အခန်း (၃-၄)
Vol. 1 Ch. 3-4
3
“ဟဲဟဲ... သမီးပြန်လာမယ်ဆိုတာကြားတာနဲ့ မနက်အစောကြီးကတည်းက သွားကြိုဖို့ သမီးဒေါ်လေးဝမ်က အတင်းလွှတ်လိုက်တာလေ"
“မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ တို့ဘက်က တောင်ပေါ်လမ်းတွေ ပြင်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ မြို့ပေါ်သွားရလာရလွယ်အောင် လျှပ်စစ်သုံးဘီးဆိုင်ကယ်လေး တစ်စီးလောက်တော့ ဝယ်ထားလိုက်တယ်”
ယခင်က ဦးလေးဝမ်တစ်ယောက် မြို့တက်ကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် မတော်တဆ အရိုးကျိုးသွားခဲ့သဖြင့် ပြင်းထန်သော ကာယလုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်မလုပ်ကိုင်နိုင်တော့ဘဲ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အိမ်တွင် ကြက်မွေးမြူရေးကိုသာ အဓိကထား လုပ်ကိုင်နေတော့၏။ လီရှီးရှီး ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်အထုပ်အပိုးများအားလုံးကို လျှပ်စစ်သုံးဘီးဆိုင်ကယ်၏ နောက်ခန်းထဲသို့ သေချာနေရာချလိုက်သည်။
“လာ… ရှီးရှီးလေး၊ ဦးလေးနောက်က ထိုင်ခုံကို ဖုန်တစ်စက်မကျန် ပြောင်လက်နေအောင် သေချာသုတ်ထားတာမို့ အေးဆေးထိုင်လို့ရတယ်၊ ပြုတ်မကျအောင်တော့ သေချာလေး ကိုင်ထားနော်၊ ဆိုင်ကယ်ထွက်တော့မယ်”
“စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးလေးဝမ်ရယ်၊ သမီးက လူကြီးဖြစ်နေပါပြီ၊ ပြုတ်မကျ... အမလေး” လီရှီးရှီး၏ စကားပင် မဆုံးလိုက်ပေ။ ဦးလေးဝမ်က ဆိုင်ကယ်လီဗာကို ရုတ်တရက် ဆွဲတင်လိုက်သဖြင့် သူမခမျာ နောက်သို့လန်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘေးရှိသံတန်းကို အလျင်အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်နိုင်သဖြင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမှ သီသီလေး လွတ်ကင်းသွားခဲ့သည်။
“ဦးလေးဝမ်ရဲ့သုံးဘီးက တော်တော်လေးမြန်တာပဲနော်” ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားသော အိမ်စီးကားတစ်စီးကို ကျော်တက်သွားချိန်တွင် လီရှီးရှီးက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဦးလေးဝမ်ကပဲ
ဦးလေးဝမ်ကပဲ ဆိုင်ကယ်ကို မြန်မြန်မောင်းနေသလား၊ သို့တည်းမဟုတ် မြို့ငယ်လေးထဲမှ ကားလေးကပဲ နှေးလွန်းနေသလားဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။
“ဟားဟား... မဆိုးပါဘူးလေ၊ အစတုန်းက ဒီဆိုင်ကယ်လေးက အရမ်းနှေးနေတယ်ထင်လို့ ပိုမြန်သွားအောင် ဆိုင်မှာ နည်းနည်းပြင်ခိုင်းထားတာ” ဦးလေးဝမ်က ရယ်မောလျက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ဖြေသည်။
အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ချေ။ သူမတို့၏ ရွာလေးတည်ရှိရာ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
“ဝါး... ဒီဘက်ကလမ်းတွေ တော်တော်လေး ကျယ်သွားတာပဲ၊ တချို့နေရာတွေဆို ကားနှစ်စီး ရှောင်လို့ရလောက်တဲ့အထိ ကျယ်ဝန်းတယ်၊ အခုလိုဆိုတော့ တောင်အောက်ဆင်းရတာ အားလုံးအတွက် ပိုအဆင်ပြေသွားတာပေါ့”
လီရှီးရှီးသည် နှစ်အတန်ကြာ ကင်းကွာနေခဲ့သော မွေးရပ်မြေကျေးရွာလေး၏ ရှုခင်းများကို တဝကြီး ငေးမောကြည့်လိုက်မိသည်။
လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် နောင်တစ်ချိန် ငွေကြေးစုဆောင်းမိ၍ ကိုယ်ပိုင်ကားလေးတစ်စီး ဝယ်နိုင်ခဲ့လျှင် အိမ်ပြန်ရသည်မှာ ယခုထက်ပို၍ အဆင်ပြေချောမွေ့နေမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိ၏။
ထိုအိပ်မက်က သူမ၏ကြိုးစားချင်စိတ်ကို ပိုမိုတောက်လောင်လာစေသည်။
“ဒါပေါ့ကွယ်၊ တို့ရွာလေးက တောင်တန်းတွေ ဝန်းရံနေတာဆိုတော့ တောင်အောက်ဆင်းဖို့ဆိုတာ ရွာသူရွာသားတွေအတွက် အမြဲတမ်း အခက်အခဲဖြစ်နေခဲ့တာလေ၊ အရင်ကဆို ခြေလျင်လျှောက်ခဲ့ရပေမဲ့၊ အခုတော့ ယာဉ်တွေနဲ့ အလွယ်တကူ သွားလာလို့ရသွားပြီပေါ့”
……
“မနေ့ကမှ သမီးဒေါ်လေးဝမ်က အိမ်ကို ရေဖျန်းပြီး သေချာသန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားတာ။၊စောင်တွေလည်း နေလှန်းပေးထားတော့ ချက်ချင်း ဝင်နေလို့ရနေပြီ"
