အခန်း (၇၁၇-၇၁၈)

အခန်း (၇၁၇) နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဒီမြို့တော်ကြီးကို လာလည်တာပါ။ ဒီကို ရောက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ ဘုရင်ကြီးရဲ့ စံအိမ်တော်ကို သွားကြည့်ချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ စံအိမ်တော် နှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရတော့ ဘယ်ဟာက ဘယ်ဟာမှန်း မကွဲပြားတော့လို့ပါ" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ဪ... အဲဒါလား၊ နားလည်ပါတယ်။ စံအိမ်တော် နှစ်ခုလုံးက ပုံစံချင်း ဆင်တူနေတာကိုး။ ညာဘက်က စံအိမ်တော်ကတော့ ဘုရင်ကြီး စံမြန်းတဲ့နေရာပေါ့။ ဘယ်ဘက်က စံအိမ်တော်ကတော့ ဘုရင်ကြီးရဲ့ မိဖုရား ၁၂၃ ပါး နေထိုင်တဲ့ စံအိမ်တော် ဖြစ်တယ်" ထိုလူက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

​"ဗျာ..." လုံချန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မှင်သက်သွားရသည်။ စံအိမ်တော် နှစ်လုံးထဲက တစ်လုံးသည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဘုရင်ကြီးသည် မိမိ၏ မောင်းမမိဿံများအတွက် သီးသန့် စံအိမ်တော် တစ်လုံး ထားရှိသည်ဟု သိလိုက်ရသည့်အခါ ထိုသို့ဆိုလျှင် နန်းတွင်းဆရာကြီးက မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်သနည်းဟု သူ တွေးတောမိသွားသည်။

​"ဒါဆို နန်းတွင်းဆရာကြီးက ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား" လုံချန်းက ထိုလူကို ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"နန်းတွင်းဆရာကြီးလား... ဒီနေရာကနေ ကြည့်ရင်တော့ မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ကို နည်းနည်း ထပ်သွားရင် သူ့ရဲ့ စံအိမ်တော်ကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ မိဖုရားဆောင် စံအိမ်တော်က သူ့အိမ်ကို ကွယ်ထားလို့လေ" ထိုလူက မိဖုရားဆောင်ဘက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ဆိုသည်။

​'ဪ... စံအိမ်တော် သုံးလုံး ရှိနေတာကိုး။ တစ်လုံးက အကွယ်ထဲမှာ ရောက်နေတာပဲ' လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

​"ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ" သူက ထိုလူကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ စံအိမ်တော်များ ရှိရာသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

​"ဟေ့... လူနုံလေး၊ စံအိမ်တော်တွေနားကို သိပ်မကပ်နဲ့ဦး။ သာမန်လူတွေက စံအိမ်တော်တွေရဲ့ ကိုက်ငါးရာအတွင်း မချဉ်းကပ်ရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်း ရှိတယ်" ထိုလူက လုံချန်းကို လှမ်းအော်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်လား" လုံချန်းက လှည့်ကြည့်ကာ အံ့ဩဟန် ပြလိုက်သည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီလောက်အထိ အနီးကပ် မသွားပါဘူး။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေးကနေပဲ ကြည့်ပါ့မယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ သူသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ဖယ်ထွက်သွားလိုက်သည်။

​"မင်းသဘောပဲလေ။ သတိမထားမိလို့ စည်းကမ်းဖောက်ရင်တော့ အသက်ပျောက်လိမ့်မယ်" ထိုလူက ခေါင်းခါရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကျန်ခဲ့တော့သည်။

​လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားသောအခါ အခြားစံအိမ်တော်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကွယ်နေသော တတိယမြောက် စံအိမ်တော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​"ဒါက နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ စံအိမ်တော်ပေါ့။ ကင်းစောင့်တွေ အများကြီးပဲ။ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားကို မသုံးဘဲနဲ့တော့ ဒီထက်ပိုပြီး နီးကပ်အောင် သွားလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်" သူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများသည် မှောင်မည်းသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူသည် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ငွေ့အရှိန်အဝါနှင့် အသက်ဓာတ်အားလုံးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း အလွန်အမင်း ကွာခြားခြင်း မရှိပါက သူ့ဘေးနားတွင် ရပ်နေသည့်တိုင် မည်သူမျှ သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

