အခန်း (၄၉-၅၀)
Vol. 5 Ch. 49-50
49
ထိုစဉ် အဘိုးဖြစ်သူက သူ၏ရှေ့ရှိ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် အညိုရောင်အရည်များ ထည့်ထားသော ဖန်ခွက်ငယ်လေးတစ်ခွက် ချပေးလိုက်သည်ကို အန်အန်လေးမြင်လိုက်ရသည်။
အဘိုးဖြစ်သူက အန်အန်လေးကို ပြုံးကြည့်ရင်း ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။
“လာ... အန်အန်လေး၊ ဒီတစ်ခွက်ကိုအရင်သောက်လိုက်၊ ခွက်ကိုကိုင်ရင် လက်ကိုင်ကနေကိုင်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်၊ ပူသွားဦးမယ်”
အန်အန်လေးက ထူးဆန်းသောအရောင်ရှိသည့် ထိုအရည်ကို ကြည့်ကာ ‘ဒါက မနက်ခင်းလက်ဖက်ရည်ဆိုတာများလား’ ဟု တွေးတောနေမိ၏။ သူ၏ဖိုးဖိုး ဖျော်လေ့ရှိသော လက်ဖက်ရည်ကို သူ မြင်ဖူးပေသည်။
အစိမ်းရောင်ပင်။
သို့သော် ဖိုးဖိုးက သူ့ကို တစ်ခါက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ မြည်းစမ်းခွင့်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုတစ်ငုံလေး သောက်လိုက်ရုံဖြင့် အန်အန်လေး၏မျက်ခုံးလေးများ တွန့်ချိုးသွားကာ လျှာလေးကိုပင် မနေနိုင်ဘဲ ထုတ်ပြမိသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ တကယ့်ကို ခါးသက်လွန်းလှ၏။
ထိုအချိန်မှစ၍ အန်အန်လေးသည် လက်ဖက်ရည်နှင့် ဝေးဝေးတွင်သာနေခဲ့ပြီး ဖိုးဖိုး နေ့စဉ်သောက်သော လက်ဖက်ရည်ကိုလည်း စူးစမ်းချင်စိတ် လုံးဝမရှိတော့ချေ။
သူ၏ဖိုးဖိုးက ဤမျှခါးသက်သောအရာကို အဘယ်ကြောင့် နှစ်သက်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင်ဖြစ်ရသည်။
ဖြစ်ပုံမှာ အန်အန်လေး၏ဖိုးဖိုးသည် လက်ဖက်ရည်အပြင်းများကိုသာ နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ ရေတစ်ဝက်၊ လက်ဖက်ခြောက်တစ်ဝက်ခန့်ထည့်၍ ဖျော်လေ့ရှိသည်။ သာမန်လူအများစုပင် သောက်နိုင်ရန်ခက်ခဲလှရာ ကလေးငယ်များအတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့ရှိ ‘မနက်ခင်း လက်ဖက်ရည်’ကို သူ သိပ်မသောက်ချင်လှချေ။ မိခင်ဖြစ်သူ၏လက်မောင်းကို လက်သေးသေးလေးဖြင့် လှမ်းဆွဲကာ တစ်ခုခုပြောချင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။
မိခင်၏နားအနီးသို့ ကပ်သွားပြီး လက်သေးသေးလေးဖြင့် ပါးစပ်ကို ကွယ်ကာ တီးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။
“မေမေ၊ မေမေ... သား ဒီလက်ဖက်ရည်ကို မသောက်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘိုးဆူးကတိုက်နေတယ်၊ သားအစား မေမေသောက်ပေးလို့ရမလားဟင်”
တီးတိုးပြောသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အန်အန်လေး၏အသံက အမြဲတမ်း ကျယ်လောင်လေ့ရှိသည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော လူကြီးများအားလုံး ကြားသွားကြ၏။
ထို့ကြောင့် အဘိုးဆူးက အန်အန်လေးကို စချင်လာသဖြင့် တမင်တကာ မျက်နှာကိုတည်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အန်အန်လေး... ဘိုးဘိုးဆူးအိမ်ကို လာတာတောင် ဘိုးဘိုးကို ဒီလောက် မျက်နှာမထောက်တော့ဘူးလား၊ ဘိုးဘိုးငှဲ့ပေးထားတဲ့ ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံတောင်မသောက်ရသေးဘဲ မသောက်ချင်ဘူးလို့ပြောနေတယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် ဘိုးဘိုးဆူး အရမ်းဝမ်းနည်းရမှာပေါ့”
