အခန်း (၅၇၇-၅၇၈)

အခန်း (၅၇၇) - ဝမ့်ချွမ်းမြစ် ၊ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ ၊တောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိတ်ဆို့ခံရခြင်း ၊ ကျောက်စာတိုင်၏ နောက်ခံသမိုင်း ၊ တျန်းစုန်းတာအိုဆရာ

မပြတ်မနား စီးဆင်းနေသော ဧရာမမြစ်ကြီးတစ်စင်းပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်ကလေးများမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် မျောပါနေကြသည်။

ထိုမြစ်ရေများမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး ကြည့်ရသူကို ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စေ၏။ မြစ်ရေသည် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်ကလေးများပေါ်ရှိ အမျိုးမျိုးသော အငွေ့အသက်များကို ဆေးကြောပေးကာ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော အလင်းစက်ကလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနေသည်။

ဤမြစ်ကြီးသည် မည်သည့်နေရာမှ စတင်ခဲ့သည်ကို မသိရသလို၊ မည်သည့်နေရာသို့ စီးဆင်းသွားမည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါချေ။ သို့သော် အဆက်မပြတ်သော အလင်းစက်များမှာ မြစ်ထဲသို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေကြပြီး ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်း ခံရပြီးနောက် ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါမျောပါသွားကြသည်။

ထိုစဉ် တောက်ပလှသော အလင်းစက်တစ်ခုသည် မြစ်ထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

“တောက် သေစမ်း ”

“အောက်တန်းစားလေး... ဒီလို အားပြိုင်မှုတွေ ပြင်းထန်နေတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ငါကိုယ်တော်မြတ်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့။ နောက်တစ်နှစ်ကြာရင် မင်းကို အသေသတ်ပြမယ် ”

ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် နာကျည်းရိပ် ပြည့်နှက်နေ၏။ ၎င်းသည် မြစ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီးနောက် မြစ်ရေ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤအလင်းစက်မှာ အခြားအလင်းစက်များနှင့် မတူပါချေ။

၎င်းပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်များမှာ ဆေးကြောခြင်း မခံရဘဲ ငြိမ်သက်သွားရုံသာ ရှိသည်။ သို့သော် မြစ်ရေမှာ အလွန်ပင် အရှိန်ပြင်းလှသဖြင့် ထိုအလင်းစက်မှာ ရေစီးကို ဆန့်ကျင်၍ မတက်နိုင်ဘဲ မျောပါသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဤမြစ်မှာ ဝမ်ချွမ်း ပင် ဖြစ်သည်။ လောကီလောကရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ သေဆုံးပြီးနောက် ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲသို့ ကျဆင်းလာကာ ဘဝဟောင်းမှ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆေးကြောပစ်ရသည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် နတ်လူသားများသာလျှင် စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်အလင်း အစအနတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။ နတ်လူသားများအပြင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ များသည်လည်း အလားတူ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

သို့သော် မည်သူမျှ ဝမ်ချွမ်းမြစ်၏ နိယာမကို ဆန့်ကျင်နိုင်စွမ်း မရှိပါချေ။ ကံကောင်းသည်မှာ အင်အားကြီးသူများ အပြိုင်အဆိုင် ပေါ်ထွက်လာသော ထိုခေတ်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဝမ်ချွမ်းမြစ်တွင် မြစ်လက်တက်များစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းသည် လောကကြီးကို ခန့်မှန်းရခက်သော အပြောင်းအလဲများ ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

အသတ်ခံလိုက်ရသော ချန်ကျဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်လွင့်စင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဖျက်ဆီး၍မရသော ဝိညာဉ်အလင်း အစအနလေးမှာ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက လီယန်ချူကို အနှစ်နှစ်ဆယ် ဟု ပြောသွားခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ လိမ်ညာသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားရန်အတွက် ထိုမျှကြာမြင့်သော အချိန်လိုအပ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ချန်ကျဲ၏ ဘဝဟောင်းမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ရှိထားပြီးသားဖြစ်ရာ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရန်မလိုဘဲ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။

