အခန်း (၁၇၅-၁၇၆)

အပိုင်း (၁၇၅.၁) Extra - ဇာတိမြေသို့ အလည်ပြန်ခြင်း(၃)

ယန်ရှောင်ဝေသည် မူလက ကုန်စည်ဖြန့်ချိရေးသမဝါယမတွင် နောက်တန်းထောက်ပံ့ရေးကို တာဝန်ယူခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်များအတွင်း လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ပိုင်း အပြောင်းအလဲများ မြန်ဆန်ကာ ဝန်ထမ်းအပြောင်းအရွှေ့များလည်း မကြာခဏ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တပ်ဖွဲ့ရုံးခန်းတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရ၏။ ထို့နောက် သူ၏အထက်မှ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသော ဒုတိယညွှန်တပ်ဖွဲ့မှူးမှာ ရာထူးတိုးသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုလစ်လပ်သွားသော နေရာကို ကံကောင်းစွာဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအသက်အရွယ်ဖြင့် တပ်ဖွဲ့၏ ဒုတိယညွှန်တပ်ဖွဲ့မှူးရာထူးကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထုံးစံအရဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရာထူးထပ်တက်ရန် အခွင့်အလမ်းများ ရှိနေသေးသည်။ သို့သော်လည်း ယန်ရှောင်ဝေ ကိုယ်တိုင်လည်း သိထား၏။ သူ ဤဒုတိယညွှန်တပ်ဖွဲ့မှူး ဖြစ်လာရခြင်းမှာ အလွန်ကံကောင်းသွားခဲ့၍သာ ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ရာထူးဆက်တက်နိုင်မတက်နိုင်ဆိုသည်ကိုတော့ တကယ်ပင် ပြောရခက်လှသည်။

ခရိုင်အတွင်းရှိ ဌာနအသီးသီးတွင် စောစီးစွာဖြင့် ဒုတိယဌာနမှူး၊ ဌာနမှူးရာထူးများ ရရှိခဲ့သော်လည်း အငြိမ်းစားယူသည့်အချိန်အထိ ရာထူးအပြောင်းအလဲ မရှိသူများမှာ ဒုနှင့်ဒေးပင်။

ရာထူးတစ်ဆင့် ထပ်မံတက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် အဆက်အသွယ်နှင့် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိရန် လိုအပ်သည်။ သူ့ကို အပေါ်သို့ တွန်းတင်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးဦး ရှိရန် လိုအပ်၏။

သူတို့မိသားစုတွင် မည်သည့်အဆက်အသွယ်မှ မရှိချေ။ ယန်ရှောင်ဝေ စဉ်းစားတွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲတော်စပ်သော ရှန်မော့အာမှာ အနည်းငယ် အသုံးဝင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။

သို့ရာတွင် မိသားစုနှစ်စုမှာ အစကတည်းက သိပ်ပြီး အဝင်အထွက် မရှိခဲ့ကြပေ။ ထိုအချက်ကို မပြောလျှင်တောင် ယခုမှစပြီး အဆက်အသွယ်လုပ်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ဖက်လူမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီး မြို့တော်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် ယန်ရှောင်ဝေ တပ်ဖွဲ့၏ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်မှသာ အကြောင်းစုံကို သိရှိလာခဲ့ရသည်။ ရှန်မော့အာ မြို့တော်သို့ ရောက်သွားသော်လည်း သူမ တည်ထောင်ခဲ့သော အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ အကျိုးအမြတ်များမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း တပ်ဖွဲ့အတွက် ငွေကြေးမြောက်မြားစွာကို ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အပြင်လူများက အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ ငွေအများအပြား ရှာဖွေပေးနိုင်ကြောင်းကို သိထားကြသည်။ သို့သော် ထို "ငွေအများအပြား" ဆိုသည်မှာ ဘယ်လောက်များပြားကြောင်းကိုတော့ လုံးဝ မှန်းဆနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ ဆိုရပေမည်။ လင်ကျန်းမြို့ ပန်းထိုးစက်ရုံကြီးမှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ် နိုင်ငံခြားငွေရှာဖွေနိုင်မှုတွင် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် ဖြစ်နေသည်ကိုတော့ အထင်မကြီးလေနှင့်။ ထိုစက်ရုံမှာ လင်ကျန်းမြို့၏ အမည်ခံထားပြီး မြို့တော်မှ တိုက်ရိုက်ကွပ်ကဲသော လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငွေကြေးအများစုကို မြို့တော်သို့ ပေးသွင်းရ၏။ ထို့အတွက်ကြောင့် ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံ စတင်တည်ထောင်သည့် ဒုတိယနှစ်တွင်ပင် ပေးသွင်းရသော ငွေပမာဏမှာ လင်ကျန်းမြို့ ပန်းထိုးစက်ရုံထက် များပြားနေခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးကျိုး၏ နှုတ်ဖျားတွင် အမြဲတမ်း ရေရွတ်လေ့ရှိသော စကားတစ်ခွန်း ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ရှန်မော့အာသည် သူတို့ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့၏ စီးပွားရေးနတ်မင်းကြီးဖြစ်သည် ဟူ၍။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာချိန်မှသာ ယန်ရှောင်ဝေ သိရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်များနှင့် မြို့တော်ခေါင်းဆောင်များက ရှန်မော့အာအပေါ် အလွန်တရာ အထင်ကြီးလေးစားကြ၏။ အစည်းအဝေး ကြီးငယ်မရွေး ကျင်းပတိုင်း သူတို့၏ ကျန်းပေခရိုင်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သော ဤရွှေဇာမဏီငှက်လေးအကြောင်းကို မကြာခဏ ထည့်သွင်းပြောဆိုလေ့ ရှိကြသည်။

ထိုအခါ ယန်ရှောင်ဝေ၏ စိတ်ကူးများက တစ်ဖန် ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာခဲ့တော့သည်။

ကြားသိရသည်မှာ ရှန်မော့အာသည် ကျောင်းပြီးနောက် အလုပ်ခွဲဝေချထားရေးကိုပင် မခံယူခဲ့ချေ။ သူမသည် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ စက်ရုံမှူးအဖြစ်သာ ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်သွားလိမ့်မည်။

ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ လူအတော်များများက ရှန်မော့အာကို မိုက်မဲသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့အတွက်တော့ ၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော သတင်းကောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်နေ၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤအထည်ချုပ်စက်ရုံကြီး ဆက်လက် လည်ပတ်နေဦးမည်ဖြစ်ပြီး ရှန်မော့အာ၏ လက်ထဲတွင် ယခုထက်ပင် ပိုမိုအောင်မြင်လာနိုင်ကာ တပ်ဖွဲ့အတွက် ဝင်ငွေများ ပိုမိုရှာဖွေပေးနိုင်လိမ့်မည်။

ယန်ရှောင်ဝေသည် တစ်ဖက်လူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ချင်နေခဲ့၏။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလို မည်သည့်နည်းလမ်းမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူကို ကလေးများခေါ်ကာ ယန်လျိုကျေးရွာသို့ သွားရောက်စေခဲ့သည်။

ယန်ရှောင်ဝေမှာ မျက်နှာကို ဂရုစိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ယခုနှစ်များအတွင်း သူ့ကို အမြဲတမ်း မျက်နှာချိုသွေးနေခဲ့သော ယောက္ခမအိမ်ရှေ့တွင်တော့ သူသည် ရှန်မော့အာနှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်ချင်ကြောင်း၊ အထက်ခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင် သူ့အတွက် စကားကောင်းလေးများ ပြောပေးရန် အကူအညီတောင်းချင်ကြောင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

သူက ကျေးလက်၏ နှစ်သစ်ကူးရနံ့ကို သဘောကျကြောင်းနှင့် ကလေးများကိုလည်း ကျေးလက်၏ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် အငွေ့အသက်များကို ခံစားစေချင်ကြောင်းသာ အကြောင်းပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဇနီးဖြစ်သူကို ကလေးများခေါ်ကာ ရှန်လောင်စန်းအိမ်တွင် သွားရောက်တည်းခိုစေခဲ့၏။ သူ တပ်ဖွဲ့၏ ဒုတိယတပ်ဖွဲ့မှူး ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဦးလေးများမှာ သူတို့အပေါ် အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားကြပြီး သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကိုလည်း လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။

တပ်ဖွဲ့မှ လာရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယန်ရှောင်ဝေသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု တွေးထင်နေခဲ့မိသည်။ ဇနီးနှင့် ကလေးများက ယန်လျိုကျေးရွာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူသည်လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ယန်လျိုကျေးရွာ၌ပင် တည်းခိုရမည်။ ထိုအခါ အတွင်းရေးမှူးကျိုးက အသားများ ပို့ဆောင်ပေးရမည့် အလုပ်ကို သူ့ထံ အပ်နှံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူတို့ မိသားစုနှစ်စုမှာ အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု လူတိုင်းက ပြောဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် အတွင်းရေးမှူးကျိုး၏ တစ်ဦးတည်းသော သားမှာလည်း မြို့တော်တွင် ရှိနေသည်။ ယခုကြည့်ရသည်မှာ မိသားစုနှစ်စု၏ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းမွန်ရုံတင်မကဘဲ အလွန်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြကြောင်း သိသာလှသည်။

အသားများကို ရှန်မော့အာထံ ပေးအပ်ပြီးနောက် ယန်ရှောင်ဝေသည် စက်ဘီးတွန်းကာ ရှန်လောင်စန်း၏ အိမ်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူက ရှန်မော့အာနှင့် တစ်မိသားစုတည်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် ရှန်မော့အာ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း လုရှောင်ချင်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ထိုအခါ လုရှောင်ချင်က ဂရုမစိုက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့သားနဲ့ သူတို့သမီး ခုလေးတင် ရန်ဖြစ်ထားကြတာလေ။ ကျွန်မက သူတို့ကို တစ်ဝကြီး ဆဲဆိုပစ်လိုက်တယ်။ အစကတော့ သူတို့ကို လျော်ကြေးပေးခိုင်းမလို့ပဲ။ အဲဒီ အရှက်မရှိတဲ့ ရှန်မော့အာက ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်တယ်ဆိုပြီး ရဲစခန်းကို တိုင်မယ်တဲ့လေ။ ရှင် စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ သူက ပြဿနာရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင့်အတွက် မကောင်းတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်လာမှာစိုးလို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူတို့ကို သေချာပေါက် လျော်ကြေးပေးခိုင်းမှာ။ ကျွန်မတို့ တုတုလေး လက်တွေတောင် ပွန်းပဲ့သွားတာ"

ယန်ရှောင်ဝေ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ "မင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းက ရှန်မော့အာကို လျော်ကြေးပေးခိုင်းတယ် ဟုတ်လား"

လုရှောင်ချင်က ရဲရဲတင်းတင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မတို့ တုတုလေး ဒဏ်ရာရသွားတာလေ။ သူ့ကို လျော်ကြေးပေးခိုင်းတာ ဘာများမှားနေလို့လဲ"

