အခန်း (၇၀၁-၇၀၂)

အခန်း (၇၀၁) နှင်ထုတ်ခံရသော မင်းသား

​သူသည် မိလျာယီ၏ လက်ကိုတွဲကာ မူဝင်နန်းတော်ဟု အမည်ရသော တည်းခိုခန်း အသေးလေးထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုတည်းခိုခန်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပြီး တည်းခိုခန်းထက် စားသောက်ဆိုင်နှင့် ပိုတူနေပေသည်။ အောက်ထပ်တစ်ထပ်လုံးမှာ သစ်သားစားပွဲများနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ခင်းကျင်းထားသော စားသောက်ဆိုင်သဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သည့်ဖောက်သည်မျှ ရှိမနေချေ။

​သူသည် ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော်တို့ သားအမိအတွက် အခန်းတစ်ခန်း လိုချင်ပါတယ်" သူက ဧည့်ကြိုကို ပြောလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဤနေရာမှာ တကယ်ပင် တည်းခိုခန်း ဟုတ် မဟုတ် သူ သံသယဝင်နေမိသော်လည်း မြို့စောင့်တပ်မှူး၏ စကားကို ယုံကြည်ကာ တည်းခိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဪ... အခန်းတစ်ခန်းလား။ သခင်လေး... ရိုးရိုးအခန်းတွေက ကုတင်တစ်လုံးပဲ ပါတာလေ။ နှစ်ယောက်ခန်း ယူမလားခင်ဗျာ။ အခန်းက နည်းနည်း ပိုကျယ်သလို သခင်လေးနဲ့ အမေအတွက် ကုတင်နှစ်လုံး စီစဉ်ပေးလို့ရပါတယ်။ နေရာလည်း အကျယ်ကြီးရသလို ဈေးကလည်း နည်းနည်းလေးပဲ ပိုပေးရမှာပါ" လူငယ်ဧည့်ကြိုက လုံချန်းကို အကြံပြုလိုက်သည်။

​'ငါကတော့ တစ်ညလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံနေမှာဆိုတော့ အပိုကုတင် မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရင် သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ နည်းနည်း ပိုပေးလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်' လုံချန်းက တွေးတောကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

​"ဘယ်လောက် ကျသင့်မလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။ သူ့တွင် ကြေးပြားအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သဖြင့် တတ်နိုင် မတတ်နိုင် သိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ရိုးရိုးအခန်းဆိုရင် ငါးရက်တည်းခိုခွင့်ကို ကြေးပြားတစ်ပြား ကျသင့်မှာဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော် အကြံပြုတဲ့ အခန်းကတော့ သုံးရက်တည်းခိုခွင့်ကို ကြေးပြားတစ်ပြား ကျသင့်မှာပါခင်ဗျာ" ဧည့်ကြိုက ပြန်ဖြေသည်။

​"ကောင်းပြီ... အဲဒီအခန်းပဲ ယူမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ကြေးပြားတစ်ပြား ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤဈေးနှုန်းမှာ သူ့အတွက် တတ်နိုင်သော အနေအထား ဖြစ်ပေသည်။

​"ကောင်းပါပြီ။ အခန်းပြင်ဆင်နေတုန်း ဟိုဘက်က ခုံမှာ ခဏ ထိုင်စောင့်ပေးပါဦး" ဧည့်ကြိုက လုံချန်းနှင့် မိလျာယီကို အနီးနားရှိ ထိုင်ခုံများတွင် စောင့်ဆိုင်းခိုင်းပြီးနောက် အစေခံတစ်ဦးကို စတင်ညွှန်ကြားလေတော့သည်။

​လုံချန်းသည် မိလျာယီကို ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မထိုင်ချေ။ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ထိုင်လာခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့်အနေဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိသည်။

​လုံချန်း လမ်းလျှောက်နေစဉ်မှာပင် လူငယ်တစ်ဦး လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် အထူးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာနေပေသည်။

​ထိုလူငယ်မှာ အသက် ၂၅ နှစ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်ရှည်များကို နောက်၌ မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားသည်။

​"အာ... မင်းသားဟူ၊ လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့လားခင်ဗျာ" ဧည့်ကြိုက ထိုလူငယ်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်" လူငယ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