အနှစ်နှစ်ဆယ် ဟု ပြောခြင်းမှာ လီယန်ချူကို လှည့်ဖြားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ နောက်ခံမှာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် ဝမ်ချွမ်းမြစ်၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုကို သိရှိထားလိမ့်မည်ဟု သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ကံဆိုးသည်မှာ ချန်ကျဲ၏ ဘဝဟောင်းမှာ အချည်းနှီး အကြံထုတ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

လီယန်ချူသည် ဝမ်ချွမ်းမြစ် ရှိနေမှန်းကိုပင် လုံးဝ မသိရှိပါချေ။ တစ်ဖက်လူက အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပြန်လာမည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လေလုံးထွားနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ပြီး စိတ်ထဲမှာပင် ထည့်မထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် ကျင်းယဲ့လှံကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လှံပေါ်မှ ထက်ရှလှသော အငွေ့အသက်များ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာသော်လည်း ယခင်ကလောက် မပြင်းထန်တော့ပေ။ သူသည် လက်ဝါးထဲမှ နတ်ဘုရားမီးများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျင်းယဲ့လှံကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ကျင်းယဲ့လှံမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အေးဆေးစွာ အဖမ်းခံလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် မီးနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

'ချန်ကျဲကို နောက်ဆုံးတော့ အပြတ်ရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ။ မဟုတ်ရင် ဒီကောင့်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ဆို နောင်ရေးက အေးမှာမဟုတ်ဘူး' ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် မရေမရာသော အခြေအနေတစ်ခုတွင် သူသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရင်ထိတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း ထိုရင်ထိတ်မှုက မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူ မပြောနိုင်ပါချေ။ သူသည် သိုင်းပညာရော၊ တာအိုအတတ်ကိုပါ ကျင့်ကြံထားသူဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားလည်း အလွန်တောင့်တင်းလှသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကြိုတင်သိမြင်မှုမျိုးသည် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်တော့မည်ကို နိမိတ်ပြခြင်း ဖြစ်တတ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်နိယာမများကို တွက်ချက်သည့် အတတ်ကို မတတ်ကျွမ်းသဖြင့် ဆက်လက် မခန့်မှန်း နိုင်ပါချေ။ ထိုခံစားချက်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုကိစ္စပေါ်တွင် အချိန်အများကြီး မပေးတော့ပေ။

“ကျောက်စာတိုင်”

လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်သည်။ ယခင်က ပြင်းထန်လှသော စစ်တလင်းနှင့် ဝေးရာတွင် ပုန်းနေခဲ့သည့် တောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကျောက်စာတိုင်သည် ယခုအခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

“နတ်လူသားကြီး... ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲခင်ဗျာ ”

ကျောက်စာတိုင်၏ အမူအရာမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းညွတ်နေ၏။ လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားရသည်။ ယခင်က ထိုကျောက်စာတိုင်မှာ သူက အတင်းအကျပ် ခေါ်လာ၍သာ ပါလာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ် အထူးတလည် ရိုသေမှုမရှိကြောင်း လီယန်ချူ ခံစားမိသည်။

သို့သော် ယခုမူ ကျောက်စာတိုင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ ဖားနေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်နှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

“ငါရှာရမယ့်လူကို တွေ့ပြီ။ ငါ့ကို ဒီကနေ ပြန်ခေါ်ထုတ်သွားတော့”

ဟု လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ နတ်လူသားကြီး”

ဟု ကျောက်စာတိုင်က ဆိုသည်။

၎င်းသည် မူလပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော ကျောက်စာတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် တောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် "တောင်နှင့်ပင်လယ်" ဟူသော စာလုံးကြီးနှစ်လုံး ရေးထိုးထား၏။