ယန်ရှောင်ဝေက သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရေပြား အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့သွားသည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ကလေးများ နေ့စဉ်လိုလို ကြောင်တွေခွေးတွေနောက် လိုက်ပြေးရင်း ပွန်းပဲ့သွားရုံလေးနှင့် အဘယ်ကြောင့် သည်လောက် အလန့်တကြား ဖြစ်နေရမည်နည်း။

သူသည် ဒေါသကို မနည်းထိန်းချုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း သူတို့ဆီကနေ လျော်ကြေး ဘယ်လောက် တောင်းလိုက်လဲ"

လုရှောင်ချင်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားကာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ဖြေလိုက်၏။ "၅၀၀"

ယန်ရှောင်ဝေ၏ နဖူးမှ သွေးကြောများပင် ထောင်ထလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ တံခါးကို ချက်ချင်း သော့ခတ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ချင်နေတာပဲ။ ဒီလောက် ဒဏ်ရာလေးနဲ့ မင်းက သူတို့ကို ၅၀၀ တောင်းတယ်တဲ့လား။ သူတို့က မင်းကို ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်တယ်လို့ ပြောတာ လုံးဝ မမှားဘူး"

ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဒေါသတကြီး ပုံစံကြောင့် လုရှောင်ချင်မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူက အလွန်အမင်း ချဲ့ကားနေသည်ဟုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်မက ဒီအတိုင်း လျှောက်ပြောလိုက်တာပါ။ ဘယ်သူက ရှန်မော့အာကို အဲဒီလောက် မာနကြီးတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်ခိုင်းလို့လဲ။ ရှင်ပဲ ပြောတော့ သူ ကျောင်းပြီးတာတောင် အလုပ်ခွဲဝေမခံရဘဲ သူတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့အထည်ချုပ်စက်ရုံကို ပြန်ပြီး စက်ရုံမှူးလုပ်မယ် ဆို။ ရှင်က တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဒုတိယတပ်ဖွဲ့မှူးလေ။ ရှင်ကများ တပ်ဖွဲ့စက်ရုံလေးရဲ့ စက်ရုံမှူးတစ်ယောက်ကို ကြောက်နေရတာလား"

မြို့တော်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ တပ်ဖွဲ့လုပ်ငန်းတွေဆိုတာ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာပဲ ရှိရမှာပေါ့။ ရှန်မော့အာ ဒီတပ်ဖွဲ့စက်ရုံမှူး ဖြစ်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ့ယောက်ျားရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိရမှာပဲလေ ဟု လုရှောင်ချင် တွေးလိုက်မိသည်။

ယခင်က သူမ ပန်းထိုးစက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ချင်စဉ် သူမ၏အမေက ဦးလေး၇ ထံသို့ သွားရောက် အကူအညီတောင်းခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်တွေးမိလိုက်သည်။

လောကဓံဆိုတာ အလှည့်အပြောင်းရှိတာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့မိသားစု မျက်နှာပွင့်ရမယ့် အလှည့် ရောက်လာပြီဟု လုရှောင်ချင် တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ၏ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော စကားများကို ကြားပြီးနောက် ယန်ရှောင်ဝေမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်စိရှေ့တွင်ပင် မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မူလကတည်းက သည်လောက် အမြော်အမြင်မရှိ၊ ဗဟုသုတကင်းမဲ့သော မိန်းမမျိုးကို လက်မထပ်ခဲ့သင့်ကြောင်း သူ၏ ရင်တွင်း၌ အလွန်အမင်း နောင်တရနေမိတော့သည်။

သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တပ်ဖွဲ့လုပ်ငန်းတွေ အချင်းချင်း တူနိုင်ပါ့မလား။ ဟွာချိုက် အထည်ချုပ်စက်ရုံက မကြာခင် မြို့တော်ရဲ့ နံပါတ် ၅ အထည်ချုပ်စက်ရုံနဲ့ ပေါင်းစပ်တော့မှာ။ ဟွာချိုက်ဆိုတာ နိုင်ငံတော်က ရှယ်ယာအများစုကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ စက်ရုံကြီး ဖြစ်သွားပြီ။ သူ ပန်းထိုးစက်ရုံရဲ့ စက်ရုံမှူးဖြစ်ခဲ့တုန်းကဆိုရင် သူ့ရာထူးက တပ်ဖွဲ့အတွင်းရေးမှူးထက်တောင် ပိုမြင့်သေးတယ်။ မင်း အဲဒါကို သိလား"

"တော်တော့။ ပစ္စည်းတွေ အမြန်သိမ်းပြီး တပ်ဖွဲ့ကို ပြန်ကြမယ်။ အရှက်ကွဲရတာ မလုံလောက်သေးလို့လား"

ထိုညတွင်ပင် သားဖြစ်သူအား ကျေးလက်၏ နှစ်သစ်ကူးရနံ့ကို ခံစားစေချင်ပါသည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့သော မိသားစုမှာ ပစ္စည်းများကို ကမန်းကတန်း သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်က လက်ဆောင်များ လက်ခံရယူကာ အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းပေးခဲ့သော ရှန်လောင်စန်းတို့ မိသားစုမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လုရှောင်ချင် ဇနီးမောင်နှံ၏ ကိစ္စရပ်များကို ရှန်မော့အာ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။ သူတို့ဘက်တွင် ညစာ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားသော်လည်း မနက်အစောကြီးကတည်းက အပြင်ထွက်သွားသော ကျိုးဝမ်ဟွာမှာ ပြန်ရောက်မလာသေးပေ။ ရှောင်လျန်လျန်လေးက ဗိုက်လေးကို ပွတ်ကာ ဗိုက်ဆာနေပြီဟု အော်ဟစ်နေသဖြင့် တစ်မိသားစုလုံး ညစာကို အရင်စားလိုက်ကြပြီး ကျိုးဝမ်ဟွာအတွက်တော့ ထမင်းဟင်းများ ချန်ထားပေးခဲ့ကြသည်။

ညစာစားပြီးသည့်တိုင်အောင် ကျိုးဝမ်ဟွာ ပြန်ရောက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်မော့အာသည် မျက်လုံးများ မှေးစင်းကာ အိပ်ငိုက်နေသော ရှောင်လျန်လျန်လေးကို ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဖုမင်ဇယ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျိုးဝမ်ဟွာ မနက်အစောကြီး အပြင်ထွက်သွားခြင်းမှာ သူမ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

အလယ်တန်းကျောင်း တက်ရောက်ပြီးချိန်မှစ၍ ကျိုးဝမ်ဟွာသည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူမ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို သွားရောက်ရှာဖွေကာ ငွေအနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် ပေးကမ်းလေ့ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် တက္ကသိုလ်တက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူမသည် အချိန်ပိုင်းအလုပ်မှ ငွေအများအပြား ရရှိခဲ့သလို ကျောင်းမှ ထောက်ပံ့ကြေးများလည်း ရရှိခဲ့သဖြင့် လက်ထဲတွင် ငွေအနည်းငယ် စုဆောင်းမိလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို "ပြန်ရွေးရန်" အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

...

အပိုင်း (၁၇၅.၂)

လျိုယင်းရွှမ်း ဝယ်ယူထားသော ခြံဝင်းငယ်လေး၏ တံခါးဝတွင် ဈေးဆိုင်ခင်းလို့ ရသည်။ သူမက အဘိုးလျိုကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အဘိုးလျိုသည် တံခါးဝတွင် သူကိုယ်တိုင် ယက်လုပ်ထားသော ဝါးခြင်း၊ ကြိမ်ခြင်းများကို ရောင်းချလေ့ရှိရာ အရောင်းအဝယ်မှာလည်း မဆိုးလှချေ။

ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် သည်နှစ်များအတွင်း ဈေးဆိုင်ခင်းသူများ အလွန်များပြားလာခဲ့ပြီး ပစ္စည်းမျိုးစုံကို စုံလင်စွာ ရောင်းချနေကြသည်။ ကျိုးဝမ်ဟွာသည် ဇာတိသို့ မပြန်လာမီကပင် လျိုယင်းရွှမ်းနှင့် ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားခဲ့သည်။ သူမထံမှ အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းကာ ညီမနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် တံခါးဝတွင် ဈေးဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ပေးမည်။

ယနေ့ သူမ အပြင်ထွက်ချိန်တွင် ရှန်ရှောက်ယွမ်ကို ပြောခဲ့သည်။ အရင်ဆုံး သွားရောက် ကြည့်ရှုရုံသာဖြစ်သဖြင့် မိသားစုဝင်များ လိုက်ပါရန် မလိုအပ်ကြောင်းကိုပင်။

သို့သော် သည်အချိန်အထိ ပြန်ရောက်မလာသေးခြင်းမှာ သေချာပေါက် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ယန်လျိုကျေးရွာ၏ အခြေအနေမှာ သည်နှစ်များအတွင်း အလွန်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး ရွာထဲတွင် စက်ဘီးရှိသော အိမ်ထောင်စုများလည်း မနည်းလှချေ။ ရှန်မော့အာနှင့် ဖုမင်ဇယ်တို့သည် စက်ဘီးတစ်စီးကို အမြန်ဆုံး ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကျိုးကျောက်တိ တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေသည်ဟု ကြားသိရသောအခါ ရွာထဲရှိ လူအများအပြားကလည်း မိမိတို့၏ စက်ဘီးများကို ဆွဲထုတ်ကာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အကူအညီပေးရန် လိုက်ပါလာကြသည်။

ကျိုးမိသားစုမှ ညီမငယ်နှစ်ဦးမှာ ယခုနှစ်တွင် တစ်ဦးက အသက် ၁၅ နှစ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးက ၁၁ နှစ် ဖြစ်သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွာ အပြင်ထွက်ချိန်တွင် အရင်ဆုံး ညီမငယ်လေးထံ သွားရောက်ပြီးမှသာ ညီမအလတ်ထံ သွားရောက်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာသည် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ညီမအလတ်ဖြစ်သူ ကျိုးဖန်တိ ရှိနေသော ရှန်ကျန်းတပ်ဖွဲ့သို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

လူတစ်စုသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများကို ထိုးကာ စက်ဘီးများ စီးနင်းလျက် ရှန်ကျန်းတပ်ဖွဲ့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ည ၇ နာရီခန့်ပင် ရှိနေလေပြီ။

ဆောင်းရာသီတွင် ကျေးလက်ဒေသရှိ လူများမှာ ညစာကို စောစီးစွာ စားလေ့ရှိကြသည်။ သည်အချိန်ဆိုလျှင် ရွာသူရွာသားများမှာ ညစာစားပြီး၍ အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်နေကြလောက်ပြီ။ သို့သော် သူတို့တစ်စု ရှန်ကျန်းတပ်ဖွဲ့သို့ ရောက်ရောက်ချင်း အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ရွာထဲတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး လမ်းမပေါ်တွင်လည်း လူအများအပြား ရှိနေကာ အားလုံးက နေရာတစ်ခုတည်းသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။