​"ပျော်ရွှင်စရာနေ့လေး ဖြစ်ပါစေ အရှင်" ဧည့်ကြိုက ထိုလူငယ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"မင်းလည်း အတူတူပါပဲ လိုင်" လူငယ်က နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုလူငယ် ထွက်သွားသည်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းအရ ဧည့်ကြိုက ထိုသူကို မင်းသားဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

​သူသည် ဧည့်ကြိုထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​"ဟို... အခုပဲ ထွက်သွားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဟင်" လုံချန်းက ဧည့်ကြိုကို မေးလိုက်သည်။ ဧည့်ကြိုက ထိုသူကို မင်းသားဟု ခေါ်ခဲ့သဖြင့် သူသည် အက်ရှာပြည်ထောင်စု၏ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေမလားဟု သူ စူးစမ်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ဤအချက်အလက်ကို သူ၏ အကျိုးအမြတ်အတွက် အသုံးချနိုင်ပေသည်။ ဤမျှဝေးလံသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်လို နေထိုင်နေနိုင်သည့် မင်းသားဆိုသည်မှာ တစ်ပါးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုသူမှာ နှင်ထုတ်ခံရသော မင်းသားပင်။

​"ခင်ဗျား သူ့ကို မသိဘူးလား။ သူက အကြီးဆုံးမင်းသား လျန်ဟူလေ" ဧည့်ကြိုက လုံချန်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

​"သူ့ရဲ့ ညီတော်တွေကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့လို့ ပြည်နှင်ဒဏ် ခံခဲ့ရတဲ့ မင်းသားလား။ သူက ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ မြောက်ဘက်နယ်စပ်မှာ ဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ စေလွှတ်ခံရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု တောင်ဘက်နယ်စပ်မှာ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းလိုသော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ဟေး... တိုးတိုးပြောစမ်းပါ။ တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားရင် ခင်ဗျား ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။ ဒီမြို့က ဘယ်သူမှ သူ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တယ်လို့ မယုံကြဘူး။ သူဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲမှာ အကွက်ဆင်ခံလိုက်ရတာ သေချာပါတယ်။ မင်းသားဟူက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူက ဒီမြို့က လူတိုင်းကို ကူညီသလို စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့လည်း ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးထားတာ။ ခင်ဗျားပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူက အရင်က မြောက်ဘက်နယ်စပ်မှာ ရှိနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆူနိုင်းနိုင်ငံဘက်က လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိလာတော့မှ ဒီဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တာ" ဧည့်ကြိုက ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"ဪ... သတင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုကာ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

​'ငါက မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကို သွားပြီး နှင်ထုတ်ခံရတဲ့ မင်းသားနဲ့ တွေ့ဖို့ အစီအစဉ် ရှိခဲ့တာ။ သူ ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ' သူက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ပွတ်ကာ မိလျာယီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။

​လုံချန်းသည် အခန်းအသင့်ဖြစ်သည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူ ရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များအား ပြန်လည် သုံးသပ်နေမိသည်။

​အကြီးဆုံးမင်းသားသည် ကိုယ်ပိုင်မိသားစု၏ အကွက်ဆင်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်သို့ သာမန်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံခဲ့ရသည်။ သူသည် မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ရုံသာမက အေးချမ်းသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရန်လည်း မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ဘဝအချိန်အများစုကို နယ်စပ်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ ကုန်ဆုံးစေရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

​သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ လုံချန်းသည် မင်းသားဟူထံမှ မုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်များကို မခံစားရခြင်းပင်။ ထိုမင်းသားမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် စိတ်အေးချမ်းစွာ ရှိနေပုံရပြီး နှင်ထုတ်ခံရခြင်းအပေါ် စိတ်သောက ရောက်နေပုံ မရချေ။ သူ့ထံမှ မကျေနပ်မှု သို့မဟုတ် ဒေါသအာဃာတများကို လုံချန်း မခံစားမိခဲ့ပေ။

​'နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတာ ကြာပြီမို့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဆူနိုင်းနိုင်ငံထဲကို မဝင်ခင် ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ ပြင်ဆင်ရင်း ဒီမှာ တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက်တော့ နေသွားရမယ်' လုံချန်းက တွေးတောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"သခင်လေး... အခန်းအသင့် ဖြစ်ပါပြီ။ ကျွန်မ အခန်းဆီကို လိုက်ပို့ပေးပါရစေ"

​လုံချန်း အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ်မှာပင် အစေခံမလေးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး အခန်းအသင့်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလာသည်။

​လုံချန်းနှင့် မိလျာယီတို့သည် အစေခံမလေး၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကာ သူတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

