အခန်း (၄၄၅-၄၄၆)
Vol. 41 Ch. 445-446
အပိုင်း (၄၄၅)
“ဒါပေမဲ့... မဟာရှသာ နိုင်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေက တစ်မျိုး ပြောင်းသွားပြီ”
ထိုပြင်ပလူက ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည် - “မဟာရှနိုင်သွားရင် ငါတို့က ဘယ်သူတွေဖြစ်သွားမလဲ။ ငါတို့က မဟာရှရဲ့ ပြည်သူတွေ၊ သူတို့လူမျိုးတွေ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ မဟာရှက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြည်သူတွေကို မတရား ဆက်ဆံပါ့မလား”
“ငါတို့ရဲ့ မြောက်ဘက်က ခုနစ်နိုင်ငံကိုပဲ ကြည့်လိုက်ဦး။ မဟာရှရဲ့ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက်မှာ အဲဒီက ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝက သိသိသာသာကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ စားစရာတွေ ရလာတဲ့အပြင် ပိုက်ဆံလည်း ရှာနိုင်လာတယ်၊ တချို့ဆို နေစရာ အိမ်ကောင်းကောင်းတွေတောင် ရနေကြပြီ”
“အဲဒီမှာ နေရတဲ့ဘဝက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းသလဲဆိုတာ မပြောနဲ့တော့။ ငါတောင် အတော်လေး အားကျမိတယ်”
လူအိုကြီးကျောက်က ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဤအရာများသည် သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အမှန်တရားများဖြစ်သဖြင့် ငြင်းစရာမရှိပေ။ ကျန်သူများလည်း လိုက်၍ ခေါင်းငြိမ့်ကြပြီး သူတို့၏ စိတ်အစုံမှာ မဟာရှဘက်သို့ ပိုမို ယိုင်လဲလာကြတော့သည်။
လူစုကွဲသွားပြီးနောက် လူအိုကြီးကျောက်သည် ငေးငိုင်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မဟာရှ၏ ပြည်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ ထိုဖြစ်စဉ် ပိုမိုမြန်ဆန်လာအောင် သူ တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မလား...။
……
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ထိုပြင်ပလူသည် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ လျှို့ဝှက်သော ခြံဝင်းတစ်ခုဆီသို့ မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ‘သူဖုန်းစားဂိုဏ်း’ မှ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုလူက အကြီးအကဲချန်ကို အစီရင်ခံလိုက်သည် - “အကြီးအကဲ... အစီအစဉ်ကတော့ အချောသတ် အောင်မြင်နေပါပြီ။ ဝါဒဖြန့်တာက တကယ်ပဲ ထိရောက်ပါတယ်”
အကြီးအကဲချန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး - “ကောင်းပြီ၊ တခြားနေရာတွေမှာလည်း အခြေအနေ ကောင်းနေတယ်။ ငါ အခုချက်ချင်းပဲ အရှင်မင်းကြီးဆီ အစီရင်ခံလိုက်မယ်။ ငါတို့ အခု စတင် လှုပ်ရှားလို့ ရပြီ”
ငါးရက်ကြာပြီးနောက် မဟာရှ၏ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေအားလုံး နေရာယူပြီး စစ်ပွဲအတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။
မဟာဟုန်အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်သည် ရှေ့တန်းမှ သတင်းများကို ရရှိသောအခါ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူတို့၏ ကောင်းကင်အဆင့်မှာ ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ထက်ဝက်ကျော်မှာလည်း သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရနေကြသဖြင့် မဟာရှ၏ သံမဏိစစ်တပ်ကို မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။
သူ့စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ စားပွဲကို ရိုက်၍ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည် - “ဒါက အတော်လေး လွန်လာပြီ။ မဟာရှက ဝံပုလွေလို ရည်မှန်းချက်ရှိနေပြီး ငါ့နိုင်ငံကို ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီလောက်တောင် စိတ်မရှည်ဘဲ နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ တိုက်ဖို့ ပြင်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ငါတို့ မဟာဟုန်ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်ကို သူတို့ မကြောက်ကြတော့ဘူးလား”
ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆိုသည်မှာ နျူကလီးယား လက်နက်ကဲ့သို့ပင် အလွန်အစွမ်းထက်ရုံသာမက တခြားနိုင်ငံများကိုပါ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
‘မင်းတို့ရဲ့ စစ်တပ် ဘယ်လောက်တောင် အင်အားတောင့်တောင့်၊ ငါက စစ်မြေပြင်မှာ မနိုင်ရင်တောင် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ကို မင်းတို့ တိုင်းပြည်ထဲလွှတ်ပြီး အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရတယ်။ အဲဒါကို ဘယ်သူ တားနိုင်မှာလဲ’
ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ရှိသော နိုင်ငံများကို ယေဘုယျအားဖြင့် ဘယ်သူမှ မထိရဲကြပေ။ အင်ပါယာကြီးများပင်လျှင် နှစ်ဖက်စလုံး အထိအခိုက် များမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စစ်တပ်ကို အလွယ်တကူ မလွှတ်ရဲကြချေ။
တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက - “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ သူတို့ကို ပြောပြပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူတို့ ပြောတာကတော့... ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဟာဟုန်ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်က သေသွားပြီမို့ ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူးတဲ့”
မဟာဟုန်ဧကရာဇ်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားကာ - “ပေါက်ကရတွေ။ ပြိုင်းဘက်ကင်းလှတဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်က ဘယ်လိုလုပ် သေမှာလဲ။ ဒါက ငါတို့ စစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖြိုခွဲဖို့အတွက် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကောလာဟလတွေ လွှင့်နေတာပဲ။ ဟေ့... ငါ့ကို စက္ကူနဲ့ ကလောင် ယူလာပေးစမ်း”
စစ်ဗိုလ်ချုပ်က မော့ကြည့်ကာ - “အရှင်မင်းကြီး... စစ်ကြေညာစာ ထုတ်ပြန်တော့မလို့လား”
“မဟုတ်ဘူး... ငါ သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြောင်း စာရေးမလို့”
စစ်ဗိုလ်ချုပ် : “...”
……
မဟာရှ၏ ဗိုလ်ချုပ် ချိုင်ယွီရှင်းသည် မကြာမီမှာပင် မဟာဟုန်ဧကရာဇ်ထံမှ စာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
ထိုစာထဲတွင် မဟာဟုန်ဧကရာဇ်က မဟာရှ၏ ကျူးကျော်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ထားပြီး၊ ၎င်းမှာ မတရားသော စစ်ပွဲဖြစ်ကာ လူတိုင်း၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရလိမ့်မည်ဟု ရေးသားထားသည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ကောင်းကင်အဆင့် တူကုရီဖန်းသည် မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို နှိမ်နင်းတော့မည်ဟုလည်း ပါရှိသည်။
ချိုင်ယွီရှင်းကမူ ထိုစာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် စာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး စစ်ပွဲအတွက်သာ ဆက်လက် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။
ဘာမှမထူးခြားသည်ကို မြင်သောအခါ မဟာဟုန်ဧကရာဇ်သည် ထပ်မံကန့်ကွက်သည့် စာတစ်စောင်ကို ထပ်ပို့ပြန်သည်။
ချိုင်ယွီရှင်းက ထိုစာကိုလည်း မီးရှို့လိုက်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိသည်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေသည်။
မဟာဟုန်ဧကရာဇ်က နောက်ထပ်တစ်စောင် ထပ်ပို့သည်။
ချိုင်ယွီရှင်းကလည်း ထပ်ပြီး မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ချိုင်ယွီရှင်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသဖြင့် စာတစ်စောင် ပြန်ရေးလိုက်သည်။ ထိုစာထဲတွင် စကားလုံး အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည် -
