အခန်း (၁၅၈၁-၁၅၈၂)

အခန်း (၁၅၈၁) - ဘယ်ကောင်က ငါ့ထက် အရင်ဦးသွားတာလဲ

ဝဖြိုးသော ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာအယာ ချလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ကို ကူးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ၊ ငါ့ကို တကယ်ပဲ လူအလို့ မှတ်နေတာလား"

သူက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဒီပစ္စည်းရှိတယ်၊ ဒါရှိရင်တော့ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တာပေါ့"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် သေးငယ်လှသော လှေကလေးတစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုလှေကလေးသည် ရေနှင့်ထိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာရာ ဆယ်ပေခန့်အထိ ရှည်လျားသွားတော့သည်။

ထိုလူသည် လှေပေါ်သို့ ဖျတ်ခနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်အား ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါ့လှေက တစ်ယောက်ပဲ စီးလို့ရတာ၊ မင်းတော့ ကမ်းစပ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တော့။ ငါ သွားပြီဟေ့"

ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ထက်တွင် လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီး လှေကလေးသည် ဝမ့်ချွမ်းမြစ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ဦးတည်ခုတ်မောင်းသွားတော့သည်။

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ထိုလူ၏ခြေထောက်အောက်ရှိ လှေကလေးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းသည် ယင်လောကတွင် အသုံးပြုနိုင်ရုံသာမက ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ကိုပါ ဖြတ်ကူးနိုင်သည်ဆိုမှတော့ သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤဝဖြိုးသော လူသည် ယင်လောကတွင် အရှိန်အဝါရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖူထူလောက ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ဖူးမှသာလျှင် ယင်မိစ္ဆာကြီး များပင် ရှာမတွေ့နိုင်သော ထိုကဲ့သို့ ရတနာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

'ဒီလှေက စင်စစ်အားဖြင့် ကံတရားစွမ်းအား တွေနဲ့ ဖန်တီးထားတာပဲ၊ တစ်နည်းပြောရရင် ယင်သက်တမ်း တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာပေါ့။ သာမန်လူတွေ ယင်သက်တမ်းကို လှေအဖြစ် အသွင်ပြောင်းတာနဲ့ သဘောတရားချင်း တူပေမဲ့ သူကတော့ အမြဲတမ်း ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်ဆောင်သွားလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ယင်လောကထဲကိုလည်း ယူလာလို့ရတယ်။ ဒါဟာ ယင်လောက ရတနာ တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်'

ဖန့်ချန်က စဉ်းစားနေမိသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူသည် ကမ်းစပ်နှင့် ပိုမိုဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန်က သူ၏လှေကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာထက်မှ ဂုဏ်ယူသော အမူအရာမှာ ပိုမိုသိသာလာသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် ကမ်းစပ်ကိုပင် မမြင်ရတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ထူထဲလှသော မြူဖြူများဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"ဒီဘက်ဦးတည်ချက် ဖြစ်ရမယ်၊ မလွဲနိုင်ဘူး"

ထိုလူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လှေကို တည့်တည့်မတ်မတ် မောင်းနှင်နေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ ရေလှိုင်းပုတ်သံ အကျယ်ကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှေတစ်စင်းသည် အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့ကို ကျော်တက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလှေပေါ်တွင် ရပ်နေသူမှာ ဖန့်ချန်ပင် ဖြစ်၏။

"မိတ်ဆွေ... မင်းရဲ့ လှေအရှိန်က နည်းနည်းလေး နှေးနေသလားလို့၊ ငါ အရင်ဦးနှင့်တော့မယ်"

ဖန့်ချန်က လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် မြူထူများအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ဝဖြိုးသော လူသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် သူ၏ ယင်စွမ်းအား များကို အပြင်းအထန် ထုတ်လွှတ်ကာ လှေကို အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်တော့သည်။