ရှန်မော့အာသည် အစက ကျိုးဖန်တိ၏ မွေးစားအဖေအိမ်သို့ မည်သို့သွားရမည်ကို လမ်းမေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လမ်းမေးမည့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ယန်လျိုကျေးရွာမှ လူများကို လက်ဟန်ပြကာ အားလုံးနှင့်အတူ လူအုပ်ကြီး ဦးတည်သွားရာဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကောင်းကင်ကြီးမှာ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေလေပြီ။ ရှန်ကျန်းတပ်ဖွဲ့တွင် လျှပ်စစ်မီး မရရှိသေးသဖြင့် ရွာလမ်းမများပေါ်တွင် အမှောင်ထုက ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ညအမှောင်ကို အားပြုကာ မညီညာသော လမ်းမပေါ်တွင် တရွေ့ရွေ့ဖြင့်သာ ဝင်ရောက်သွားနိုင်တော့သည်။

သို့သော် မှောင်မိုက်နေခြင်းကလည်း အကျိုးကျေးဇူး ရှိနေပြန်သည်။ ရှန်ကျန်းတပ်ဖွဲ့မှ လူများမှာ သေသေချာချာ မမြင်ရသဖြင့် ဤသူများမှာလည်း မိမိတို့ရွာမှ လူများသာဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူတို့ကို သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။

"ကျန်းတာ့လင် မိသားစုကတော့ တကယ်ပဲ ရမ်းကားတာပဲ။ ကလေးက ဘယ်လောက်မှ မရှိသေးတာကို မင်္ဂလာဆောင်ပေးနေတယ်။ အခုတော့ ပြဿနာတက်ပြီ မဟုတ်လား"

"သူတို့လည်း သူတို့ ရမ်းကားနေတာကို မသိဘဲ နေပါ့မလား။ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုး နှစ်အိမ် သုံးအိမ်လောက်ကိုပဲ ဖိတ်ထားတာလေ။ လူမသိသူမသိ လုပ်ချင်တာကိုး။ ငါကြည့်ရတာ သူတို့က အတွင်းရေးမှူးဟောင်းက ခရိုင်မြိုမှာရှိတဲ့ သမီးဆီ သွားလည်တဲ့ အချိန်ကို တမင်သက်သက် ရွေးထားတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလည်း ပြဿနာကို ငြိမ်းအောင်ပဲ လုပ်ချင်တဲ့သူဆိုတော့ အတွင်းရေးမှူးဟောင်း မရှိရင် ဘယ်သူက သူတို့မိသားစု ကိစ္စကို ဝင်ပါရဲမှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားရတာဆိုတော့ အလကားတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးလေ။ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်ကတောင် တပ်ဖွဲ့တာဝန်ရှိသူတွေက ကျန်းတာ့လင်ကို လာတွေ့ပြီး စကားပြောသွားသေးတယ် မဟုတ်လား။ ငါကြည့်ရတာ သူတို့က ဆန်စိမ်းကို ထမင်းဖြစ်အောင် ချက်ချင်နေတာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တပ်ဖွဲ့က လူတွေလည်း ဘာမှ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါက ဥပဒေနဲ့ မညီဘူးလို့ ငါ ကြားထားတယ်နော်"

"ဥပဒေနဲ့ ညီတာ မညီတာကို ထားလိုက်စမ်းပါ။ သူတို့မိသားစုက ကလေးကို ဒီလောက်နှစ်တွေအများကြီး ကျွေးမွေးထားတာဆိုတော့ ဒီအတိုင်းတော့ အဆုံးရှုံးခံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဥပဒေနဲ့ မညီရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။ သူတို့ တစ်မိသားစုလုံးကို ရဲစခန်း ဖမ်းသွားနိုင်လို့လား"

……

ရှန်မော့အာသည် ရွာသားတချို့၏ အနောက်မှ လိုက်ပါရင်း တစ်လမ်းလုံး စကားများကို နားထောင်လာခဲ့ရာ အခြေအနေများကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့ပြောဆိုနေကြသော ကျန်းတာ့လင် မိသားစုဆိုသည်မှာ ကျိုးဖန်တိကို မွေးစားထားသော မိသားစုပင် ဖြစ်ရမည်။

ကျိုးဖန်တိမှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၅နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးပါက ၁၆နှစ် ပြည့်တော့မည်။ ကျန်းမိသားစုမှ ဉာဏ်ရည်မမီသော သားအကြီးဆုံးမှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၉ နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမိသားစုမှ ကျိုးဖန်တိကို ကလေးသတို့သမီးအဖြစ် မွေးစားထားခြင်းမှာ ရွာထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။ တပ်ဖွဲ့အတွင်းမှလည်း ဤအခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားကြသည်။ ကျိုးဖန်တိ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ တပ်ဖွဲ့အမျိုးသမီးရေးရာအဖွဲ့မှ တာဝန်ရှိသူများက မကြာခဏ လာရောက်ကာ ကျန်းမိသားစုကို ပညာပေးစကားများ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ ကလေးသတို့သမီး ဓလေ့ဆိုသည်မှာ ခေတ်ဟောင်းအဖွဲ့အစည်း၏ အလေ့အထဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အမျိုးသမီးများကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်စေခြင်းမှာ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်သော ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကိုပါ သတိပေးပြောကြားခဲ့ကြသည်။

တပ်ဖွဲ့အမျိုးသမီးရေးရာအဖွဲ့မှ တာဝန်ရှိသူများမှာ စေတနာဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းမိသားစုက ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် သားအကြီးဆုံးနှင့် ကျိုးဖန်တိကို လက်ထပ်ပေးမည့် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် ဤကိစ္စတွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လာမည်ကိုပင် စိုးရိမ်လာခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီမှာပင် မင်္ဂလာပွဲကို အလျင်စလို ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ အနှစ် ၃၀ ကျော်ပြီဟု ဆိုသော်လည်း ကျေးလက်ဒေသရှိ လူကြီးများ၏ အတွေးအခေါ်တွင် ဥပဒေအရ သတ်မှတ်ထားသော အိမ်ထောင်ပြုရမည့် အသက်အရွယ်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးလှချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မင်္ဂလာမှတ်ပုံတင် သွားရောက်ပြုလုပ်ရန်လည်း အကြောင်းမရှိပေ။ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေကာ လက်ထပ်ခြင်းဆိုသည်မှာလည်း လုံးဝကို သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်နေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းမိသားစုသည် သားအကြီးဆုံးနှင့် ကျိုးဖန်တိတို့အတွက် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲကို ကျင်းပပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်လာရခြင်းမှာ မင်္ဂလာပွဲတွင် မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားကာ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သွားခဲ့သောကြောင့်ဟု ကြားသိရသည်။

အကြောင်းရင်း အတိအကျကိုတော့ ဤလူတချို့လည်း သေချာ မသိကြပေ။ သူတို့မှာ ကျန်းတာ့လင် မိသားစုတွင် ပြဿနာတက်နေသည်ဟု ကြားသဖြင့် ပွဲကြည့်ရန် အပြေးအလွှား လာရောက်ကြခြင်းသာ။

ဤကိစ္စမှာ ကျိုးဝမ်ဟွာနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ကြောင်း ရှန်မော့အာ ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ခြေလှမ်းများကို မသိမသာ ခပ်သွက်သွက် လှမ်းလိုက်မိသည်။

ကျန်းတာ့လင်၏ အိမ်မှာ တစ်ဆက်တည်း တည်ဆောက်ထားသော တစ်ထပ်အိမ်တန်းလျားရှိ အခန်း သုံးခန်းဖြစ်သည်။ ထိုအထဲမှ အခန်းတစ်ခန်းတွင် စားပွဲဝိုင်း သုံးဝိုင်းခင်းကျင်းထားပြီး စားသောက်ထားသော ပန်းကန်ခွက်ယောက်များမှာ ပြန့်ကျဲနေလေပြီ။

အစွန်ဆုံး ညာဘက်ရှိ အခန်းရှေ့တွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး အခန်းတံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ အရပ်မြင့်မြင့် တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။ "ကျိုးဖန်တိ... မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း။ ငါက မင်းကို ဒီလောက်ကြီးအောင် ကျွေးမွေးလာခဲ့တာ။ မင်းလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်မက ငါ့ကိုတောင် ပြန်ခုတ်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကို သေအောင် မရိုက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေလား"

သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှ အင်္ကျီလက်မှာ စုတ်ပြဲနေပြီး အင်္ကျီလက်ပေါ်တွင်လည်း သွေးများ စွန်းပေနေ၏။

တံခါးအတွင်းမှ လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအရ လုပ်ရတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ရှင်က အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကလေးကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းတာ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တာပဲ"

အမျိုးသားက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်အော်သည်။ "တောက်... မင်းက ငါ့ကို ခုတ်တာကျတော့ ဥပဒေနဲ့ ညီနေလို့လား။ ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေဖြစ်နေ ငါ့သားအတွက် ချွေးမယူပေးတာကို ဘယ်သူမှ ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ မင်းတို့ ထွက်လာမှာလား၊ မထွက်လာဘူးလား။ မထွက်လာရင် ငါ ဒီတံခါးကို ကန်ဖျက်ပြီး ဝင်လာခဲ့မယ်။ မင်းတို့ကို သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်"

သူသာ ယခုလေးတင်မှ ပြုပြင်ထားသော သည်တံခါးကို မနှမြောပါက စောစောကတည်းက ကန်ဖျက်ကာ ဝင်ရောက်သွားလောက်ပြီ။ တံခါးဝတွင် အချိန်ကုန်ခံကာ စကားများနေမည် မဟုတ်ချေ။

အထဲမှ လူက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်တာပဲ"

အမျိုးသားမှာ လွန်စွာ ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တံခါးကို ကန်ဖျက်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ ဘေးမှ လူများက သူ့ကို ကမန်းကတန်း ဆွဲထားလိုက်ကြ၏။ "တာ့လင်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့"

"မင်းပဲ ဖန်တိ ကိုယ်တိုင် သဘောတူထားတယ်ဆို။ ငါတို့ ထပ်ပြီး ဖျောင်းဖျကြည့်ကြတာပေါ့"

အထဲမှ လူက သူတို့ကို တမင်သက်သက် ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သဘောတူတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် အခု သူကလည်း သဘောမတူတော့ဘူး"

သည်တစ်ကြိမ်တွင်တော့ မည်သူမျှ ဆွဲမထားနိုင်တော့ချေ။ အမျိုးသားက တံခါးကို အားကုန် ကန်လိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးရွက်တစ်ခုလုံး အထဲသို့ ပွင့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် အထဲမှ လူကလည်း အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် တံခါးကို ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်ရာ တံခါးရွက်မှာ ပြန်လည် ပိတ်သွားတော့သည်။