“တိုက်ချင်ရင် တိုက်၊ ပေါက်ကရတွေ လာပြောမနေနဲ့”
မဟာဟုန်ဧကရာဇ် : “...”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကန့်ကွက်စာ အစောင်ပေါင်းများစွာက သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ မဟာရှသည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
“စီနီယာတူကု... စီနီယာ ဘယ်ကိုများ ရောက်နေတာလဲ။ စီနီယာသာ အမြန်ပြန်မလာရင် ကျွန်တော်တော့ သွားပြီ”
ထိုအချိန်တွင် မဟာရှစစ်တပ်သည် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ စစ်မကြေညာဘဲ တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်တော့သည်။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၂၅ ဦးက ဦးဆောင်ပြီး အထူးလေ့ကျင့်ထားသော စစ်သည်တော် နှစ်သန်းသည် မဟာဟုန်မင်းဆက်သို့ ချီတက်လာကြသည်။
မဟာဟုန်မင်းဆက်တွင်မူ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၁၀ ဦးပင် မပြည့်ချေ။ သူတို့၏ စစ်သည်အင်အားမှာ သုံးသန်းအထိ ရှိသဖြင့် မဟာရှထက် ပိုများသော်လည်း၊ သူတို့၏ လက်နက်များမှာမူ မဟာရှထက် အဆင့်များစွာ နိမ့်ကျနေသဖြင့် အင်အားချင်း မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။
အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် မကုန်ခင် အချိန်အတွင်းမှာပင် မဟာဟုန်စစ်တပ်သည် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
မဟာရှစစ်တပ်သည် မြို့များကို တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့ သိမ်းပိုက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးလာခဲ့ရာ လူအိုကြီးကျောက် နေထိုင်သည့် မြို့လေးသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မဟာရှစစ်တပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအိုကြီးကျောက်မှာ မှင်သက်သွားပြီး - “သူတို့ ဒီလောက်အမြန်ကြီး ရောက်လာတာလား”
သူသည် နယ်စပ်က ပဋိပက္ခများကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကပင် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မတိုက်ရသေးဘဲ အခြေအနေ တင်းမာနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ သို့သော် နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် မဟာရှစစ်တပ်က ဤနေရာအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နယ်စပ်ကနေ ဒီကို မိုင်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော် ဝေးသဖြင့် နေ့ရောညပါ လမ်းလျှောက်လျှင်တောင် နှစ်ရက် ကြာမည်ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ မဟာဟုန်ဟာ တစ်ရက်တောင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်လေ၏။
သို့သော် သူ မှားသွားသည်။ တစ်ရက်မဟုတ်ဘဲ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးသည့် အချိန်လောက်လေးတောင် သူတို့ မခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် လူအိုကြီးကျောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ထိုစဉ် စစ်တပ်အတွင်းမှ အမျိုးသမီး စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည် - “ငါတို့က မဟာရှရဲ့ စစ်တပ်ဖြစ်တယ်။ မဟာဟုန် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ၊ အခုကစပြီး ဒီမြေက မဟာရှရဲ့ ပိုင်နက်ဖြစ်သလို မင်းတို့ကလည်း မဟာရှရဲ့ နိုင်ငံသားတွေပဲ။ ဘယ်သူက ငါတို့ကို ဒီမြို့ကို လွှဲပြောင်းရယူဖို့ ကူညီမလဲ။ ကူညီတဲ့သူကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချမယ်”
လူအိုကြီးကျောက်သည် ဤအရာကို အခွင့်အရေးတစ်ခုဟု မြင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
“စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတို့... ကျွန်တော် ကူညီပါရစေ”
မြင့်မားသော မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ချိုင်ယွီရှင်းသည် သူမရှေ့က လူကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ - “မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ”