မိခင်ဖြစ်သူအား တီးတိုးပြောလိုက်သော စကားများကို ဘိုးဘိုးဆူးကြားသွားလိမ့်မည်ဟု အန်အန်လေး လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။ ပြာပြာသလဲ လက်ယမ်းပြကာ အမြန်ပြောလိုက်ရရှာ၏။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟိုလေ... သားက လက်ဖက်ရည်မသောက်ချင်လို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘိုးဆူးအတွက် သားသောက်ပါ့မယ်၊ တစ်ငုံတော့သောက်မယ်နော်၊ ရတယ်မလားဟင်၊ ဘိုးဘိုးဆူးဝမ်းမနည်းနဲ့တော့နော်၊ ပျော်ပျော်နေ”
သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ရိုသေလေးစားတတ်သော လိမ္မာသည့် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လိုသော သူ၏ရည်မှန်းချက်လေးက ဤနေရာတွင် ပေါ်လွင်နေသည်။
အန်အန်လေး၏မျက်နှာထားမှာ တိုင်းရင်းဆေးခါးခါးကြီးကို သောက်ရတော့မည့်အလား ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ဖန်ခွက်ကိုကိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဘိုးဆူးကတားလိုက်၏။
သူက ကလေးကို စနောက်ချင်ရုံသာဖြစ်ပြီး ကလေး မနှစ်သက်သောအရာကို အတင်းအကြပ်တိုက်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်မထားခဲ့ချေ။ အထူးသဖြင့် ဤမျှလောက် လိမ္မာရေးခြားရှိသော ကလေးမျိုးကိုပေါ့။
“ကဲပါ၊ ကဲပါ... မသောက်ချင်ရင်လည်း မသောက်ပါနဲ့တော့၊ ဘာလို့ မသောက်ချင်တာလဲဆိုတာနဲ့ ဘာသောက်ချင်လဲဆိုတာ ဘိုးဘိုးဆူးကို ပြောပြလို့ရမလား၊ အခုပဲသွားဝယ်ပေးမယ်လေ”
ခါးသက်လှသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်စရာ မလိုတော့ဘူးဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အန်အန်လေးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး ကလေးသံဝဲဝဲလေးဖြင့် ရှင်းပြရှာသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ လက်ဖက်ရည်က အမြဲတမ်းခါးတယ်လေ၊ သားက ခါးတာတွေကိုမကြိုက်ဘူး၊ အရင်တစ်ခေါက် မေမေတိုက်တဲ့ တိုင်းရင်းဆေးလိုပဲ အရသာအရမ်းဆိုးတယ်၊ သားက... သားက ဝါဟာဟာတို့၊ ဝမ်ကျိုက်နို့တို့ သောက်ရတာပိုကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မေမေက အများကြီးသောက်ခွင့်မပေးဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြတော့၏။ အထူးသဖြင့် အဘိုးဆူးက အသံထွက်သည်အထိ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ မြေးလေးမှားသွားပြီ၊ ဒီဇီးသီးလက်ဖက်ရည်က လုံးဝမခါးဘူး၊ ချိုတယ်၊ မြေးလေးကြိုက်တဲ့ ဝါဟာဟာတို့ ဘာတို့လိုပဲ ချိုချိုလေး”
သို့သော် အန်အန်လေးကမူ ဘိုးဘိုးဆူးက သူ့ကိုလိမ်နေသည်ဟု ထင်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လည်ချေပသည်။
“ဘိုးဘိုးဆူး... သားက သုံးနှစ်သားလေးမဟုတ်တော့ဘူးနော်၊ လာမလိမ်နဲ့၊ လက်ဖက်ရည်က ဘယ်လိုလုပ်ချိုနိုင်မှာလဲ၊ သားဖိုးဖိုးဖျော်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကိုသောက်ဖူးတယ်၊ အရမ်း... အရမ်းကိုခါးတာ၊ ဖိုးဖိုး ဘယ်လိုသောက်လဲဆိုတာတောင် သားနားမလည်နိုင်ဘူး”
အဘိုးဆူးမှာ အလွန်အမင်း သဘောကျသွားပြီး ချော့မော့ပြောလိုက်၏။
“အန်အန်လေး... ဘိုးဘိုးဆူးက မလိမ်ပါဘူးကွ၊ မယုံရင် တစ်ငုံလောက်မြည်းကြည့်လိုက်၊ ဒီလိုလုပ်... မြေးလေးသောက်ကြည့်လို့ ဒီဇီးသီးလက်ဖက်ရည်က မချိုဘူးဆိုရင် ဘိုးဘိုးဆူးက အခုချက်ချင်း အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ဝမ်ကျိုက်နို့ သွားဝယ်တိုက်မယ်ကွာ၊ ဘယ်လိုလဲ”