​"ကောင်းကင်မိစ္ဆာတောင်ပံ" လုံချန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သောအခါ ကျောဘက်တွင် လှပသော တောင်ပံလေးဖက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အနက်ရောင် နှစ်ဖက်နှင့် ရွှေရောင် နှစ်ဖက် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအား အသုံးပြုထားဆဲဖြစ်သလို ထိုစွမ်းအားကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သဖြင့် သူ၏ ကောင်းကင်မိစ္ဆာတောင်ပံများကိုပါ မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

​ကောင်းကင်မိစ္ဆာတောင်ပံများ၏ တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို အမှောင် နိယာမ၏ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းဖြင့် လုံချန်းက ဖုံးကွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​တောင်ပံများက လှုပ်ခတ်လာပြီး သူ့ကို လေထဲသို့ ပင့်တင်သွားလေတော့သည်။

​သူသည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ တတိယမြောက် စံအိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းသွားသည်။ လေထဲမှ ကြည့်လိုက်သောအခါ စံအိမ်တော် အသီးသီးတွင် ကင်းစောင့်များမှာ လုံခြုံရေး အပေါက်အပြဲမရှိအောင် ဝိုင်းရံထားကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လုံချန်း အံ့ဩသွားရသည်။

​ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုစံအိမ်တော် သုံးလုံးအနက် နှစ်လုံးတွင်သာ ပြတင်းပေါက်များနှင့် ဝရံတာများ ပါရှိသည်။ နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော်မှာမူ ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိ၊ ဝရံတာလည်း မပါချေ။ လုံချန်းသည် စံအိမ်တော်တစ်ဝိုက်ကို ပတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပင်မဝင်ပေါက် တစ်ပေါက်တည်းကိုသာ တွေ့ရှိရသည်။

​'ဒီနေရာက နန်းတော်ထက်တောင် ခိုးဝင်ရတာ ပိုခက်နေဦးမယ်။ ပြတင်းပေါက်တွေ မရှိတော့ အတွင်းထဲကိုလည်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း သုံးလို့ မရဘူး'

​ဝင်စရာ အခြားလမ်းကြောင်း မရှိသဖြင့် သူသည် စံအိမ်တော်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

​ကြီးမားလှသော စံအိမ်တော်တံခါးကြီး၏ အရှေ့တွင် အခြားကင်းစောင့်များနှင့် သီးသန့်ဖြစ်နေသော ကင်းစောင့်တစ်ဦးမှာ သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ လုံချန်းသည် ထိုကင်းစောင့်ထံမှ မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်း အငွေ့အသက်ကိုမျှ မခံစားရသဖြင့် ထိုသူသည် စစ်ဝိညာဉ်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

​သူသည် ကင်းစောင့်နှင့် ဆယ်ကိုက်ခန့်အကွာတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မိစ္ဆာတောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းမှာမူ အသက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

​အတွင်းသို့ ဝင်ရန်အတွက် ကင်းစောင့်ကို သတ်လိုက်ရမလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။ တံခါးဖွင့်ရန်အတွက် ကင်းစောင့်ကို ထိုနေရာမှ ဖယ်ခွာသွားစေရန် လိုအပ်သော်လည်း ကင်းစောင့်အား သတ်ပစ်လိုက်ပါက နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် သတိထားမိသွားပြီး လုံခြုံရေးကို ပိုမိုတင်းကျပ်စေခြင်း သို့မဟုတ် ပုန်းရှောင်သွားခြင်းမျိုး ပြုလုပ်နိုင်သောကြောင့် သူ မသတ်လိုပေ။

​ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုကို ရရှိသွားသည်။

​သူသည် ကင်းစောင့်၏ နောက်ကွယ်၊ တံခါးနှင့် ကင်းစောင့်အကြား နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်သံကြောင့် ရှေ့မှ ကင်းစောင့်များ သတိမပြုမိစေရန် တံခါးကို ချက်ချင်း မဖွင့်သေးဘဲ ကင်းစောင့်၏ ကျောပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

​"ဟင်... ကျူးကျော်သူ" ထိုကင်းစောင့်သည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုံချန်းရှိရာဘက်မှနေ၍ စံအိမ်တော်အပြင်ဘက်သို့ အဝေးပြေးသွားတော့သည်။ ထိုလူ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် ပြုံးယောင်သန်းလာသည်။

​ထိုလူသည် လုံလောက်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သွားပြီဟု ယူဆလိုက်သည့် အခါမှ လုံချန်းသည် ခပ်နောက်နောက် အပြုံးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​အမှန်စင်စစ် ထိုကင်းစောင့်သည် လုံချန်းကို ကြောက်၍ ထွက်ပြေးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ရှေ့မှ ထွက်ပြေးနေသော လူတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ လုံချန်း၏ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမဖြင့် ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ကို သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