“အစီရင်ခံပါတယ် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျောက်လျန်ရှန်းပါ။ ဒီမှာ မျိုးဆက်အလိုက် ထင်းခုတ်ပြီး အသက်မွေးလာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေတတ်လို့ အိမ်နီးချင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို လေးစားကြပါတယ်”
“ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ ကျွန်တော်က မဟာရှရဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ နှစ်လကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်သမားကတ်ပါ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ကြည့်ရှုပေးပါဦး” လူအိုကြီးကျောက်က သူ၏ ကတ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။
ချိုင်ယွီရှင်းက ကတ်ကို ယူကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည် - “အော်... ဒါဆို မင်းက ငါတို့လူပဲပေါ့။ ဒီတာဝန်ကို ငါ မင်းကိုပဲ အပ်လိုက်မယ်။ မင်းသာ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ရင် ရှေ့တန်းက အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်”
လူအိုကြီးကျောက်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။
အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်ဆိုသည်မှာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုတွင် လူပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အုပ်ချုပ်ရသည့် စီမံခန့်ခွဲသူ အဆင့်ဖြစ်သည်။ အာဏာရှိရုံသာမက လစာလည်း အလွန်မြင့်မားသည်။ သူသည် အလုပ်သမားခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရန် အမြဲ အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသူဖြစ်ရာ ယခုအခါ ထိုအိပ်မက်မှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ လက်တွေ့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတို့... ဒီဘက်က ကြွပါခင်ဗျာ”
လူအိုကြီးကျောက်နှင့် ဒေသခံ “အလုပ်သမားများ” ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် မဟာရှသည် ထိုမြို့ကို အလွန်ချောမွေ့စွာဖြင့် လွှဲပြောင်း ရယူနိုင်ခဲ့သည်။
အပိုင်း (၄၄၆)
တခြားနေရာတွေမှာလည်း အခြေအနေတွေက ထပ်တူပင် ဖြစ်၏။
နေရာအနှံ့အပြားရှိ ဒေသခံ ‘အလုပ်သမားများ’ ၏ အကူအညီကြောင့် မဟာဟုန်မင်းဆက်၏ နယ်မြေများကို အလွန်ချောမွေ့စွာ သိမ်းပိုက်ရရှိခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မဟာရှစစ်တပ်မှာ ပိုမိုသွက်လက်မြန်ဆန်လာပြီး ရောက်လေရာအရပ်ရှိ မြို့ပြနှင့် နယ်မြေများကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
တစ်ပတ်မပြည့်ခင် အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် နယ်မြေတစ်ဝက်နီးပါးကို သိမ်းပိုက်လိုက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ဤသတင်း ပြန့်နှံ့သွားသောအခါ တစ်လောကလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြတော့သည်။
“မဟာဟုန်မင်းဆက်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေတာလား။ တစ်ပတ်မပြည့်ခင်မှာတင် နယ်မြေတစ်ဝက်ကျော်က ကျဆုံးသွားပြီတဲ့လား”
“မဟာဟုန်က တကယ်ပဲ အရည်အချင်းမရှိတာလား”
“ဒီအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်ပတ်မပြည့်ခင်မှာတင် တစ်နိုင်ငံလုံး မဟာရှလက်ထဲ ပါသွားတော့မှာပဲ”
“မဟာဟုန်က ဒီလောက်တော့ မညံ့သင့်ဘူးလေ။ သူတို့ရဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်အဆင့် တူကုရီဖန်းကရော။ သူ ဘာလို့ ခုထိ ပေါ်မလာသေးတာလဲ။ သူ့နိုင်ငံ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ဒီအတိုင်းပဲ ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား”
……
မဟာယန်မင်းဆက်၏ နန်းတော်အတွင်း၌...