‘ဝမ်ကျိုက် နို့’ ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အန်အန်လေး၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ဆိုဖာပေါ်မှ ချက်ချင်းထကာ အဘိုးဆူး၏ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး တောင်းဆိုလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် သားကို လက်သန်းချိတ်ပြီးကတိပေး၊ နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် လုံးဝမဖောက်ဖျက်ရဘူးနော်”
“ကောင်းပါပြီဗျာ၊ ဘိုးဘိုးဆူး ကတိပေးပါတယ်”
ထို့နောက် အန်အန်လေးသည် ဖန်ခွက်ရှိရာသို့ ပြန်ပြေးသွားပြီး ခွက်ကိုကိုင်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ ‘ဟင်... အနံ့လေးက တော်တော်လေးကောင်းပြီး မွှေးပျံ့နေပါလား'
သူက ခပ်ဖွဖွလေးမှုတ်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် တစ်ငုံသောက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် မျက်လုံးပြူးလေးများဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကိုကြည့်ကာ တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မေမေ... ဒီလက်ဖက်ရည်က လုံးဝမခါးဘူး၊ ချိုချိုလေး၊ သားကြိုက်တယ်၊ မေမေလည်းသောက်ကြည့်ပါလား၊
သားဖြစ်သူ၏ သိတတ်မှုအတွက် လျူရှင်းမေ သဘာဝကျကျပင် အလွန်ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရ၏။ သို့သော် ယနေ့ သူမ လုံးဝခံတွင်းမတွေ့သလို ခံစားနေရသည်။
အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်ကတစ်ကြောင်း၊ ရာသီဥတုက အနည်းငယ်ပူအိုက်နေသဖြင့် စိတ်အိုက်နေသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ထင်။ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ငြင်းလိုက်သည်။
“မေမေ မဆာသေးဘူး၊ သားပဲသောက်လိုက်နော်”
သို့သော် အန်အန်လေးက ခေါင်းမာစွာဖြင့် မိခင်၏ပါးစပ်နားသို့ ခွက်ကိုတေ့ပေးကာ အတင်း တိုက်တွန်းနေ၏။
“မေမေသောက်ကြည့်ပါ၊ တကယ်ကိုအရသာရှိတာ”
မတတ်သာသည့်အဆုံး လျူရှင်းမေလည်း တစ်ငုံသောက်လိုက်ရသည်။ ချိုမြိန်သော ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်က လျှာပေါ်တွင်ပျံ့နှံ့သွားပြီး အစာအိမ်ထဲသို့ စီးဆင်းသွား၏။
မထင်မှတ်ဘဲ သောက်ပြီးသွားချိန်တွင် လျူရှင်းမေမှာ ခံတွင်းတွေ့လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထပ်သောက်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။ ‘ဇီးသီးကလည်း ခံတွင်းတွေ့စေနိုင်တာလား'
သူမက အဘိုးဆူး ခုနလေးတင် သူမရှေ့ချပေးထားသော ဖန်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဖန်ခွက်ထဲရှိ ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်မှာ ရေနွေးငွေ့များ ထနေဆဲဖြစ်ပြီး သင်းပျံ့သော ဇီးသီးရနံ့လေးကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။
ဤရနံ့လေးက သူမ၏ စိတ်အိုက်နေမှုများကို ချက်ချင်းပြေလျော့သွားစေသည်။ နွေးထွေးသော ဇီးသီးလက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အများကြီးပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော မိခင်တစ်ဦးဖြစ်လိုသည့် သူမ၏ဆန္ဒများက ဤလက်ဖက်ရည်လေးနှင့်အတူ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာတော့သည်။
