အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း (၁၂၅) မိသားစုတစ်ခုက မျိုးဆက်လေးဆက်၊ ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးတည်းနဲ့ ဆရာဘိုးဘေးကို လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား... ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စမှာ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းတွေ ရှိနေသေးပုံရတယ်..."

လင်းရီက တွေးတောလိုက်၏။

"အမှန်ပဲ..."

"ငါတို့ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲကို မဝင်ခင်က ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းလို့ခေါ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားခဲ့တယ်..."

"ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းဟာ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ရဲ့ အစွန်အဖျားကနေ မိုင်တစ်သိန်းအကွာမှာ တည်ရှိပြီး ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုပါပဲ..."

"အဲဒီတုန်းက ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းမှာ တပည့်တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့လို့ သူတို့က ငါ့ရဲ့ဆရာ နဲ့ ငါ့ကိုတွေ့တဲ့အခါ သဘာဝကျကျပဲ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ကြတယ်..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ရဲ့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက ကောင်းကင်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်ဆိုတာကို လောကကြီးက သိထားကြတယ်လေ..."

"ငါ့ရဲ့ဆရာနဲ့ ငါ အဲဒီကို သွားခဲ့ပေမယ့် ဘာသဲလွန်စမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး..."

"ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဆီးနှင်းမြစ်တပည့်တွေဟာ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ဆရာနဲ့ ငါ အနှံ့အပြား ရှာဖွေပြီး မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကိစ္စကို နတ်ဆိုးအရှင်သခင်မျှော်စင်ဆီ သတင်းပို့ပြီး သူတို့ရဲ့ လူတွေကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းဖို့ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်ပိုင်းဒေသက သူတို့ရဲ့ ပိုင်နက်လေ..."

"နတ်ဆိုးအရှင်သခင်မျှော်စင်က လူတွေ ရောက်လာပြီးတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ဆရာ နဲ့ ငါ ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီထွက်ခွာခြင်းက ထာဝရ ခွဲခွာခြင်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်..."

ကျိုးယွင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းက လူတွေ အားလုံးနဲ့ ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ရောက်လာတဲ့ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်မျှော်စင်က နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံးဟာ ညတွင်းချင်း လုံးဝ သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ဆရာနဲ့ ငါ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ကနေ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းဟာ အပျက်အစီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ..."

"အလောင်းပုံတွေနဲ့ သွေးမြစ်တွေက ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်..."

"အဲဒါက အဲဒီနှစ်က 'မစားသင့်တဲ့ အရာသုံးခု' အဖြစ်အပျက် ထက်တောင် မလျော့ဘူး..."

"ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းမှာ ဆီးနှင်းမြစ် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီးဖြစ်တဲ့ ဆယ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက်ရှိတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ဆရာနဲ့ ငါ ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာတုန်းက ဒီမိန်းကလေးငယ်က ငါ့ရဲ့ ဆရာကို 'အစ်မ'လို့ ခေါ်ပြီး အမြဲတမ်း ကပ်နေခဲ့တာ..."

"ငါ့ရဲ့ ဆရာကလည်း သူမကို အရမ်း သဘောကျခဲ့တယ်..."

"အဲဒီမိန်းကလေးငယ်လေးလည်း မလွတ်ခဲ့ပါဘူး..."

"သူမကို လူ့အရေခွံနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ စွန်တစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးလေးတွေ တချွင်ချွင် မြည်နေကာ လေထဲမှာ ပေါ့ပါးစွာ ကခုန်နေခဲ့တယ်..."

"မိန်းကလေးငယ်ရဲ့ လည်ပင်းမှာတော့ အဆင်တန်ဆာလေး တစ်ခု ဆွဲထားသေးတယ်..."

"အဲဒါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကနေ ထွင်းထုထားတဲ့ ဓားငယ်လေး တစ်လက်ပါ..."

"ငါ့ရဲ့ ဆရာက မထွက်ခွာခင် သူမကို ပေးခဲ့တာလေ..."

"ငါ့ရဲ့ ဆရာက အဲဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အဆင်တန်ဆာလေးကို ပြန်ယူပြီးတော့ ထွက်သွားရင်း 'အစ်မယန်က မင်းရဲ့ ဒီအမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီ' လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်..."