နှစ်ဦးသားသည် တစ်ခါတစ်ရံ နီးကပ်သွားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေးကွာသွားလိုက်နှင့် ရှိနေသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ လှေကမူ အမြဲတမ်း ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသည်။ တစ်ခါတရံ ထိုလူက အမီလိုက်နိုင်သော်လည်း ပေအနည်းငယ်မျှ ကွာခြားချက်က အမြဲရှိနေသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူသည် ဒေါသဖြစ်လွန်းသဖြင့် သွားကြိတ်နေရသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ။ မကြာမီတွင် နှစ်ဦးသားသည် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ပင် တံတားကြီးတစ်ခုအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ဖန့်ချန်သည် တံတားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် လှေကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်မှ ကပ်ပါလာသော ဝဖြိုးသော လူသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်မေးမြန်းတော့သည်။

"မင်းရဲ့ လှေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ယင်သက်တမ်းကို သုံးပြီး လှေအသွင်ပြောင်းနိုင်ရတာလဲ။ မင်းက ယင်လောကကူးသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား"

ယင်လောကကူးသူများသည် ရရှိလာသော ယင်သက်တမ်းများကို ယင်လောကမှ ထွက်ခွာသည့်အခါ လူ့လောကသို့ ပြန်သယ်သွားရပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်စေရန်အတွက် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်အားဖြည့်ရာတွင် အသုံးပြုရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်သာ အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုရှိ ကျင့်ကြံသူများစွာသည် ယင်လောကသို့ ကူးပြောင်းရန် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ယင်လောကကူးခွင့် ရခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကံကောင်းမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အပေါ်တွင် များစွာ သက်ရောက်မှု ရှိပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ငါက မင်းကို ပြောပြရမှာလဲ"

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး တံတားပေါ်မှတစ်ဆင့် ဝေးကွာသော ယင်မြို့တော် ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ ဝဖြိုးသော လူသည်လည်း ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါလာသည်။

လမ်းတွင် သူသည် ဖန့်ချန်အား အမျိုးမျိုး စကားနှိုက်ကြည့်သော်လည်း ဖန့်ချန်ကမူ အလေးမထားဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆူညံသံအချို့မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ"

ဖန့်ချန်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လွင်လာပြီး ဖန့်ချန်အား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကြားလား။ ဒီယင်မြို့တော်ထဲမှာ ဝိညာဉ်တွေ ရှိနေသေးတာလား"

"လင်လုံကြယ်တာရာက အရင်က ယင်လောကကူးလို့ မရဘူးလေ၊ ဒါဟာ ဝိညာဉ်တွေ သေပြီးရင်တောင် ယင်လောကထဲကို ဝင်လို့မရဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီနေရာက ပျက်စီးခြောက်ကပ်နေရမှာ မဟုတ်လား"

"ဖြစ်နိုင်တာက ဒီနေရာက ပြင်ပလောကနဲ့ အမြဲတမ်း အဆက်အသွယ် ရှိနေတာမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တခြားနေရာက ဝိညာဉ်တွေ ဒီကို ရောက်လာပြီး လည်ပတ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဖန့်ချန်၏ အကြည့်များမှာ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဤယင်မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ယခင်က အပိတ်အဆို့ ဖြေဖျောက်ခဲ့သော ယင်လောကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

စည်ကားရုံသာမက စနစ်တကျလည်း ရှိလှသည်။ ဝိညာဉ်တိုင်း၏ အငွေ့အသက်မှာ အတော်လေး ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေပြီး ၎င်းသည် သူတို့မှာ အခြားသူများ၏ ယင်သက်တမ်းကို လုယူဖျက်ဆီးခြင်း မရှိသလောက် နည်းပါးကြောင်း ပြသနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုမြို့တော်အတွင်း၌ ယင်မိစ္ဆာကြီးအချို့လည်း ရှိနေပြီး အမြင့်ဆုံး ကျင့်စဉ်မှာ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးနှင့် အဆင့်တူလောက်ပင် ရှိသည်။

အဆင့် ၆ ယင်မိစ္ဆာ

'ဒီမြို့က ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် စည်ကားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ လင်လုံကြယ်တာရာက ပိတ်ဆို့ခံထားရပေမဲ့ ဖူထူလောက (ယင်လောကကြီး) ကတော့ တည်ရှိနေဆဲပဲ။ ပြီးတော့ ဖူထူလောကဟာ အထက်နယ်မြေ သုံးခုရဲ့ နယ်မြေအတော်များများနဲ့ ဆက်စပ်နေဖို့ များတယ်'