သူမက ဖန်ခွက်ထဲရှိ ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်အားလုံးကို ကျေနပ်အားရစွာ သောက်သုံးလိုက်သည်။
ဘေးနားရှိခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ သူမ ဤမျှလောက် ခံတွင်းတွေ့နေသည်ကို ရှားရှားပါးပါးမြင်တွေ့ရခြင်းပင်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လခန့်ကတည်းက လျူရှင်းမေမှာ အစားအသောက်အမြဲပျက်နေခဲ့ပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်သိပ်မတက်လာခဲ့သဖြင့် သူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်မဟုတ်လော။
“ဒီမှာ မိန်းမ၊ ကိုယ့်ဆီမှာ တစ်ခွက်ကျန်သေးတယ်၊ မင်းအရင်သောက်လိုက်နော်”
လျူရှင်းမေ၏ ခင်ပွန်းက သူ၏ဝေစုကို ဇနီးဖြစ်သူအား ဂရုတစိုက်ကမ်းပေးရှာသည်။
အဘိုးဆူးက ရပ်ကွက်ထဲရှိကုန်စုံဆိုင်မှ ဝမ်ကျိုက်နို့ သွားဝယ်ပြီး ပြန်ရောက်လာကာ အန်အန်လေးအတွက် ဖောက်ပေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အန်အန်လေးက ပြောလာလေ၏။
“ဘိုးဘိုးဆူး... သား အခု ဝမ်ကျိုက်နို့ မသောက်ချင်တော့ဘူး၊ ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်ပဲ နောက်တစ်ခွက်လောက် ထပ်ငှဲ့ပေးလို့ရမလားဟင်၊ ဒါက တကယ်ကိုအရသာရှိတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးဆူးမှာ စိတ်တိုရခက်၊ ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားရသည်။ ‘ဒီကလေးက ခုနလေးတင်ပဲ လက်ဖက်ရည်က ခါးမှာပါဆိုပြီး ညည်းတွားနေခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ အခုကျတော့ ချက်ချင်းစိတ်ပြောင်းသွားပြီး သူအကြိုက်ဆုံး ဝမ်ကျိုက်နို့ကိုတောင် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီတဲ့လား'
“ကောင်းပါပြီကွာ၊ ဒါဆိုလည်း ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ပြီး တီဗွီကြည့်နေ၊ ဘိုးဘိုးသွားငှဲ့ပေးမယ်”
အဘိုးဖြစ်သူ ဆူး က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားရာ ဟင်းကြော်နေသော ဇနီးဖြစ်သူက မေးလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီးဝင်လာတာလဲ၊ အစ်ကိုတို့မိသားစုနဲ့ အပြင်မှာ စကားပြောနေဖို့ ကျွန်မပြောထားတယ်မဟုတ်လား”
“အန်အန်လေးက ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်နောက်တစ်ခွက် ထပ်သောက်ချင်တယ်ပြောလို့ မီးဖိုပေါ်ကနေ နောက်တစ်အိုးလာငှဲ့တာပါ၊ ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်က တော်တော်လေး လူကြိုက်များပုံရတယ်၊ သူတို့ရှေ့က ဖန်ခွက်တွေအကုန်လုံး ပြောင်သလင်းခါနေပြီ၊ နောက်ထပ်တစ်အိုးလောက် ထပ်တည်လိုက်ရင်မကောင်းဘူးလား”
“ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါဆို ရှင် ဇီးသီးနည်းနည်းလောက်ယူပြီး အရင်ဆေးထားလိုက်၊ ရေထဲမှာ ခဏလောက်စိမ်ထားပေး၊ ခဏနေကျရင် ကျွန်မတည်လိုက်မယ်”
“ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒီလောက်ဆိုရင် လောက်ပြီထင်လား”
အဘိုးဆူးက ဇီးသီးတစ်ဆုပ်ခန့်ကို ယူကာ ဇလုံတစ်ခုထဲထည့်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူအား ပြသလိုက်၏။
ဇနီးဖြစ်သူက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။
“လောက်ပါတယ်၊ ဒီဇီးသီးတွေက အရသာအရမ်းကောင်းတာ၊ ကျွန်မပြုတ်ကြည့်တော့ သကြားတောင်ထပ်ထည့်စရာမလိုဘဲ တော်တော်လေးချိုနေတာကို တွေ့ရတယ်”