အမျိုးသားက တံခါးကို တဒုန်းဒုန်း ဆက်တိုက် ကန်လိုက်ရာ တံခါးရွက်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပွင့်ထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အထဲမှ လူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှန်ကျန်းတပ်ဖွဲ့က ရွာသူရွာသားတွေ... ရှင်တို့က ဒီအတိုင်းပဲ လက်ပိုက်ကြည့်နေကြမယ်ဆိုရင် သူတို့မိသားစုက လူကို ရိုက်နှက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မညီမကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်တို့အားလုံးလည်း ဥပဒေအရ တာဝန်ယူရမှာပဲ။ ရဲစခန်းကိုလည်း အတူတူ လိုက်သွားရမှာပဲနော်"

အားလုံးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှင်သက်သွားကြသည်။

ငါတို့က ပွဲလာကြည့်ရုံသက်သက်နဲ့ ရဲစခန်းကို အဖမ်းခံရမှာလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အားလုံးက တွေးလိုက်ကြသည်။

အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ ကျန်းတာ့လင်ရဲ့ ကိစ္စပဲ။ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ထောင်ကျရင်လည်း ငါပဲ ကျမှာပါ။ ဆွေမျိုးသားချင်း မိတ်ဆွေတွေကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး"

ဒီလူနဲ့ ဆက်ပြီး စကားများမနေသင့်တော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ကိစ္စ တကယ်ပဲ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီးနောက် အားကုန် ထပ်ပြီး ကန်လိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အားပျော့နေပြီဖြစ်သော သစ်သားတံခါးကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကျသွားတော့သည်။

အထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ငယ်ရွယ်သော အသံတစ်သံက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အစ်မ... သွားတော့၊ အမြန်သွားတော့။ အား... အား... အား... အဖေ မလာနဲ့။ ကျွန်မ အစ်မကို မရိုက်နဲ့"

"နင် အရင်ထွက်ပြေး။ ယန်လျိုကျေးရွာကို သွားပြီး ငါ့ဆရာကို သွားရှာ။ သူတို့ ငါ့ကို ဘာမှလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေချိန်တွင် ကျန်းတာ့လင်က ကျိုးဖန်တိကို ဖမ်းမိတော့မည့်ဆဲဆဲ ကျိုးဝမ်ဟွာက ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ လူရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရပြီး ထိုလူက ကျန်းတာ့လင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဝမ်ဟွာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး နှာခေါင်းတစ်ခုလုံး ကျိန်းစပ်လာကာ ရှိုက်သံပါသော အက်ကွဲကွဲ အသံဖြင့် "ဆရာမ" ဟု အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ရှန်မော့အာသည် ကျန်းတာ့လင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်တွင် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွာ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းပေနေသည်မှလွဲ၍ တခြားမည်သည့် ပြဿနာမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လဲကျနေရာမှ ထလာသော ကျန်းတာ့လင်ဖက်ကို လှည့်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်ကျန်း... အားလုံး ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်"

ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့မှ လူဆယ်ဂဏန်းခန့် ရောက်ရှိလာသဖြင့် ဤအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် ယနေ့ မင်္ဂလာပွဲမှာ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းတာ့လင် သိလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ကလေးသတို့သမီးနှင့် လက်ထပ်ပေးမည့် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူတို့မိသားစုက ကျိုးဖန်တိကို ဆယ်နှစ်ကျော် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့ခြင်းမှာ သားအကြီးဆုံး အိမ်ထောင်ကျစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ အရင်က ရှင်တို့ကို ၅၀၀ ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အခု နောက်ထပ် ၃၀၀ ထပ်ပေါင်းပေးမယ်။ နှစ်နှစ်ခွဲပြီး ဆပ်ပေးမယ်။ ၈၀၀ ဆိုရင် ရှင်တို့ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား။ ရှင်တို့ ကျွန်မညီမကို ကျွေးမွေးလာတာ တစ်နှစ်ကို ၈၀ တောင် မကုန်ပါဘူး" ကျိုးဝမ်ဟွာက ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံး လေကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။

၈၀၀ တောင်။

ကျိုးဖန်တိကို ၈၀၀ ပေးပြီး လဲလှယ်လိုသူ ရှိနေသည်တဲ့လား။

ဤခေတ်ကာလတွင် မင်္ဂလာတင်တောင်းငွေမှာ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိသည်။ ၂၀၀၊ ၃၀၀ ခန့် တင်တောင်းနိုင်သူများမှာပင် ချမ်းသာသော မိသားစုများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်ကို သိထားသင့်ပေသည်။

ငွေ ၈၀၀ ဆိုလျှင် သတို့သမီးတစ်ဦး လက်ထပ်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ ၇ ယောက် ၈ ယောက်ခန့် လက်ထပ်မည်ဆိုလျှင်တောင် အလွန်ပင် လုံလောက်လှပေသည်။

အကယ်၍ ဤငွေ၈၀၀ ကိုသာ တင်တောင်းငွေအဖြစ် အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင် သူ့သားအကြီးဆုံး မိန်းမ မရမည်ကို ပူပန်နေစရာ လိုသေးသလား။

သို့သော် လူအများစုမှာ ချက်ချင်းပင် တွေးမိလိုက်ကြသည်။ ဤကျိုးဝမ်ဟွာမှာ ထိုမျှလောက် ငွေများစွာကို ထုတ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အလွန်ဆုံး ကျန်းတာ့လင် မိသားစုကို လူလွှတ်ပေးရန် လှည့်စားနေသည့် အကြံအစည်သာ ဖြစ်ရမည်။

ကျန်းတာ့လင်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် တွေးထင်ထား၏။ ဤကောင်မလေးက ၂၀၀၊ ၃၀၀ ပေးမည်ဟု ပြောပါက သူ ယုံကြည်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ၅၀၀ ဟု ပြောပြီး ယခု ၈၀၀ အထိပင် တိုးသွားသဖြင့် သူ လုံးဝ မယုံကြည်တော့ချေ။

ဘာအလုပ်လုပ်လို့ ဒီလောက် ငွေအများကြီး ရနိုင်မှာလဲ။ သူ တွေးလိုက်သည်။

ပရိယာယ်သုံးပြီး လူကို အရင်ခေါ်သွားဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ လူထွက်သွားရင် ငါက နေ့တိုင်း ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့ကို သွားပြီး အကြွေးတောင်းနေရမှာလား

ထို့အပြင် ဤကောင်မလေးက ပါးစပ်ကသာ ၅၀၀ဟု ပြောနေသော်လည်း ငွေထုတ်ပေးရန် ပြောသောအခါ သူမတွင် ငွေမပါသဖြင့် အရင်ဆုံး လွှတ်ပေးရန် ပြောဆိုနေပြန်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို ဗြောင်ကျကျ လှည့်စားနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းတာ့လင်သည် ဤမွေးစားသမီးအပေါ်တွင် ဘာသံယောဇဉ်မှ မရှိချေ။ ခွေးတစ်ကောင်၊ ကြောင်တစ်ကောင်လိုသာ ကျွေးမွေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ငွေ၅၀၀နှင့် လဲလှယ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် တကယ်တမ်း သူ လိုလားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အမှန်တကယ်သာ ငွေ၅၀၀ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူ၏ သားအကြီးဆုံးလည်း သေချာပေါက် မိန်းမရနိုင်လောက်ပြီ။

ရှန်မော့အာသည် သူတို့၏ အတွေးများကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "၈၀၀၊ ကျွန်မတို့ ခွဲပြီး မပေးတော့ဘူး။ မနက်ဖြန် ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့ကို လာယူလှည့်။ တစ်ကြိမ်တည်း အပြည့်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ လူကိုတော့ ဒီည သေချာပေါက် ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်"

သူမသည် မျက်လွှာကို ပင့်ကာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသော တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "အတော်ပဲ၊ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လည်း ရှိနေတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့အတွက် သက်သေလုပ်ပေးလို့ ရတာပေါ့"

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့မှ လူများ ရောက်လာသည်ကို ကြားသိရသဖြင့် ပြဿနာ ကြီးထွားသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ မတတ်သာဘဲ လာရောက်ကြည့်ရှုရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ယခုလို အမိခံရမည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။

သူက မချိပြုံးပြုံးကာ ဖြေလိုက်၏။ "ရပါတယ်။ စက်ရုံမှူးရှန်က ဒီလိုပြောမှတော့ ကျွန်တော့်ဘက်က သေချာပေါက် ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

တစ်တပ်ဖွဲ့တည်းမှ ဖြစ်သဖြင့် ရှန်မော့အာကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ယခင်က တပ်ဖွဲ့အတွင်း အစည်းအဝေး ကျင်းပစဉ် သူမကို ဖိတ်ကြားကာ ရွာအသီးသီးမှ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များအား သင်တန်းပို့ချပေးခဲ့ဖူးသေးသည်။

ကျန်းတာ့လင်သည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဖြေလိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ"

၁၀မိနစ်ကျော် ကြာပြီးနောက် ကျိုးဖန်တိသည် ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့မှ လူများနှင့်အတူ ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရွာထိပ်တွင် ရပ်နားထားသော စက်ဘီးတစ်တန်းကြီးကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ အံ့သြတကြီး ပြူးကျယ်သွားကာ ကျိုးဝမ်ဟွာ၏ အင်္ကျီလက်ကို တိတ်တိတ်လေး လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "အစ်မ... စက်ဘီးတွေ အများကြီးပဲနော်"

ရှန်ကျန်းကျေးရွာ တစ်ရွာလုံးတွင်မှ စက်ဘီး ၃ စီးသာရှိပြီး ထို ၃ စီးစလုံးမှာ ရွာခေါင်းဆောင်များ၏ အိမ်များတွင်သာ ရှိသည်။

ကျိုးဖန်တိ၏ စိတ်ထဲတွင် စက်ဘီးရှိသော မိသားစုဆိုသည်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း၏ သင်္ကေတပင်။

ကျိုးဝမ်ဟွာက သူမ၏လက်ကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ "မြို့တော်မှာဆို စက်ဘီးတွေ ဒီထက်တောင် ပိုများသေးတယ်"

ကျိုးဖန်တိသည် အမှောင်ထဲတွင် ခေါင်းကို ဆတ်ကနဲ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ငွေ၈၀၀ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများမှာလည်း အနည်းငယ် သက်သာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ငွေ ၈၀၀ ရှာဖို့ဆိုတာ တကယ်ပဲ အစ်မပြောသလို သိပ်မခက်ခဲဘူး ထင်တယ်။

"သွားကြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းပါပြီ"

စက်ဘီးနောက်ခုံသို့ ခုန်တက်လိုက်ချိန်တွင် ကျိုးဖန်တိမှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသော်လည်း အမြန်ပင် ပြန်လည် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

စက်ဘီးလေးသည် သူမကို တင်ဆောင်ကာ ညအမှောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးဖန်တိသည် သူမ ၁၀နှစ်ကျော်လောက် နေထိုင်လာခဲ့သော ရှန်ကျန်းကျေးရွာလေးဆီသို့ နောက်ကြောင်းပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ရွာထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်လေးများ လင်းလက်နေဆဲ။

အလင်းရောင်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ကျိုးဖန်တိ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ တိတ်တိတ်လေး နားလည်နေမိသည်။ ဤညအမှောင်ထဲရှိ ဝေဝါးနေသော လမ်းလေးကသာ သူမကို အလင်းရောင်ရှိရာသို့ အမှန်တကယ် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည့် လမ်းဖြစ်ကြောင်းကိုပင်။

...