မဟာယန်ဧကရာဇ်သည် နောက်ဆုံးရ စစ်သတင်းများကို လက်ခံရရှိသောအခါ အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့သည် - “မဟာဟုန်က တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ။ ထိပ်တိုက်တွေ့တာနဲ့တင် ရှုံးသွားရတယ်လို့၊ မင်းဆက်တစ်ခုဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့တောင် မထိုက်တန်တော့ဘူး”
ဝန်ကြီးတစ်ဦးက တင်ပြလိုက်သည် - “အရှင်မင်းကြီး... သူတို့က သိပ်အားနည်းနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ တခြား အထူးတပ်ဖွဲ့တွေက ကျွန်တော်မျိုးတို့နဲ့ မဟာလျန်ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်ကြောင့် အကုန်နီးပါး သေကျေ ပျက်စီးသွားခဲ့လို့ပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့မှာ မဟာရှရဲ့ သံမဏိစစ်တပ်ကို ခုခံဖို့ အင်အား မရှိတော့တာပါ”
မဟာယန်ဧကရာဇ်က နဖူးကို လက်ဖြင့်ရိုက်ရင်း - “မောင်မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါကိုယ်တော် အဲဒါကို မေ့သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် တူကုရီဖန်းကရော။ အခြေအနေက ဒီလောက်အထိ အရေးကြီးနေပြီကို သူ ပေါ်မလာသေးဘူး။ သူ တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာလား”
ဤမေးခွန်းကို မည်သူမျှ မဖြေနိုင်ကြပေ။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဆိုသည်မှာ သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်တတ်ပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲကြသူများ မဟုတ်ပါလား။ တစ်ဖက်လူက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပေါ်မလာသရွေ့ မည်သူမျှ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို မသိနိုင်ချေ။
ထိုအချိန်တွင် မဟာယန်ဧကရာဇ်သည် စိုးရိမ်စိတ်နှင့်အတူ နောင်တ အနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ မဟာဟုန်သာ ကျဆုံးသွားလျှင် သူတို့၏ မဟာယန်မင်းဆက်သည် မဟာရှအင်ပါယာနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
မဟာရှဧကရာဇ်သည် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသူဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က နယ်မြေတွေကို ဝါးမျိုသိမ်းပိုက်ချင်နေသည်မှာ လူတိုင်းအတွက် ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မဟာဟုန်ကသာ တောင့်မခံနိုင်တော့လျှင် သူတို့၏ နောက်ထပ်ပစ်မှတ်မှာ မဟာယန် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
မဟာရှသည် ထွန်းတောက်နေသော အင်ပါယာတစ်ခုဖြစ်ပြီး စစ်သည်တော် ခြောက်သန်းကျော်၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ငါးဆယ်နီးပါးနှင့် ကောင်းကင်အဆင့် သုံးဦးအထိ ရှိသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ်လာတိုက်လျှင် မဟာယန်အနေဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် အခြေအနေကို အသိပေးရန်အတွက် မဟာယန်၏ ကောင်းကင်အဆင့် မုရုံချန်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူကလည်း မဟာရှသည် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိနေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အဖြေတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားလို့ ကျွန်တော့်မျိုးကို ဆင့်ခေါ်တာလား” ဟု ကောင်းကင်အဆင့်က မေးလိုက်သည်။
မဟာယန်ဧကရာဇ်က လိုရင်းကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည် - “အတိအကျပဲ။ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ မောင်မင်းကို ခေါ်လိုက်တာ။ ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းကို မဟာရှရဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေကို သွားပြီး ရှင်းခိုင်းချင်တယ်။ သူတို့သာ မရှိတော့ရင် ဒီအကျပ်အတည်းက သဘာဝအတိုင်း ပြေလည်သွားမှာပဲ”
မုရုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး - “အရှင်မင်းကြီး... ဒါက ကောင်းတဲ့အစီအစဉ် မှန်ပေမဲ့ မဟာရှကို ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေးသလို ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သူတို့မှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် သုံးဦးရှိတာ အရှင်မင်းကြီးလည်း သိနေတာပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးသာ ဒါကိုလုပ်လိုက်ရင် သူတို့က ကျွန်တော့်မျိုးနောက်ကို အပြတ်လိုက်လာပါလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မဟာယန်ကိုလည်း အခြေအနေမကောင်းအောင် တွန်းပို့သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အရှင်မင်းကြီး ပြန်စဉ်းစားပေးပါဦး”