ဟု ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဝဖြိုးသော လူသည် ဖန့်ချန်ကို ကျော်တက်ကာ ထိုယင်မြို့တော်ထဲသို့ အရင်ဝင်သွားတော့သည်။ ဖန့်ချန်သည်လည်း နောက်မှ ကပ်၍လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မြို့တံခါးတွင် စစ်သည်တော်များ စောင့်ကြပ်ခြင်း မရှိချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လင်လုံကြယ်တာရာ ပိတ်ဆို့ခံထားရခြင်းကြောင့် အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာမည့် ဝိညာဉ်များ မရှိတော့သဖြင့် ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန် မလိုအပ်တော့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဪ... ဒါက ကြယ်တစ်သောင်းနန်းတော် ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဇူဝူမြို့တော် ကိုး။ ငါလည်း ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲလို့၊ ငါ ဒီကို ရောက်ဖူးတာပဲ"

ဝဖြိုးသော လူသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကြယ်တစ်သောင်းနန်းတော်လား စိတ်ဝိညာဥ်နယ်မြေထဲက ထိပ်တန်း အင်အားစုကြီးတွေထဲက တစ်ခုပေါ့။ ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သူသည် ကျွဲမင်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရုလိုင်ကျောင်းတော်နှင့်သာ အများဆုံး ထိတွေ့ခဲ့ရသည်။ ကြယ်တစ်သောင်းနန်းတော်၊ ထိုက်ယီမသေမျိုးဂိုဏ်း၊ အသွေးသားဝိညာဉ်နန်းတော် စသည့် အဖွဲ့အစည်းများနှင့်မူ အနည်းငယ်သာ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ကြယ်တစ်သောင်းနန်းတော်အကြောင်း သူ ပထမဆုံး သိခဲ့ရသည်မှာ မဟာမြေမသေမျိုးအရှင်နှင့် ဆူယာသခင်မတို့ ကျိထျန်းတုနှင့် ပဋိညာဉ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုစဉ်က ဖြစ်သည်။

ထိုစာချုပ်မှာ ကြယ်တစ်သောင်းနန်းတော်မှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်မှာမူ တာ့လေယင်တိုက်ပွဲတွင် ကြယ်တစ်သောင်းနန်းတော်မှ အမာခံတပည့် လင်ပုချိကို တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကြီးဆုံးမမ ရှဲ့အာမန်သည် ထိုသူကို အထင်မကြီးပုံရပြီး အရင်ကလည်း စကားများများစားစား ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ဘာလဲ... ကျိလုံမိတ်ဆွေ၊ မင်းက ဒီ ဇူဝူမြို့တော် အကြောင်းကို မသိတာလား"

ဝဖြိုးသော လူသည် ဖန့်ချန်အား ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးကလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဖူထူလောကက ဒီလောက် ကျယ်ပြောတာပဲ၊ ပုံမှန်သွားနေကျ နေရာတွေလောက်ပဲ သိတာပေါ့။ ဒီကို မရောက်ဖူးတာက ဆန်းသလား"

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ဤဇူဝူမြို့တော်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်တော့သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် နယ်မြေကိုးခုမသေမျိုးမဟာမိတ် မှ ကျန်ရစ်သော အကြွင်းအကျန်များ (ဥပမာ- မဟာဓာတ်ငါးပါးဂိုဏ်းက ကျိုးဟွိုင်ယွီ ကဲ့သို့သောသူများ) ရှိမရှိကို သိချင်နေသည်။

"ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ရတနာရှိမယ် အောက်မေ့တာ၊ ဇူဝူမြို့တော် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အလကား ဖြစ်သွားပြီ"

ဝဖြိုးသော လူသည် ဖန့်ချန်ဘေးမှနေ၍ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။

"မိတ်ဆွေ... မင်းလည်း ဒီမှာ လျှောက်သွားမနေပါနဲ့တော့၊ ဒီမှာ ဘာမှ အကျိုးအမြတ် မရှိဘူး။ လူ့လောကကို ပြန်တာပဲ ကောင်းမယ်"