​လုံချန်း ပြန်လှည့်လိုက်သောအခါ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကင်းစောင့်သည် မိမိလိုက်နေသော လူမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းသည် စံအိမ်တော်တံခါးကို ဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ကာ တံခါး ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

​ကင်းစောင့်သည် မည်သို့ ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ သူသည် အနီးနားတွင် ဝိုင်းဖွဲ့နေကြသော အခြားကင်းစောင့်များထံသို့ သွားကာ သူတို့ဘက်သို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်သလားဟု မေးမြန်းနေတော့သည်။

​လုံချန်းသည် စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ မှောင်မည်းနေပြီး အလင်းစက်ကလေးမျှပင် မရှိချေ။ သို့သော် လုံချန်းသည် အမှောင် နိယာမကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ အမှောင်ထဲတွင် မြင်နိုင်ရန် အခက်အခဲ မရှိပေ။

​သူသည် မိမိ၏ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ မည်သူမျှ မြင်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ကိုယ်ပျောက်နေရန် မလိုအပ်တော့ဟု သူ ယူဆလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ကြည့်နိုင်သမျှ နေရာတိုင်းမှာလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

​သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိ မရှိ သိနိုင်ရန် ဝိညာဉ်အာရုံ သုံး၍ စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ မြေညီထပ်တွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

​သူသည် လှေကားမှတစ်ဆင့် ပထမထပ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဆက်လက် ရှာဖွေသည်။ မကြာမီ သူသည် စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးသွားသော်လည်း လူတစ်ယောက်မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

​"နန်းတွင်းဆရာကြီး အိမ်မှာ မရှိဘူးပဲ။ ဒီလို ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး သူ ဘယ်သွားနေတာလဲ" သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီစံအိမ်တော်က ငါ့အတွက် အပိုင်ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဘာကိုမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ရှာလို့ရတာပေါ့။ ကံကောင်းလို့ သူ ထွက်သွားတဲ့အခါ ဖီးနစ်သွေးဝတ်ရုံကို ယူမသွားပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ' လုံချန်းသည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ အိပ်ခန်းဖြစ်နိုင်မည့် အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ စတင် ရှာဖွေလေတော့သည်။

​သူသည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို နှံ့စပ်အောင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည်မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ အခန်းထဲတွင် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ မည်မည်ရရ မရှိဘဲ အဝတ်အစား အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ထိုအခန်းသည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ အခန်း မဟုတ်နိုင်ဟု တွေးကာ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်းသို့ ကူးပြောင်း ရှာဖွေပြန်သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းထဲတွင်လည်း သူရှာနေသော ရတနာကို မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

အခန်း (၇၁၈) နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်

​လုံချန်းသည် စံအိမ်တော်အတွင်းရှိ အခန်းများကို တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း မနားတမ်း ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

​သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးရှိ အခန်းများအား အထက်မှ အောက်သို့ နှံ့စပ်အောင် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေရန် တစ်နာရီခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း ဖီးနစ်သွေးဝတ်ရုံကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ အခန်းများထဲတွင် ဝတ်ရုံအချို့ ရှိနေပြီး အချို့မှာ အနီရောင်များပင် ဖြစ်သော်လည်း ကျောဘက်တွင် ဖီးနစ်ငှက် အမှတ်အသားပါသော ဝတ်ရုံတစ်ထည်မျှ မပါရှိချေ။

​အဆုံးတွင် လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရှာဖွေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

​"ဒီမှာ ဝတ်ရုံ မရှိဘူးပဲ။ နန်းတွင်းဆရာကြီး အပြင်ထွက်သွားတုန်းက အဲဒီဝတ်ရုံကို တစ်ပါတည်း ယူသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ အဓိက မေးခွန်းက သူ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ ဆိုတာပဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ကြည့်ရတာ... နောက်ဆုံးတော့လည်း လူသတ်မှုတချို့ ကျူးလွန်ရတော့မယ် ထင်တယ်" သူက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

​သူသည် စံအိမ်တော်၏ ပင်မဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ မရောက်မီ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အပြင်ဘက်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ စောစောက သူ ပုံရိပ်ယောင်ဖြင့် လှည့်စားခဲ့သော ကင်းစောင့်မှာ မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကင်းစောင့်သည် ရှာဖွေမှုများအပြီးတွင် စံအိမ်တော်ဝင်ပေါက်၌ ပြန်လည် နေရာယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​ထိုကင်းစောင့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် တံခါးအနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