အပိုင်း (၁၇၆.၁) Extra - ဇာတိမြေသို့ အလည်ပြန်ခြင်း (၄)

ကျိုးဝမ်ဟွာ၏ လက်ထဲတွင် ငွေ၆၀၀ စုဆောင်းမိထားသည်။ အစကတော့ ထိုငွေများကို ယူကာ ညီမနှစ်ယောက်ကို မွေးစားထားသော မိသားစုများနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်မည်လားဟု စဉ်းစားထားခဲ့၏။ သို့သော် ရှန်ကျန်းကျေးရွာသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ကျန်းတာ့လင်မိသားစုက သူတို့၏ သားအကြီးဆုံးနှင့် သူမ၏ ညီမအကြီးကို မင်္ဂလာဆောင်ပေးနေသည်နှင့် သွားတွေ့လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့ပါမည်နည်း။

အစကတော့ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်မည်ဟု ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတော့ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ မီးဖိုချောင်သုံးဓားတစ်လက်ကို ခိုးယူပြီး လူကို လုယူခဲ့တော့သည်။

ကိစ္စပြီးဆုံးသွားမှ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်မိသည်။ သည်လိုလုပ်ခြင်းက တကယ်တမ်းတွင် အလွန် အန္တရာယ်များလှ၏။ အခြေအနေ မကောင်းပါက သူမကိုယ်တိုင်ပါ ဒုက္ခတွင်းထဲ ကျဆင်းသွားနိုင်သလို မတော်တဆ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရစေခဲ့ပါက သူမ သေချာပေါက် ထောင်ကျသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သည်လောက် ငယ်ရွယ်သေးသော ညီမလေး အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခံရမှာကို သူမက မျက်စိသူငယ်နားသူငယ်ဖြင့် ရပ်ကြည့်နေရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမ၏ဆရာမ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့ခြင်းကိုသာ ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူရတော့မည်။

ထို့နောက် ရှန်မော့အာက သူမကို ငွေ ၁၀၀၀ ထပ်မံ ချေးငှားပေးခဲ့သည်။ ထိုငွေဖြင့် ညီမအငယ်ဆုံးကိုပါ သွား "ရွေး" ခိုင်းခဲ့သည်။

ထိုမိသားစုမှ သားဖြစ်သူမှာ ပိုလီယိုရောဂါ ခံစားနေရပြီး ခြေတစ်ဖက် ကျိုးနေသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ညီမအငယ်ဆုံးလေးမှာ ယခုနှစ်မှ အသက် ၁၂ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ထို့အပြင် ကျိုးဝမ်ဟွာက ငွေ ၁၀၀၀ ဟူသော ပမာဏအမြောက်အများကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပေးလိုက်သောကြောင့် ထိုမိသားစုမှာ အလွန် သဘောကျသွားခဲ့၏။ ငွေကို လက်ခံရယူပြီးနောက် ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ လူကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူတို့မိသားစုမှ ကလေးမှာ ခြေလက် မသန်စွမ်းရုံသာ ဖြစ်သည်။ မိန်းမရှာရသည်က ကျန်းတာ့လင်၏ သားထက် ပိုလွယ်ကူသည်။ ဤငွေ ၁၀၀၀သာ ရှိနေပါက သူတို့မိသားစုသည် ရွာထဲတွင် "အချမ်းသာဆုံး" မိသားစု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သားဖြစ်သူ မိန်းမမရမှာကို ပူပန်နေစရာ လိုပါသေးရဲ့လား။

ဤငွေကို သူတို့၏ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်စရိတ်အတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ၁၀နှစ်ကျော် ကျွေးမွေးခဲ့လျှင်တောင် သည်လောက် ငွေကြေးများစွာ အသုံးပြုစရာ အကြောင်းမရှိချေ။ သူတို့အနေဖြင့် ဤကလေးကို မွေးစားခဲ့ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အမြတ်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လူကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထုတ်ပေးရုံသာမက ကလေးအတွက် အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များကိုပါ သိမ်းဆည်းပေးခဲ့ကြသည်။ စားစရာအချို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကြကာ ကိစ္စရပ်များကို အလွန် သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ စီစဉ်ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကြ၏။

ထိုသို့ဖြင့် ရှန်မိသားစု၏ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် လူ ၂ ယောက် ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွာသည် အစကတည်းက အလွန် အလုပ်ကြိုးစားသူ ဖြစ်သည်။ အိမ်မှ အလုပ်ကြမ်းအားလုံးကို သူမတစ်ယောက်တည်း ဒိုင်ခံလုပ်ချင်နေခဲ့သည်။ ယခုတော့ သူမနှင့် အလုပ်လုလုပ်မည့်သူ ၂ ယောက် ထပ်တိုးလာခဲ့ပြီ။

အိမ်တွင် လူများလာသောကြောင့် ရှောင်လျန်လျန်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မြို့တော်တွင် ရှိနေစဉ်က အဖေနှင့် အမေမှာ အမြဲတမ်း အလုပ်များနေကြ၏။ နေ့ခင်းဘက်တွင် လူရိပ်ကိုပင် မမြင်ရသလောက်ပင်။ ကျိုးဖျင်အန်းမှာလည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရှန်ရှောက်ယွမ် ပေးထားသော သင်ခန်းစာများကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရသည်။ ထို့အပြင် အနုပညာတက္ကသိုလ်သို့ သွားရောက်ကာ နားထောင်ရသေး၏။ သူမနှင့် အတူဆော့ကစားပေးမည့် အချိန်မှာ သိပ်မများလှချေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နေ့စဉ် အဘိုးဖြစ်သူနှင့်သာ နေထိုင်ရသည်။

ယခုအချိန်နှင့် မတူချေ။ နေ့စဉ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လူအများအပြားကို မြင်တွေ့နေရသည်။ အထူးသဖြင့် အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်ရှိ ကျိုးလိုင်တိမှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် သေးသေးကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေ၏။ ရှောင်လျန်လျန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဤသူမှာ သူမထက် အသက်သိပ်မကြီးသော အစ်မတစ်ယောက်အဖြစ်သာ မြင်နေမိသည်။

ကလေးငယ်များမှာ ကလေးကြီးများနှင့် ဆော့ကစားရသည်ကို သဘောကျလေ့ရှိသည်။ ရှောင်လျန်လျန်က ကျိုးလိုင်တိကို အလွန် သဘောကျနေခဲ့၏။ အိမ်တွင်လည်း လူများပြားသလို ရွာထဲတွင်လည်း လူများလှသည်။ အထူးသဖြင့် ရွာထဲတွင် ကြီးကြီးငယ်ငယ် ကလေးတစ်အုပ်ကြီး ရှိနေသည်။ ရှောင်လျန်လျန်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျိုးလိုင်တိကို ဆွဲခေါ်ကာ တခြားသူငယ်ချင်းငယ်လေးများနှင့် အတူတူ ဆော့ကစားနိုင်သည်။ တအခြားသူများ အနိုင်ကျင့်မှာကိုလည်း ကြောက်စရာ မလိုတော့ချေ။ သူမမှာ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။

သည်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကလေးမလေးသည် မနက်စာစားပြီးသည်နှင့် ကျိုးလိုင်တိကို ဆွဲခေါ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှန်မော့အာက ဆွဲဖမ်းကာ ပြန်ခေါ်လိုက်၏။ "ဒီနေ့ တပ်ဖွဲ့ကို သွားမယ်"

ကလေးမလေးက မလိုလားသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ကလည်း တပ်ဖွဲ့ကို သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

ရှန်မော့အာသည် မနေ့က တပ်ဖွဲ့သို့ သွားရောက်ကာ အုပ်ချုပ်မှုပုံစံပြောင်းလဲရေး ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖုမင်ဇယ်က ကလေးမလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနီးအနားရှိ ကုန်စည်ဖြန့်ချိရေး သမဝါယမဆိုင်များသို့ လျှောက်လည်ခဲ့၏။ ကလေးမလေးမှာ မြို့တော်တွင် ရှိနေစဉ်က ကုန်စည်ဖြန့်ချိရေးဆိုင်ကြီးများနှင့် ကုန်တိုက်ကြီးများသို့ အမြဲသွားရောက်လေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့၏ သမဝါယမဆိုင်မှာ သူမအမြင်တွင်တော့ အနည်းငယ် ပျင်းစရာကောင်းနေခဲ့သည်။ ရွာထဲတွင် ကလေးကြီးများနှင့်အတူ တီကောင်တူးရသည်ကမှ ပိုပျော်စရာကောင်းနေသေး၏။

ရှန်မော့အာက သူမ၏ ယိုင်နေသော သိုးမွေးဦးထုပ်လေးကို တည့်မတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ဈေးပွဲတော်ကြီး ရှိတယ်။ အားလုံးက ဈေးပွဲတော်ကို သွားလည်ကြမှာ။ သမီးက မသွားချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အိမ်မှာပဲ နေပြီး အိမ်စောင့်ပေါ့"

ရှောင်လျန်လျန်သည် ဈေးပွဲတော်ဆိုသည်မှာ မည်သို့သောအရာမှန်း မသိချေ။ သို့သော် အားလုံး သွားကြမည်ဆိုမှတော့ သူမကို အိမ်တွင်ထားကာ အိမ်စောင့်ခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ချက်ချင်းပင် ရှန်မော့အာ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလိုက်၏။ "လျန်လျန်လည်း သွားမှာ"

မိသားစု ၄ ယောက်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွာတို့ ညီအစ်မ ၃ ယောက် အပါအဝင် လူက များနေသဖြင့် စက်ဘီးစီးသွားလို့ မရနိုင်သည်မှာ သေချာပေသည်။ ရှန်မော့အာသည် စက်ဘီးကို ကျိုးဝမ်ဟွာဆီး ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ ညီအစ်မ ၃ ယောက်ကို စက်ဘီးစီးသွားခိုင်းလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ ကလေးမလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တပ်ဖွဲ့၏ မြည်းလှည်းကို သွားရောက်စီးနင်းခဲ့သည်။

စက်ဘီးဆိုလျှင် ရှောင်လျန်လျန်က မကြာခဏ စီးနေကျဖြစ်သဖြင့် နည်းနည်းလေးမှ မဆန်းကျယ်တော့ချေ။ သို့သော် မြည်းလှည်းကိုတော့ တစ်ခါမှ မစီးဖူးသေးသဖြင့် အလွန် ဆန်းကျယ်နေခဲ့သည်။ ခြေတံတိုလေးများကို အားပြုကာ ကိုယ်တိုင် ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားခဲ့၏။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် တော်တော်ကြာအောင် တွယ်တက်နေသော်လည်း လှည်းပေါ်သို့ မတက်နိုင်ခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖုမင်ဇယ်က ဆွဲမကာ လှည်းပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