ငယ်ရွယ်သော နတ်မိမယ်လေးမှာ လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်ရန်အတွက် ကိုယ်ဟန်အတတ်များကို အစွမ်းကုန်သုံး၍ ပြေးလာစဉ် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်အသွားရတော့သည်။

“ဒီကျောက်စာတိုင်က ဘာလို့ ရင်းနှီးနေရတာလဲ”

နတ်မိမယ်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ဒါ ဝင်ပေါက်နားမှာ ရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားကို စမ်းသပ်တဲ့ ကျောက်စာတိုင် မဟုတ်လား ”

“ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အထဲကို ရောက်နေတာလဲ ”

ကျောက်စာတိုင်မှာမူ လီယန်ချူကို မျက်နှာချိုသွေးရန်သာ အာရုံစိုက်နေပြီး ဘေးနားသို့ အခြားသူများ ရောက်လာသည်ကို ဂရုမစိုက်ပါချေ။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာအောင် အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း ထွက်ပေါက်လမ်းကြောင်း တစ်ခုမျှ ပွင့်မလာပါချေ။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီ။ ကျွန်တော်တောင် ဖွင့်လို့မရတော့ဘူး”

ဟု ကျောက်စာတိုင်က ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

“ပိတ်ဆို့ခံထားရတယ်”

“မင်းက ငါ့ကို လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်။ ထိုကျောက်စာတိုင်မှာ အခွင့်အာဏာ အလွန်မြင့်မားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ပင် လူကို တိတိကျကျ ရှာပေးနိုင်ပြီးမှ ယခု ထွက်ခွာမည့်အချိန်ကျမှ ထွက်လို့မရဘူး ဆိုသည်မှာ... မည်သူ့ကို လာလိမ်နေခြင်းနည်း။

ကျောက်စာတိုင်သည် လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြတော့သည်။

“နတ်လူသားကြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် လမ်းကြောင်းကို အချိန်မရွေး ဖွင့်ပေးနိုင်တာ အမှန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီတောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ လမ်းကြောင်းဖွင့်နိုင်တဲ့ အစွမ်းကိုပါ အသိမ်းခံလိုက်ရလို့ပါဗျာ။”

ကျောက်စာတိုင်မှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ကြောင်အအ ဖြစ်နေပုံရသည်။

“ဘယ်သူက မင်းရဲ့အစွမ်းကို သိမ်းယူနိုင်မှာလဲ”

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် နာမည်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဤကျောက်စာတိုင် ပြောသည်မှာ အမှန်လား၊ အမှားလား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာပါချေ။ အကယ်၍ ကျောက်စာတိုင် ပြောသည်မှာ အမှန်ဆိုလျှင် ယခုကိစ္စမှာ တော်တော်လေး ကြီးကျယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်စာတိုင်သည် သူ၏ ဉာဏ်ပညာကို ထုတ်ပြရန်အတွက် အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး များ နိုးလာတာလား မသိဘူး”

လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်မှာလည်း ထိုကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

“မင်းနဲ့ အဲဒီ နတ်မိစ္ဆာသုံးပါး နဲ့က တကယ်တော့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိတာလဲ”

လီယန်ချူက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အဲဒီ နတ်မိစ္ဆာတွေက ဒီလမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သွန်းလုပ်ထားတဲ့ အရာပါ”

ဟု ကျောက်စာတိုင်က ဆိုသည်။

“မမှန်ဘူး။တကယ်လို့ မင်းက လမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သွန်းလုပ်ထားတာဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ လူရှာနိုင်တာလဲ။ ဘယ်သူကမှ သော့တစ်ချောင်းကို ဒီလောက်အထိ အခွင့်အာဏာတွေ ပေးမထားဘူး”

ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“...” ကျောက်စာတိုင် ဆွံ့အသွားရသည်။

'ဒါကလည်း ခင်ဗျား အတင်းခိုင်းလို့ လုပ်ပေးရတာလေ' ဟု စိတ်ထဲက တွေးမိသော်လည်း လီယန်ချူ၏ မေးခွန်းမှာ ဖြေရခက်လှသည်။

“ဒါကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ နတ်မိစ္ဆာတွေ သွန်းလုပ်တုန်းက စေတနာ ပိုပါသွားလို့လား မသိပါဘူးဗျာ”

ဟု ကျောက်စာတိုင်က စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်မပေးနိုင်မှတော့ ငါ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်”

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်စာတိုင် ထိတ်လန့်သွားပြီး

“နတ်လူသားကြီး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့တာလေဗျာ။”

“ငါ့ဘေးမှာ သံသယဖြစ်စရာ လူမျိုးကို မထားဘူး”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

ကျောက်စာတိုင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်တော့သည်။

“နတ်လူသားကြီးက တကယ်ကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်တာပဲ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ကျောက်စာတိုင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ။”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘွဲ့နာမည်က တျန်းစုန်း ပါ။ နတ်မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းရင်းနဲ့ တောင်နက်ထဲကို မှားဝင်မိရာကနေ စီထော်နိုင်ငံ ရဲ့ ဘုရင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး၊ သူက ကျွန်တော့်ကို တံခါးစောင့် ကျောက်စာတိုင်အဖြစ် သွန်းလုပ်လိုက်တာပါ ”

“သူက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ တားမြစ်ချက်တစ်ခု ထည့်ထားပြီး ကျွန်တော် ကံတူအကျိုးပေးသူ နဲ့ တွေ့ရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ရမယ်၊ လူ့ဘဝ ပြန်ရမယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတောင် ရှိမယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ် ”

ကျောက်စာတိုင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ ပျံသန်းလာပြီး ဖက်ချင်ပုံရသော်လည်း သူသည် ကျောက်တုံးခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးမလာရဲတော့ပေ။ အတင်းတိုးသွားပါက လီယန်ချူက သူ့ကို တိုက်ခိုက်သည်ဟု ထင်ပြီး ဓားနှင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စာတိုင်က ဆက်၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

“နတ်လူသားကြီး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို တွေ့လိုက်ကတည်းက စိတ်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရခဲ့ပါတယ်။ ခင်ဗျားဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကံတူအကျိုးပေးသူပါပဲ။ ကျွန်တော် တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ဘေးမှာပဲ လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံပါရစေ ”

“နတ်လူသားကြီးက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို နတ်လူသားကြီးရဲ့ လက်ထဲကိုပဲ အပ်နှံလိုက်ပါပြီ ”

လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျောက်စာတိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ပါချေ။

“နတ်လူသားကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ”

ဟု ကျောက်စာတိုင်က မေးလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ကို လေလုံးထွားနိုင်တာပဲ။ သူများသတ်တာ ခံလိုက်ရပြီးမှ ဒီမှာ စေတနာရှေ့ထားပြီး တံခါးစောင့်ပေးနေတယ်ပေါ့။”

“ပြီးတော့ ဒီနတ်မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်ကလည်း မင်းကို ကံတူအကျိုးပေးသူ စောင့်ခိုင်းဖို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ကူးရှိနေတယ်ပေါ့။”

“မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ ”

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စာတိုင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

အခန်း (၅၇၈) - ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင် ၊ အမွှေးအတောင် ကြွေလွင့်ခြင်း ၊ စီထော်မြို့တော် ပြန်လည်နိုးထလာခြင်း ၊ နတ်မိမယ် မင်ဟော်

ကျောက်စာတိုင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး တည်ကြည်လှသော မျက်နှာထားမှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

“နတ်လူသားကြီး... ကျွန်တော်က ဘာလို့ ခင်ဗျားကို လိမ်ရမှာလဲဗျာ”

ဟု ကျောက်စာတိုင်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ဆိုသည်။

“အဲဒီ ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီးက မာန်မာန အရမ်းကြီးတာလေ။ သူက ကျွန်တော်တို့လို လူသားကျင့်ကြံသူကို သူ့အတွက် တံခါးစောင့်ခိုင်းချင်လို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ တာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့လို လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားလည်ပေးပါဗျာ။ အသက်ရှင်ဖို့တောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတာ၊ ဘယ်မှာသွားပြီး မာန်မာနတွေ၊ သိက္ခာတွေ ပြနိုင်မှာလဲ။ တံခါးစောင့်ဆိုလည်း စောင့်ရမှာပေါ့ဗျာ ”

ဟု ကျောက်စာတိုင်က ဆင်ခြေပေးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဝေါး...