မဟာယန်ဧကရာဇ်က ရယ်မောရင်း - “ငါကိုယ်တော်က မောင်မင်းကို ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် လုပ်ခိုင်းပါ့မလား။ ငါကိုယ်တော်က မောင်မင်းကို မဟာဟုန်ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် တူကုရီဖန်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်စေချင်တာ၊ ပြီးမှ သွားသတ်ခိုင်းမှာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒါဟာ မဟာဟုန်ရဲ့ လက်ချက်လို့ပဲ သူတို့ သံသယဝင်ကြလိမ့်မယ်။ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူးလေ”
မုရုံချန်းကလည်း လိုက်၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး - “အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ ဉာဏ်ပညာကြီးမားလှပါပေတယ်။ တူကုရီဖန်းက ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့တဲ့အတွက် သူ့နာမည်ကို အသုံးချလိုက်တာ ဘာအန္တရာယ်ရှိမှာလဲ။ ဒါဟာ မဟာဟုန်ကို ကယ်တင်ပေးသလိုတောင် ဖြစ်သွားနိုင်သေးတယ်၊ သူပြန်လာရင် ကျွန်တော့်မျိုးကိုတောင် ကျေးဇူးတင်နေဦးမယ်”
“အတိအကျပဲ၊ ဟားဟားဟား…”
နှစ်ယောက်လုံး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် မုရုံချန်းသည် ချက်ချင်းပင် တူကုရီဖန်းအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ကာ မဟာဟုန်စစ်မြေပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စိမ်းလန်းသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ရှေ့သို့ ချီတက်လာသော မဟာရှစစ်တပ်ကို ကြည့်ကာ သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည် - “ငါကတော့ အားနည်းတဲ့ သူတွေကို မနှိပ်စက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မဟာရှက မဟာယန်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ခြိမ်းခြောက်နေမှတော့ ငါ တိုက်ခိုက်ဖို့ကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ခွင့်လွှတ်ကြပါ”
……
မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးသော မဟာရှနန်းတော်အတွင်း၌ လင်းပိုင်ဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။
“ဟမ်... နောက်ထပ် ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ယောက် ပေါ်လာပြန်ပြီ၊ တူကုရီဖန်းလား။ မဟုတ်ဘူး... ဒါက မုရုံချန်းပဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး - “တောက်... ဒီကောင်းကင်အဆင့်တွေက အကုန်လုံး ကောက်ကျစ်လိုက်တာ၊ အမှောင်ထဲကနေ တိုက်ခိုက်ရတာကိုပဲ ဝါသနာပါနေကြတယ်။ အေးလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို အောက်ပြည်ကိုပဲ ပို့ပေးလိုက်တော့မယ်”
သူသည် သာမန်ကာလျှံကာပင် ‘တထာဂါတလက်ဝါး’ ဖြင့် လှမ်း၍ ရိုက်လိုက်တော့သည်။
………
ထိုအချိန်တွင် မုရုံချန်းသည် အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မည့် အာရုံကို ရရှိလိုက်သည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်များ ဝန်းရံနေသော အချင်းပေ ၃၀၀၀ ခန့်ရှိသည့် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်သည် ကောင်းကင်မှ သူရှိရာသို့ ဆင်းသက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤလက်ဝါးမျိုးကို သူ ယခင်က မြင်ဖူးသည်။ ဂူစုန်းတောင်ပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသော အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးက ရိုက်လိုက်သော လက်ဝါးဟု ဆိုကြသည်။ ထိုစဉ်က သူသည်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို အလွန်လေးစားသဖြင့် သွားရောက် လေ့လာအားကျခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် သူကိုယ်တိုင် ဤလက်ဝါးကို မြည်းစမ်းခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို သူ စော်ကားမိတာမျိုးလည်း မရှိဘဲ ဘာကြောင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရသလဲဆိုသည်ကို သူ တွေးမရဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။
