက ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် အထူးပြုဒီဇိုင်းအဖွဲ့တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းရန် အနုပညာကျောင်းသားတစ်စုကို စုဆောင်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤအဖွဲ့သည် ပြည်တွင်းရှိ နာမည်ကျော်ကြားသော ပါမောက္ခများထံမှ လမ်းညွှန်မှုများကို ရရှိရုံသာမက နိုင်ငံရပ်ခြားသို့လည်း လေ့လာရေးခရီးစဉ် အတော်များများ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံခြားဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်သော ဒုတိယစက်ရုံမှူး လျိုယင်းရွှမ်းနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းပိုင်းကို ကိုင်တွယ်သော ဒုတိယစက်ရုံမှူး ပိုင်ကျွင့်ဝမ်တို့က ဦးဆောင်ကာ ပါကစ္စတန်နှင့် အမေရိကသို့ သွားရောက်ပြီး ထိုနေရာရှိ ပညာရှင် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်နာများ၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို လေ့လာခဲ့ကြလေသည်။

ချွေ့ကျန့်ကျုံး၏ အဆက်အသွယ်များကြောင့် ထိုအဖွဲ့သည် နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် များစွာသော ဗဟုသုတများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း နိုင်ငံတကာ ခေတ်ရေစီးကြောင်းများကို လေ့လာရင်း သူတို့သည် ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများ ပါဝင်သော ဒီဇိုင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုကိုလည်း စတင်ရှာဖွေခဲ့ကြ၏။

သူတို့သည် ဒီဇိုင်းမူကြမ်းပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယခုနှစ်၌ ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဖက်ရှင်ပြပွဲကို ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှန်မော့အာသည် မြို့တော်ရှိ မီဒီယာများကိုသာ ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူမသည် ချွေ့ကျန့်ကျုံး၊ စူးကျင်းနျန်နှင့် ပေါလ် တို့ကဲ့သို့သော နိုင်ငံခြား စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သူငယ်ချင်းများနှင့် အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် နိုင်ငံခြားမှ ပညာရှင်များနှင့် မီဒီယာများကိုလည်း ဆက်သွယ်ခဲ့လေသည်။

လုပ်မယ်ဆိုရင်လည်း အကြီးကျယ်ဆုံး ဖြစ်ရမှာပေါ့။

မကြာသေးမီက သူမသည် ပြပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ လိုအပ်သော ခွင့်ပြုချက်များအားလုံး ရရှိပြီးဖြစ်ကာ နေရာကိုလည်း ငှားရမ်းပြီး ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားများလည်း အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သလို မီဒီယာများကိုလည်း ဖိတ်ကြားပြီး ဖြစ်သည်။ မော်ဒယ်များကိုပင် အတည်ပြုပြီးပြီ ဖြစ်၏။ ကျန်ရှိသော အသေးအဖွဲ အလုပ်များကိုတော့ အခြားသူများထံ လွှဲပြောင်းပေးထားလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ပထမဆုံး ဖက်ရှင်ရှိုးဖြစ်ပြီး "ဟွာရှန်း" အမှတ်တံဆိပ်၏ နိုင်ငံတကာ မျက်နှာစာသို့ ပထမဆုံး တိုးထွက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ရှန်မော့အာအနေဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်ရှိနေခဲ့လျှင် နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း သူမကတော့ အတော်လေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှိနေခဲ့သည်။

အမှန်တရားကို ပြောရလျှင် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ဤပြပွဲကို ၎င်း၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ ကျင်းပနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ပထမဆုံး ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းဖြစ်သော "ဟွာကော် စက်မှုလုပ်ငန်း"ကို ခွင့်ပြုပေးခဲ့ကတည်းက ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းများမှာ မိုးအပြီး မှိုတက်သကဲ့သို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြသည်။

အဝတ်အထည်လုပ်ငန်းမှာ ရိုးရှင်းသော စက်ကိရိယာများသာ လိုအပ်ပြီး အရင်းအနှီးနည်းနည်းဖြင့် စတင်နိုင်သောကြောင့်—အထူးသဖြင့် အထည်ရိက္ခာကူပွန်များ စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်—မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း အထည်ချုပ်စက်ရုံများမှာ နေရာအနှံ့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ကွမ်ကျိုးရှိ စက်ရုံများမှာ ဟောင်ကောင်နှင့် နီးကပ်သဖြင့် ခေတ်မီဆန်းသစ်သော ဒီဇိုင်းများကို ထုတ်လုပ်နိုင်ကြပြီး သုံးစွဲသူများအကြားတွင် အထူး ရေပန်းစားနေခဲ့သည်။

ဈေးကွက်အတွင်း သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများက မြို့တော်၏ ခိုင်မာသော အထည်ချုပ်စက်ရုံများကို ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပေးခဲ့လေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်မှ စတင်ကာ စက်ရုံအတော်များများမှာ ကုန်ပစ္စည်းများ ပုံနေခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရပြီး သူတို့၏ အမြတ်အစွန်းများမှာ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်၏ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော မြို့တော် အမှတ်(၁) နှင့် အမှတ်(၂) အထည်ချုပ်စက်ရုံများပင်လျှင် အလုပ်ဝတ်စုံများနှင့် ယူနီဖောင်းများအတွက် အော်ဒါအမြောက်အမြား မရရှိခဲ့ပါက သူတို့၏ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားလှပေလိမ့်မည်။

ဤစက်ရုံများ ကျဆင်းလာရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပုဂ္ဂလိက အထည်ချုပ်စက်ရုံများ ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လာခြင်းနှင့် သူတို့၏ ခေတ်နောက်ကျပြီး ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော ဒီဇိုင်းများက ပြည်သူလူထု၏ တိုးတက်လာသော ဖက်ရှင်လိုအပ်ချက်များကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဈေးကွက်ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ ပြင်းထန်ပြီး မညှာမတာ ရှိလှပေသည်။ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ခေတ်မီဒီဇိုင်းများဖြင့် နာမည်ရနေခဲ့သော်လည်း ရှန်မော့အာကတော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့မရမှန်း သိထားသည်။ သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် နိုင်ငံတကာ ဖက်ရှင်လောကမှ ဆန်းသစ်သော ချဉ်းကပ်မှုအချို့ကို ကျင့်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖက်ရှင်ရှိုးတစ်ခု ကျင်းပခြင်းက ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သူမက ဤကဲ့သို့ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ရှေးကျသော စက်ရုံများကို သူတို့၏ အမြင်များ ကျယ်ပြန့်လာစေရန်နှင့် ခေတ်နောက်ကျသော အတွေးအခေါ်များကို ဖက်တွယ်ထားမည့်အစား ခေတ်ပြိုင်စတိုင်များကို လက်ခံလာစေရန် တွန်းအားပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟုလည်း မျှော်လင့်ထားလေသည်။

ဖက်ရှင်ရှိုးအတွက် ဖိတ်စာများကို မြို့တော်ရှိ အဓိက အထည်ချုပ်စက်ရုံများမှ စက်ရုံမှူးများထံသို့ ပေးပို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်ပတ်အကြာ၊ မြို့တော် အလုပ်သမား ယဉ်ကျေးမှုနန်းတော်တွင်။