50
ဆူးမိသားစု၏ ထမင်းစားပွဲတွင် လျူရှင်းမေသည် ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်ကို အကြိမ်ကြိမ် မော့သောက်နေမိသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို လုံးဝစားချင်စိတ်မရှိသော်လည်း ဤဇီးသီးလက်ဖက်ရည်လေးကတော့ သူမ၏ခံတွင်းနှင့် တကယ့်ကို ကွက်တိကျနေ၏။ ထို့ကြောင့် ဘေးတွင်ထိုင်နေသော အဒေါ်ဖြစ်သူကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“အဒေါ်... အဒေါ့်လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ ဒီဇီးသီးလက်ဖက်ရည်လေးက အရမ်းကို အရသာရှိတယ်၊ ဘယ်လိုဖျော်ထားတာလဲဟင်၊ သမီးကို သင်ပေးလို့ရမလား၊ နောက်ကျရင် အန်အန်လေးကိုဖျော်တိုက်မလို့၊ အပြင်က သူသောက်နေကျ အချိုရည်တွေထက် ဒါက အများကြီးပိုကောင်းတယ်လေ”
ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အန်အန်လေးကလည်း ဘေးမှနေ၍ အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံ၏။ ဤလက်ဖက်ရည်ကို နေ့တိုင်းသာသောက်ရမည်ဆိုလျှင် သူအကြိုက်ဆုံး ဝါဟာဟာနှင့် ဝမ်ကျိုက်အချိုရည်များကိုတောင် လုံးဝသောက်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
အဒေါ်ဖြစ်သူက ခေါင်းခါကာ ပြုံးရင်းပြန်ဖြေသည်။
“အဒေါ့်လက်ရာက ကောင်းတာမဟုတ်ပါဘူးကွယ်၊ ဒီဇီးသီးတွေကို ရေကလွဲပြီး တခြား ဘာမှမထည့်ထားဘူး၊ ဇီးသီးတွေကိုယ်တိုင်ကိုက ချိုနေလို့ပါ”
လျူရှင်းမေ က ဆက်မေးပြန်သည်။
“ဒါက ဘယ်လို ဇီးသီးအမျိုးအစားမို့လို့လဲ၊ ပြုတ်လိုက်တာနဲ့တင် ဒီလောက်အရသာရှိနေတာ၊ အဒေါ်... အွန်လိုင်းက၀ယ်ထားတာလား၊ လင့်ခ်လေး ပို့ပေးလို့ရမလား”
အဘိုးဆူးက ဝင်ပြောလာ၏။
“အွန်လိုင်းကဝယ်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ သမီးလေးပြန်လာတုန်းက ယူလာပေးတာ၊ အခု သူလုပ်နေတဲ့ ယာတောအိမ်က သူဌေးကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတဲ့ ဇီးသီးတွေလေ၊ သူဌေးက သမီးလေးကို နည်းနည်းပေးလိုက်တာ၊ သမီးက အရသာရှိလို့ဆိုပြီး ငါတို့ကို မြည်းကြည့်ရအောင် သီးသန့်ယူလာပေးတာ”
လျူရှင်းမေ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားရသည်။ ‘ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါဝယ်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့'
ထိုစဉ် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။
“အဒေါ် ခုနက တစ်ခွက်သောက်ကြည့်တာ၊ တကယ်ကိုအရသာရှိတာပဲ၊ အဲဒီယာတောအိမ်မှာ ဒီဇီးသီးလက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ၁၈၈ ယွမ်နဲ့တောင် ရောင်းရတာ မဆန်းပါဘူး”
“ဟွေ့ဟွေ့အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာ ဒီဇီးသီးလက်ဖက်ရည်ရောင်းတယ် ဟုတ်လား”
လျူရှင်းမေက မေးလိုက်၏။
“အေးလေ၊ အဲဒီမှာ ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်က အရမ်းရောင်းကောင်းပြီး တစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ပဲဝယ်ရမယ်ဆိုပြီး ကန့်သတ်ထားရတယ်လို့တောင် ပြောတယ်”
လျူရှင်းမေ၏ခင်ပွန်းက ဇနီးဖြစ်သူ ဤဇီးသီးလက်ဖက်ရည်အား အလွန်အမင်းစိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ ဆူးဟွေ့ဟွေ့ထံဖုန်းဆက်ကာ သူတို့သူဌေးက ဤဇီးသီးများကို ရောင်းမရောင်း မေးကြည့်ရန်စဉ်းစားလိုက်သည်။