“ရော့... ဒါက သမီးအိမ်သော့၊ ဪ... ပြီးတော့ သမီးဒေါ်လေးက ဒီနေ့ သမီးကို တို့အိမ်မှာပဲ ထမင်းလာစားဖို့ သေချာမှာလိုက်သေးတယ်၊ ဒီမိန်းမလည်း ကြည့်စမ်း၊ သူ မမှာလည်း ငါကခေါ်မှာပဲကို”
လီရှီးရှီး အဝေးရောက်နေသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမ၏အိမ်လေးမှာ အမြဲလိုလို လူသူကင်းမဲ့လျက် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။
အိမ်ကြီး ယိုယွင်းပျက်စီးမသွားစေရန်နှင့် စောင့်ရှောက်ပေးရန်အတွက် အိမ်သော့ကို ဒေါ်လေးဝမ်ထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ ပြန်လာမည်ကို သိသည်နှင့် တစ်အိမ်လုံးကို သန့်ရှင်းရေး သေချာလုပ်ပေးထားလိမ့်မည်ဟု လီရှီးရှီး လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ သူမတို့ နှစ်အိမ်မှာ အိမ်နီးချင်းများဖြစ်ကြသော်လည်း အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဒေါ်လေးဝမ်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ရှုပ်သွားစေခဲ့ပြီဟု တွေးမိကာ အားနာသွားသည်။
“ဒေါ်လေးဝမ်ကတော့ တကယ့်ကို သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်၊ ဪ... ဦးလေးဝမ်၊ ဒါတွေက မြို့ကနေ ဦးလေးနဲ့ဒေါ်လေးအတွက် သမီးဝယ်လာတဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ”
“ဦးလေး အရင်ယူသွားလိုက်နော်, သမီး ဘိုးဘိုးကို အရင်သွားကန်တော့လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ ဦးလေးတို့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”
“ကောင်းပါပြီကွယ်၊ ဒါဆိုလည်း ဦးလေးအရင်ပြန်နှင့်မယ်၊ သမီး အိမ်ရောက်နေပြီဆိုတဲ့အကြောင်း သမီးဒေါ်လေးကို သွားပြောပြလိုက်ဦးမယ်”
“ငါ့အိမ်လေးက တကယ်ကို အေးချမ်းတာပဲ၊ အပြင်မှာ ဒီလောက် ပူပြင်းနေတဲ့ နွေရာသီဖြစ်နေတာတောင် အိမ်ထဲမှာ နည်းနည်းလေးမှ ပူအိုက်မနေဘူး”
အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လီရှီးရှီးက ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် အဆင်ပြေချောမွေ့မှုနှင့် ခေတ်မီတိုးတက်မှုများ ရှိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းမှု ပြဿနာများကိုမူ လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ပေ။
ပိုက်ဆံရှာရန်သာမဟုတ်လျှင် သူမ မွေးရပ်မြေသို့ စောစောစီးစီးပြန်လာခဲ့ချင်နေမိသည်။ အေးချမ်းသော ဤနေရာလေးတွင် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတစ်ခု ထူထောင်ကာ ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်းဖြတ်သန်းရန်မှာ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်သောရည်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် သူမ၏ ဖုန်းဆီမှ ‘ဒင်... ဒေါင်’ ဆိုသည့် အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပေါက်ကရ ကြော်ငြာမက်ဆေ့ချ် တစ်ခုခုသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ သူမ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လိုက်ပေ။
အရင်က သူမတို့ရွာလေးတွင် ဖုန်းလိုင်းပင် မရှိခဲ့ပေ။ သူမ အလယ်တန်း တတိယနှစ်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှသာ လူတစ်စုရောက်လာကာ ဆက်သွယ်ရေးတိုင်များ လာရောက်စိုက်ထူသွားပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ဖုန်းလိုင်း ရရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်က ရွာထဲတွင် မိုဘိုင်းဖုန်း ဝယ်ယူအသုံးပြုနိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရလောက်အောင်ပင် နည်းပါးလှသည်။
လီရှီးရှီးမြို့တွင် ကျောင်းသွားတက်ချိန်၌ အတန်းဖော်များ၏ မိဘများတွင် မိုဘိုင်းဖုန်း သို့မဟုတ် နိုကီရာဖုန်းများ ကိုင်ဆောင်နိုင်ကြသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
ရွာမှလူများမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလွန်းသဖြင့် မိုဘိုင်းဖုန်း မဝယ်နိုင်ကြခြင်းဖြစ်မည်ဟုသာ သူမ တွေးထင်ခဲ့မိသည်။ တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း မုန့်ဖိုးများကို ချွေတာစုဆောင်းကာ တစ်ပတ်ရစ် ဖုန်းအဟောင်းလေးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုဖုန်းအဟောင်းလေးက သူမကို တက္ကသိုလ် လေးနှစ်တာကာလတစ်လျှောက်လုံး အဖော်ပြုပေးခဲ့ပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဟောင်းနွမ်းလေးကန်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အလုပ်သင်ဆင်း၍ လစာရချိန်တွင် အရစ်ကျစနစ်ဖြင့် ဖုန်းအသစ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
……
‘ဒင်... ဒေါင်... ဒင်... ဒေါင်’
ဖုန်းမြည်သံက ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ‘ဒါတော့ မဟန်သေးဘူး၊ ကြော်ငြာမက်ဆေ့ချ်တွေက ဒီလောက်ထိ ဆက်တိုက် ဝင်လာစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး’ လီရှီးရှီး အတွေးပေါက်ကာ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။
တက္ကသိုလ်အတန်းဖော်များ၏ ဝီချက်ဂရု မှ မက်ဆေ့ချ်များ ဆက်တိုက်ဝင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရတော့မှ ဪ... ဒါကြောင့်ကိုးဟု သဘောပေါက်သွားသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ သူမတို့အတန်းမှ လီဝမ်က သူဝယ်ထားသော အိမ်သစ်လေး၏ ဗီဒီယိုကို ဂရုထဲသို့တင်ကာ အချိန်ရလျှင် လာရောက်လည်ပတ်ကြရန် အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းပင် အောက်ဘက်၌ မှတ်ချက်များ တန်းစီဝင်လာသည်။
“ဟယ်... လီဝမ်၊ နင်က ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အိမ်ဝယ်နိုင်နေပြီလား”
“အဲဒီ အိမ်က ကမ္ဘာ့ကုန်သွယ်ရေးနယ်မြေသစ် ဘက်မှာ မဟုတ်လား၊ အဲဒီနေရာက ဈေးမသေးဘူးနော်”
“ချမ်းသာသွားရင်လည်း ငါတို့ကို မမေ့နဲ့ဦးလေ (အီမိုဂျီ)”
“ရပါတယ်ဟယ်... ငါ့မိဘတွေက အများကြီး ထောက်ပံ့ပေးလိုက်လို့ပါ” လီဝမ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အီမိုဂျီလေးဖြင့် ပြန်စာပို့ထားသည်။
လီရှီးရှီးသည်လည်း ထိုဗီဒီယိုလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်လေးမှာ စတုရန်းမီတာ ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းမည်ဟု ခန့်မှန်းရ၏။
ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားကာ စခရင်ကို အပေါ်သို့ အမြန်ဆွဲတင်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ရင်ထိတ်သွားရသည်။ သူမ မိုဘိုင်းဒေတာ ဖွင့်မထားမိလေ၏။
သူမ အသုံးပြုနေသည်က အသက်သာဆုံး အစီအစဉ်ဖြစ်ပြီး ဒေတာ ၁၀၀ မီဂါဘိုက်သာ ပါဝင်ကာ ထို့ထက်ကျော်လွန်ပါက အပိုငွေ ထပ်မံဖြတ်တောက်မည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အပြင်ရောက်နေချိန်ဆိုလျှင် သူမသည် မိုဘိုင်းဒေတာကို တတ်နိုင်သမျှ မသုံးဘဲ ဝိုင်ဖိုင်လ် ကိုသာ အမြဲတမ်း အားကိုးလေ့ရှိသည်။
သို့ဆိုလျှင် သူမ၏ဖုန်းက အင်တာနက်နှင့် မည်သို့ ချိတ်ဆက်မိနေသနည်း။
အတန်းဖော်များက ဝီချက် တွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် ကျောင်းမှ မည်သူနှင့် မည်သူတို့ ကျောင်းပြီးနောက် လမ်းခွဲသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်းကို အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေကြပြီဖြစ်သည်။
သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ဖုန်းမှာ အမည်မသိ ကွန်ရက်တစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်မိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သည့်စကားဝှက်မှ ရိုက်ထည့်စရာ မလိုသဖြင့် အများသုံး ဝိုင်ဖိုင်လ် တစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူသည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဦးလေးဝမ်နှင့် ဒေါ်လေးဝမ်တို့အိမ်၌ နေ့လယ်စာ စားသုံးနေရင်း လီရှီးရှီးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေး... သမီးဖုန်းက အိမ်မှာ အင်တာနက် ချိတ်လို့ရနေတယ်၊ ရွာထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ ဝိုင်ဖိုင်လ်စက် တပ်ထားတာ ရှိသလားဟင်” (ဒီနေရာက ဝိုင်ဖိုင်လ်ရဲ့ အသံထွက်က ကြောင်ရဲ့အသံထွက်နဲ့ အဓိပ္ပါယ် သွားတူနေတာကြောင့်ပါ)