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် နန်းတော်ရှေ့ရှိ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုက်ချိကစားနေကြသော သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ ဝင်ပေါက်ရှိ စာတန်းကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

"ပထမဆုံး ဟွာချိုက် ဖက်ရှင်ရှိုး— ဖက်ရှင် ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဖက်ရှင်ရှိုး ဆိုတာကရော ဘာလဲ" ထိုက်ချိဓားကို ကိုင်ထားသော အဘွားးကြီးတစ်ဦးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူးလေ။ အနောက်တိုင်းက အသစ်အဆန်းတစ်ခုခု ဖြစ်မှာပေါ့" အဘိုးကြီးတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင် နားမလည်ရုံနဲ့ အဲဒါက နိုင်ငံခြားကဟာလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးနော်!" အဘွားးကြီးက ပြန်ချေပလိုက်သည်။ "နိုင်ငံခြားကဟာ ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ် ဟွာကော်မြေပေါ်ကို ရောက်လာပြီဆိုရင် အဲဒါက ဟွာကော်ဟာပဲ!"

ထိုအချိန်မှာပင် အရပ်မြင့်မြင့် ကောင်မလေးတစ်ဦးသည် လမ်းလျှောက်သွားရင်း အဘွားးကြီးကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ "အဘွား... တကယ့်ကို မှန်လိုက်တာ! အဘွားက အတော်ဆုံးပဲ!"

အဘွားးကြီးမှာ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့သည်။ "သေချာတာပေါ့! ငါက ခေတ်မီတဲ့ အဘွားးကြီးတစ်ယောက်လေ"

ကောင်မလေး ထွက်သွားပြီးနောက် အဘွားးကြီးက မနေနိုင်တော့ဘဲ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီကောင်မလေးက တအား အရပ်ရှည်တာပဲ—ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တွေလည်း စီးထားသေးတယ်! ဒါပေမဲ့ သူ လမ်းလျှောက်တာက တကယ့်ကို ကျော့ရှင်းလှပတာပဲ"

ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ထားသော အရပ်မြင့်မြင့် ကောင်မလေးသည် အလုပ်သမား ယဉ်ကျေးမှုနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး စင်မြင့်ကို ပြင်ဆင်ထားသည့် နောက်ကွယ်သို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၆၉.၂)

သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ စောစောရောက်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ရောက်ရှိနှင့်နေသူ အချို့ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ မနက်စာ စားနေကြပြီး အချို့မှာတော့ အလှပြင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် နေရာတစ်ခုရှာကာ ကိုယ်တိုင် အလှပြင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ စက်ရုံတွင်း မော်ဒယ်အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ကို "အပျော်တမ်းဝါသနာရှင်" ဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း မြို့တော်တွင် တရားဝင် တည်ထောင်ထားသော မော်ဒယ်အေဂျင်စီများ မရှိသေးသဖြင့် အမှန်တကယ်တွင်တော့ သူတို့မှာ မြို့တော်၌ ပညာရှင်များနှင့် အနီးစပ်ဆုံးသူများပင် ဖြစ်ကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ကို အပျော်တမ်းဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာလည်း မမှားချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးမှာ စက်ရုံအလုပ်သမား၊ အိမ်ရှင်မ၊ ကျောင်းသား စသည့် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အသီးသီး ရှိကြသူများဖြစ်ပြီး အချိန်ပိုင်း မော်ဒယ်များအဖြစ်သာ လုပ်ကိုင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးကို ဟွာချိုက်၏ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာနက စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဒီမတိုင်မီက သူတို့သည် လေ့ကျင့်မှုများပြုလုပ်ခြင်းအပြင် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန်အတွက် အဝတ်အစားများကို မော်ဒယ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ပေးခြင်းမျိုးကိုသာ တစ်ခါတစ်ရံ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ မော်ဒယ်အဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ သူတို့၏ ပထမဆုံးသော စစ်မှန်သည့် စင်မြင့်ထက် လမ်းလျှောက်ပြပွဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသလို ရင်လည်း တုန်နေကြလေသည်။

ကောင်မလေးမှာ ရင်တုန်နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တက်ကြွနေကာ ယနေ့ပြပွဲကို အားခဲလျက် မျှော်လင့်နေမိတော့၏။

သူမ အလှပြင်ပြီးသွားချိန်တွင် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ဝန်ထမ်းများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အထွေထွေရေးရာဌာနမှ ဌာနမှူး ဝမ်စန်းချွန်းသည် စိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်ထားသော အဝတ်ချိတ်စင်များဖြင့် အဝတ်အစားများကို တွန်းကာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါက်စီတစ်လုံးကို စားနေသော ဒုတိယစက်ရုံမှူး လျိုယင်းရွှမ်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုစင်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို အထူးဂရုစိုက်ကြနော်.. အဲဒီအထည်သားက ငွေအများကြီး ကုန်ကျထားတာ"

သူမ၏ နောက်မှ လိုက်လာသော ဒုတိယစက်ရုံမှူး ပိုင်ကျွင့်ဝမ်မှာ စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပြန်လည်မျိုသိပ်လိုက်ဟန် ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။ "မင်းကသာ အထူးဂရုစိုက်ရမှာ။. အဲဒီပေါက်စီက ဆီတွေ အဝတ်အစားပေါ် မစင်အောင် သေချာကြည့်ဦး!"

လျိုယင်းရွှမ်းက သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒါကို အပြင်မှာပဲ အပြီးစားလိုက်တော့မယ်"

သူမက ပိုင်ကျွင့်ဝမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ဦး"

ပိုင်ကျွင့်ဝမ်မှာ လှည့်ကာ သူမ၏နောက်မှ အပြင်သို့ လိုက်သွားခဲ့၏။ လူရှင့်သည့် နေရာသို့ ရောက်မှသာ လျိုယင်းရွှမ်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ရှေ့ပိုင်းမှာ ရှင့်ကို မလိုဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်မှာပဲ နေပြီး အဝတ်အစားတွေကို သေချာစောင့်ကြည့်ပေးပါ။ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မချနိုင်လို့"

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမှန်တကယ်တော့ အထည်သားက ဈေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ အဝတ်အစားတွေပေါ်က ပုလဲတွေက အစစ်တွေလေ! ဘုရားရေ.. ရှင် မြင်လိုက်တဲ့ ပုလဲလေ.. လည်ပင်းနားက တစ်လုံးဆိုရင် မုယောသီးလောက်တောင် ကြီးတာ! အဲဒါကြီးက အစစ်ဆိုတာ ရှင် ယုံနိုင်လား။ အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိမလဲ။ ရှန်မော့အာကတော့ အဲဒါတွေကို ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး လူတစ်ယောက်ကို အေးအေးဆေးဆေး တပ်ခိုင်းလိုက်တာပဲ!"

ပိုင်ကျွင့်ဝမ် : "..."