ရောင်းပါက ဇနီးဖြစ်သူအတွက် အနည်းငယ် ဝယ်သွားပေးရပေမည်။ မဟုတ်လျှင် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အော့အန်ခြင်းဝေဒနာကို ခံစားနေရသော ဇနီးသည်ကိုကြည့်ပြီး သူလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည် မဟုတ်လော။
ဇနီးသည်ကို ကျန်းမာပျော်ရွှင်စေလိုသော ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်၏ရည်မှန်းချက်က ဤနေရာတွင်ပေါ်လွင်နေသည်။
ထို့ကြောင့် သူက စကားစလိုက်သည်။
“အဒေါ်... ဟွေ့ဟွေ့ အခုအားလောက်မလား၊ ဒီဇီးသီးလေး နည်းနည်းလောက် ဝယ်ပေးလို့ရမလားလို့ လှမ်းမေးကြည့်ချင်လို့ပါ”
အဒေါ်ဖြစ်သူက ဖုန်းပေါ်ရှိအချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးပြန်ဖြေ၏။
“ဟွေ့ဟွေ့က ဒီမနက် အလုပ်ပြန်ဆင်းတာဆိုတော့ အခုအချိန်ဆို အလုပ်အများဆုံးအချိန် ဖြစ်နေလောက်ပြီ၊ ထမင်းစားချိန်လည်းဖြစ်နေတော့လေ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေက သူမပြောပြတာတော့ ယာတောအိမ်မှာ အရောင်းအဝယ်အရမ်းကောင်းနေလို့ အလုပ်ချိန်အတွင်းမှာ အားတဲ့အချိန်သိပ်မရှိဘူးတဲ့”
ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အစ်ကိုဖြစ်သူက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်မေးလိုက်၏။
“အရင်က ဟွေ့ဟွေ့ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းစာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ ပြောတယ်မဟုတ်လား၊ အလုပ်က အဲဒီလောက်များနေတာ စာလုပ်ဖို့အချိန်ရောရရဲ့လား”
“ရပါတယ်၊ အခု သူလုပ်ရတဲ့အလုပ်ချိန်က နှစ်မျိုးရှိတယ်၊ မနက် ၆ နာရီကနေ နေ့လယ် ၂ နာရီအထိ တစ်ဆိုင်း၊ နေ့လယ် ၂ နာရီကနေ ည ၉ နာရီအထိ တစ်ဆိုင်းလေ၊ အလှည့်ကျလုပ်ရတာ၊ ပြီးတော့ တစ်ပတ်ကို နှစ်ရက်လည်းနားရသေးတယ်၊ အဲဒီမှာက ဈေးဆိုင်တန်းတွေဘာတွေလည်း မရှိတော့ စိတ်အေးချမ်းသက်သာစွာနဲ့ အာရုံစိုက်လို့ရတာပေါ့”
“အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဟွေ့ဟွေ့ပြောပြသေးတယ်၊ အခု သူလုပ်နေတဲ့ယာတောအိမ်မှာ သီးသန့်စာကြည့်တိုက်တစ်ခု ဆောက်ထားတယ်တဲ့၊ စာကျက်ဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ပြောတယ်၊ အဲဒီမှာစာကျက်ရတာ အရင်ကထက် အများကြီးပိုပြီး အာရုံစိုက်နိုင်လို့ အိမ်မှာနေတုန်းကထက် ပိုပြီးခရီးရောက်တယ်တဲ့လေ”
“ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ ယာတောအိမ်မှာ စာကြည့်တိုက်ရှိတယ်ဆိုတာမျိုး တစ်ခါမှတောင်မကြားဖူးဘူး၊ ဟီးဟီး”
အစ်ကိုဖြစ်သူက ရိုးသားစွာ ပြုံးရင်း မှတ်ချက်ချသည်။
သို့သော် မရီးဖြစ်သူကမူ စပ်စုလိုက်၏။
“အခု ဟွေ့ဟွေ့ တစ်လကို လစာဘယ်လောက်ရလဲ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ထောက်ပံ့နိုင်ရဲ့လား”
“ကျောင်းပြီးခါစ ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်များရနိုင်မှာမို့လို့လဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူလုပ်နေတဲ့နေရာက နေစရာရော စားစရာပါ အခမဲ့လေ၊ အဲဒီက အစားအသောက်နဲ့ နေရတဲ့နေရာက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ပြောတယ်၊ ပြန်လာတော့တောင် ပေါင်နည်းနည်းတက်လာသေးတယ်၊ တောင်ပေါ်မှာဆိုတော့ ပိုက်ဆံသုံးစရာနေရာလည်းမရှိဘူး၊ အဲဒါကြောင့် လစာရရချင်း ငါတို့ လင်မယားအတွက် လက်ဆောင်တွေတောင်ဝယ်လာပေးသေးတယ်”