အတွေးပေါင်းများစွာ စိတ်ထဲတွင် ရောက်လာသော်လည်း ဤအရာအားလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်းသာ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော လက်ဝါးကြီးသည် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ဘဲ အစွမ်းကုန် ခုခံရန်သာ ရှိတော့သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ သူသည်လည်း တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိသူ မဟုတ်ပေ။ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ၏ ခါးကြားမှ တုတ်ချောင်းငယ်လေးများ ပျံထွက်လာပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ခြောက်ပေခန့်ရှည်သော တုတ်အဖြစ် အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
ဒါကတော့ ‘ရူယီကျင်ကူပန်’ လို့ အမည်ရတဲ့ သူ၏ လက်နက်ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားလက်နက် အဆင့်နီးပါး ရှိသည်။ ဒဏ္ဍာရီထဲကလိုမျိုး အရွယ်အစားကို စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်လောက်အောင် မဆန်းကြယ်သော်လည်း သူ့အတွက်တော့ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာဖြစ်သည်။ ဤတုတ်ဖြင့်ပင် သူသည် တစ်လောကလုံးကို ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် မြေပြင်တွင် ခိုင်မာစွာရပ်လျက် တုတ်ကို လက်တွင်ကိုင်ကာ သူ၏ အင်အားအားလုံးကို စုစည်းပြီး အထက်က ဧရာမလက်ဝါးကြီးဆီသို့ ထိုးတင်လိုက်သည်။
“ကောင်းကင်ထောက် တုတ်အရှိန်အဝါ”
ဧရာမ တုတ်အရိပ်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဖြစ်ပြီး အင်အားအားလုံးကို ခဏချင်းအတွင်း ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလက်နက် အဆင့်နီးပါးရှိသော လက်နက်၏ အစွမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦး၏ အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ မည်သည့် ကောင်းကင်အဆင့်မဆို ဤတိုက်ကွက်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိလျှင် သေဆုံးခြင်း (သို့မဟုတ်) ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
သူသည် ထိုလက်ဝါးကြီးကို မဖြိုခွဲနိုင်လျှင်တောင် အနည်းဆုံး ခဏတာ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ ထွက်ပြေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထွက်ပြေးခွင့်ရလျှင် တခြား ကောင်းကင်အဆင့်တွေအနေနဲ့ သူ့ကို လိုက်မီဖို့ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ တုတ်အရိပ်နှင့် လက်ဝါးကြီး ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တုတ်အရိပ်မှာ ခဏလေးတောင် တောင့်မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း ကြေမွသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ဧရာမလက်ဝါးကြီးသည် သူ့အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
“မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး၊ ငါ မင်းကို မကြောက်ဘူးကွ” မုရုံချန်းသည် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သူ၏ လက်နက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဝါးကြီးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံကြီးနှင့်အတူ တောင်တန်းတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော အသံကြီးသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မြေပြင်မှာလည်း တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ဤတုန်ခါမှုကြောင့် ချီတက်လာသော မဟာရှစစ်တပ်မှာပင် အနည်းငယ် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
“ဘာဖြစ်လို့ မြေကြီးတွေ တုန်နေတာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”
“မြေနဂါး လှည့်တာလား” (မြေငလျင်လှုပ်တာလား)
“မြေနဂါးလှည့်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ တောင်ကြီး ပြိုကျသွားပြီ”
“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ၊ အမြန်သွားကြည့်ကြရအောင်”
သူတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောင်တစ်ခုလုံးကို ပြားချပ်သွားစေသော အလွန်ကြီးမားသည့် လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုနေရာမှ အပူရှိန်များပင် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။