ထိုအကြောင်းကို သူ တကယ် မသိရှိခဲ့ချေ။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါကို မင်းက အဝတ်အစားတွေက ဈေးကြီးတယ်လို့ လူတိုင်းရှေ့မှာ ဘာလို့ လျှောက်ပြောနေရတာလဲ"

လျိုယင်းရွှမ်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက လမ်းလွဲအောင် လုပ်လိုက်တာလေ။ အထည်သားက တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ လူတွေ ထင်နေကြရင် သူတို့က ပုလဲတွေကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ပိုင်ကျွင့်ဝမ် : "..."

ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုပြီး ဘေးကင်းသွားမှာလဲ။

တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က မကောင်းတဲ့စိတ် ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူတို့က ပုလဲတွေကို ချန်ထားခဲ့ပြီး အထည်ကိုပဲ ယူသွားပါ့မလား။

ပိုင်ကျွင့်ဝမ်မှာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူ ဒီနေရာကို မလာခဲ့သင့်ဘူး။ အဝတ်အစားများတွေကိုပဲ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေသင့်တာ။ သူတို့ စကားပြောနေတုန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

လျိုယင်းရွှမ်းသည် ပေါက်စီကို အမြန်စားလိုက်ပြီးနောက် စင်နောက်သို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ပိုင်ကျွင့်ဝမ်သည် အဝတ်အစားများ၏ ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်ကာ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ အတော်လေးကို အူကြောင်ကြောင် နိုင်လှပေသည်။ သူမကတော့ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ခဏကြာပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ကာ ရှေ့စင်မြင့်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အသံနှင့် အလင်းပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာရှင်များ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ကာ လူတိုင်းက စက်ကိရိယာများကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

လျိုယင်းရွှမ်းသည် ရှန်မော့အာက သူမ၏ အတွင်းရေးမှူး ရှောင်လျိုနှင့်အတူ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျောက်ကျိန့်ဟွေးသည်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး သူ့အဖွဲ့နှင့်အတူ ထိုင်ခုံနေရာချထားမှုများကို စစ်ဆေးနေ၏။ သူမက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ရှန်မော့အာ၏ နားနားသို့ ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီဝတ်စုံက တခြားဟာတွေနဲ့ ရောနေရတာလဲ"

ရှန်မော့အာက ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်ဝတ်စုံလဲ"

လျိုယင်းရွှမ်းက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှန်မော့အာသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု သူမ အမှန်တကယ် ထင်မှတ်မိသည်။ ငတ်မွတ်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ငွေကြေးကို ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ပြုမူတတ်လေသည်။

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကာ အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် သိပါတယ်.. မုယောသီးလောက်ရှိတဲ့ ပုလဲပါတဲ့ ဝတ်စုံလေ"

ရှန်မော့အာက ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။ "ဪ.. အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲဒါကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အထွေထွေရေးရာဌာနက လူတွေကို ရှင် တာဝန်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လျိုယင်းရွှမ်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီကလေးတွေက ကျောက်တုံးတစ်တုံးကိုတောင် လုံအောင် မစောင့်နိုင်ကြပါဘူး။ သူတို့ကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ယုံရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒါကို ပိုင်ကျွင့်ဝမ် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတယ်"

ရှန်မော့အာက သူမကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပိုင်ကျွင့်ဝမ်ကို ကျွန်မ အကြွေးတင်သွားပြီပေါ့"

သူမ၏ အတွင်းရေးမှူးနှင့်အတူ အရာအားလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ရှန်မော့အာသည် ဧည့်သည်များကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဧည့်ရိပ်ခန်းသို့ သွားခဲ့လေသည်။

နားနေခန်းမှာ ပြပွဲကျင်းပရာ နေရာနှင့် ကပ်လျက်တွင် ရှိပြီး ကားပါကင်သို့ ဦးတည်သော ဘေးတံခါးတစ်ခု ရှိသည်။ ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်များသည် ဤနေရာသို့ အရင်ဝင်ရောက်ကြပြီးမှ စင်မြင့်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်စောနေသေးသဖြင့် အခန်းထဲတွင် လူမရှိသေးချေ။ ရှန်မော့အာသည် ခဏလောက် ထိုင်နေပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှောင်လျိုကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ဘယ်သူတွေ ရောက်နေပြီလဲ သွားကြည့်လိုက်ဦး"

သူမသည် ရှောင်လျိုနှင့်အတူ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ညာဘက်သို့ ကွေ့ကာ သန့်စင်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ဤပြပွဲကျင်းပရာ နေရာမှာ အသစ်ပြန်လည် မွမ်းမံထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများမှာ စုံလင်လှသည်။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး သန့်စင်ခန်းနှစ်ခုစလုံးတွင် လက်ဆေးကန်များကို စီတန်း၍ တပ်ဆင်ထားသည်။ ရှန်မော့အာက သူမ၏ လက်များကို ဆေးကြောနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသားများ၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဒီစက်ရုံမှူးရှန်ကတော့ ပြဿနာကို ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာ တကယ်ကို သိတာပဲ။ ဖက်ရှင်ရှိုးတဲ့လား။ တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ... ဝက်တစ်ကောင်ကို နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးပေးနေသလိုမျိုးပဲ!"

"သူက စီးပွားရေးဝန်ကြီးဌာနနဲ့ အပေါ့စားစက်မှုဝန်ကြီးဌာနက ခေါင်းဆောင်တွေကိုတောင် ဖိတ်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ တကတဲ။. အဲဒီလို အဆင့်မြင့် အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတာကတော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ"

"လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကတော့ ဒီကမ္ဘာမှာ အောင်မြင်ဖို့ အမြဲတမ်း ပိုလွယ်တာပေါ့။ ရပ်ကွက်ပိုင် စက်ရုံလေးကို ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် ဘယ်သူက လုပ်နိုင်မှာလဲ"

ရှန်မော့အာသည် လက်ပေါ်မှ ရေများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ လျိုယင်းရွှမ်း၏ အသံက စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်အစွန်းကနေတောင် နံစော်နေတဲ့ အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို ကျွန်မ ရနေတာ။ အစကတော့ သန့်စင်ခန်းကလို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်က ဖြစ်နေတာပဲ!"

"ဒုတိယစက်ရုံမှူးလျို.. မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်ရတာလဲ!"

"ကျွန်တော်တို့က ဒီနေ့ ဖိတ်ကြားခံရတဲ့ ဧည့်သည်တွေအနေနဲ့ မင်းစက်ရုံရဲ့ ပြပွဲကို လာတာလေ။ ဖိတ်ထားတဲ့ ဧည့်သည်တွေအပေါ် ဒါမျိုး ဆက်ဆံရသလား"

လျိုယင်းရွှမ်းက အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ရှင်တို့ကျတော့ရော? ပြပွဲကို ဖိတ်ခံရပါလျက်နဲ့ အိမ်ရှင်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောပြီး ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေတာကရော ယဉ်ကျေးရာ ရောက်သလား! တကယ်ကြီးလား။ ရှင်တို့ကိုယ်ရှင်တို့ ဧည့်သည်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့?"

ထိုအမျိုးသားများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေကြသည်။ "မင်း-! ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ ပြန်မယ်! မင်းရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကြောင့် ဧည့်သည်တွေ ထွက်သွားရတယ်ဆိုတာကို မင်းရဲ့ စက်ရုံမှူးနဲ့ အထက်လူကြီးတွေ သိသွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!"

"ဟုတ်တယ်၊ သွားကြစမ်း။ သူတို့ အဆင့်အတန်းအထိ လိုက်မဆင်းပါနဲ့! ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မိန်းမတွေ၊ ကောင်မတွေနဲ့ အချိန်ကုန်ခံပြီး ငြင်းမနေနဲ့!"

သူတို့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်မည်ဟု စကားကြီးစကားကျယ် ပြောနေကြသော်လည်း ဘယ်သူမှ အမှန်တကယ် မလှုပ်ရှားကြချေ။ သူတို့၏ မထီမဲ့မြင်ပြုသော စကားများကြားတွင်လည်း ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ဖက်ရှင်ရှိုးက ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုသည်ကို အားလုံးက သိချင်နေကြလေသည်။

အနေရခက်လှသော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုအတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီးသန့်စင်ခန်းထဲမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှန်မော့အာသည် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

သူမသည် သေသပ်လှပသော နို့နှစ်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ပခုံးပေါ်တွင် ကျော့ရှင်းလှပစွာ ချထားရာ ပုံမှန်ထက်ပင် ပိုမိုလှပနေလေသည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများက ထိုအမျိုးသားများအပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြုံးနေသော်လည်း အေးစက်လှသော အကြည့်များဆီသို့တော့ ထိုအပြုံးက ရောက်ရှိမသွားခဲ့ချေ။ သူမ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ညင်သာလှပေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့... အချိန်စောပါသေးတယ်။ တကယ်လို့ ပြန်ချင်တယ်ဆိုရင် အခုက အကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲ။ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ ဧည့်သည်တွေ အများကြီး ဖိတ်ထားတာဆိုတော့ တစ်ယောက်တိုးတာ၊ လျော့တာက ဘာမှ ထူးခြားသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူမက ခဏရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်၏။ "အထက်က ခေါင်းဆောင်တွေ ဘာတွေးမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့... ရှင်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာပဲ။ ဝန်ကြီးဌာနက လူကြီးမင်းတွေက ရှင်တို့ ဒီမှာ ရှိ၊ မရှိဆိုတာကို သတိထားမိလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား"

ထိုအမျိုးသားများမှာ ရှက်ရွံ့သွားကာ မျက်နှာများ နီရဲသွားကြပြီးနောက် လှည့်ကာ အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၇၀)

ရှန်မော့အာသည် ပြိုင်ဘက်စက်ရုံမှူးများကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းပြီးနောက် လျိုယင်းရွှမ်းနှင့်အတူ အောင်နိုင်သူများအဖြစ် ဧည့်ခံပွဲခန်းမသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်အချို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

ရှန်မော့အာက နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များကို ဖုမင်ဇယ်၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ တိုက်မင်ရွှမ်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။ ဤလူမှာ မိသားစုနောက်ခံ ကောင်းမွန်ပြီး အလုပ်ကိစ္စတွင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသူဖြစ်သဖြင့် နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များကို နည်းနည်းမှ မကြောက်ရွံ့ချေ။ သူသည် လိုက်ပါလာသော သက်ဆိုင်ရာဌာနများမှ တာဝန်ရှိသူများနှင့်ပင် ရင်းနှီးအောင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး မည်သည့်ကြီးကြပ်မှုမျှပင် မလိုအပ်တော့ချေ။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ သူသည် သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ၊ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ဖြစ်စေ လျိုယင်းရွှမ်းကို သူနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် အဆက်မပြတ် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။ ရှန်မော့အာက အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး အခွင့်အရေးရချိန်တွင် လျိုယင်းရွှမ်းကို မေးလိုက်၏။ "တိုက်မင်ရွှမ်းက နင့်ကို ပိုးပန်းနေတာလား"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ လျိုယင်းရွှမ်းသည် ပွင့်လင်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်သူဖြစ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခြားသူများနှင့်မတူသော စဉ်းစားပုံမျိုး ရှိတတ်သော်လည်း သူမသည် မိဘကို သိတတ်ကာ စိတ်ထားကောင်းပြီး တရားမျှတမှု ရှိသူဖြစ်သည်။ ရှန်မော့အာက သူမကို အတော်လေး အထင်ကြီးလေးစားမိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ရင်းနှီးကြ၏။

သို့သော် ရှန်မော့အာသည် တိုက်မင်ရွှမ်း၏ အမေနှင့် ယခင်က တွေ့ဆုံဖူးသည်။ သူမမှာ လူတိုင်းကို အထင်သေးတတ်ပြီး ချွေးမလောင်းအပေါ်တွင် အလွန် မြင့်မားသော စံနှုန်းများ ထားရှိကာ အထူးသဖြင့် လူမှုစီးပွားအဆင့်အတန်းကို အလေးထားသူ ဖြစ်သည်။ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ လက်ထောက်စက်ရုံမှူးဖြစ်သော လျိုယင်းရွှမ်းကဲ့သို့သော သူမျိုးမှာ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည့် လျိုယင်းရွှမ်းမှာလည်း ထိုအချက်ကို နားမလည်လောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ သူမက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "သူနဲ့ င့က မလိုက်ဖက်ပါဘူး"

သူမ သူ့ကို မကြိုက်သည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မသင့်တော်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ဒါကလည်း အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ တိုက်မင်ရွှမ်းသည် ရုပ်ရည်ခန့်ညားပြီး တက်ကြွသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိသူဖြစ်သည်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက်တွင် ကုန်သွယ်ရေးနှင့် စီးပွားဆက်သွယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနသို့ ချောမွေ့စွာ တာဝန်ချထားခြင်း ခံခဲ့ရပြီး တောက်ပသော အနာဂတ်က စောင့်ကြိုနေလေသည်။ သူ၏ မိသားစုနောက်ခံမှာလည်း ပြစ်ချက်မရှိဘဲ သူ၏ အရည်အချင်းများနှင့်ဆိုလျှင် အဖော်ကောင်းတစ်ဦး ရှာဖွေရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။ အကယ်၍သာ သူ၏အမေက အလွန်အမင်း ရွေးချယ်မနေခဲ့ပါက သူသည် အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ ကြာနေလောက်ပြီ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖုမင်ဇယ်၏ သမီးလေးပင်လျှင် ယခုဆို မူလတန်းကျောင်းတက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ရှန်မော့အာလည်း ထပ်မမေးမြန်းတော့ချေ။ ဖက်ရှင်ရှိုး စတင်ရန် နီးကပ်လာပြီ။