​"ဟင်"

​အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကင်းစောင့်သည် သူ့နောက်ကွယ်မှ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တံခါးမှာ ပိတ်လျက်သားဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ရှိမနေပေ။ ထိုကင်းစောင့်က မိမိ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

​"အသံက အထဲက လာတာလား" သူက ဇဝေဇဝါဖြစ်ရင်း တံခါးကိုဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည်မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

​သူ တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသံမှာ အပေါ်ထပ်မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားပြီး အခန်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိ မရှိ လိုက်လံ ရှာဖွေတော့သည်။

​သူ ပထမထပ်ရှိ အခန်းများကို ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် အောက်ထပ်မှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ သူသည် အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ပင်မဝင်ပေါက် တံခါးကြီး ပိတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"ဘာလဲဟ..." သူသည် အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားသည်။ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရသော်လည်း ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များက ဆက်တိုက် ဖြစ်ပျက်နေ၍ ဖြစ်သည်။ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်တစ်ခုခု ရှိနေသလားဟုပင် သူ တွေးတောမိလာသည်။

​သူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ကျောပြင်ကို ချွန်ထက်သော အရာတစ်ခုဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ သူ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် လူရိပ်လူယောင်မျှပင် မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ ကျောပြင်မှာမူ သွေးများ ထွက်ကာ အမှန်တကယ် နာကျင်နေသည်။ ဓားမြှောင်ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်နှုတ်လိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဘယ်သူလဲ။ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း" ထိုကင်းစောင့်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

​ကင်းစောင့်၏ ကျောဘက်တွင် မြေခွေး အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

​သူသည် တံခါးဝဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။ လုံချန်းသည် ထိုသူကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ကျောနောက်မှ မြေခွေးရုပ်သည် သူ၏ အရှိန်ကို အဆမတန် မြှင့်တင်ပေးထားပုံရသည်။

​'ဒါက သူ့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်ပဲ။ အရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့ မြေခွေး စစ်ဝိညာဉ်ပေါ့' လုံချန်းက အမြန်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ အရှိန်ကို သူ မမီနိုင်သော်လည်း သူ လုပ်နိုင်သည့် အရာတစ်ခု ရှိသည်။ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့် အရှိန်အဟုန်မျှ အရာမထင်ပေ။ မည်မျှပင် မြန်ဆန်ပါစေ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကိုတော့ ကျော်လွန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

​သူသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို သုံးထားဆဲဖြစ်ပြီး ဝင်ပေါက်တံခါး၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုသူကို သတ်ပစ်မည့်အစား ဓားမြှောင်ဖြင့် ထိုသူ၏ ခြေထောက်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ဓားမှာ ကင်းစောင့်၏ ဒူးခေါင်းကို မှန်သွားသဖြင့် သူ လဲကျသွားတော့သည်။ အရှိန်နှင့် ပြေးလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လဲကျသွားသည့်တိုင် အရှိန်မသေသေးဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်ပါသွားရာ လုံချန်းက ခြေထောက်ဖြင့် တားလိုက်မှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

​လုံချန်းသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုသူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဓားတစ်စင်း ဖန်တီး၍ ကင်းစောင့်၏ လည်ပင်းသို့ ထောက်လိုက်သည်။

​"တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင် မင်း အသက်ပျောက်သွားမယ်။ အလောင်းအစစ် မဖြစ်ချင်ရင်တော့ အလောင်းတစ်ကောင်လိုပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး ငါမေးတာကို ဖြေစမ်း" လုံချန်းက သတိပေးလိုက်သည်။

​"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ထိုသူက မလှုပ်မယှက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်မှာ လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် သူ နာခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရသည်။

​"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက မင်း ငါ့မေးခွန်းတွေကို ဖြေဖို့ပဲ။ ဖြေမှာလား... မဖြေဘူးလား" လုံချန်းက ခြိမ်းခြောက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်... ကျွန်တော် ဖြေပါ့မယ်" ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုသူက ဆိုသည်။

​"လိမ္မာတယ်... ပြောစမ်း၊ နန်းတွင်းဆရာကြီး ဘယ်ကို သွားတာလဲ"

​"အဲဒါ... အဲဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောခွင့်မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ သခင်ကြီး သိသွားရင် ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်" ထိုသူက တုန်ရီသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