​လုံချန်းသည် အခန်းထဲကို ဝေ့ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ စားပွဲအသေးတစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံနှစ်လုံးနှင့် ကုတင်နှစ်လုံးသာ ရှိသည်။ ထိုအရာများမှလွဲ၍ အခြား မည်သည်မျှ မရှိချေ။

​"သား အပြင်ခဏသွားပြီး ပစ္စည်းအချို့ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ အမေ ဒီမှာပဲ နေခဲ့နော်။ တည်းခိုခန်းထဲကနေ အပြင်မထွက်နဲ့ဦး။ ဪ... ဒါနဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ထားလို့ ရပါပြီ၊ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ။ တစ်ယောက်ယောက် လာခေါက်ရင်တော့ ပြန်ဖုံးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်" သူက ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သော မိလျာယီကို မှာကြားကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​သူသည် တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် အက်ရှာပြည်ထောင်စု၏ အကြီးဆုံးမင်းသားနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနိုင်ရန် လမ်းပေါ်တွင် လိုက်လံ ရှာဖွေနေတော့သည်။

အခန်း (၇၀၂) အကူအညီ မရှိခြင်း

​အတန်ကြာ လိုက်လံရှာဖွေပြီးနောက် လုံချန်းသည် မင်းသားဟူကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ မင်းသားဟူသည် ကန်းမန်ရှန်းနှင့် စကားပြောနေပုံရသည်။

​"အဲဒီဘက်ကတော့ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီနေ့လည်း တစ်ဖက်ခြမ်းက ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတာကို တွေ့ရတယ်" ကန်းမန်ရှန်းက မင်းသားဟူကို အစီရင်ခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ပြီး ထူးခြားတာရှိရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ" မင်းသားဟူက ခေါင်းညိတ်ရင်း ကန်းမန်ရှန်းကို မှာကြားလိုက်သည်။

​ကန်းမန်ရှန်းသည် မင်းသားဟူကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

​"မင်း တစ်ခုခု ပြောချင်နေတာလား။ ပြောစမ်းပါ... အားမနာနဲ့" ကန်းမန်ရှန်း၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသော မင်းသားဟူက ဆိုလိုက်သည်။

​"အာ... အရှင်... နန်းမြို့တော်ကနေ စစ်ကူတွေ လွှတ်မပေးတော့ဘူးလားခင်ဗျာ။ ဒါက တော်တော်လေး ကြာနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြားထဲ ရောက်နေသလိုပါပဲ" ကန်းမန်ရှန်းက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ငါ မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးတယ်နော်... ငါ့ကို အရှင်လို့ မခေါ်ပါနဲ့။ ငါက မင်းရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ပဲ။ ပြီးတော့ မင်းသားဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို လေးစားမှု ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ဗိုလ်ချုပ်လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ မင်းရဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ငါလည်း မသိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်ကတည်းက အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ စစ်ကူတွေအတွက် တောင်းဆိုစာ ပို့ထားခဲ့ပေမဲ့ အခုထိ ဘာမှ အကြောင်းမပြန်သေးဘူး" မင်းသားဟူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ဗိုလ်ချုပ်ခင်ဗျာ... အခု တပ်မတော်ထဲမှာ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေပါတယ်။ နန်းမြို့တော်က ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီ၊ ဒီမြို့ကို အသေခံခိုင်းထားခဲ့ပြီဆိုပြီး ပြောနေကြတာပါ။ ဒီကောလာဟလက တောမီးလို ပျံ့နေတာ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ စစ်ကူတွေ အမြန်မရဘူးဆိုရင် လူတွေက အဲဒါကို တကယ်ယုံသွားပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းကုန်ပါလိမ့်မယ်" ကန်းမန်ရှန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောပြရှာသည်။

​"ငါလည်း အဲဒီကောလာဟလအကြောင်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါတို့ စစ်ကူရဖို့ကတော့ လုံးဝ မသေချာသလောက်ပါပဲ။ ငါတို့ သူတို့ကို အားကိုးလို့ မရဘူး။ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာကတော့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး အနိုင်ယူဖို့ပဲ ရှိတယ်" မင်းသားဟူက ကန်းမန်ရှန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း အားပေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့... ငါ နန်းမြို့တော်ကို နောက်ထပ် စာတစ်စောင် ထပ်ပို့ပြီး စစ်ကူတွေကို အမြန်ဆုံး လွှတ်ပေးဖို့ ထပ်တောင်းဆိုပေးပါ့မယ်"