ဤပွဲအတွက် ရှန်မော့အာသည် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှ လူများကိုသာ ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝယ်ယူသူများအတွက် အထူးအစီအစဉ်တစ်ခုကိုလည်း စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ လက်မှတ်အရေအတွက် အကန့်အသတ်ကို အဓိက အရောင်းဆိုင်များတွင် ဖြန့်ဝေပေးခဲ့ပြီး သစ္စာရှိ ဝယ်ယူသူများအနေဖြင့် ဝယ်ယူထားသော ပြေစာများဖြင့် လာရောက်ထုတ်ယူခွင့် ပြုခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ပြပွဲကျင်းပရာ နေရာမှာ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး တက်ကြွမှုများဖြင့် ဆူညံနေခဲ့လေသည်။

ဟွာချိုက်၏ ပုံမှန်ဖောက်သည်များထဲတွင် အမျိုးသမီး အများအပြား ပါဝင်ပြီး ထိုအုပ်စုသည် ဖက်ရှင်ရှိုးကဲ့သို့သော ခေတ်မီဆန်းသစ်သည့် အရာမျိုးကို အထူး စိတ်ဝင်စားကြသည်။

သူတို့သည် အားတက်သရော တက်ရောက်ကြရုံသာမက တစ်ယောက်မကျန် သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြသဖြင့် ပွဲခင်းတစ်ခုလုံးမှာ စတိုင်ကျလှပသော အမျိုးသမီးများဖြင့် လှိုင်းထနေသည့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးနှယ် ဖြစ်နေတော့၏။

ဤမြင်ကွင်းက နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များကို မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဟွာကော်လူမျိုးများမှာ ဖက်ရှင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာအယူအဆမှ မရှိကြဘဲ လူတိုင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်နှင့် အအေးဒဏ် ခံနိုင်ရန်အတွက်သာ ရည်ရွယ်သည့် ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော ဝတ်စုံဆင်တူများကိုသာ ဝတ်ဆင်ကြသူများဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

ယနေ့တွင်တော့ ထိုအမြင်များမှာ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။

ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ဝန်ထမ်းများဖြစ်စေ၊ ပွဲတက်ပရိသတ်များဖြစ်စေ လူတိုင်းက သေသပ်ကျနစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့နိုင်ငံများရှိ စတိုင်များကဲ့သို့ ခေတ်ရှေ့မပြေးသော်လည်း ဝတ်စုံများမှာ စတိုင်ကျပြီး ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။ နူးညံ့လှသော အရှေ့တိုင်းသားများ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ... သတင်းထောက်များမှာ ထူးခြားလှပသော အလှတရားတစ်ခုအပေါ်တွင် စွဲလန်းသွားကြတော့သည်။

ဟွာကော်လူမျိုးများအတွက် သူတို့မှာ "နိုင်ငံခြားသားများ" သို့မဟုတ် "အနောက်တိုင်းသားများ" ဖြစ်ကြသကဲ့သို့ပင် ထိုသတင်းထောက်များအတွက်လည်း ဟွာကော်လူမျိုးများမှာ "နိုင်ငံခြားသားများ" ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပွဲသို့ လာရာလမ်းတွင် ဤသတင်းထောက်များသည် ဟွာကော်နိုင်ငံကဲ့သို့သော ဖက်ရှင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှမရှိသော နေရာမျိုးတွင် ဖက်ရှင်ရှိုးတစ်ခု ကျင်းပခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာဟု နောက်ပြောင်ခဲ့ကြသေးသည်။ အကယ်၍သာ လုပ်ငန်းခွင်ဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် များပြားလှသော ခရီးစရိတ် ထောက်ပံ့ကြေးသာ မရှိခဲ့ပါက သူတို့သည် သည်လောက်ဝေးလံသော ခရီးကို လုံးဝ လာရောက်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

ယခုတော့ သူတို့မှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ပခုံးတွန့်ပြကာ သူတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။

နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များသာ အံ့သြသွားကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖိတ်ကြားထားသော သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများမှ တာဝန်ရှိသူများနှင့် အဓိက စက်ရုံကြီးများမှ စက်ရုံမှူးများပင်လျှင် မှင်သက်သွားကြရ၏။

သူတို့၏ နေ့စဉ် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများမှာ အလုပ်ဖော်များ သို့မဟုတ် သူတို့နှင့် အသက်တူသူများနှင့်သာ အများဆုံး ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သူတို့၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းတွင် အဝတ်အစားကို အလွန်လှလှပပ ဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့ရလျှင်ပင် ၎င်းမှာ ခြွင်းချက်တစ်ခုသာဖြစ်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

ယခုကဲ့သို့ ခေတ်မီလှပသော အမျိုးသမီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပွဲခင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

မြို့တော် အမှတ်(၁) နှင့် အမှတ်(၂) အထည်ချုပ်စက်ရုံများမှ စက်ရုံမှူးများသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဤပွဲခင်းအတွင်း ပြည့်နှက်နေသူများမှာ တကယ်တမ်းတွင် သူတို့ထံ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝယ်ယူခဲ့ကြသော ဖောက်သည်ဟောင်းများသာ ဖြစ်ကြောင်းကို အချိန်နှောင်းမှ သတိပြုမိသွားကြလေသည်။

ရှေ့ဆုံးတန်းမှ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များက ဘာတွေပဲ တွေးနေကြပါစေ စင်မြင့်ပေါ်မှ မီးရောင်များ မှိန်သွားခဲ့ပြီး အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ပေါ်လာကာ ပြပွဲကို တရားဝင် စတင်ကြောင်း တက်ကြွစွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

အစီအစဉ်တင်ဆက်သူကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရှေ့ဆုံးတန်းမှ အထူးဧည့်သည်တော်များမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အံ့သြမှင်တက်သွားကြရပြန်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပွဲမျိုးအတွက် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် လက်ရှိအချိန်တွင် အအောင်မြင်ဆုံးဖြစ်နေသော အခမ်းအနားမှူးကိုပင် ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ၏ ပြစ်ချက်မရှိသော အသံနေအသံထားများက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီး အလင်းနှင့် အမှောင် လှည့်စားမှုများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပွဲခင်းတစ်ခုလုံး၏ အငွေ့အသက်မှာ ချက်ချင်းပင် အဆင့်မြင့်ပြီး ခန့်ညားသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာ ယခင်က အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေး လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ကခုန်ခြင်း ပြိုင်ပွဲများ ကျင်းပခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း မေ့လျော့သွားကြလေတော့သည်။

အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ၏ အဖွင့်စကားများအပြီးတွင် သူတို့သည် စင်မြင့်ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်ရှိ တေးဂီတအဖွဲ့က စတင်တီးခတ်လိုက်သည်။ တက်ကြွပြီး သာယာသော တေးသံများ ပွဲခင်းထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့်အမျှ နွေဦးရာသီ ဝတ်စုံသစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော မော်ဒယ်တစ်စုမှာ စင်နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာကြပြီး တေးဂီတနှင့်အညီ လှမ်းလျှောက်လာကြလေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဖက်ရှင်ရှိုးများတွင် နောက်ထပ် ရာသီနှစ်ခုအတွက် ဒီဇိုင်းမူကြမ်းများကို ပြသလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ပွဲမှာ ကုမ္ပဏီကို ကြော်ငြာရန်နှင့် ပုံရိပ်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက်သာ ပိုမို ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြပွဲကို နွေဦး၊ နွေရာသီ၊ ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီဟူ၍ အပိုင်းလေးပိုင်း ခွဲခြားထားပြီး အပိုင်းတစ်ခုစီတွင် ဝတ်စုံဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်လေသည်။