“ကံကောင်းတာက သူ့ကို ပိုက်ဆံထပ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးလေ၊ သူ့ဘာသာ ရပ်တည်ဖို့ကတော့ လုံးဝပြဿနာမရှိပါဘူး”
မရီးဖြစ်သူကမူ အဆုံးအစွန်အထိ သိလိုဇောဖြင့် ဆက်မေးပြန်သည်။
“ဒီလစာက ဟွေ့ဟွေ့ရဲ့ ဦးလေးလတ်ရှာပေးတဲ့အလုပ်ထက် ပိုများလို့ဖြစ်မယ်နော်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီအလုပ်ကနေထွက်ပြီး ဒီတောင်ပေါ်မှာပဲ ဇွတ်နေနေမှာမဟုတ်ဘူး”
“ပိုများတာပေါ့၊ နောက်လဆို သူ အတည်ပြုဝန်ထမ်းဖြစ်တော့မယ်မဟုတ်လား၊ အတည်ပြု ဝန်ထမ်းဖြစ်ရင် ယွမ်လေးထောင်ရမယ်လို့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ အလုပ်စဝင်တဲ့လကတည်းက လူမှုဖူလုံရေးအာမခံငါးမျိုးနဲ့ အိမ်ရာရန်ပုံငွေကိုပါ သွင်းပေးနေပြီတဲ့၊ ဒါက တော်တော်လေးကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်၊ အာမခံကို စောစောသွင်းလေ၊ အငြိမ်းစားယူတဲ့အခါ ပင်စင်ပိုရလေပဲမဟုတ်လား”
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မရီးဖြစ်သူက မှတ်ချက်ချလိုက်၏။
“တကယ့်ကို တရားဝင် စနစ်တကျလုပ်တဲ့နေရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်နဲ့အရမ်းဝေးတော့ အသွားအပြန်လုပ်ရတာ နည်းနည်းအဆင်မပြေဘူးနော်”
“ဟုတ်ပါ့၊ ကံကောင်းလို့ သူကျောင်းပြီးတုန်းက ကားလေးတစ်စီး အရင်ဝယ်ပေးထားတာ၊ ဟွေ့ဟွေ့ရဲ့ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုက သာမန်လောက်ပဲရှိပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲမောင်းတတ်ပေမယ့် အဆင်ပြေပါတယ်၊ တက္ကသိုလ်သွားတက်နေတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့၊ အနည်းဆုံးတော့ တစ်လတစ်ခါပြန်လာနိုင်တာပဲလေ”
လျူရှင်းမေကလည်း ပြုံးရင်းဝင်ထောက်၏။
“အဲဒီလိုနှိုင်းယှဉ်လို့ ဘယ်ရမလဲအဒေါ်ရဲ့၊ ကျောင်းတက်တာက နွေရာသီနဲ့ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေရှိသေးတယ်လေ”
“ဟူး... ကလေးက အနားမှာ မရှိရင်တော့ တကယ်လွမ်းမိသား၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်ရောက်လာရင်လည်း ပထမရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ အဆင်ပြေတာ၊ နေ့တိုင်း မျက်စိရှေ့မှာမြင်နေရရင်တော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာပြန်ရော”
အဒေါ်ဖြစ်သူက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြတော့သည်။
မရီးဖြစ်သူကလည်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “အဲဒါကို ‘ဝေးရင်လွမ်း၊ နီးရင်စွမ်း’ လို့ ခေါ်တာပေါ့”
သို့သော် လျူရှင်းမေကမူ ဆူးဟွေ့ဟွေ့၏ အလုပ်အခြေအနေကောင်းမွန်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် မကြာသေးမီက အလုပ်ရှာနေသော သူမ၏ဝမ်းကွဲညီမတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက်သတိရသွား၏။
ပြဿနာမှာ ထိုကောင်မလေးက အဝလွန်နေပြီး အခြားသူများထက် သုံးဆခန့် ပိုမိုဝဖြိုးနေသည်။
ပညာအရည်အချင်းကလည်း သာမန်သာဖြစ်ပြီး အသုံးဝင်မည့်ကျွမ်းကျင်မှု ဘာမျှမရှိသဖြင့် ယခုတိုင် အလုပ်မရသေးဘဲဖြစ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် လျူရှင်းမေက ထပ်မံ၍မေးလိုက်သည်။
“အဒေါ်... ဟွေ့ဟွေ့အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာ လူထပ်ခေါ်သေးလားဟင်”
“အဲဒါတော့ အဒေါ်လည်းမသိဘူး၊ နောက်မှ ဟွေ့ဟွေ့ကိုမေးပြီး ပြန်ပြောပြမယ်လေ”
…….