"သူမရဲ့အသံက လေပြေလေးလို ညင်သာပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆရာ ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ဆရာကို သိကတည်းက သူမ ဒီလောက် ဒေါသထွက်တာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ ဆရာရဲ့ အမိန့်တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဖာတောင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ် တစ်သိန်းလုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး အနီးအနားက ဂိုဏ်းအသီးသီးကို အသေအချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့တယ်..."

"နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်..."

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီလူက နတ်ဘုရား စိတ်အာရုံတစ်ခုရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာရှိနေတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်နေတယ်..."

"တကယ့် တရားခံက ယီကျီပဲ..."

"သူက ကောက်ကျစ်စွာပြုံးရင်း ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ထဲမှာ ပျင်းလို့ အပျော်ရှာချင်ရုံ သက်သက်ပါလို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်..."

"ဒီအကြောင်းကို သိသွားတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ဆရာဟာ လူတစ်ယောက်၊ ဓားတစ်လက်နဲ့ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်..."

"နှစ်ပေါင်း သောင်းချီကြာတဲ့အထိ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ဟာ အရင်က မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေကို ဖိနှိပ်ထားရုံသာမက အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲကို ထွက်ပြေးလာတဲ့ ကျင့်ကြံသူ များစွာကိုလည်း ဖိနှိပ်ထားခဲ့တယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ဆရာဟာ နောက်ဆုံးမှာ ယီကျီကို ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ မရှာတွေ့ခင်အထိ ကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်..."

"သူတို့နှစ်ယောက် အချက်သုံးရာလောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပေမယ့် ယီကျီက ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်..."

"အဲဒီအချိန်ကစပြီး အချိန်အခါအလိုက် ငါ့ရဲ့ဆရာရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်လာတဲ့အခါတိုင်း ယီကျီကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ဖို့ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲကို ဝင်ရောက်လေ့ ရှိတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီယီကျီက အရမ်းကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတယ်... ငါ့ရဲ့ဆရာနဲ့ တွေ့တဲ့အခါတိုင်း သူက တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်တော့မှ အချိန်မဆွဲဘူး..."

"အဲဒီအစား သူက ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ရဲ့ အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အားကိုးပြီး အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ဆရာရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့်လည်း ဆီးနှင်းမြစ်ဂိုဏ်းလို အဖြစ်ဆိုးမျိုး ထပ်မဖြစ်ခဲ့တော့တာပါ..."

ကျိုးယွင်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုကိုး..."

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ဒီလိုဆိုရင် ဘာလို့ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်က မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းပစ်တာလဲ..."

"ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကို အသာထားဦး၊ ငါတို့ရဲ့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းမှာတင် အခုဆိုရင် အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသင့်တယ်..."

"ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ..."

ကျိုးယွင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက သူတို့ကို ခါးသီးခြင်းပင်လယ်မှာ ဖိနှိပ်ထားရတာက စွမ်းအား မလုံလောက်လို့ အကူအညီမဲ့စွာနဲ့ လုပ်ခဲ့ရတဲ့ အစီအမံတစ်ခုပါ..."

"အခု ဝိညာဉ်ကုန်းမြေက ရွှေခေတ်ကို ရောက်နေပါပြီ..."

"အဆင့်လွန် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း ငါးခုဟာ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်က မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ဖို့ တစ်ကြိမ်မက စဉ်းစားခဲ့ဖူးပါတယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းနှစ်သောင်းတုန်းက လန်ခဲကျောင်းတော် ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ဟန်ယွီဟာ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် စတုတ္ထ နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း သွားလို့ ရခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သူက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း သွားမယ့် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ်က မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သုတ်သင်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကောင်းကင်တံခါးရဲ့ စွမ်းအားကို ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲကို ဆွဲယူခဲ့တယ်..."

"နောက်ဆုံးတော့ သူက ရှေးဟောင်းမကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူ ငါးယောက်ကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်က ကပ်ဘေးတစ်ခုဖြစ်သလို အကာအကွယ် တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတယ်..."

"ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ရဲ့ တိုက်စားမှုအောက်မှာ အမြင့်ဆုံး ဟန်ယွီ ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကင်း ခန္ဓာကိုယ်တောင် ထိခိုက်ခဲ့ရပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ကနေ ဆုတ်ခွာဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရှစ်သောင်းတုန်းက အဆင့်လွန် ဂိုဏ်းငါးခု ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပူးပေါင်းပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်က အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး တကယ်ကို တိုင်းတာလို့ မရနိုင်သလို၊ အဲဒီထဲမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း ပင်လယ်ထဲက ရေတစ်စက်လိုပဲ..."

"အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ငါးဦဟာ မကောင်းဆိုးဝါး မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် ဆယ့်နှစ်ပါးကို အများဆုံး သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

"ဒီတိုက်ပွဲအပြီးမှာ အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ငါးဦးဟာ ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် ညစ်ညမ်းသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ်ကို အချိန်မတိုင်ခင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း သွားဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ငါးထောင်တုန်းက ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးဟာ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်..."

"သူက ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲမှာ နှစ်သုံးရာတိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူ ဆယ့်သုံးပါးကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကိုတော့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး..."

"ဒါတွေက ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့အတွက် မျိုးဆက်အလိုက် အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေပါပဲ..."

"တကယ်တော့ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် ခါးသီးခြင်းပင်လယ်က မကောင်းဆိုးဝါး မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူ သုံးဆယ့်ခုနစ်ပါးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သုတ်သင်ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သင့်တာ..."

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ သတ်သတ် ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ကနေ မကောင်းဆိုးဝါး မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူအသစ်တွေ အမြဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးမရှိတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း သံသရာတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်..."

ကျိုးယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"မသိရသေးဘူး..."

ကျိုးယွင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"အဲဒီတုန်းက ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးဟာ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲမှာ နှစ်သုံးရာတိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် ဆယ့်သုံးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်..."

"ဘိုးဘေးရဲ့ အဆိုအရ အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါး မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဆယ့်သုံးပါးထဲက တချို့ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သေဆုံးသင့်နေပြီတဲ့..."

"ဒါကြောင့် သူက ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲက မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေဟာ သေခြင်းကနေ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို တတ်ကျွမ်းထားတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့က ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ဖြစ်တယ်လို့ ခန့်မှန်းခဲ့တယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဖုန်းဟွာကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် လုပ်ဖို့ ငါတို့ အရမ်းခက်ခဲခဲ့တယ်ဆိုတော့ ငါက အဲဒါ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ပိုပြီး ယုံကြည်ချင်နေမိတယ်..."

"အကယ်၍ ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို မရှာတွေ့ရင် မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေကို သုတ်သင်ပစ်လို့ မရနိုင်ဘူး..."

ကျိုးယွင်သည် ခါးသီးခြင်းပင်လယ် အကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် များစွာ သိရှိထားလေသည်။

"အကယ်၍ အံ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ဒုက္ခများတာပဲ..."

လင်းရီလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို 'ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကြောင့် ပျက်စီးရခြင်း' ပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းသည် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်သလို ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း၏ သော့ချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ကို မငြိမ်းချမ်းစေနိုင်သရွေ့ ငါတို့ အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘိုးဘေးက ကောင်းကင်ဘုံ နယ်ပယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း သွားလို့ ရပေမယ့် သူ ဘယ်တော့မှ မသွားခဲ့ဘူး..."

"ပထမအချက်ကတော့ သူက နည်းနည်း မာနကြီးပြီး အောက်ကျို့ရတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ မှန်ပါတယ်..."

"ဒုတိယအချက်ကတော့ သူက ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသေးလို့ပဲ..."

"ဘိုးဘေးက သူတစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်မှတော့ သူတို့ စောင့်နေမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်..."

"တာလော့က တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပိုပြီး အစွမ်းထက်လာနေပြီ... ငါတို့ အဲဒါကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မှာပါ..."

ကျိုးယွင်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒီနေ့ ရောက်လာမှာပါ..."

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့၏။

ဤလောကတွင် ရှင်းလင်းပစ်၍ မရနိုင်သော နေရာတစ်ခု ရှိလိမ့်မည်ဟု လင်းရီ မယုံကြည်ချေ။

သူတို့၏ စွမ်းအား မလုံလောက်သေးခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"အမှန်ပဲ..."

"ဘိုးဘေးက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း မသွားသေးဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဆရာကလည်း မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရောက်နေပြီ..."

"ငါ့ရဲ့ နှလုံးသား နတ်ဆိုးက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါက တာအိုရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ပါး ဖြစ်လာတော့မှာမို့လို့ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် စတုတ္ထနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ဆိုတာ အချိန်ပြဿနာပါပဲ..."