“ကြောင်လား၊ တို့ရွာက ကြောင်မကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကမှ ကြောင်ကလေးတွေ မွေးထားတာလေ၊ အခုဆို ချောင်းထဲမှာငါးဖမ်းတာတောင် အဲဒီကြောင်မကြီးနောက်ကို လိုက်ဖမ်းနိုင်နေကြပြီ” ဒေါ်လေးဝမ်က ရိုးသားစွာပင် ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒီကြောင်မျိုးကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး ဒေါ်လေးရဲ့”
လီရှီးရှီးက ပြုံးကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အီလက်ထရောနစ် အသုံးအဆောင်များအကြောင်းကို နားလည်မည်မဟုတ်ဟု တွေးမိသဖြင့် ထပ်မံမမေးမြန်းတော့ပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝိုင်ဖိုင်လ် ချိတ်ဆက်၍ ရနေခြင်းက ကောင်းသည့်ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။ အစကတော့ ရွာပြန်ရောက်လျှင် အင်တာနက်မရဘဲ ပျင်းစရာကောင်းနေမည်ဟု သူမတွေးပူနေခဲ့မိသည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လီရှီးရှီးသည် အိမ်သို့ပြန်လာကာ သူမအခန်းထဲရှိ ဝါးကုတင်လေးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေလိုက်သည်။
ဝါးကုတင်ဟု ခေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်တစ်လုံးစာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး နွေရာသီတွင် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်စက်ရန်အတွက် အလွန်သင့်တော်လှ၏။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရွာသူကြီးက ရွာလုံးကျွတ် အစည်းအဝေးတစ်ခု ခေါ်ယူခဲ့ပြီး အားလုံးကို ရွာသို့ပြန်လာကာ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးများ လုပ်ဆောင်ကြရန် တိုက်တွန်းပြောကြားခဲ့သည်။
အထက်မှ ချထားပေးမည့် ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် အခြား အခွင့်အရေးများအကြောင်းကိုလည်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထိုစကားများကို ကြားရပြီးနောက် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရွာသို့ပြန်လာပြီး စီးပွားရေး လုပ်သင့်၊ မလုပ်သင့်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားခန်းဝင်နေမိ၏။
နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ခန့် မြို့တွင် ဆက်ကြိုးစားကာ ငွေကြေးများများ စုဆောင်းပြီးမှသာ ရွာသို့ ပြန်လာလျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးမိသည်။ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အခြားသူများ၏အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံလိုသဖြင့် ဖုန်းကို ဖွင့်ကာ မေးခွန်းတစ်ခု တင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ဟင်... ငါ့ဖုန်းထဲကို အက်ပ် တစ်ခု ဘယ်လိုလုပ် အပို ရောက်နေတာလဲ”
ဖုန်းဝယ်စဉ်ကတည်းက ပါလာသော အက်ပ်များမှလွဲ၍ သူမ ကိုယ်တိုင် အက်ပ်အသစ်များ သိပ်ပြီး ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲလေ့မရှိကြောင်းကို လီရှီးရှီး သေချာမှတ်မိနေသည်။ အောက်တန်းစား ဆော့ဖ်ဝဲလ်တစ်ခုခုကများ သူမမသိအောင် ခိုးပြီး အင်စတော လုပ်သွားလေသလား။
ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ထို App ၏ အမည်ကို “ဖမ်းလ်ဟောက်စ်” (လယ်ယာအိမ်လေး) ဟု အမည်ပေးထားလေသည်။ သူမ ရွာသို့ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ခြံလေးတစ်ခြံ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။
ယခုတော့ ထိုအက်ပ်က သူမဖုန်းထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်တွင်းမှ အတွေးများကိုပင် ဤဖုန်းက ခိုးနားထောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသလားဟု သံသယဝင်သွားမိ၏။
ထို အက်ပ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ပါဝင်နေသည်ကို သိချင်သဖြင့် ဖွင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အက်ပ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤအက်ပ်က သူမ၏အကောင့်သို့ အလိုအလျောက် လော့အင်၀င်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏ အမည် လီရှီးရှီး ကို အထင်အရှား ပြသထားသည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ'