လှည်းပေါ်တွင် အဒေါ်ကြီးများနှင့် အဒေါ်တချို့ ထိုင်နေကြသည်။ ရွာထဲတွင် ယခုအခါ စက်ဘီးပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန် များပြားလာခဲ့ပြီ။ လူငယ်များမှာ စက်ဘီးကိုယ်စီဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြလေပြီ။ မြည်းလှည်းစီးရန် ကျန်ရစ်သူများမှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ကလေးငယ်များပင် သိပ်မရှိကြတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဈေးပွဲတော်သို့ ရှားရှားပါးပါး သွားရသည်ဖြစ်ရာ ကလေးငယ်များကလည်း စက်ဘီးစီးသွားချင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ရှောင်လျန်လျန်သည် အဒေါ်ကြီးများနှင့် အဒေါ်များကြားတွင် ရေထဲက ငါးလေးတစ်ကောင်ပမာ ပျော်ရွှင်စွာ ရောနှောနေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် လူကြီးများအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ရောနှောနေကျ ဖြစ်သည်လေ။ မကြာမီမှာပင် ဂွမ်းအင်္ကျီ၏ အိတ်ကပ်လေးထဲတွင် မြေပဲ၊ ဖရဲစေ့နှင့် ကန်စွန်းဥချောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့တော့သည်။

ကလေးမလေးသည် အဖေဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနွဲ့ရင်း သွားရည်ကျမတတ် ပြုံးရယ်နေခဲ့သည်။ အဒေါ်ကြီးများနှင့် အဒေါ်များမှာ သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်သဘောကျနေကြ၏။ ယခုအခါ ရွာထဲတွင် အခြေအနေများ ယေဘုယျအားဖြင့် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီဟု ဆိုသော်လည်း မည်သည့်မိသားစုကမှ ကလေးကို သည်လို ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ချစ်စရာကောင်းအောင် မွေးမြူထားနိုင်သည်ကို မတွေ့ဖူးကြချေ။ ထို့အပြင် ကလေး၏ အဖေနှင့် အမေမှာ မူလကတည်းက ရုပ်ရည်သန့်စင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤကလေးလေးကလည်း အဖေနှင့် အမေ၏ အားသာချက်များကိုသာ ရွေးချယ်ကာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးပန်းချီကားထဲမှ ကလေးလေးတစ်ယောက်နှင့် တူညီနေကာ မြင်ရသည်မှာ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းလှ၏။ လူအများ၏ အချစ်မခံရဘဲ အဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။

မြည်းလှည်းပေါ်တွင် အနည်းငယ် ကျပ်တည်းနေပြီး လေပြေကလည်း အနည်းငယ် အေးစက်နေသော်လည်း ရှောင်လျန်လျန်ကတော့ မြည်းလှည်းစီးရသည်မှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ တပ်ဖွဲ့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမက လှည်းပေါ်မှ မဆင်းချင်သေးချေ။ ဖုမင်ဇယ်က အပြန်တွင်လည်း ရွာသို့ လှည်းစီးပြီး ပြန်ရမည်ဟု ပြောလိုက်မှသာ မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

ယနေ့ခေတ် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့မှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်များကနှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။ လမ်းမများ အတော်များများ တိုးလာခဲ့ပြီး လမ်းမနှစ်ဘက်စလုံးတွင် အိမ်သစ်များစွာကို တည်ဆောက်ထားကြသည်။ တစ်တန်းတည်းရှိသော နှစ်ထပ်အိမ်များပင်။ ကျောက်ကျိန့်ယန်နှင့် ကျောက်ထင်ထင်တို့သည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အုတ်ပြာရောင် အမိုးကြွပ်မိုးထားသည့် နှစ်ထပ်အိမ်ကြီး အခန်းအချို့ကို ဝယ်ယူထားခဲ့ကြသည်။

ကျောက်ထင်ထင်မှာ ကလေးမွေးပြီးခါစဖြစ်သဖြင့် မီးတွင်းထဲတွင် ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ ဤဈေးပွဲတော်ကြီးကို လွဲချော်သွားခဲ့ရသည့်အတွက် အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ကျောက်ယင်းယင်းမှာ သမီးဖြစ်သူ၏ မီးတွင်းကိစ္စများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရသဖြင့် ဈေးပွဲတော်သို့ ထွက်လာရန် အချိန်မရှိသည်မှာ သဘာဝပင်။ သို့သော် ကျောက်ကျိန့်ယန်ကတော့ သားဖြစ်သူကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ လမ်းဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ကျောက်ကျိန့်ယန်၏ သားလေး၏ အမည်မှာ ယွီနိုင် ဖြစ်သည်။ လျန်လျန်ထက် တစ်နှစ်ငယ်ပြီး ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းလေး ကြီးထွားနေ၏။

ရှောင်လျန်လျန်မှာ သူမထက် ငယ်သော ကလေးငယ်ကို တွေ့ရခဲလှသည်။ ရှောင်ယွီနိုင်က အစ်မ ဟု တစ်ခွန်းခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရင်ကော့ခေါင်းမော့လိုက်ကာ ကလေးအသံလေးဖြင့် အင်း ကနဲ ထူးလိုက်၏။ ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ကန်စွန်းဥချောင်း တစ်ဆုပ်ကို ယူကာ ရှောင်ယွီနိုင်အား ရက်ရက်ရောရော ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယွီနိုင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွားရည်များ ကျလာခဲ့သည်။ "အစ်မ... စားကောင်းတယ်"

ရှောင်လျန်လျန်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ငါက စားစရာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ရှောင်ယွီနိုင်က ခေါင်းမာစွာဖြင့် ထပ်ပြောသည်။ "အစ်မ... စားကောင်းတယ်"

ကလေးငယ် နှစ်ယောက်မှာ ကိုယ်စီ အဖေများ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အေးအေးလူလူ မှီနွဲ့ရင်း စကားနိုင်လုနေကြရာ လူကြီးများကို ရယ်မောပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

မကြာမီ ဈေးပွဲတော်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ မူလက စာကလေးဈေး ရှိခဲ့သော နေရာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တပ်ဖွဲ့က အခြားတစ်ဖက်ရှိ မြေရိုင်းများကိုပါ ရှင်းလင်းထားခဲ့ပြီး ချောင်းဘေးအထိ ဆက်သွယ်ထားသဖြင့် နေရာမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကျယ်ဝန်းနေခဲ့သည်။

ဈေးခင်းသူများမှာလည်း ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများပြားနေခဲ့၏။ အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးနီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ အသား၊ သစ်သီးဝလံ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ခြင်းတောင်း၊ အိုးခွက်များ၊ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များအပြင် သရေစာများနှင့် အရုပ်များ ရောင်းချသူများလည်း များစွာ ရှိနေသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသေးသည့် လျန်လျန်လေးမှာ "ဝါး" ဟု အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူတွေ အများကြီးပဲ။ ဈေးဆိုင်တွေလည်း အများကြီးပဲ။ သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူမ၏ စားသောက်ဆော့ကစားဖော် အကောင်းဆုံးလက်တွဲဖော်ဖြစ်သူ အဘိုးရှန်ရှောက်ယွမ်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "အဘိုး... သမီး လိုချင်တယ်"

ရှန်ရှောက်ယွမ်မှာ အချောင်ခိုတတ်သော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် တွန့်တိုနေရန် မလိုအပ်တော့သည့် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ငွေကို အလွန် ရက်ရက်ရောရော သုံးစွဲတတ်လာခဲ့၏။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကလေးမလေး၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ချစ်စရာကောင်းသော သိုးမွေးဦးထုပ်လေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလိုချင်လဲ၊ အဘိုး ဝယ်ပေးမယ်"

ထို့နောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ယွီနိုင်၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "မင်းရော ဘာလိုချင်လဲ၊ အဘိုးလေး ဝယ်ပေးမယ်"

ကလေးငယ် နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်က သကြားအရုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး နောက်တစ်ယောက်က သကြားလုံးချောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်ကြသည်။ "လိုချင်တယ်"

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ သကြားအရုပ် နှစ်ခုနှင့် သကြားလုံးချောင်း နှစ်ချောင်းကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကလေးငယ် နှစ်ယောက်မှာ တစ်လမ်းလုံး "လိုချင်တယ်... လိုချင်တယ်... လိုချင်တယ်" ဟူသော ပျော်ရွှင်ဖွယ် ခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့ကြတော့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်ခန့်သာ ရောက်သေးသည်။ ဖုမင်ဇယ်နှင့် ကျောက်ကျိန့်ယန်တို့မှာ လက်တစ်ဖက်က ကလေးကို ချီထားရပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ကလေးများ ဝယ်ခိုင်းထားသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။ ကျောက်ကျိန့်ယန်မှာ အားနာမိလာသည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်က ကလေး၏ အဘိုးလေးတော်စပ်ပြီး ကလေးအတွက် စားစရာလေး ဝယ်ပေးသည်မှာ ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း သည်လောက် အများကြီး ဝယ်ပေးနေသည်ကတော့ တကယ်ကို အားနာစရာကောင်းလှ၏။ သူ့မှာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် မသယ်နိုင်တော့ချေ။ စားစရာများလည်း ပါသလို ကစားစရာများလည်း ပါဝင်ကာ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ငွေ ၂၀ ခန့်ပင် ရှိနေလောက်ပြီ။

"ဦးလေး... မသယ်နိုင်တော့ဘူး။ ရှောင်ယွီနိုင်အတွက် မဝယ်ပေးပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှောင်လျန်လျန်အတွက်ပဲ ပိုဝယ်ပေးလိုက်ပါ"

…

အပိုင်း (၁၇၆.၂)

ရှန်ရှောက်ယွမ်ကို ရှောင်လျန်လျန်အတွက် မဝယ်ပေးရန်လည်း သူ မပြောရဲချေ။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ့၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးမလေးအပေါ် အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ သူက များနေပြီ၊ ထပ်မဝယ်ပါနှင့်တော့ဟု ပြောရဲပါက ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံရရန်သာ စောင့်နေရပေလိမ့်မည်။ ကျောက်ကျိန့်ယန် မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ သူ သည်လို ပြောလိုက်သော်လည်း ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ ဆူပူမှုကို ခံရဆဲဖြစ်ခြင်းပင်။

"နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်က ရှားရှားပါးပါးလေ။ ကလေးတွေက သဘောကျနေမှတော့ သူတို့ လိုချင်တာ သေချာပေါက် ဝယ်ပေးရမှာပေါ့။ ဒါက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်မှ မရှိပါဘူး။ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလေး သုံးလိုက်ရုံနဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဝယ်ယူနိုင်တာပဲ။ ဒါက တကယ်ကို တွက်ခြေကိုက်တဲ့ ကိစ္စလေ။ မင်းတို့မိသားစုက ယောကျ်ားလေးဆိုတော့ ကလေးကို တွန့်တိုတဲ့ အကျင့် မရစေနဲ့"