"ပြီးတော့ မင်းလည်း ရှိသေးတယ် လူငယ်လေး..."

"မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း အရိုးတည်ဆောက်ပုံနဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး နဲ့ဆိုရင်လေ..."

"တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ ဂိုဏ်းက မျိုးဆက်လေးဆက် အတူတကွ ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ကြမယ်... အဲဒါက အချိန်တိုင်းမှာ အင်အားအကောင်းဆုံး စုဖွဲ့မှု ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်..."

ကျိုးယွင်က လင်းရီကို မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုပေ။

လုံးဝ နံပါတ်တစ်ပဲ။

လက်ရှိမှာ ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ ပဉ္စမ နေရာ၌သာ ရှိနေသည်။

သိူ့ပေမဲ့ အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ငါးထောင်တုန်းကိစ္စပင်။

အခု နှစ်ပေါင်း ငါးထောင် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စွမ်းအားက ပိုကြီးမားလာဖို့ပဲ ရှိသည်။

ဖာတောင်သခင် ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ်နံပါတ်နှစ်။

ထိပ်တန်း ငါးယောက်ထဲမှာရှိ၏။

အကယ်၍ သူမသာ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် စတုတ္ထနယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာလည်း နေရာတစ်ခု ရနိုင်လောက်သည်။

ကျိုးယွင်။

တာအိုတစ်ခုရဲ့ ဘိုးဘေး။

သူက သူ့၏မျိုးဆက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ဖို့ ယုံကြည်ချက်နှင့် ခံယူချက်လည်း ရှိသည်။

လင်းရီ။

သူသည် တာလော့၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ဆိုသည့် နာမည်ကို အရှက်ခွဲမှာ မဟုတ်ပေ။

သူသည် အနာဂတ်မှာ ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲ သေချာပေါက် ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူတို့လေးယောက်သာ ပူးပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီတုန်းက ခါးသီးခြင်းပင်လယ်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ငါးဦး၏ ပူးပေါင်းအားထုတ်မှုထက် အများကြီး သာလွန်သွားမှာ သေချာသည်။

"အဲဒီနေ့ရောက်ရင် ဒီတပည့်က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရီ၏ လေသံမှာ ကတိပေးနေသကဲ့သို့ လေးနက်နေခဲ့သည်။

အခန်း (၁၂၆) သူဌေးမကြီး ၊ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ စီးပွားရေး အင်ပါယာ တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးမယ်

"အင်း..."

ကျိုးယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တာအိုစုဆောင်းခြင်း စာအုပ်တောင်ရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

လင်းရီလည်း လှည့်ကာ သူ၏ အင်မော်တယ် လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။

ဝှစ်။

လင်းရီ သူ၏ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ ခါးမှ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းစာလိပ် သည် တိုးညင်းသော မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

လင်းရီက ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ… သခင်မလျိုကျောက်ကို ကျွန်မ တွေ့ပါပြီ..."

ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းစာလိပ် အတွင်းမှ မုန့်ပိုင်ဟွာ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"သူမကို ပေးလိုက်ပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"နင်လား..."

ခဏအကြာတွင် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ သခင်မလျိုကျောက်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

စိုးရိမ်ပူပန်မှု။

မအီမသာဖြစ်မှု။

အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။

ရိုးရှင်းသော စကားလုံးနှစ်ခွန်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လင်းရီသည် ၎င်းတို့အတွင်း၌ မြောက်မြားစွာသော စိတ်ခံစားမှုများကို ကြားသိလိုက်ရလေသည်။

"ငါပါ..."

လင်းရီ၏ နှလုံးသားလည်း တုန်ရင်သွားခဲ့၏။

"လင်းရီ... တကယ်ပဲ နင်ကိုး..."

"အခု နင်က ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ နံပါတ်တစ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ တာလော့ရဲ့ တောင်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလို့ သခင်မမုန့်က ပြောတယ်..."

လင်းရီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သခင်မရွှီ၏ အက်ကွဲကွဲ အသံက ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အင်း..."

"ဝိုင်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်လေ..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သခင်မလျိုကျောက်၏ အနောက်၌ ရပ်ကာ စကားပြောရန် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်နေသော သခင်မရွှီကို မြင်ယောင်ကြည့်မိကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"ငါ သိသားပဲ... လင်းရီ… နင် ဘယ်နေရာမှာပဲ ရောက်နေရောက်နေ နင်က အမြဲတမ်း အတောက်ပဆုံးပါပဲ..."