လီရှီးရှီး တစ်ယောက် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားရသည်။ ဤအောက်တန်းစား ဆော့ဖ်ဝဲလ်က အလွန်လွန်ကျူးလွန်းလှသည်။
သူမ၏ ဖုန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရုံသာမက သူမ၏အကောင့်ကိုပါ အလိုအလျောက် ချိတ်ဆက်ထားသေးသည်။
လက်ရှိခေတ်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက် ပေါက်ကြားမှုအခြေအနေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားလွန်းလှပေသည်ဟု သူမတွေးလိုက်မိသည်။
4
လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို အလောတကြီး ပွတ်ဆွဲပိတ်ချလိုက်ပြီးနောက် ထိုအက်ပ်ကို ဖျက်ပစ်ရန် အကြိမ်ကြိမ်ကြိုးစားကြည့်သည်။ သို့သော် ထိုကျိန်စာသင့်နေသည့် အက်ပ်က မြစ်ကြမ်းပြင်တွင် နစ်မြုပ်နေသော ကျောက်တုံးကြီးနှယ် မည်သို့မျှ ရွှေ့ပြောင်းဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။
အကြိမ်ကြိမ် အချည်းနှီးဖြစ်သွားပြီးနောက် လီရှီးရှီးက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်ကာ လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ လက်ထဲရှိ ဖုန်းလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖုန်းအတုတစ်လုံးကိုများ အလိမ်ခံပြီး ဝယ်လာမိလေသလားဟု သံသယဝင်လာမိသည်။
သို့မဟုတ်လျှင် ဤမျှရိုင်းစိုင်းလှသော အက်ပ်တစ်ခုကို မည်သူက ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။ အသုံးပြုသူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်များကို အနည်းငယ်မျှပင် အကာအကွယ်မပေးနိုင်ဘဲ ဤမျှလွယ်လင့်တကူ ပေါက်ကြားစေရသနည်း။
ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲဖြစ်သွားကာ မိုဘိုင်းဘဏ်လုပ်ငန်းအက်ပ်ကို အပြေးအလွှား ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အချက်အလက်များ ပေါက်ကြားသွားလျှင်လည်း နေပါစေတော့၊ ဤကိစ္စအတွက်တော့ ငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ အကုန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကိုယ့်ဘဏ်အကောင့်ထဲရှိ ငွေလေးများကတော့ အလျော့ခံ၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။
‘ဟူး တော်ပါသေးရဲ့'
သူမ စိုးရိမ်လွန်သွားခြင်းသာဖြစ်သည်။ စုဆောင်းထားသည့် ငွေလေးများက ဘဏ်ကတ်ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ တည်ရှိနေဆဲပင်။
ပြည်တွင်းရှိ အဓိကဘဏ်ကြီးလေးခုကတော့ ယုံကြည်စိတ်ချရပုံပေါ်သည်။ ဖုန်းအတုတစ်လုံး ဖြစ်နေလျှင်တောင် ငွေများခိုးယူခံရမည် မဟုတ်ပေ။
မည်သို့မျှ ဖျက်ပစ်၍မရနိုင်သည့်အဆုံး ဤအက်ပ်ထဲတွင် ဘာတွေများရှိနေသလဲဆိုသည်ကို စူးစမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ အက်ပ်စတိုးသို့သွားကာ ကြယ်တစ်ပွင့်ပေးပြီး အပြင်းထန်ဆုံး ဝေဖန်ချက်တစ်စောင် ရေးတင်ပစ်ရပေမည်။
ဖျက်ပစ်၍မရအောင် လုပ်ထားခြင်းက အတော်လေးကို လူပါးဝလွန်းလှသည်။
အကောင့်ဝင်ရောက်ထားသည့် အချက်အလက်များက အသေးစိတ်ကျလွန်းလှသည်။ အမည်၊ အသက်၊ အရပ်အမြင့်၊ ကိုယ်အလေးချိန် စသည်တို့အားလုံး အတိအကျ ပါဝင်နေသည်။ တကယ်ကို ဒေတာအချက်အလက်များ ကြီးကြီးမားမား ပေါက်ကြားနေသည့် ခေတ်ကြီးပါပေ။
‘ဟင်၊ ဒါက... ငါတို့ရွာလေးရဲ့ အသေးစားမြေပုံလေး မဟုတ်လား၊ ဒါက ဦးလေးတာ့ယုံရဲ့ အိမ်၊ ဒါက အန်တီချူရဲ့ အိမ်၊ ဟော ဟိုမှာက ငါ့အိမ်လေးပဲ'
သူမကိုယ်တိုင်က ကွန်ပျူတာသိပ္ပံပညာကို လေ့လာခဲ့သူဖြစ်သည်။ မိုဘိုင်းအက်ပ်တွေက ဤမျှအထိ အဆင့်မြင့်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ယခုကဲ့သို့ နည်းပညာများရှိနေရင် အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းပြီး ဖျက်မရအောင် လုပ်ထားစရာမလိုပေ။ ဇာတိရွာလေးရဲ့ သုံးဘက်မြင်ပုံရိပ် မြေပုံလေးတောင် ပါသေးသည်။