ရှန်ရှောက်ယွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ။ ဒီလောက် ပိုက်ဆံလေးတော့ ငါ့မှာ ရှိပါတယ်"

ကျောက်ကျိန့်ယန်မှာ လုံးဝ အသံတိတ်သွားတော့သည်။ ဖုမင်ဇယ်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်မိ၏။ ဦးလေး ၇ ရဲ့ သားမက် ဖြစ်နိုင်သူပီပီ ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ဘယ်လောက်တောင် တည်ငြိမ်လိုက်သလဲ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

လူတစ်စုသည် တစ်လမ်းလုံး လျှောက်ရင်း ဝယ်ရင်းဖြင့် နောက်ထပ် ခရီးတစ်ထောက်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ် ရှေ့မှ စူးရှသော ငိုကြွေးသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ရှေ့တွင် လူအများအပြား ဝိုင်းအုံနေသည်ကို ရှန်မော့အာ မြင်သောအခါ လုံခြုံရေးအရ တွေးတောကာ ကွေ့ရှောင်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဖေဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှောင်လျန်လျန်မှာ အမြင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် အဝေးကို မြင်နိုင်၏။ ထိုဘက်တွင် အဝတ်ကျားရုပ်များ ရောင်းချနေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိနေသည်ကို စောစောကတည်းက မြင်တွေ့ထားသဖြင့် အဖေ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... ကျားရုပ်။ လျန်လျန် ကျားရုပ် လိုချင်တယ်"

ဖုမင်ဇယ်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ တင်ပါးလေးကို ပုတ်လိုက်မိသည်။ ဤကလေးမလေးကတော့ သူမ၏ အဖေ ဆံပင်ကျွတ်ကာ ကတုံးဖြစ်သွားမှာကို တကယ်ပင် မကြောက်သည်ကိုး။

အခြားသူများမှာ ရှောင်လျန်လျန် ပြောသော ကျားရုပ်ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း နားမလည်ကြချေ။ သို့သော် ရှန်ရှောက်ယွမ်ကတော့ အဘိုးအရင်းပီပီ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ "အဝတ်ကျားရုပ် ဖြစ်ရမယ်။ ငိုနေတာကလည်း ကလေးပဲလေ။ ငါထင်တာတော့ ကလေးခေါ်လာတဲ့သူတွေ ရှေ့မှာ တိုးဝှေ့နေကြတာနေမယ်။ ကလေးတွေနဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို သေချာ ကြည့်ထားကြရင် ရပါပြီ"

လူအနည်းငယ် တိုးဝှေ့ဝင်သွားကြပြီး အဝတ်ကျားရုပ်များ ခင်းကျင်းထားသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝတ်ကျားရုပ်များသာမက ထိုဆိုင်တွင် အဝတ်ယုန်ရုပ်နှင့် အဝတ်လိပ်ရုပ်များလည်း ရှိနေသေး၏။ ဆိုင်ရှေ့တွင် ကြီးကြီးငယ်ငယ် ကလေးတစ်အုပ် ဝိုင်းအုံနေကြသည်။ အသံကုန်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးနေသော ကောင်လေးမှာ ဆိုင်ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ အသက် ၁၀ နှစ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိနေပြီ။ သူက ငိုရင်း အော်ဟစ်နေသည်။ "အဝတ်ကျားရုပ်လေး တစ်ခုပဲလေ။ ဘာလို့ မဝယ်ပေးရတာလဲ။ တွန့်တိုတဲ့လူကြီး။ နောက်မှ ကျွန်တော် အဒေါ်လေးကို ဝယ်ခိုင်းမယ်"

ရှန်မော့အာတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ထိုကောင်လေး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူက ရှန်လင်းလင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ရှန်လင်းလင်းသည် ရှန်မော့အာထက် အသက်တစ်နှစ်ကျော်မျှသာ ကြီးပြီး ယခုနှစ်တွင် အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် သူမ၏ ရုပ်သွင်တစ်ခုလုံးမှာ အိုမင်းရင့်ရော်ကာ ညှိုးနွမ်းနေပြီး အမှန်တကယ် အသက်ထက် အနည်းဆုံး ၁၀ နှစ်ခန့် ပိုအိုမင်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

"အဝတ်စလေး နည်းနည်းနဲ့ ဂျုံရိုးဟောင်းလေး နည်းနည်းပဲလေ။ မင်းက တုံးနေတာလား။ ဒီအရာလေးက ၃ ကျပ်တောင် တန်လို့လား" ရှန်လင်းလင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် မင်းက တတိယတန်း ကျောင်းသားတစ်ယောက်လေ။ မင်းက ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးကို ဆော့မှာလား။ မေမေ မင်းကို စားစရာလေး ဝယ်ပေးမယ်။ ပြီးရင် စာအုပ်ဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး စာအုပ်နည်းနည်း ဝယ်ပေးမယ်"

ကောင်လေးက သူမ၏ စကားကို လုံးဝ နားမထောင်ချေ။ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောသည်။ "လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာရင် အရေးအကြီးဆုံးက ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပျော်ရွှင်ဖို့ပဲလို့ အဒေါ်လေးက ပြောတယ်။ ကိုယ်ကြိုက်တာ ကိုယ်ဆော့၊ တခြားလူတွေ ဘယ်လိုတွေးမလဲဆိုတာ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူးတဲ့။ မူလတန်းကျောင်းသားက ဘာဖြစ်လို့ အဝတ်ကျားရုပ်ကို မဆော့ရမှာလဲ။ ကျွန်တော် စာအုပ်တွေကို မကြိုက်ဘူး။ အဝတ်ကျားရုပ်ပဲ လိုချင်တယ်"

အဝတ်ကျားရုပ် ရောင်းချသော ဆိုင်ပိုင်ရှင်များမှာ လင်မယား နှစ်ဦးဖြစ်သည်။ အမျိုးသားမှာ ပစ္စည်းထုတ်ပေးခြင်းနှင့် ငွေအမ်းခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေပြီး အမျိုးသမီးကမူ ရှန်လင်းလင်းကို လှမ်းဆဲလိုက်၏။ "ရှင်က ကလေးကို ဝယ်ပေးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိရင် လူကို မြန်မြန် ခပ်ဝေးဝေး ဆွဲသွားလိုက်လေ။ ရှင်တို့က ကျွန်မဆိုင်ရှေ့မှာ လာရပ်နေတာ ဘာသဘောလဲ။ ကျွန်မအဝတ်ကျားရုပ်က ဂျုံရိုးတွေ ထည့်ထားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအကုန်လုံးက ကျွန်မကိုယ်တိုင် တစ်ချည်ပြီးတစ်ချည် ချုပ်ထားတာလေ။ ကျွန်မရဲ့ လက်မှုပညာက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲ သိလား။ ပန်းထိုးစက်ရုံက လူတွေ ပြောဖူးတယ်။ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေက ဘယ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးကြီးကြီး လက်မှုပညာလောက်တော့ မတန်ဖိုးမကြီးဘူးတဲ့။ ကျွန်မက ဒီမှာ လက်မှုပညာကို ရောင်းနေတာ။ ရှင် နားလည်လား"

တကယ်တမ်းတွင် ရှန်လင်းလင်းမှာ စောစောကတည်းက အရှက်ကွဲနေသည်ဟု ခံစားနေရပြီး အနည်းငယ်ပင် နောင်တရနေခဲ့သည်။ ဒီလိုမှန်းသိလျှင် သူ့ကို တစ်ခုဝယ်ပေးလိုက်လျှင် ပြီးရောဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် သူမမှာ အလွယ်တကူ အရှုံးပေးတတ်သော စရိုက်ရှိသူ မဟုတ်ချေ။ ကောင်လေးကို ဆွဲခေါ်သွားရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ဆက်ပြောနေသေး၏။ "ဘယ်လောက်ပဲ အမွှမ်းတင်ပြောပြော ဂျုံရိုးဟောင်းလေး နည်းနည်းနဲ့ အဝတ်စုတ်လေး နည်းနည်းပါပဲ။ လာ သွားမယ်။ အိမ်ရောက်ရင် မေမေ မင်းကို တစ်ခု လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား။ သူတို့ထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်လို့ အာမခံတယ်"

ကောင်လေးက မျက်ရည်များ တွဲခိုလျက် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်လား"

ရှန်လင်းလင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ရွှေစစ်စစ်ထက်တောင် ပိုစစ်သေးတယ်"

ဒီလိုပစ္စည်လေးလုပ်တာများ ဘယ်လောက် ခက်မှာမလို့လဲ။ သူမ တွေးလိုက်သည်။ သူမ မလုပ်တတ်ပါက သူမ၏ အမေနှင့် ယောက်မဖြစ်သူကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မည်ဟု စိတ်ကူးထား၏။ ကောင်လေးက ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူမကို အပေးအယူ လုပ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို သကြားလုံးချောင်း ဝယ်ကျွေး"

ရှန်လင်းလင်းက အပြည့်အဝ သဘောတူလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် လမ်းဘေး၌ ရပ်နေသော ရှန်မော့အာတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၄နှစ်တိုင်တိုင် မတွေ့ရသော်လည်း ရှန်မော့အာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပုံမရချေ။ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများက ပိုသေသပ်လှပကာ တန်ဖိုးကြီးနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး အသားအရေမှာလည်း ပိုဖြူဝင်းနုဖတ်နေပုံရသည်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော ၄ နှစ်ကအတိုင်း နုပျိုလှပနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင်တော့ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ကျင့်သားရနေသော အာဏာပါမှုများက ကိန်းအောင်းနေ၏။

ရှန်လင်းလင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မွန်းကြပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တုန်းက တစ်ဖက်လူမှာ အမေမရှိတော့သော သနားစရာကောင်းသည့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဝတ်အစားသစ်ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်ပါတော့၊ အနည်းငယ် ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိသော အဝတ်ဟောင်းပင်လျှင် တစ်ထည်မှ မရှိခဲ့ချေ။ နေ့စဉ် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကာ ချမ်းအေးမှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး ငတ်သေလုမတတ်ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က ရှန်မော့အာမှာ ညိုးငယ်ကာ သတ္တိကြောင်ပြီး အားနည်းသူဖြစ်သည်။ စကားပြောလျှင်ပင် အသံကျယ်ကျယ် မပြောရဲချေ။ သူမ ရှန်လင်းလင်းကတော့ အထက်တန်းကျောင်းသူဖြစ်ပြီး တပ်ဖွဲ့မူလတန်းကျောင်း၏ ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အိမ်တွင်လည်း စားဝတ်နေရေး ပြည့်စုံပြီး စားစရိတ်ပေးပြီးပါက ကျန်ရှိသော ငွေများကို သူမကိုယ်တိုင် စိတ်ကြိုက် သုံးစွဲနိုင်ခွင့်ရှိသည်။ သူမသည် မြို့ပေါ်မှ လူများသာ ဝယ်ယူနိုင်သော ပုလားကျီဂါဝန်ကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းရှိခဲ့သည်။