​"အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့ခင်ဗျာ" ကန်းမန်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"ဟင်... လီမန်လား" ကန်းမန်ရှန်းသည် သူတို့နောက်တွင် ရပ်နေသော လုံချန်းကို မြင်သွားသဖြင့် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​မင်းသားဟူသည်လည်း ကန်းမန်ရှန်း ခေါ်လိုက်သောသူမှာ မည်သူနည်းဟု လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​"အာ... တပ်မှူးကန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ထပ်ဆုံကြပြန်ပြီနော်" လုံချန်းက တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ရသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ပါ့ဗျာ။ ဪ... မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဟူ ပါ။ သူက ဒီနေရာရဲ့ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သလို ဒီဒေသကို ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးထားတဲ့သူပေါ့" ကန်းမန်ရှန်းက မင်းသားဟူကို လုံချန်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

​"ဗိုလ်ချုပ်ခင်ဗျာ... ဒါကတော့ လီမန်ပါ။ သူက ဒီနေ့မှ အပန်းဖြေဖို့ ဒီမြို့ကို ရောက်လာတာပါ" လုံချန်းကိုလည်း ဗိုလ်ချုပ်ထံ မိတ်ဆက်ပေးသည်။

​"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် သခင်လေးလီ။ မင်း အပန်းဖြေဖို့ မြို့ရွေးတာ မှားသွားတယ်လို့တော့ ငါ ပြောရလိမ့်မယ်" မင်းသားဟူက ဆိုကာ လုံချန်းကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းကလည်း မင်းသားဟူ၏ လက်ကို တုံ့ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလို မထင်ပါဘူး။ ဒီမြို့ကို လာရတာ တန်တယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းသားဟူနဲ့ ဆုံခွင့်ရလို့ပါပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"ဪ... မင်း ငါ့အကြောင်း သိနှင့်နေတာလား" မင်းသားဟူက အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"တစ်မြို့လုံးမှာ အရှင့်အကြောင်း ချီးကျူးသံတွေပဲ ကြားနေရတာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အရှင့်နဲ့ တည်းခိုခန်း တစ်ခုတည်းမှာ တည်းနေတာလေ။ ဧည့်ကြိုက အရှင့်ကို အရှင်လို့ ခေါ်တာ ကြားလိုက်ရတယ်။ နန်းမြို့တော်ကနေ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို လာပြီး ဘာအဆောင်အယောင်မှ မပါဘဲ သာမန်တည်းခိုခန်းမှာ နေထိုင်မယ့် မင်းသားဆိုလို့ အကြီးဆုံးမင်းသားဟူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား။ အဲဒါကြောင့် သိသာနေတာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ကဲ... သခင်လေးလီနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ အခုတော့ ငါ မြို့ထဲကို လှည့်လည် စစ်ဆေးနေတာဆိုတော့ သွားမှဖြစ်မယ်။ ဒီမြို့လေးမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် အပန်းဖြေပါ။ မြို့က သေးပေမဲ့ လူတွေက တကယ့်ကို ဖော်ရွေကြပါတယ်။ ဒီမြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက်ကတော့ ငါတို့အပေါ်မှာပဲ ပုံထားလိုက်ပါ" မင်းသားဟူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

​"အာ... မင်းသားဟူ၊ ကျွန်တော် အရှင့်နောက်က လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား။ အရှင်လည်း မြို့ထဲ လှည့်မှာဆိုတော့ ကျွန်တော်က အဖော်လုပ်ပေးသလို ဖြစ်တာပေါ့" လုံချန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

​"ဟင်... မင်း ငါ့နောက် လိုက်ချင်တာလား။ ရတာပေါ့... အဲဒါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး" မင်းသားဟူက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်သည်။

​ထို့ကြောင့် လုံချန်းသည် မင်းသားဟူနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​"အာ... မင်းသားဟူ၊ ကျွန်တော် မေးချင်တာ တစ်ခုရှိလို့ပါ" လုံချန်းက ဝန်လေးဟန်မရှိဘဲ စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ငါ့မှာ မင်းသားဘွဲ့ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက စစ်တပ်ထဲက မဟုတ်တဲ့အတွက် ငါ့ကို ဗိုလ်ချုပ်လို့ ခေါ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့နာမည်ကိုပဲ ခေါ်လို့ ရပါတယ်" မင်းသားဟူက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မင်း ဘာမဆို မေးလို့ရပါတယ်။ အခက်အခဲ မရှိတဲ့အရာဆိုရင် ငါ ဖြေပေးပါ့မယ်"