ဝမ်ရှီး၏ အသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများကို ဝါးစားနေသည့် အသံအနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေလေသည်။

သေချာပေါက် ဝမ်ရှီးတစ်ယောက် အရသာရှိသည့် အစားအစာတွေကို စားသောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။

"ဒါက ထင်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

သခင်မရွှီက သဘာဝကျကျပင် ပြောလိုက်၏။

"သခင်မရွှီ ... မင်းက လက်နက်ကနေတစ်ဆင့် တာအိုထဲ ဝင်ရောက်ပြီး မွေးရာပါချီ တစ်စွန်းတစ်စကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ငါ ကြားတယ်..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ယောက်တည်း မွေးရာပါချီကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သခင်မရွှီ၏ လေသံမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေလေသည်။

"ဘယ်သူတွေ ပါသေးလို့လဲ..."

လင်းရီ ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။

"ငါတို့ရဲ့အစ်မလည်း ပါတယ်လေ..."

ဝမ်ရှီး က ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းကျွယ်... သူမလည်း အောင်မြင်သွားပြီလား..."

လင်းရီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။

လင်းရီ သေမျိုးကမ္ဘာတွင် ရှိနေစဉ်က သူသည် ဝိုင်မှတစ်ဆင့် မွေးရာပါချီကို ကျင့်ကြံခဲ့လေသည်။

ချင်းကျွယ်နှင့် အခြားသုံးဦးတို့သည် သဘာဝကျကျပင် သူနှင့်အတူ ဝိုင်များစွာ သောက်ခဲ့ကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော သိုင်းပညာ နည်းစနစ်များကိုလည်း ကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်။

အဲဒီအထဲမှာ တိုက်ခိုက်ရတာကို မကြိုက်တဲ့ သခင်မလျိုကျောက်က လင်းရီ ဖန်တီးထားတဲ့ 'ယစ်မူး ပူပင်သောကကင်း လှုပ်ရှားမှု' ဆိုတဲ့ ခြေလှမ်းနည်းစနစ်ကိုပဲ သင်ယူခဲ့တယ်။

ထိုခြေလှမ်းနည်းစနစ်နဲ့ဆိုရင် သခင်မလျိုကျောက်က သိုင်းလောကရဲ့ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ တွေ့ရင်တောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်သည်။

ခွန်အားကြီးမားပြီး ဓားသွန်းလုပ်ရတာကို သဘောကျတဲ့ သခင်မရွှီကိုတော့ လင်းရီက တူနည်းစနစ်တစ်စုံကို သင်ပေးခဲ့၏။

တူ နည်းစနစ်မှာ ပုံစံသုံးမျိုးပဲရှိပေမယ့် ၎င်းက ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ပွင့်လင်းကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ စွမ်းအားလမ်းကြောင်းကို လိုက်သည်။

အဲဒီတုန်းက ချွင်ယန်သိုင်းလောကမှာ လင်းရီတစ်ယောက်တည်းကသာ သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

တခြားသူတွေ အားလုံးကတော့ တူသုံးချက် အထုခံရပြီးရင် သေချာပေါက် သေသွားသည်။

ဝမ်ရှီးကလည်း ထူးခြားသည့် ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပင်။ သူက နေ့တိုင်း စားရတာကို သဘောကျပေမယ့် ဘယ်တော့မှ မဝဘဲ ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးနှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းသော ချီများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူ စားသမျှ အရာအားလုံးက အတွင်းချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလိုပင်။

ထို့ကြောင့် လင်းရီက သူ့ကို လက်ဝါး နည်းစနစ် တစ်စုံကို သင်ပေးခဲ့သည်။ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်တာက ပြည့်နှက်နေတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်ာ

ချင်းကျွယ်တစ်ယောက်တည်းကသာ ချွင်ယန် တော်ဝင်မိသားစု၏ နည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

အင်ပါယာ စစ်မှန်သောချီ။

လင်းရီသည် ဤနည်းစနစ်ကို ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့လေသည်။ ၎င်းသည် နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ အင်ပါယာချီကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန် နက်နဲကာ သေတတ်သူများ၏ နည်းစနစ်တစ်ခုနှင့် မတူချေ။

ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤနည်းစနစ်ကို ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ချင်းကျွယ်က အင်ပါယာစစ်မှန်သောချီဖြင့် မွေးရာပါချီ တစ်စွန်းတစ်စကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ယုတ္တိတန်လှပေသည်။

"မှန်တယ်..."