"ရောက်မှတော့ လျှောက်ကြည့်တာ ဘာမှ အရှုံးမရှိပါဘူး"

ဖန့်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်

"မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်မနေပါနဲ့၊ ငါက ငါ့ဘာသာ လျှောက်ကြည့်မယ်၊ မင်းက မင်းဘာသာ သွားတော့"

"ဪ... အစွမ်းထက်လှချေလား"

ဝဖြိုးသော လူသည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဖန့်ချန်သည် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်ကာ ထိုလူ၏ နောက်သို့ လျှို့ဝှက်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဝဖြိုးသော လူသည် ဝမ့်ချွမ်းမြစ်နားသို့ တဖန် ပြန်သွားပြီး သူ၏လှေကလေးကို စီးကာ လူသားမျိုးနွယ် ဝိညာဉ်မျိုးစေ့ များ နစ်မြုပ်နေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထို့နောက် သူသည် ယင်ဘူးသီး နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော ဘူးသီးခြောက် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်အောက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး အတွင်းမှ ဝိညာဉ်မျိုးစေ့များကို စတင် စုပ်ယူတော့သည်။

သို့သော် သူ အကြာကြီး စုပ်ယူနေသော်လည်း ပုပ်စပ်နေသော အမြစ်များ၊ မြွေ၊ ပိုးမွှားများနှင့် အမှိုက်အချို့မှလွဲ၍ လူသားဝိညာဉ် တစ်ခုမှ ပါမလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ဝဖြိုးသော လူသည် သူ၏ ယင်ဘူးသီး ကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

'ဒီပစ္စည်း ပျက်သွားတာလား'

ထိုနေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျူးလုံ သည် အရိပ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ပုန်းအောင်းနေပြီး ရေပြင်ပေါ်မှ ဝဖြိုးသော လူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျူးလုံ၏ ကျောပေါ်တွင်မူ ဤနေရာ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သော ဝိညာဉ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

သို့သော် အခြားနေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထိုနေရာရှိ ဝိညာဉ်အရေအတွက်မှာ များစွာ လျော့နည်းနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာရှိ ယင်မြို့တော်မှာ အင်အားကြီးလှသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဝိညာဉ်များကို လာရောက် ဆယ်ယူသွားလေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်ကောင်က ငါ့ထက် အရင်ဦးသွားတာလဲ"

ဝဖြိုးသော လူသည် တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကမ်းစပ်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် လူ့လောကသို့ ပြန်လည် ကူးပြောင်းတော့မည့် ပုံပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၅၈၂) - သရဲတံခါး

ဖန့်ချန်သည် အရိပ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း ဝဖြိုးသော ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထိုသူသည် မြူထူများအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှသာ ဖန့်ချန်သည် ယင်ဘူးသီးကို အသုံးပြု၍ ကျူးလုံ၏ ကျောပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်များကို တစ်ခုချင်းစီ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ နောင်တစ်ချိန် ဝမ်အိုကြီးနှင့် တွေ့သောအခါ ဤဝိညာဉ်များကို သံသရာထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် သူ ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုယင်မြို့တော်တွင် ဆက်လက်စူးစမ်းစရာ ဘာမှမရှိတော့ချေ။ ဤနေရာသည် ကြယ်တစ်သောင်းနန်းတော်၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်နေသဖြင့် အရင်က ကျန်ရစ်နိုင်ခဲ့သည့် သဲလွန်စဟောင်းများမှာလည်း ကြာလှပြီဖြစ်၍ ပျောက်ကွယ်နေလောက်ပြီဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူသည် ထိုလူထက် အရင်ဦးအောင် လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ကူးပြောင်းလိုက်ပြီး နဂါးနက်လှေပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝဖြိုးသော လူကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဝဖြိုးသော လူသည်လည်း လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူသည် ကံမကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တံခါးတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်မှာပင် ထိုတံခါးကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ကျောက်တံခါးသည် ပြန်ပိတ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဝဖြိုးသော လူသည်လည်း ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူ၏ အငွေ့အသက်များပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ဖန့်ချန်... အဲဒါက ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုပဲဟေ့၊ အငွေ့အသက်က ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်သလိုပဲ "