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ရွှေနှင့်ကျောက်ကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်လောက်သော စူးရှလှသည့် အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောင်ပံအကျယ် ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီသော ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

၎င်းသည် ကြည့်ရသူကို အလွန်ပင် ဖိအားပေးလွန်းလှ၏။ ထိုရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သူမဆို အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်ဟု ခံစားရကာ ၎င်း၏ အမွှေးအတောင် တစ်ခုစာလောက်ပင် မရှိပါချေ။

“တကယ်ပဲ အဲဒီ ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး နိုးလာတာပဲ”

ဟု ကျောက်စာတိုင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်စာတိုင်သည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ထိုရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှ အမွှေးအတောင် တစ်ခု ကြွေလွင့်ကျလာသည်။ ထိုအမွှေးအတောင်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါ ရှိ၏။ ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကာ ပေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်အထိ ကြီးမားလာသည်။

တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ အမွှေးအတောင်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အောက်သို့ လုံးဝ ဥဿုံ ကျဆင်းလာသောအခါ စီထော်မြို့တော် ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

စီထော်မြို့တော်အတွင်းရှိ အဆောက်အဦးများမှာ မြေပြင်မှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးထွက်လာတော့သည်။ ယခင်က ဤနေရာမှာ ခြောက်ကပ်ပြီး ပျက်စီးနေသော ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန် နယ်မြေတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူနှင့် ချန်ကျဲတို့၏ ထိပ်သီးတိုက်ပွဲကြောင့်လည်း စီထော်မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အဆောက်အဦး အများစုမှာ ဖျက်ဆီးခံထားရပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အဆောက်အဦးသစ်များမှာ မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်၍ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ မူလအဆောက်အဦးများနှင့် ထပ်တူကျနေပြီး ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှ၏။ ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံကြီးများမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေပြီး ထိုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုများက တောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ အားလုံးက ဝင်သက်ထွက်သက်ကို အောင့်ထားရင်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် တောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ လာရောက်ကြသည်မှာ နတ်ဘုရားအဆင့် ကံကောင်းမှုများကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

နတ်မိစ္ဆာများ၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိပါကလည်း လောကကြီးတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး ထာဝရအသက်ကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးများအတွက် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် ကံကောင်းမှုများ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ကောင်းကင်ယံမှ ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီသော ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုရွှေရောင် အမွှေးအတောင်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ မြစ်ရေအလား အပျက်အစီး နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဆေးကြောသွားပြီးနောက် အသစ်စက်စက် စီထော်မြို့တော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

“စီထော်မြို့တော်က မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်နိုးထလာတာလား”

လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားရသည်။ ယခုအခါ သူ ရောက်ရှိနေသည့် နေရာမှာ မြို့တံခါးဝ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ချန်ကျဲနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ် ချန်ကျဲမှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ထွက်ပြေးစရာ မြေမရှိ၊ တက်စရာ ကောင်းကင်မရှိ ဖြစ်နေခဲ့ရာမှ အဆင့်ဆင့် ရုန်းကန်ရင်း စီထော်မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြို့တော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မြို့တော်ကြီးပေါ်တွင် စီထော်မြို့တော် ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ရေးထိုးထား၏။ မြို့တံခါးဝတွင် လက်နက်များကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာစစ်သည်များမှာ တန်းစီ၍ ရပ်နေကြသည်။