သူတို့ ဝမ်းကွဲညီအစ်မနှစ်ဦး၏ ဘဝမှာ မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယခင်က ရှန်လင်းလင်းပင်လျှင် သူမ၏ အနာဂတ်နေ့ရက်များမှာ ရှန်မော့အာ လုံးဝ လိုက်မမီနိုင်သော အဆင့်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့ဖူး၏။

သို့သော် မည်သည့်အချိန်မှ စတင်ခဲ့မှန်းမသိ။ သည်လူမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း တပ်ဖွဲ့မူလတန်းကျောင်းသို့ ဆရာမအဖြစ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမက ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော်နှင့် ပြည်နယ်အဆင့် ပြိုင်ပွဲများသို့ပင် သွားရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သေး၏။ ပြည်နယ်တွင် ပန်းထိုးစက်ရုံမှ လူများနှင့် သိကျွမ်းခဲ့ပြီး ပန်းထိုးစက်ရုံကို စတင်လုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။ မသိမသာဖြင့် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

မသိစိတ်ထဲတွင် ဤအရာအားလုံး ဖြစ်မလာသင့်ဘူးဟူသော ခံစားချက်မျိုး ရှန်လင်းလင်း၌ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ ရထားတစ်စင်း ပြေးဆွဲနေရင်း လမ်းကြောင်းလွဲသွားသကဲ့သို့ အရာအားလုံးက လမ်းကြောင်းလွဲသွားခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာ သည်လောက် တော်နေလို့ မဖြစ်သင့်ပေ။ အလယ်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သော ရှန်မော့အာသည် မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ စာမေးပွဲအောင်မြင်ခွင့် မရှိသင့်ချေ။ သည်လောက် အားနည်းသတ္တိကြောင်သော ရှန်မော့အာမှာ စက်ရုံမှူးတစ်ဦး ဖြစ်မလာသင့်ပေ။

ရှန်လင်းလင်းကိုယ်တိုင်လည်း သူမတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အတွေးများ ရှိနေရသနည်းကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ဘဝရှိ အဆင်မပြေမှု အမျိုးမျိုးက ဤပြဿနာကို စဉ်းစားတွေးတောရန် သူမအား အလျင်အမြန်ပင် အင်အားမဲ့သွားစေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်၊ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်မော့အာကို တစ်ဖန် ပြန်လည်မြင်တွေ့ရချိန်၌ ရှန်လင်းလင်း၏ ရင်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် သိမ်ငယ်ရှက်ရွံ့မိသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ ရင်ဆိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ကိုက်စားနေသော ထိုမှောင်မိုက်သည့် စိတ်ထားက တောက်ပရွှန်းလဲ့နေသော ရှန်မော့အာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူမကို ပုန်းအောင်းစရာနေရာ မရှိသကဲ့သို့ ခံစားလာရစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်လင်းလင်းသည် ဘာစကားမှ မပြောတော့ဘဲ ထိုကောင်လေးကို ဆွဲကာ အရှက်တကွဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ကလေးငယ်များမှာ လူကြီးများ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ တွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ရှောင်လျန်လျန်က အဖေ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဝတ်ကျားရုပ်"

ဖုမင်ဇယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဆင်းတော့လေ"

ရှောင်လျန်လျန်က အဖေ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ထားကာ ငြင်းဆိုလိုက်၏။ "ဟင့်အင်း"

သူမ၏ အဖေမှာ အရပ်ရှည်သဖြင့် အဖေ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေရသောအခါ လူတိုင်းနီးပါးထက် တစ်မိုက်ခန့် ပိုမြင့်မားနေသည်။ ရှောင်လျန်လျန်သည် ဤကဲ့သို့သော "တောင်တန်းအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရသည့်" ခံစားချက်မျိုးကို စွဲလန်းနှစ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်မော့အာသည် ဘေးမှနေ၍ သားအဖနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ ကိုယ့်သွေးသားအရင်းမို့လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူကများ ပညာတတ်လူငယ်ဖုရဲ့ ခေါင်းပေါ်တက်ပြီး သောင်းကျန်းရဲမှာလဲ။

ဘေးတွင်လည်း မြေးမလေးကို ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံအားပေးနေသော ရှန်ရှောက်ယွမ် ရှိနေသေးသည်။ "အဘိုး သွားဝယ်ပေးမယ်"

မကြာမီမှာပင် ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် အဝတ်ကျားရုပ် နှစ်ခု၊ အဝတ်ယုန်ရုပ် နှစ်ခုနှင့် အဝတ်လိပ်ရုပ် နှစ်ခုကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

မျက်နှာကြောတင်းနေသော အဖေဖြစ်သူဆီတွင် အသံမထွက်ရဲသော ရှောင်ယွီနိုင်မှာလည်း ကျားရုပ်၊ ယုန်ရုပ်နှင့် လိပ်ရုပ် တစ်ခုစီကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံရရှိသွားခဲ့ပြီး ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော ကောက်ညှင်းစေ့လို သွားလေးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။ အင်း... မည်းနက်နေသော မျက်နှာလေးနှင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါ အထူးသဖြင့် ဖြူဖွေးနေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ ကျောက်ကျိန့်ယန်မှာ ကြည့်မရတော့သဖြင့် ကလေးငယ်၏ နဖူးကို တစ်ချက် တောက်လိုက်သောအခါ အပူအပင်ကင်းသော ရှောင်ယွီနိုင်မှာ ဟားဟားဟားနှင့် အော်ရယ်တော့သည်။

"ဒီကလေးကတော့" ကျောက်ကျိန့်ယန်က စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ရှန်လင်းလင်းအကြောင်းကို ပြောလာခဲ့သည်။ "ငါ့အထင်တော့ သူ စောစောကတည်းက ကွာရှင်းသင့်နေပြီ။ သူ အခုထက်ထိ မိဘအိမ်မှာပဲ နေပြီး မိဘတွေကို အိမ်လခ ပေးနေရတုန်းပဲ။ ကျန်းကျွင့်လျန်ကကျတော့ သားကိုခေါ်ပြီး တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ နေတယ်။ သူ့ရဲ့ အဲဒီ ဝမ်းကွဲအစ်မနဲ့ အိမ်နီးချင်း ငှားနေကြတာ"

ကျောက်ကျိန့်ယန်က စုပ်သပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ကျန်းကျွင့်လျန်က သူ့ကို ဘယ်လို ပြုစားလိုက်လဲ မသိပါဘူး။ ရှန်လင်းလင်းက သူ့ရဲ့ လှည့်စားစကားတွေကို ယုံပြီး တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ပညာရေးဝန်းကျင်က ပိုကောင်းတယ်ဆိုပြီး ကလေး ပထမတန်းတက်ကတည်းက တပ်ဖွဲ့ကို ပို့ထားလိုက်တာပဲ။ ငါကြည့်ရတာ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် သူ့ရဲ့ ဒီသားကလည်း သူများအတွက် မွေးပေးသလို ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ဦးလေး၂နဲ့ အဒေါ်၂နဲ့လည်း မကင်းဘူး။ ရှန်လင်းလင်းက မိဘအိမ်မှာ နေတော့ အိမ်လခနဲ့ စားစရိတ် ပေးရုံသာမက သူ့ရဲ့ မောင်နှမတွေအတွက် ကလေးပါ ထိန်းပေးရသေးတယ်။ အဒေါ်၂က အသက်ကြီးလာလေလေ သူ့ကို ပိုပြီး မလွှတ်ချင်လေလေပဲ"

ကျောက်ကျိန့်ယန် နားမလည်သကဲ့သို့ ရှန်မော့အာလည်း သိပ်ပြီး နားမလည်ချေ။ ရှန်လင်းလင်းမှာ မူလက ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် အလွန် ကြံဆောင်တတ်သူဖြစ်သည်။ ကျန်းကျွင့်လျန်ကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူ၏ အခြေအနေကို သဘောကျခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ယခုလို ဖြစ်နေခြင်းမှာ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် မိသားစုက သူမကို ချောင်တစ်ခုသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ရုန်းထွက်ရန် အားမထုတ်ချင်တော့၍များလား။

ထို့ပြင် သူမက ဤကဲ့သို့ လှိုင်းလေအတိုင်း မျောပါသွားရန်သာ ရွေးချယ်ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဘဝကို သတိရှိရှိဖြင့် မရင်ဆိုင်လိုတော့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် ဈေးပွဲတော်တွင် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းက တကယ်တမ်းတွင် ရှန်လင်းလင်း၏ စိတ်နှလုံးကို အလွန်ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့လိမ့်မည်ဟု ရှန်မော့အာနှင့် ကျောက်ကျိန့်ယန် နှစ်ဦးစလုံး မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

တကယ်တမ်းတွင် ရှန်လင်းလင်းသည် ရှန်မော့အာ ပြန်ရောက်နေကြောင်းကို စောစောကတည်းက ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမက တမင်သက်သက် ရှောင်ပုန်းနေခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ "ရွှေထီးဆောင်းကာ ဇာတိသို့ ပြန်လာသော" ရှန်မော့အာနှင့် မဆုံတွေ့လိုခဲ့ပေ။ သို့သော် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြန်သည်။

ရှန်လင်းလင်းသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိပ်ရာထဲတွင် လူးလှိမ့်နေကာ ရက်အတော်ကြာ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သားဖြစ်သူက အဒေါ်လေးအကြောင်းကို ထပ်မံ ပြောဆိုလာချိန်၌ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ဤနွေဦးပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ရှန်လင်းလင်းသည် သားဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ဤအရာများက နောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်လာမည့် ဇာတ်လမ်းများသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ယွီနိုင်က ကျောက်ကျိန့်ယန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အဝတ်လိပ်ရုပ်လေးဖြင့် အဖေဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို တစ်ချက် ထုလိုက်သည်။ "သွားမယ်"

ကျောက်ကျိန့်ယန် : "..."

ဒါကတော့ တကယ်ကို ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ သားပါပဲ။

ရှောင်လျန်လျန်သည် သွားဖြီးနေသော ဦးလေးကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ အဖေ၏ ခေါင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ အဖေ၏ ပါးပြင်ကို ရွှတ်ခနဲ နမ်းလိုက်၏။ "လျန်လျန်က ဖေဖေနဲ့ တည့်တယ်"

ကျောက်ကျိန့်ယန် : "..."

ဒီလို နှိုင်းယှဉ်ချက်က ရင်နာရတာပေါ့။

ဖုမင်ဇယ်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ သမီးကို စားကောင်းတာတွေ သွားဝယ်ကျွေးမယ်"

ရှန်မော့အာမှာ ကြည့်တောင် မကြည့်နိုင်တော့ချေ။

မပြောနဲ့တော့... သူမတို့အိမ်က ရှောင်လျန်လျန်ရဲ့ သူတစ်ပါးကို နင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်တတ်တာကတော့ တကယ့်ကို ဆရာမပါဘဲ တတ်မြောက်ခဲ့တဲ့အကျင့်ပါပဲ။