ရှောင်ချန်သည် မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး လေထုထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ရတနာ၏ အငွေ့အသက်များကိုပင် လိုက်လံ နမ်းရှုပ်နေလေသည်။

"အငွေ့အသက်က မင်းထက်တောင် ပိုအစွမ်းထက်တယ်ဆိုမှတော့ အဲဒါဟာ ဝိညာဉ်ရတနာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဇယားရဲ့ ထိပ်တန်း ၃၀၀ ထဲမှာ ပါတဲ့ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ဟင်းလင်းပြင် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း နဲ့ ဆင်တူပုံရတယ်"

ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားသည်။

အကယ်၍ ထိုဝဖြိုးသော လူသည် ဤရတနာကို အသုံးပြု၍ လင်လုံကြယ်တာရာမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားနိုင်သည်ဆိုလျှင် ထိုရတနာ၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။

အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုဖြစ်စေ၊ အထက်နယ်မြေ သုံးခုတွင်ဖြစ်စေ မည်သည့် ကြယ်တာရာတွင်မဆို ဟင်းလင်းပြင် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း အစီရင်များကို တည်ဆောက်၍ မရနိုင်ချေ။

ဤသည်မှာ အထက်နယ်မြေ သုံးခုရှိ ထိပ်တန်း အင်အားစုကြီးများပင် မဖြေရှင်းနိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလူသည် ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ထိုကဲ့သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိနိုင်သည်ဆိုပါက ဤရတနာသည် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေမည်နည်း။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ရတနာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဇယားမှ ထိပ်တန်း ၃၀၀ စာရင်းများ ပေါ်လာသည်။ ရတနာများ၏ အမည်များကို အခြေခံ၍ သူသည် ရိုးရှင်းသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကြည့်လိုက်သည်။

နံပါတ် ၃၀၀ မှ စတင်၍ အထက်သို့ တစ်ဆင့်ချင်း တွက်ချက်ကြည့်ရာ မကြာမီမှာပင် အဆင့် ၈၇ ရှိသော ဝမ်စန်း သစ်သားငါး ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသစ်သားငါးသည် ရှောက်ကွမ်ယင် ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရုလိုင်ကျောင်းတော်၏ ဗုဒ္ဓသားတော် ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရှဲ့အာမန်နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ထိုပုဂ္ဂိုလ်ပင်လျှင် အဆင့် ၈၇ ရှိသော ဝိညာဉ်ရတနာကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် ဤဝဖြိုးသော လူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရတနာမှာ ထိုထက် ပိုမို အစွမ်းထက်နေသလော။

သူသည် ဆက်လက်၍ တွက်ချက်ကြည့်ရာ အဆင့် ၅၀ သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ အတွေးများမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုဝိညာဉ်ရတနာ၏ အမည်မှာ သရဲတံခါး ဖြစ်သည်။

'သရဲတံခါး... နာမည်မှာ တံခါးဆိုတဲ့ စကားလုံး ပါနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခုနက ကျောက်တံခါး ဖြစ်ချင်မှလည်း ဖြစ်မှာပါ'

ဖန့်ချန်သည် အထက်သို့ ဆက်လက်၍ တွက်ချက်ကြည့်ရာ ကျောက်တံခါးနှင့် ဆင်တူသော ဝိညာဉ်ရတနာ အချို့ကို တွေ့ရသော်လည်း အတည်မပြုနိုင်သေးချေ။

"မှန်လေး... အဲဒီ ဝဖြိုးတဲ့လူရဲ့ အသေးစိတ် သတင်းအချက်အလက်တွေကို ငါ သိချင်တယ်ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ်က အများကြီး ရှိမလား"

ဖန့်ချန်က မှန်လေးအား မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။

"များတယ်၊ အများကြီးပဲ"