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အဲဒါဆိုရင်တော့ သခင်လေးဟူလို့ပဲ ခေါ်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သိချင်နေတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော့်ဇာတိမှာတုန်းက အရှင့်အကြောင်းနဲ့ အရှင့်အပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ကြားရတဲ့အခါ အရှင်ဟာ မတရား စွပ်စွဲခံရပြီး အပြစ်ပေးခံခဲ့ရတာလို့ပဲ ကျွန်တော် အမြဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲဒါ မှန်လား" လုံချန်းက လျန်ဟူကို မေးလိုက်သည်။

​"အကယ်လို့ ငါက တကယ်ပဲ အဲဒီအမှုကို ကျူးလွန်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို ငါလုပ်ခဲ့ပါတယ်လို့ ပြောပြမယ် ထင်လို့လား။ ငါက အပြစ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ အပြစ်ကင်းသည်ဖြစ်စေ... နှစ်ခုစလုံးမှာ ငါကတော့ အပြစ်ကင်းပါတယ်လို့ပဲ ပြောမှာပဲလေ။ အဲဒါကြောင့် ငါ ပြောတာကို ဘယ်သူမှ ယုံကြည်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ အဲဒါကိုတော့ မင်းရဲ့ ခံစားချက်အတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့" လျန်ဟူက မရေမရာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော့် ခံစားချက်အရဆိုရင်တော့ အရှင်ဟာ အပြစ်ကင်းတယ်လို့ပဲ ယုံကြည်ပါတယ်။ အဲဒါကနေ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယမေးခွန်းကို ရောက်လာတာပေါ့။ အရှင်ဟာ အပြစ်ကင်းပါလျက်နဲ့ မတရား စွပ်စွဲခံရပြီး အပြစ်ပေးခံခဲ့ရတယ်။ တကယ်လို့ အရှင့်နေရာမှာ တခြားသူဆိုရင် သူတို့ဟာ မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကို မတရားလုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေအပေါ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အရှင့်ဆီမှာတော့ အဲဒီလို မတွေ့ရဘူး။ အရှင့်နဲ့ စကားပြောကြည့်တဲ့အခါရော၊ တခြားသူတွေဆီက ကြားရတဲ့အခါမှာရော အရှင်ဟာ ကရုဏာတရားတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်မိတယ်။ အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲဟင်။ ဘာလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမုန်းတာလဲ" လုံချန်းက မင်းသားဟူကို မေးလိုက်သည်။

​"ဟက်... မင်းက တော်တော်လေး ထက်မြက်တဲ့သူလို့ ငါ ထင်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ထက်မြက်လွန်းနေပြီ။ ခံစားချက်နဲ့ သတင်းအချက်အလက် နည်းနည်းလေးနဲ့တင် အဲဒါတွေကို မင်း သိသွားတာ ချီးကျူးစရာပဲ။ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ အပြစ်မရှိခဲ့ဘူး။ ငါ ချစ်ရတဲ့ ညီတော်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်တယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲခံခဲ့ရတယ်။ ငါ စိတ်မဝင်စားတဲ့ ထီးနန်းကို မက်မောတယ်ဆိုပြီး အပြစ်တင်ခံခဲ့ရတယ်။ ငါ့မိသားစုလို့ ငါထင်ခဲ့တဲ့သူတွေက ငါ့ကို မယုံကြည်ခဲ့ကြဘဲ အပြစ်ပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူတို့ကို မမုန်းဘူး။ အဲဒီလို မမုန်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့..." မင်းသားဟူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

​"... သူတို့ဟာ ငါ့ရဲ့ မိသားစု ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ သူတို့က ငါ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို မဆက်ဆံရင်တောင်မှ ငါကတော့ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်သလို မုန်းတီးမှာလည်း မဟုတ်ဘူး" သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

​'ဟင်း... သူ့ဆီမှာ သူ့မိသားစုအပေါ် မုန်းတီးစိတ် နည်းနည်းလေးပဲ ရှိရင်တောင် ငါ သူ့ကို အသုံးချလို့ ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူက သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ဆန့်ကျင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့အပေါ်မှာ အချိန်ကုန်ခံနေတာ အလကားပဲ' မင်းသားဟူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လုံချန်းက တွေးတောလိုက်သည်။