တေးဂီတ၊ အလင်းရောင်နှင့် စင်မြင့်ဒီဇိုင်း အားလုံးမှာ ရာသီအလိုက် အပြင်အဆင်များနှင့် ဟန်ချက်ညီနေသည်။ အလင်းရောင်များ ပြောင်းလဲသွားတိုင်း တေးဂီတသံမှာလည်း အတက်အကျ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မြင်ကွင်းများ ကူးပြောင်းသွားကာ မော်ဒယ်များ၏ ဝတ်စုံများမှာလည်း စင်မြင့်ထက်တွင် လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

နိုင်ငံရပ်ခြားရှိ ရိုးရှင်းသော စင်မြင့်ထက် လမ်းလျှောက်ပြပွဲများနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ဤပွဲမှာ ပြဇာတ်တစ်ခု ကပြနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်လေသည်။

အဓိကအချက်မှာ တေးဂီတ၊ အလင်းရောင်နှင့် စင်မြင့်အပြင်အဆင်များက အဝတ်အစားများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လွှမ်းမိုးသွားခြင်း မရှိဘဲ လှပလှသော အဝတ်အစားများကသာ ဗဟိုချက်အဖြစ် ရှိနေခြင်းပင်။

ရှေ့ဆုံးတန်းရှိ စက်ရုံမှူး အတော်များများမှာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြသည်။ "ဒါတွေက သူတို့ နောက်နှစ်မှာ ထုတ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ စတိုင်တွေလား။ သူတို့က ဒါတွေကို ဒီအတိုင်း ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ပြသနေတာပဲ... တခြားစက်ရုံတွေက ကူးချမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား"

"ဟိုမှာ သတင်းထောက်တွေ ဓာတ်ပုံရိုက်နေတာ ကျွန်တော် မြင်တယ်။ တကယ်လို့ ဒီဓာတ်ပုံတွေသာ ပြန့်သွားရင် အလားတူမျိုးကို ကူးချဖို့က လွယ်လွယ်လေးပဲလေ"

အခြားလူတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ဒီရှန်မော့အာဆိုတဲ့ မိန်းမက အတော်လေးကို မလွယ်တဲ့သူပဲ။ အရင်က အမှတ်(၅) အထည်ချုပ်စက်ရုံကို မှတ်မိသေးလား။ သူတို့က ကူးချပြီး ဈေးကွက်ထဲဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ... နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ဘာဖြစ်သွားကြသလဲ"

ဘာဖြစ်သွားသလဲ။ ကောင်းယုံကတော့ "အထဲ"ထဲကို ရောက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ကောင်းယုံ ကျရှုံးသွားရခြင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမှားအယွင်းများကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှူးတစ်ဦး ထောင်ကျသွားရခြင်းမှာ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံနှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက်နေခဲ့သည်။

"ဒါ့အပြင် စက်ရုံတစ်ရုံစီက ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက်စီပဲ လွှတ်ထားတာလေ။ သူတို့ရဲ့ ထိပ်တန်းဒီဇိုင်နာတွေ ဒီမှာ ပါမလာကြဘူးဆိုတော့ စက်ရုံကို ပြန်ရောက်ရင် ဒီစတိုင်တွေကို ရှင်းပြနိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို တိတိကျကျ ဖော်ပြနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူတို့သည် ကူးချရန်ဟူသော သူတို့၏ မူလအတွေးများကို လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အကြည့်များမှာတော့ ပြပွဲကို ကြည့်ရင်း ပိုမို စူးစိုက်လာခဲ့ကြ၏။

ဒီဇိုင်းများကို တိတိကျကျ မကူးချနိုင်လျှင်ပင် ယေဘုယျ သဘောတရားကို သိရှိထားခြင်းက တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။ ၎င်းမှာ ခေတ်ရေစီးကြောင်း၏ လားရာကို သိမြင်နိုင်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။ မော်ဒယ်သစ်တစ်ဦး ပေါ်လာတိုင်း ပရိသတ်များ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံများက ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မြို့တော်၏ ထိပ်တန်းအထည်ချုပ်လုပ်ငန်းများမှ ကုမ္ပဏီများအနေဖြင့် သူတို့သည် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံဆီမှ ဒီဇိုင်းအကြံဉာဏ်များကို မသိစိတ်ကအလိုလို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်ကိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။

ရာသီလေးခုပြပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူတိုင်းက ပွဲပြီးပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဗုံသံများ စင်မြင့်ထက်တွင် ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် ကြိုးတပ်တူရိယာတစ်ခု၏ တီးခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် အရပ်ရှည်ပြီး ကျော့ရှင်းသော မော်ဒယ်များ ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက်... ဝုန်းခနဲ... တောက်ပလှသော မီးမောင်းထိုးချက်က စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

ပရိသတ်များက ထိုဝတ်စုံများကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူအများအပြားထံမှ အံ့သြမှင်သက်သွားသည့် အသံများ ပွဲခင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့လွင့်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအဝတ်အစားများမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလောက်အောင်ပင် လှပလွန်းလှပေသည်။

အလင်းရောင်အောက်တွင် ပုလဲရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသော အထည်သားမှာ ချောမွေ့နူးညံ့ပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အထူးခြားဆုံး အစိတ်အပိုင်းတော့ မဟုတ်ချေ။ ရိုးရှင်းသေသပ်ပြီး နေ့စဉ်ဝတ်ရန် သင့်တော်သော ဒီဇိုင်းများ—အများအားဖြင့် ဂါဝန်များ—ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဝတ်စုံတစ်ထည်စီမှာ ထူးခြားစွာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

သေသပ်လှပသော ပန်းထိုးလက်ရာများမှာ လည်ပင်း၊ လက်ကောက်ဝတ် သို့မဟုတ် အနားသတ်များတွင် ပါရှိနေပြီး ဟွာကော်နိုင်ငံ၏ ရှေးကျပြီး ဂန္ထဝင်မြောက်သော ပုံစံများကို ခေတ်မီဖက်ရှင်များနှင့် ချောမွေ့စွာ ပေါင်းစပ်ထားလေသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ရိုးအီနေခြင်း သို့မဟုတ် တောဆန်နေခြင်းမျိုး မရှိဘဲ ထူးခြားဆန်းသစ်သော ဇိမ်ခံအလှတရားကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

ခန့်ညားခြင်း၊ သေသပ်ခြင်းနှင့် စတိုင်ကျခြင်း—ထိုအရည်အသွေး သုံးမျိုးမှာ ပြစ်ချက်မရှိအောင်ပင် ပေါင်းစပ်နေတော့၏။

အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ၏ သာယာလှသော အသံက ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤဝတ်စုံများသည် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ထိပ်တန်း စိတ်ကြိုက်ချုပ်လုပ်ရေး အမှတ်တံဆိပ်သစ်ဖြစ်သော "ဟွာရှန်း"မှ ဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ဝတ်စုံတစ်ထည်စီတွင် ထူးခြားသော ဒီဇိုင်းအယူအဆများ ပါဝင်ပြီး ပန်းထိုးပုံစံတိုင်းမှာလည်း နက်ရှိုင်းသော ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်းများကို ဖော်ညွှန်းနေခဲ့လေသည်။

ပွဲခင်းတစ်ခုလုံးမှာ အံ့သြမှုကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရ၏။

ပရိသတ်များမှာ လှပလှသော အဝတ်အစားများအပေါ်တွင် စွဲလန်းနေကြပြီး ၃လစာ လစာနှုန်းနှင့် ညီမျှသော ထိုဝတ်စုံများကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေ့ဆုံးတန်းမှ ဧည့်သည်များမှာလည်း ကိုယ်စီအတွေးများ ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။

ဖုကျစ်ယွမ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အပေါ့စားစက်မှုဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ "ခင်များရဲ့ ချွေးမက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ တံခါးဖွင့်ဝါဒ ကျင့်သုံးပြီးကတည်းက လူတော်တော်များများက နိုင်ငံခြားပစ္စည်းတွေကိုပဲ အထင်ကြီးနေကြတာ... အဝတ်အစားနဲ့ ဖိနပ်တွေဆိုရင်တောင် နိုင်ငံခြားက သွင်းကုန်တွေ ဖြစ်မှပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်စမ်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေက မကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူး— ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို အရင်က တန်ဖိုးမထားခဲ့ကြလို့ပဲ!"

ဖုကျစ်ယွမ်က နှိမ့်ချစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက အခြေအနေကို စမ်းကြည့်ရုံသက်သက်ပါပဲ"

အပေါ့စားစမှုဝန်ကြီးဌာနမှ ခေါင်းဆောင်သည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

ခုံအနည်းငယ် အကွာတွင် ထိုင်နေသော နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံအချို့မှ စက်ရုံမှူးများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံဆီမှ မည်သို့သင်ယူရမည်နှင့် ဈေးကွက်ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို မည်သို့ လိုက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေကြဆဲတွင် ဟွာချိုက်ကတော့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တံဆိပ်ကို တည်ဆောက်ရုံသာမက အမျိုးသားရေး ဝိသေသလက္ခဏာများ ပြည့်နှက်နေသော ထိပ်တန်းအဝတ်အထည်လိုင်းတစ်ခုကိုပါ ဖန်တီးနေသည်ကို မည်သူမဆို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များမှာ သေးသေးလေးတော့ လုံးဝမဟုတ်။

နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များအတွက်တော့ သူတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက မှင်သက်နေခဲ့ကြသည်။

ပထမဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုဝတ်စုံများမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အရှေ့တိုင်း၏ ဆန်းကြယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အဓိကအချက်မှာ ဤဖက်ရှင်သတင်းထောက်များသည် အထည်သားများ၊ ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ အကဲဖြတ်နိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ စင်မြင့်နှင့် နီးကပ်စွာ ထိုင်နေကြသဖြင့် အထည်သားများ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် မော်ဒယ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်ဝတ်ရတနာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ကြလေသည်။

အထည်သားများမှာပင် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသည်။ သို့သော် သူတို့ကို အံ့သြသွားစေသည့်အရာမှာ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် မော်ဒယ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်ဝတ်ရတနာများမှာ စစ်မှန်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေပုံရခြင်းပင်။

နိုင်ငံတစ်ခုနှင့်တစ်ခု လက်မှုပညာချင်း ကွဲပြားနိုင်သော်လည်း လက်ဝတ်ရတနာများ၏ မူလတန်ဖိုးမှာတော့ တူညီကြသည်။ တောက်ပသော ထိုကြီးမားသည့် ပုလဲများ၊ ထိုဝင်းလက်နေသော ကျောက်မျက်ရတနာ ဆွဲကြိုးများ... ဤပွဲတွင် ပြသထားသော လက်ဝတ်ရတနာများမှာ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ဖက်ရှင်ရှိုးများတွင် မြင်တွေ့ရသောအရာများထက် မနည်းလှဘဲ ပိုလို့ပင် သာလွန်နေသေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကမ္ဘာကျော် ဒီဇိုင်နာများပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း လက်ဝတ်ရတနာများကို သည်လောက်အထိ ရက်ရောစွာ အသုံးမပြုနိုင်ကြချေ။

"အိုး.. မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မှားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါတွေက အတုတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဟွာကော်လူမျိုးတွေက အတုလုပ်တဲ့နေရာမှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်"

"အမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်စမ်းပါ သူငယ်ချင်းရာ။ ဒါတွေက အစစ်တွေပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပေါင်ထားပြီး ပြောရဲတယ်—ဘုရားရေ.. ပုလဲတွေ စီထားတဲ့ အဲဒီဂါဝန်က တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ပဲ။ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်မတစ်ယောက်ပဲ ဒီလောက် ခန့်ညားတာမျိုးကို ဝတ်နိုင်လိမ့်မယ်!"

"ဒါတွေက အစစ်တွေလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ငါ့အဘိုးက တစ်ခါက ဟွာကော်ပြည်ကို လာလည်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့စစ်တပ် ပြန်ဆုတ်တဲ့အချိန်မှာ သူက လက်ဝတ်ရတနာ ၂ခုကို ယူသွားခဲ့တယ်တဲ့—တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေပေါ့။ ဟွာကော်ပြည်မှာ ဒီလို ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ သူက ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒါတွေက ငါ စိတ်ကူးထားတာနဲ့ လုံးဝကို မတူဘူး။ ကျောက်မျက်ရတနာတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ အဝတ်အစားတွေကကို တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာ! ငါ့သူငယ်ချင်း ပေါလ်ကို သွားပြောရမယ်—သူ ညွှန်ကြားထားတဲ့ အမှတ်တံဆိပ်က တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်လို့!"

...

ဖက်ရှင်ရှိုးမှာ ပရိသတ်များ၏ အားတက်သရော အော်ဟစ်အားပေးသံများနှင့် လက်ခုပ်သံများကြားတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာသည် ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်များကို ကားပါကင်အထိ ကိုယ်တိုင်လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်မှာပင် ကုန်တိုက်များ၊ ထောက်ပံ့ရေး သမဝါယမအသင်းများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်တွဲလာခဲ့ကြသော ဖြန့်ချိရေးကိုယ်စားလှယ်များ၏ ဝိုင်းအုံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

"စက်ရုံမှူးရှန်... အခုပြသသွားတဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ အော်ဒါတင်လို့ ရမလား။ အခုချက်ချင်းပဲ စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးလို့ ရမလား"

"စက်ရုံမှူးရှန်... စရန်ငွေအနေနဲ့ ယွမ် ၁ သိန်းလောက် အခုပဲ လွှဲပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ပထမဆုံး အထည်သုတ်အတွက် ကျွန်တော်တို့ အော်ဒါကို ဦးစားပေးပေးရမယ်နော်!"