လျူရှင်းမေ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ထိုနေ့က အဒေါ်အိမ်တွင်သောက်ခဲ့ရသော ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်ကိုသာ အမြဲတမ်းတွေးတောနေမိသည်။ သားဖြစ်သူ အန်အန်လေးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။
သို့သော် သူမ၏ခင်ပွန်းက ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ ဆူးဟွေ့ဟွေ့ထံ ဖုန်းဆက်မေးကြည့်ရာ ဤဇီးသီးများမှာ အပြင်သို့ လုံးဝရောင်းချခြင်းမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ယခု ပါလာသော ဇီးသီးများမှာလည်း သူဌေးကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ပြောလာလေ၏။
လျူရှင်းမေ၏ခင်ပွန်းမှာ ဇနီးဖြစ်သူ အစားအသောက်ပျက်နေသည်ကို မြင်ရပြီး သားဖြစ်သူကလည်း ထိုနေ့က အဘိုးအိမ်တွင်သောက်ခဲ့ရသော လက်ဖက်ရည်ကိုသာ အမြဲတမ်းပူဆာနေသဖြင့် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက်တွင် ဇနီးနှင့် ကလေးကိုခေါ်ကာ ဝမ်းကွဲညီမ ဆူးဟွေ့ဟွေ့ အလုပ်လုပ်နေသော ယာတောအိမ်သို့ နှစ်ရက်ခန့် သွားရောက်အပန်းဖြေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ယာတောအိမ်မှာ ဤမျှလောက် နာမည်ကြီးနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ သောကြာနေ့တွင် ဤယာတောအိမ်၌ အခန်းဘိုကင်လုပ်ရန် ကြိုးစားသောအခါ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက်အတွက် အခန်းများအားလုံး ပြည့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် ဤအပတ်အတွက်သာမက ယခုလ တစ်လလုံးရှိ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက်များ အားလုံးအတွက် အခန်းများ ပြည့်နေပြီဖြစ်၏။ လွတ်နေသောအခန်း တစ်ခန်းမျှမရှိတော့ချေ။
‘ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ’
သူက ဆူးဟွေ့ဟွေ့ထံ ဖုန်းဆက်ကာ အခန်းတစ်ခန်းလောက် ဖန်တီးပေးနိုင်မလားဟု အကူအညီတောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ဆူးဟွေ့ဟွေ့ မှာ ဤဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားရ၏။
‘အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ညီမက သာမန် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်ပါ၊ အခန်းတွေ အကုန်ပြည့်နေတာကို ညီမက ဘာသွားလုပ်လို့ရမှာလဲ၊ ဧည့်သည်တွေကို မလာပါနဲ့လို့သွားပြောရမှာလား၊ ညီမမှာ အဲဒီလောက်အာဏာမရှိပါဘူး’
“အစ်ကိုကြီး... အခြေအနေတစ်ခုခုကြောင့် မလာနိုင်လို့ အခန်းပြန်အပ်တဲ့ ဧည့်သည်တွေရှိမရှိကိုပဲ ညီမက ကူပြီးစောင့်ကြည့်ပေးလို့ရမယ်၊ သောကြာ၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ရတယ်မလားဟင်” မတတ်သာသည့်အဆုံး အခန်းပြန်အပ်သူရှိမရှိ ကြည့်ပေးမည်ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်ရ၏။
“ရပါတယ် ဟွေ့ဟွေ့ရယ်၊ အစ်ကို့အတွက် သေချာလေး စောင့်ကြည့်ပေးပါဦးနော်၊ စနေနေ့ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ အစ်ကိုလည်းသိပါတယ်၊ အခန်းလွတ်ရတာနဲ့တင် ကံကောင်းနေပြီဆိုတာ၊ တကယ်လို့ အခန်းလွတ်တစ်ခုခုပေါ်လာရင် အစ်ကို့အတွက် အရင်ဆုံးဖယ်ထားပေးပါနော်၊ ခဏနေကျရင် အစ်ကို့မှတ်ပုံတင်ပို့ပေးလိုက်မယ်”
သူ၏ကံက တော်တော်လေးကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ ဧည့်သည်တစ်ဦးမှာ ယခု တနင်္ဂနွေနေ့တွင် မထင်မှတ်ဘဲ အချိန်ပိုဆင်းရမည်ဖြစ်သဖြင့် ခရီးစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းကာ ရက်ရွှေ့လိုက်ရရာ သူ အခန်းတစ်ခန်းရသွားတော့သည်။
ဤလာမည့် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် သူတို့ကို ခေါ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ဇနီးဖြစ်သူအား အလွန်ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောပြလိုက်တော့သည်။