မြေပုံကို နောက်တစ်ဆင့်ဆုတ်ကြည့်လိုက်ရာ လီတောင်တန်းရှိ ဇာတိရွာလေး၏ ပုံစံငယ်လေးဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လီရှီးရှီး အံ့သြတကြီးဖြင့် လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်မိ၏။
အမှတ်တမဲ့ဖြင့် မြေပုံလေး ပိတ်သွားခဲ့သည်။ အောက်ဘက်တွင် စာသားတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။တာဝန်- နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ဖမ်းလ်ဟောက်စ် တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ပါ။
ထိုတာဝန်ကို နှိပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အောက်ဘက်တွင် အစပြုသူအတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။ဂုဏ်ယူပါသည်။ အစပြုသူအတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုရရှိထားပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ ဆုလာဘ်ကို ထုတ်ယူပါ။
ဒါက ဘယ်လို ဂိမ်းအမျိုးအစားလဲ၊ လီရှီးရှီး ဆုလာဘ်ကို ထုတ်ယူရန် နှိပ်လိုက်သည်နှင့် အကွက်ငယ်လေးတစ်ခု ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။
[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ယွမ် ၂.၅ သန်း ရရှိပါသည်၊ ဆုလာဘ်ကို ခွဲဝေချထားပေးနေပါသည်။
‘၂၅၀ တဲ့လား' လီရှီးရှီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူမကို လူအ (၂၅၀ - တရုတ်ဗန်းစကား) ဟု သွယ်ဝိုက်လှောင်ပြောင်နေသလားဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။
‘ဆုလာဘ်က ဘယ်လိုလုပ် ယွမ် ၂.၅ သန်း ဖြစ်နေရတာလဲ' ဤအက်ပ်ထဲရှိ တကယ်မရှိသော ငွေကြေးများဖြင့် မည်သည့်အရာများ ဝယ်ယူနိုင်မည်ကို သူမ မသိပေ။
သို့သော် အက်ပ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ထို ယွမ် ၂.၅ သန်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရချေ။ ထို့အပြင် အက်ပ်အတွင်းရှိ ဈေးဝယ်စင်တာမှာလည်း မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး မည်သည့်အရာမျှ ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ပေ။
ဈေးဝယ်စင်တာကို ဖွင့်ရန်အတွက် အချို့သော တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု သူမခန့်မှန်းမိသည်။
နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုကို ပေးပို့နေကြောင်းနှင့် အချိန်မရွေး သတိထားစောင့်ကြည့်ရန် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ စာသားက ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ ဤအရာများကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်နေတော့ပေ။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင်တော့ ရွာသူရွာသားများ၏အိမ်များသို့ လက်ဆောင်များ လိုက်လံပေးဝေရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။
“ဝါး... အန်တီချူ၊ နှစ်တွေဒီလောက်ကြာသွားတာတောင် အန်တီက နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ၊ မျက်နှာမှာလည်း အရေးအကြောင်းလေး တစ်ခုမှမရှိဘူး၊ ခန္ဓာကိုယ်လေးကလည်း အချိုးအစားကျလိုက်တာ”
လီရှီးရှီးက အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိသော ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို အားကျဟန်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။
အန်တီချူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လာသည်။ “ဒါက အန်တီဖျော်တဲ့ ပျားရည်လေး ကောင်းလွန်းလို့ပါ၊ ပျားရည်ကို နေ့တိုင်းသောက်တာက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် သိပ်ကောင်းတယ်လေ၊ အော်... ဒါနဲ့ ရှီးရှီးလေး၊ အရင်က မြို့ကနေ သီးသန့်ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ပျားရည်တွေရော နေ့တိုင်းသောက်ဖြစ်ရဲ့လား”
“သောက်ဖြစ်တာပေါ့၊ အန်တီချူပို့ပေးတဲ့ပျားရည်ကို နေ့တိုင်း မပါမဖြစ်သောက်ရတာ” မနက်စာဖိုး သက်သာစေရန်အတွက် လီရှီးရှီးသည် အန်တီချူပို့ပေးထားသော ပျားရည်ကို ရေနွေးနွေးလေးဖြင့် ဖျော်ကာ မနက်တိုင်းသောက်လေ့ရှိသည်။