​"မင်း ငါ့ကို ပြောရင် ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း အသက်ရှင်မယ်၊ ငါလည်း သိချင်တာ သိရမယ်။ ဒါဟာ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အဆင်ပြေမယ့် ကိစ္စပဲလေ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ မင်းစဉ်းစားကြည့်ဦး... မင်း မပြောရင် နန်းတွင်းဆရာကြီးက မင်းကို သတ်ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုပဲ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မှာမို့လို့ပဲ။ သေချာစဉ်းစား... အသက်ရှင်ချင်လား၊ သေချင်လား။ မင်းကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်"

​"ရှင်... အသက်ရှင်ချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အသက်ရှင်ချင်ပါတယ်"

​"ကောင်းပြီ... ဒါဆို သူ ဘယ်သွားလဲ ပြောတော့" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"နန်းတွင်းဆရာကြီးက... မိဖုရားဆောင်ကို သွားပါတယ်"

​"မိဖုရားဆောင် ဟုတ်လား။ ဘုရင်ကြီးရဲ့ မောင်းမမိဿံတွေနဲ့ မိဖုရားတွေ နေတဲ့နေရာကို ပြောတာလား" လုံချန်းက ထူးဆန်းသော မျက်နှာဘေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဟု... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

​"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ သူက ဘာလို့ ဘုရင်ကြီးရဲ့ မိဖုရားဆောင်ကို သွားရတာလဲ"

​"အဲဒါက... သခင်ကြီးက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ သွားနေကျမို့လို့ပါ။ ဘုရင်ကြီးရဲ့ လှပတဲ့ မိဖုရားတွေနဲ့ ပျော်ပါးဖို့အတွက် သခင်ကြီးက ညတိုင်း အဲဒီကို သွားလေ့ရှိပါတယ်" ကင်းစောင့်က ဖြေလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားရသည်။

​"ဒါကို ဘုရင်ကြီးက သိလား... ဒါမှမဟုတ် ဘုရင်ကြီးကို ကွယ်ရာမှာ သိက္ခာချနေတာလား"

​"ဘုရင်ကြီး မသိပါဘူး။ ဘုရင်ကြီးက... အဟမ်း... မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ယောက်ျားဘဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာပါ။ သူက ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့လို့ မိဖုရားဆောင်ကိုလည်း မကြွတော့ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သခင်ကြီးကပဲ ဘုရင်ကြီးကိုယ်စား မိဖုရားတွေနဲ့ သွားရောက် ပျော်ပါးနေတာပါ"

​'ဒီနန်းတွင်းဆရာကြီးကတော့ တကယ့်ကို ဘုရင်ကြီးကို သိက္ခာချနေတာပဲ' လုံချန်းသည် အသုံးမကျသော ဘုရင်ကြီးအတွက် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်နေမိသည်။ ဘုရင်ကြီးက မိမိ ပျော်ပါးရန် စံအိမ်တော်ကြီး ဆောက်ထားသော်လည်း ထိုစံအိမ်တော်ထဲတွင်ပင် နန်းတွင်းဆရာကြီးက သူ့ကို သိက္ခာချနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"သူ ထွက်သွားတုန်းက အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်သွားလား"

​"ဟုတ်... ဝတ်သွားပါတယ်၊ ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ"

​"အဲဒီ ဝတ်ရုံရဲ့ ကျောဘက်မှာ မီးတောက်ငှက် အမှတ်အသား ပါသလား"

​"ဟု... ဟုတ်ကဲ့။ ဝတ်ရုံပေါ်မှာ မီးတောက်ငှက် ပုံစံ ပါတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်"

​"ကောင်းပြီ... အဲဒါဆို ငါ သိချင်တာ အကုန်သိရပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "မင်း ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအတွက် စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ သေနိုင်ပါပြီ"

​ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ဓားကို ရုတ်တရက် လွှဲယမ်းကာ ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းအား ဖြတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

​သူသည် အလောင်းကို မည်သူမျှ မဖွင့်သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပုံရသော စံအိမ်တော်အောက်ထပ် မြေအောက်ခန်းအတွင်း၌ သွားရောက် ဝှက်ထားလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် အလောင်းကို ထားခဲ့ပါက အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူမျှ ရှာတွေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။

​အလောင်းကို စီမံပြီးနောက် သူသည် စံအိမ်တော်အတွင်းမှ ထွက်ကာ မိဖုရားဆောင်ရှိရာသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။