"စက်ရုံမှူးရှန်... ကျွန်တော်တို့က ဒီဇိုင်းတိုင်းကို စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ဪ... ဒါနဲ့ ဒီနေ့ပြပွဲမှာ သုံးခဲ့တဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ရောင်းသလား။ ကျွန်တော်တို့က ဟောင်ကောင်က အနုပညာရှင်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိပါတယ်၊ သူတို့ကို ဒါတွေ ညွှန်းပေးလို့ ရတယ်လေ"

"..."

ရှန်မော့အာသည် လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို လုံးဝ ခံလိုက်ရလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ကျိန့်ဟွေးနှင့် လျိုယင်းရွှမ်းတို့သည် သူတို့၏အဖွဲ့နှင့်အတူ လူအုပ်ကြားထဲမှ သူမကို ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ "ညွှန်ကြားရေးမှူးတို့... တကယ်လို့ အော်ဒါတင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျေးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့က catalogတွေနဲ့ စာချုပ်တွေအတွက် ကူညီပေးမယ့် ဝန်ထမ်းတွေကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပါတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ စက်ရုံမှူးရှန်ကို ဒုက္ခပေးနေစရာ မလိုပါဘူး—သူက ဒါတွေကို ကိုင်တွယ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ၊ ဒီဘက်ကို ကြွပါ!"

အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော ဝယ်ယူသူများသည် လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြသဖြင့် စီးပွားရေးဝန်ကြီးဌာနနှင့် အပေါ့စားစက်မှုဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများပင် လမ်းလျှောက်လို့ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တာဝန်ရှိသူများသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အော်ဒါတင်ရန် အလုအယက် ဖြစ်နေကြသူများကိုရော၊ မျက်နှာပျက်နေကြသော နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှူးများကိုရော စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အပေါ့စားစက်မှုဝန်ကြီးဌာနမှ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဈေးကွက်ဆိုတာ အတိုင်းအဆ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ရဲဘော်တွေအနေနဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ဒီထက်ပိုပြီး ဖွင့်ထားဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ!"

သူတို့သည် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ဝန်ထမ်းများကို ထပ်မံ ဒုက္ခမပေးတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြမှန်း သိသာလေသည်—သူတို့အပေါ် ထပ်မံ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်တော့ပေ။

ရှန်မော့အာ လူအုပ်ကြားထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်လာချိန်တွင် ဧည့်သည်အများစုမှာ ပြန်သွားကြခဲ့ပြီ။ သူမ ဖိတ်ကြားထားသော နိုင်ငံခြားသတင်းထောက်များသာ ကျန်ရှိတော့၏။

ဤသတင်းထောက်များသည် အင်တာဗျူးရန်အတွက် မော်ဒယ်များကို ဝိုင်းအုံနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဟွာကော်စကားပြောပုံမှာ လုံးဝ မပြေပြစ်လှဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဝတ်စုံများအပေါ်သို့သာ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိနေကြကာ ဘာသာပြန်များ၏ စကားကိုလည်း သေသေချာချာ နားမထောင်ကြချေ။ သူတို့တွင် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒုတိယစက်ရုံမှူး ပိုင်ကျွင့်ဝမ်နှင့် စက်ရုံဝန်ထမ်း အချို့မှာ နိုင်ငံခြားသားများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို မလျော်မကန် ကိုင်တွယ်ခြင်းမျိုး ရှိလာပါက ဝင်ရောက်တားဆီးရန် အသင့်ပြင်ထားကြလေသည်။

ရှန်မော့အာက ပြုံးကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သတင်းထောက်များကို နှုတ်ဆက်ရန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိုင်ကျွင့်ဝမ်ကို မော်ဒယ်များကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

"ရှင်တို့မှာ ရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေကို ကျွန်မကို မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်"

ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် မျက်လုံးပြာပြာ သတင်းထောက်တစ်ဦးက တောင့်တင်းလှသော ဟွာကော်စကားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မမ... စောစောက အဲဒီဂါဝန်ပေါ်က ပုလဲတွေက အစစ်တွေလားဟင်"

ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့"

သူတို့ ထိုသို့ပင် ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း အတည်ပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆံပင်ရွှေရောင် သတင်းထောက်မှာ အထင်ကြီးလေးစားသွားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ဒီဂါဝန်က ဘယ်လိုလူမျိုးအတွက်လို့ ရှင် ထင်သလဲ"

ရှန်မော့အာ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်လိုက်သည်။ "တကယ်ကို ထိုက်တန်တဲ့ သူတစ်ယောက်ယောက် အတွက်ပေါ့"

သူမက ပြန်မေးလိုက်၏။ "ရှင်ကရော ဘယ်သူနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်သလဲ"

ဆံပင်ရွှေရောင် သတင်းထောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဘုရင်မကြီးနဲ့ပေါ့!"

ရှန်မော့အာက ဘာကိုမှ အတည်မပြုသော အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။ "ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကာ အကြံပြုလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့တွေ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ပြီး စကားပြောလို့ရမယ့် နေရာတစ်ခုကို ရှာကြမလား"

ပြပွဲပြီးလျှင် အရေးကြီး သတင်းများ ရေးဖို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားရမည်ဟု စောစောက စကားကြီးစကားကျယ် ပြောနေခဲ့ကြသော ဤသတင်းထောက်များမှာ ယခုအခါတွင်တော့ သူတို့၏ စကားများကို မေ့လျော့နေကြဟန် ရှိလေသည်။ သူတို့သည် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံနှင့် ပတ်သက်ပြီး အထူးသဖြင့် "ဟွာရှန်း" အမှတ်တံဆိပ်မှ ဝတ်စုံတစ်ထည်စီအကြောင်းကို အသေးစိတ် အင်တာဗျူးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်းဆိုလာကြသည်။ သူတို့မှာ ဒီဇိုင်းများနောက်ကွယ်မှ ကုန်ကြမ်းများ၊ လက်ဝတ်ရတနာ အသုံးအဆောင်များနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အနှစ်သာရများကို တကယ်ကို သိချင်နေကြ၏။

မူလက နောက်ထပ် တစ်ရက်သာ ဆက်နေရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏ နေထိုင်မှုကို ထပ်ကာထပ်ကာ သက်တမ်းတိုးခဲ့ကြပြီး ၃ ရက်အကြာမှသာ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေသည်။

ထိုအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ဖက်ရှင်ရှိုးအကြောင်းမှာ မြို့တော်၏ ထိပ်တန်းသတင်းစာများနှင့် သတင်းအစီအစဉ်တိုင်းတွင် ပါဝင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြပွဲ၏ မှတ်တမ်းတင် ဗီဒီယိုကိုပင် လူကြည့်အများဆုံး ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အစီအစဉ်တစ်ခုအဖြစ် အပြည့်အဝ ထုတ်လွှင့်ပြသခဲ့လေသည်။

ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ မြို့တော်တွင်သာ နာမည်ကျော်ကြားနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ ပြောစမှတ်ပြုစရာ ဖြစ်လာခဲ့လေတော့သည်။

...