"အခု ဝမ်ရှီးနဲ့ အစ်မကျောက်ကျွင်းတို့ပဲ မွေးရာပါချီကို မကျင့်ကြံရသေးတာ..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်မကျောက်ကျွင်းက မကြာသေးခင်က ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စရပ် တချို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်..."

သခင်မရွှီက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဘာကြီးမားတဲ့ကိစ္စတွေလဲ..."

လင်းရီက စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။

"အစ်မ ကျောက်ကျွင်းက အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံသုံးခုကို ဆက်သွယ်ပြီး ရီကွမ်အဖွဲ့ ရဲ့ ဆိုင်ခွဲတွေကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်..."

"အစ်မကျောက်ကျွင်းက သူတို့ကို ဘယ်လို ဖျောင်းဖျခဲ့လဲတော့ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူမက နိုင်ငံ သုံးခုစလုံးရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် တံဆိပ်တုံးတွေကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါတို့ သိုင်းသူတော်စင် အခမ်းအနားကို ကျင်းပတဲ့အခါ နိုင်ငံ သုံးခုစလုံးက ဧကရာဇ်တွေ ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြတယ်..."

"တကယ့်ကို စည်ကားခဲ့တာပဲ..."

သခင်မရွှီမှာ မူလကတည်းက စကားများသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူမကို တား၍ပင် မရနိုင်တော့ချေ။

လင်းရီက သဘာဝကျကျပင် စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်နေခဲ့၏။

ဤသူများသည် လင်းရီ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းများဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခဏတာမျှ စကားပြောနိုင်ခြင်းကပင် ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"နိုင်ငံသုံးခုရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် တံဆိပ်တုံးတွေက ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူး..."

"ငါ့ကို နောက်ထပ်ဆယ်နှစ်လောက် အချိန်ပေး... မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းကနေတစ်ဆင့် ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိသမျှ တံဆိပ်တုံးတွေ အားလုံး ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာစေရမယ်..."

"ချင်းကျွယ်လေးက သူမအစ်မရဲ့ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ..."

သခင်မလျိုကျောက်သည် များသောအားဖြင့် နူးညံ့ပြီး မိုးမခပင်ကဲ့သို့သော အမူအကျင့် ရှိသော်လည်း အလုပ်လုပ်သည့် မုဒ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် သူမသည် အလွန် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

"အစ်မကျောက်ကျွင်း..."

"အကယ်၍ ဒီဝိုင်တောင်ကို အစ်မရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ အပ်နှင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် သုံးနှစ်အတွင်း ဝိုင်တောင်အတွက် ဘဏ္ဍာရေး စနစ်တစ်ခု တည်ထောင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိလား..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"နင် ဒီအတွက်လာတာဆိုတာ ငါ သိသားပဲ..."

သခင်မလျိုကျောက်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ပိုင်ဟွာ သည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဉာဏ်ပညာပိုင်းတွင် သခင်မ လျိုကျောက်၏ ပြိုင်ဘက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူမသည် သခင်မ လျိုကျောက်၏ အသုံးချခြင်းကို လုံးလုံးလျားလျား ခံလိုက်ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သခင်မ လျိုကျောက်သည် လင်းရီ အသစ်တည်ထောင်လိုက်သော တောင်၏ အခက်အခဲများကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိနေခဲ့၏။

"အစ်မကျောက်ကျွင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ..."

လင်းရီ ပြုံးလိုက်သည်။

"သေမျိုးကမ္ဘာမှာတုန်းက နင်က ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်တဲ့ သူဌေးတစ်ယောက်ပဲ... အခု ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကို ရောက်နေတာတောင် အရင်အတိုင်းပဲ..."

သခင်မလျိုကျောက် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လေသံတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"အဲဒါကို 'စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူက ပိုအလုပ်လုပ်ရတယ်' လို့ ခေါ်တာပေါ့..."

"တခြားသူတွေက အစ်မကျောက်ကျွင်းလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်တာမှမဟုတ်တာ..."

လင်းရီက သခင်မလျိုကျောက်ကို ချီးကျူးလိုက်၏။

"ဝိုင်တောင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးစနစ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ရတာ မခက်ပါဘူး..."