သို့သော် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ လွှမ်းခြုံမှုအောက်တွင် ထိုမိစ္ဆာစစ်သည်များမှာ ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ မြို့တံခါးဝတွင်လည်း ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများ ရှိနေသည်။

ထိုသူများမှာလည်း မိစ္ဆာအသွင်အပြင်များဖြင့် ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော ကုန်ပစ္စည်းများမှာ နွား၊ ဆိတ်များ မဟုတ်ဘဲ လူသားများ ဖြစ်နေသည်။

အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ထုံထိုင်းမှိုင်းဝေနေသော လူသားများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အုပ်စုလိုက် ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး စီထော်မြို့တော်ထဲသို့ အသွင်းခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူအားလုံးမှာလည်း ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ စီထော်မြို့တော်ကိုသာမက မြို့ပြင် မိုင်အနည်းငယ် အကွာအဝေးအထိ လွှမ်းခြုံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စီထော်မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ငြိမ်သက်နေရာမှ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာပြီး ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အေးစက်လှပသော နတ်မိမယ်လေးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရကာ မျက်ဝန်းများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး သူမ၏ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း အံ့သြလွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားရသည်။

“ဒီမြို့ကြီးက... အသက်ဝင်လာတာလား”

ငယ်ရွယ်သော နတ်မိမယ်လေးမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ ယခု ရပ်နေသည့် နေရာမှာ လီယန်ချူနှင့် မီတာ ရာဂဏန်းခန့်သာ ဝေးကွာသဖြင့် သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် လီယန်ချူ၏ အနားသို့ ကပ်သွားမိသည်။

လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားပြီး လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပလှသော ထိုနတ်မိမယ်လေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ ဒါ တကယ်တော့ ဘာဖြစ်တာလဲဟင်” ဟု နတ်မိမယ်လေးက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ကျောက်စာတိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်စာတိုင်က ဆိုသည်။

“ကျွန်တော်လည်း ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ သေချာမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီရွှေတောင်ပံငှက်ကြီးကတော့ လုံးဝ နိုးထလာတာ မဟုတ်သေးဘူး၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းအား တချို့တစ်ဝက် နိုးထလာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

ယခုအခါ ကျောက်စာတိုင်သည် လက်ဝါးခန့်သာရှိသော တံဆိပ်ပြားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေပြီ ဖြစ်သည်။ မတတ်နိုင်ပါချေ၊ သူ၏ ယခင်ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလွန်းလှသလို ယခု အခြေအနေမှာလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နတ်မိမယ်လေးသည် ကျောက်စာတိုင်ကို အံ့သြစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤကျောက်စာတိုင်မှာ အရွယ်အစားကို စိတ်ကြိုက်ပြောင်းလဲနိုင်ရုံသာမက စကားလည်း ပြောနိုင်သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်ရှိသော နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် စီထော်မြို့တော်နှင့် ဆယ်မီတာခန့်သာ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသည်။ မိစ္ဆာအုပ်စုများမှာ မြို့ထဲသို့ အလုအယက် ဝင်နေကြသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ သူတို့ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြသေးပေ။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ ကျောက်နတ်ဆရာကြီး၏ ပြောစကားအရ ဤတောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန်အတွက် မည်သည့် နည်းလမ်းမျှ မလိုအပ်ဘဲ ဆယ်ရက်ပြည့်သည်နှင့် အလိုအလျောက် ထွက်ခွာသွားရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ နိယာမပင်။

မူလက ကျောက်စာတိုင်၏ အစွမ်းအသိမ်းခံရလျှင်ပင် ဆယ်ရက်ပြည့်ပါက ထွက်ခွာနိုင်မည်ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ လီယန်ချူအနေဖြင့်လည်း ထိုအချိန်ကျလျှင် ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေက မိမိနှင့် ဤကျင့်ကြံသူများကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးဦးမလားဆိုသည်ကို မသေချာတော့ပါချေ။

“အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်ရအောင်” ဟု လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အသက်ဝင်လာသော စီထော်မြို့တော်ထဲသို့ တန်းဝင်မသွားဘဲ နတ်မိမယ်လေးနှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်လှသော တောင်ကုန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာမှာ လီယန်ချူ၏ အတတ်ပညာများကြောင့် ပြိုလဲပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက ဤတောင်မှာ အလွန်မြင့်မားသော်လည်း ယခုမူ တစ်ဝက်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှနေ၍ စီထော်မြို့တော်ကို လှမ်းမြင်နိုင်သလို အခြားသူများ၏ သတိပြုမိခြင်းကိုလည်း ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ နတ်မိမယ်လေးသည် လီယန်ချူကို အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခဏမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် အပြန်အလှန် အမည်များ ပြောပြခဲ့ကြသည်။ လီယန်ချူ ထိုအခါမှ သိလိုက်ရသည်မှာ ဤနတ်မိမယ်လေးမှာ ချင်ချွမ်ခရိုင်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး အမည်မှာ မင်ဟော် ဖြစ်သည်။

ထိုချင်ချွမ်ခရိုင်မှာ ကျန်းနန်ခရိုင်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေပြီး အလှပဂေးများ ထွက်ရှိရာ ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချင်ချွမ်ခရိုင်မှ အမျိုးသမီး အများစုမှာ အသားအရည် ဖြူဝင်းပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့ကြသည်။ လက်ရှိတွင် ဧကရာဇ်မင်း၏ အချစ်ဆုံး ကြင်ယာတော်မှာလည်း ချင်ချွမ်ခရိုင်မှ ဖြစ်သည်။

“တာအိုဆရာလီ... ဒီစီထော်မြို့တော်က ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာတာဟာ အဲဒီ ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီးနဲ့ ပတ်သက်နေမှာ သေချာတယ်။ အထဲကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်သင့်လား”

ဟု မင်ဟော်က မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ရထားတဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင် ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီးဟာ စီထော်နိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်သုံးပါးထဲမှာ တစ်ပါးတည်းသော မသေဆုံးသေးတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး အခုအချိန်အထိ အိပ်မောကျနေဆဲပဲ။ အခု ဒီစီထော်မြို့တော်ကို သူက ပြန်လည်နိုးထစေတာဟာ ကောင်းမလား၊ ဆိုးမလားဆိုတာ မသိနိုင်သေးဘူး”

ဟု လီယန်ချူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မဆီမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူပြီး ထွက်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးနိုင်တဲ့ နတ်လက်နက်တစ်ခု ပါလာပါတယ်။”

မင်ဟော်က ဆက်လက်၍ ပြောသည်

“ဒါပေမဲ့ ခုနကပဲ အဲဒီ နတ်လက်နက်က စုပ်ယူမှုကို ရပ်တန့်သွားတယ်။ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကတော့ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်ရှင် ”

မင်ဟော်တွင် ကျောက်စာတိုင်ကဲ့သို့သော သတင်းအချက်အလက်များ မရှိသော်လည်း သူမတွင်လည်း ခိုင်မာသော နောက်ခံများ ရှိထားသဖြင့် အခြေအနေမှာ မခန့်မှန်းနိုင်သော ဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

“ဒီစီထော်မြို့တော်ကို ကြည့်ရတာ မိစ္ဆာတွေကပဲ လွှမ်းမိုးထားပုံရပြီး လူသားတွေကတော့ တိရစ္ဆာန်တွေလိုပဲ ဖြစ်နေတယ်။ အထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုရင်တော့ ရုပ်ဖျက်အတတ်တွေ လိုလိမ့်မယ်”

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

သူ့တွင် ရွှေရောင်ဦးဆောင်း ရှိသလို အသွင်ပြောင်းတာအိုအတတ်လည်း ရှိသည်။

ဤစီထော်မြို့တော်ထဲသို့ အတားအဆီးမရှိ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သော်လည်း မင်ဟော်အတွက်မူ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။