"နားလည်ပြီ"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤလူသည် နောက်ခံ အလွန်ကြီးမားကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း ဝမ်အိုကြီး (ဝမ်ချုံစန်း) ထက် နိမ့်ကျလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ရတနာများမှာလည်း တစ်ခုထက်မက ရှိနေပြီး ထိုကျောက်တံခါးမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းရည်များ ရှိနေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် နဂါးနက်လှေကို စီးနင်းကာ နင်မျိုးနွယ်စု နယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နင်ပေ့ယို၏ မင်္ဂလာပွဲနှင့် မသေမျိုးအရှင်အဖြစ် တိုးမြှင့်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲကို တစ်ပေါင်းတည်း ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ခေါက်တွင် နင်မျိုးနွယ်စုဝင် အတော်များများမှာ ပြင်ပမှ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေကြသည်။

"မိတ်ဆွေ နှစ်ယောက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အရင်က နင်မျိုးနွယ်စု နယ်မြေမှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ မသေမျိုးတွေကို မတွေ့ဖူးဘူး"

နင်ရွှင် သည် ဖန့်ချန်နှင့် ဟွမ်ချင်းကျွဲ တို့ကို ရှုခင်းကြည့်စင်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာရင်း ပြောပြသည်။ သူတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော မသေမျိုး ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် နင်မျိုးနွယ်စုဝင်များ ပါသကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုရန် လာရောက်ကြသည့် ဧည့်သည်များလည်း ပါဝင်သည်။

"နောက်ခံမသေးတဲ့လူတွေ အတော်များသားပဲ"

ဟွမ်ချင်းကျွဲက ခပ်နောက်နောက် ပြုံးလျက်၊ တိမ်နီကို စီးနင်းထားပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ဝဖြိုးသော အမျိုးသား ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟိုလူက လပြည့်ဝန်းမသေမျိုးဂိုဏ်း က လာတာပဲ။ အဲဒီဂိုဏ်းက စိတ်ဝိညာဥ်နယ်မြေထဲမှာဆိုရင် ထိပ်တန်း အင်အားစုကြီး တစ်ခုပဲ"

သူက အခြွေအရံများစွာ ခြံရံထားသည့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ထပ်မံ ညွှန်ပြပြန်သည်။

"ဟိုတစ်ယောက်ကတော့..."

ဖန့်ချန်သည် စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသည်။

ဟွမ်ချင်းကျွဲသည် ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ရေးဌာန မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက အရင်ကလည်း ရှဲ့ကျစ် အဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းမှုအပိုင်းတွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်လှသဖြင့် နင်မျိုးနွယ်စု နယ်မြေထဲတွင်ပင် မည်သည့် ကျင့်ကြံသူက မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"နင်ရွှင် ညီလေး... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ချင်းမင်နယ်စပ်မှာ မစောင့်ဘဲ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ နင်ပေ့ယိုရဲ့ မင်္ဂလာပွဲနေ့က မရောက်သေးဘူးလေ၊ အဲဒီနေ့ကျမှ လာပြီး မင်္ဂလာအရက် သောက်လည်း နောက်မကျပါဘူး"

နင်မျိုးနွယ်စုဝင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများမှ သူငယ်ချင်း အချို့ကို လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးနေစဉ် နင်ရွှင်တို့အား တွေ့သွားသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နင်ဟိန် အကိုကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

နင်ရွှင်က အလျင်အမြန်ပင် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်နှင့် ဟွမ်ချင်းကျွဲ တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူငယ်ချင်း အချို့ကို ဧည့်ခံနေတာပါ အကိုကြီး။ ချင်းမင်နယ်စပ်က ကိစ္စတွေကိုတော့ သေချာမှာကြားခဲ့ပြီးပါပြီ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရပါဘူး"

"သူငယ်ချင်းတွေ ဟုတ်လား"

နင်ဟိန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်နှင့် ဟွမ်ချင်းကျွဲတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးထံမှ အဆင့် ၂ နှင့် အဆင့် ၃ အငွေ့အသက်များကို အသီးသီး ခံစားမိလိုက်သည်။

ဟွမ်ချင်းကျွဲသည် စိတ်ဝိညာဥ်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တစ်ဆင့် တိုးမြှင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း သူငယ်ချင်းတွေကို မင်းဘာသာ ဧည့်ခံလိုက်ပါဦး"