ထိုပျားရည်တစ်ခွက်ဖြင့်ပင် လုံလောက်နေပြီး မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး ဗိုက်ဆာခြင်းကို မခံစားရတော့ပေ။
အရင်က တက္ကသိုလ်အဆောင်တွင် အခန်းဖော်များနှင့်ပင် မျှဝေတိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ မိမိတို့တောင်တန်းမှ ရရှိသော တောပျားရည်စစ်စစ်ဖြစ်ကြောင်း၊ အလွန်ချိုမြိန်ပြီး မွှေးကြိုင်ကြောင်းကိုလည ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သေးသည်။
အရသာက တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် အခန်းဖော်များက ထိုပျားရည်များကို ဝယ်ယူရန်ပင် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြ၏။
တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့သည့် လေးနှစ်တာကာလအတွင်း အခန်းဖော်များက အလွန်ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ပျားရည်သောက်ချင်လျှင် အခမဲ့သာ ပိုပေးလိုက်မည်။ ငွေကြေးကိုတော့ မည်သို့မျှ လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
ငွေမယူသည်ကို မြင်သောအခါ အခန်းဖော်များလည်း ပျားရည်တောင်းသောက်ရန် အားနာသွားကြပြီး ရံဖန်ရံခါမှသာ မြည်းစမ်းကြည့်ကြတော့သည်။
“အန်တီချူရေ... သမီး သွားလိုက်ဦးမယ်နော်၊ အန်တီချီတို့ဆီ သွားရဦးမယ်”
“ခဏလေးနေဦး၊ အန်တီ ပျားရည်နှစ်အိုး သွားယူပေးမယ်”
……
အစကတော့ အိမ်တွင် နောက်ထပ်နှစ်ရက်ခန့်နေပြီး အင်္ဂါနေ့မနက်မှ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း အစီအစဉ်များက အပြောင်းအလဲများကို မမီနိုင်ခဲ့ပေ။
ကုမ္ပဏီရှိ လက်ရှိအခန်းဖော်ထံမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ဝီချက်ဂရုထဲရှိ ပို့စ်တစ်ခုကို စခရင်ရှော့ ရိုက်ပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ “*** ထီ” ဟူသော အမည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး စာသားများက ဤသို့ ဖော်ပြထားသည်။
ဂုဏ်ယူပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆိုက်ဒ်မှ အကြိမ်ရေ 20XXXXXX တွင် ပထမဆု ၂ ဆု ထွက်ရှိသွားပါသည်။ ဆုကြေးငွေ ယွမ် ၃.၃ သန်း ဖြစ်ပါသည်။
ထိုပုံအောက်တွင် အခန်းဖော်ကောင်မလေး၏ စာသားကို တွေ့ရသည်။ “ရှီးရှီး... ဒါက ဟိုနေ့က ငါတို့ထီသွားထိုးခဲ့တဲ့ နေရာမဟုတ်လား၊ ရက်ကလည်း အတူတူပဲလေ၊ ကျစ်... ငါကတော့လွဲသွားပြီ၊ ဘယ်သူများ ကံထူးသွားလဲ မသိပါဘူးဟာ”
“နင့်ကို ပြောရဦးမယ်၊ ငါလည်း ကံကောင်းတာလား မသိဘူး၊ ယွမ် ရှစ်ထောင်တောင် ပေါက်တယ်သိလား၊ အား... ဝမ်းသာလိုက်တာဟာ”
“ဒါနဲ့ နင့်ထီလက်မှတ်ရော တိုက်ကြည့်ပြီးပြီလား၊ ဆုများ ပေါက်သေးလား၊ ဟိုနေ့က အတူတူသွားခဲ့တာဆိုတော့ နင်လည်း ကံထူးရှင်ဖြစ်နေမလားပဲ”
ဤစာကို မြင်သည်နှင့် လီရှီးရှီး ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ မိမိ၏ ထီလက်မှတ်ကို အမြန်ထုတ်ကာ မျှော်လင့်မထားသော ကံကောင်းမှုများ ရောက်လာလေမလားဆိုသည့် စိတ်ဖြင့် အွန်လိုင်းတွင် ချက်ချင်း တိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“၉... ဟုတ်တယ်၊ ပထမဂဏန်း တိုက်သွားပြီ၊ တစ်လုံးတူရင် ယွမ် ငါးဆယ်လား မသိဘူး၊ အင်း... ၀ ဒုတိယဂဏန်းလည်း တူတယ်၊ တတိယဂဏန်း... တူပြန်ပြီ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခု... အားလုံးတူနေပါလား”
ရှေ့ရှိ ထီလက်မှတ်ကိုကြည့်ရင်း လီရှီးရှီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။
‘ငါ... ငါ တကယ်ပဲ ဆုကြီးပေါက်သွားတာလား၊ အိပ်မက်မက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရောက်လာပါလား'
သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အောင်မြင်မှုနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုဆီသို့ လှမ်းတက်ရန် မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်ငယ်လေးတစ်ခု စတင်လောင်ကျွမ်းလာသည်။ ဤငွေများဖြင့် သူမ၏ဘဝကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဆုကြေးငွေအား မည်သည့်နေရာတွင် ထုတ်ယူရမည်ကို ချက်ချင်း ရှာဖွေလိုက်၏။ အချိန်ဆွဲနေလျှင် မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများ ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်နေ့တွင် ချက်ချင်းသွားရောက် ထုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ရှီးရှီးလေး... ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရတာလဲ၊ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် နေပါဦးလား” တစ်ရက်သာ နေရသေးသော်လည်း ကိစ္စရှိ၍ ပြန်ရတော့မည်ဟု ပြောလာသော လီရှီးရှီးကို ကြည့်ကာ ဒေါ်လေးဝမ်က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒေါ်လေးဝမ်... သမီး အလုပ်ထွက်ပြီး ဒီကို အပြီးပြန်လာမလို့၊ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်သွားတာက ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ထွက်စာ သွားတင်မလို့ပါ” လီရှီးရှီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။
မြို့ကြီးပြကြီး၏ မွန်းကျပ်မှုများမှ ရုန်းထွက်ကာ ဇာတိမြေတွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြင့် အောင်မြင်အောင်ကြိုးစားမည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်က ရင်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
“အော်... ပြန်လာမလို့လား၊ ဆိုလိုတာက နောက်ထပ် ထွက်မသွားတော့ဘူးပေါ့” ဒေါ်လေးဝမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ထွက်မသွားတော့ပါဘူး”
“ရှီးရှီးလေးရယ်... ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ ငွေရှာလို့ ရနိုင်မှာမို့လို့လား၊ ဒေါ်လေးကတော့ သိပ်မသေချာဘူးကွယ်၊ ဟိုမှာတုန်းက သမီး လစာတော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ တကယ်ပဲ အလုပ်ထွက်တော့မှာ သေချာလို့လား၊ နှမြောစရာကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား”
လီရှီးရှီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟူး... မြို့ကြီးပြကြီးမှာ ရပ်တည်ရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ ဒေါ်လေးဝမ်မှ မသိတာ၊ နေ့တိုင်း အချိန်ပိုတွေဆင်းရနဲ့၊ တစ်နေ့ကျရင် အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ပဲ သမီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာကိုတောင် စိုးရိမ်မိတယ်”
“ငွေဆိုတာက ပြန်ရှာလို့ရပေမယ့် လူတစ်ယောက်ကတော့ ထွက်သွားပြီဆိုရင် တကယ်ကို အပြီးအပိုင် ထွက်သွားတာလေ”
“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်၊ အရင်က နင့်ဦးလေး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ ဒဏ်ရာရခဲ့သေးတယ်လေ။ ကံကောင်းလို့သာ အသက်ရှင်နေတာ”
လူတစ်ယောက်က အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်အောင် တန်ဖိုးအကြီးဆုံးပဲဆိုတာကို ဒေါ်လေး နားလည်ခဲ့ရတယ်” မိမိခင်ပွန်း သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိကာ ဒေါ်လေးဝမ်က လီရှီးရှီး၏ စကားကို အလွန်အမင်းသဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လီရှီးရှီးက ဖုန်းထဲရှိ လက်မှတ်ဝယ်သည့် အက်ပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် လေဆိပ်မရှိသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ရထားဘူတာရုံတစ်ခုတော့ ရှိသည်။
ထီပေါက်ထားသည်မို့ အစကတော့ အဆင့်မြင့် ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ဈေးနှုန်းကွာဟချက်ကို မြင်သောအခါ ရိုးရိုးအိပ်စင်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။
သစ်သားခုံကြမ်းပေါ်တွင် ထိုင်ရသည်ကတော့ အနည်းငယ် ခံစားရခက်ခဲပေမည်။ သို့သော် ရိုးရိုးအိပ်စင်လေးက မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ် သက်ညှာရာရောက်ပြီး လက်ခံနိုင်စရာ အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။
ဆုကြေးငွေများ လက်ထဲရောက်မလာမီအထိတော့ ချွေတာသင့်သည်ကို ချွေတာရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းစတင်ရန် ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုများစွာ လိုအပ်ဦးမည်မဟုတ်လော။