သခင်မလျိုကျောက် ၏ အရည်အချင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် သူမသည် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေဆဲပင်။

"အစ်မ ဘာတွေလိုအပ်လဲ..."

လင်းရီက တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

"ပထမအချက်... ပိုက်ဆံ..."

သခင်မလျိုကျောက်က ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်... အရင် ဝိုင်တောင် ပွဲတော်ကြီးတုန်းက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကနေ ဧည့်သည်တွေ လာရောက်ခဲ့ကြပြီး ဂုဏ်ပြု လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ရထားတယ်... အဲဒါတွေကို အစ်မ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခွဲဝေသုံးစွဲနိုင်ပါတယ်..."

လင်းရီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယအချက်... လူ..."

"အများကြီး မလိုပါဘူး၊ ခြောက်ယောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ..."

"ဒါပေမဲ့ လူတွေကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ရမယ်..."

သခင်မလျိုကျောက် က ပြောလိုက်၏။

"ဒါလည်း ရိုးရှင်းပါတယ်..."

"နောက်ကျရင် ဝိုင်တောင် က တပည့်တွေ အားလုံးကို ဒီကို ခေါ်လိုက်မယ်... အစ်မ တစ်ယောက်ချင်းစီ ရွေးချယ်လို့ ရတယ်..."

လင်းရီက ပြောလိုက်သည်။

"တတိယအချက်..."

"ငါ့ရဲ့ သိမြင်မှု စနစ်ကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အထောက်အကူပြုမယ့် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေရဲ့ သတင်းအချက်အလက် အလုံအလောက် လိုအပ်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အခု ရနေပါပြီ..."

"သခင်မ မုန့်ပိုင်ဟွာက အများကြီး သိတယ်လေ..."

သခင်မလျိုကျောက် က မြေခွေးတစ်ကောင်လို ပြုံးလိုက်၏။

"သတင်းအချက်အလက်တွေအတွက် မုန့်ပိုင်ဟွာကို မေးလို့ ရပါတယ်..."

"အကယ်၍ သူမ မသိရင် ငါ ရှိသေးတယ်လေ..."

"ငါတောင် မသိဘူးဆိုရင် တောင်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ ဝယ်လိုက်မယ်..."

လင်းရီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ပိုလို့တောင် ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး..."

သခင်မလျိုကျောက် က ပြောလိုက်၏။

"ဒါအကုန်ပဲလား..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါအကုန်ပဲ..."

"ဒီအချက်သုံးချက်ကို နင် ငါ့ကို ခွင့်ပြုပေး... သုံးနှစ်အတွင်းမှာ စီးပွားရေး အင်ပါယာတစ်ခုကို ငါ နင့်ဆီ ပြန်ပေးမယ်..."

သခင်မလျိုကျောက် က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စကားများတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လွှမ်းမိုးမှုတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"လူတွေကို အခုပဲ ခေါ်လာခိုင်းလိုက်မယ်..."

လင်းရီ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တပည့်များကို သခင်မလျိုကျောက် ၏ ရွေးချယ်မှု ခံယူရန် စီစဉ်ပေးဖို့ ဆူးလီကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် လင်းရီသည် ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်သော သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာ နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။

"ဆရာဘိုးဘေးက လေနှင့် မီး မဟာကပ်ဘေး ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဝိုင်တစ်အိုး ဖော်စပ်ချင်နေတာ..."

"ဝိုင်ဖော်စပ်ဖို့ဆိုရင် ဝိုင်ချက်နည်းတစ်ခုရှိဖို့ လိုတယ်..."

"ဝိုင်ချက်နည်း မရှိခင်မှာ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို အရင် နားလည်ဖို့ လိုတယ်..."

"ကြည့်ရတာ ဒီလေနှင့် မီး မဟာကပ်ဘေး ရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ အရင် စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်..."

လင်းရီ တွေးတောနေစဉ် သူ၏ စိတ်သည် ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်အတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး ဖာတောင်သခင် ပေးထားသော ဘူးသီးခြောက်ထဲမှ လေနှင့် မီးမဟာကပ်ဘေး ၏ စွမ်းအား တစ်စွန်းတစ်စကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် လင်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်....

မဟာမိုးကောင်းကင် လှည့်စားခြင်း စည်းတံဆိပ် ...

အင်မော်တယ် ရတနာနှစ်ပါးလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလိုအလျောက် ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။