နင်ဟိန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် အဆင့် ၄ မသေမျိုး တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ထိုထက်နိမ့်သောသူများကို စကားများများစားစား ပြောလေ့မရှိပေ။ သူသည် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများမှ လာသော အဆင့် ၄ မသေမျိုး သူငယ်ချင်းများကို ဧည့်ခံရင်း မျိုးနွယ်စု နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"မိတ်ဆွေ နှစ်ယောက်ကို အားနာလိုက်တာဗျာ"

နင်ရွှင်က သူတို့နှစ်ဦးကို အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။ နင်ဟိန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသော အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်တို့၏ အဆင့်အတန်း အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြော၍ မရသဖြင့် ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ မတတ်သာချေ။

သို့သော်... သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ကျိတ်၍ ကျေနပ်နေမိသည်။ ဤမသေမျိုးအရှင် များ ဧည့်ခံနေကြသည်မှာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများမှ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်သော်လည်း သူ ဧည့်ခံနေသူများမှာမူ အလွန်ထိပ်တန်းမှ ထိပ်တန်းကျသော အင်အားစုများမှ အမာခံတပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ရေးဌာန သည် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်ပုံရသော်လည်း ကျွဲမင်နန်းတော် မှာမူ စစ်မှန်သော အထွတ်ထိပ် အင်အားစုကြီးဖြစ်ပြီး မသေမျိုးလှေ အစီရင်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ဖန့်ချန်နှင့် ဟွမ်ချင်းကျွဲတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ ခံစားရခြင်း မရှိချေ။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နင်ပေ့ယို၏ မင်္ဂလာပွဲနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နင်ရွှင်သည် ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးကို အလယ်အလတ်ကျသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်နှာပွင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများကို ဤနေရာတွင် ထိုင်ခိုင်းခြင်းမှာ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ရာ မရောက်ပေ။

"မိတ်ဆွေ နှစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် အဓိက စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်လို့ရတာပဲ၊ အဲဒီမှာ ထိုင်ဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား"

နင်ရွှင်က ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်နှင့် ဟွမ်ချင်းကျွဲ တို့၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ နင်ပေ့ယို၏ မင်္ဂလာပွဲကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန်သာ ဖြစ်သည်။ နင်မျိုးနွယ်စုမှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် စကားပြောဆိုရန် သူတို့တွင် အစီအစဉ် မရှိချေ။

နင်မျိုးနွယ်စု၏ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး များမှာ လူလုံးပြခြင်း မရှိသေးသော်လည်း အဆင့် ၆ မသေမျိုး တစ်ပါးမှာမူ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဟို သတို့သားလောင်းကို ကြည့်စမ်း... လူအကြီးနဲ့ မတူဘူးလား"

ဟွမ်ချင်းကျွဲ က နင်ပေ့ယိုကို ညွှန်ပြကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

နင်ပေ့ယိုသည် နင်မျိုးနွယ်စုမှ အဆင့် ၆ မသေမျိုးရှေ့တွင် ဆုံးမဩဝါဒများကို နာယူနေပြီး ခေါင်းကို တတွတ်တွတ် ညိတ်နေလေသည်။

"မင်းလည်း တစ်နေ့ကျရင် အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာပဲ"

ဖန့်ချန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါလား... အဲဒီနေ့ ရောက်ဖို့ကတော့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။ ငါ့မိသားစုက ငါ့ကို အပြင်မှာ နိုင်ငံရေးအရ အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းဖို့ မလိုပါဘူး"

ဟွမ်ချင်းချွယ်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နင်ရွှင် ညီလေး... မင်း ဒီမှာရှိနေတာ အတော်ပဲ။ ငါတို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားလို့၊ မင်းတို့ သုံးယောက် နေရာလေး နည်းနည်းလောက် ဖယ်ပေးလို့ ရမလား"

နင်ဟိန်သည် သူငယ်ချင်း နှစ်ဦးနှင့်အတူ လျှောက်လာပြီးနောက် နေရာအားလုံး ပြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပုံရသည်။ သို့သော် နင်ရွှင်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

နေရာဖယ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား

နင်ရွှင် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။