အခန်း (၇၁၉-၇၂၀)
Vol. 72 Ch. 719-720
အခန်း (၇၁၉) ခိုးယူခြင်း
လုံချန်းသည် မိဖုရားဆောင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်မှာ မိဖုရားဆောင်တွင် ပြတင်းပေါက်များနှင့် ဝရံတာများစွာ ပါရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော်သို့ ဝင်ခဲ့ရသလို အပင်ပန်းခံစရာ မလိုတော့သည့်အတွက် သူ ဝမ်းသာသွားမိသည်။
မကြာမီ သူသည် မိဖုရားဆောင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဝရံတာတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မှန်တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေပြီး တစ်ဖက်တွင်မူ လိုက်ကာများ ကာထားသည်။
လိုက်ကာများ သေချာမပိတ်ထားသည့် နေရာမှတစ်ဆင့် အတွင်းခန်းကို မြင်နိုင်ရန် သူ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လိုက်ကာများမှာ ထောင့်စွန်းများတွင် သေချာဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် အတွင်းပိုင်းကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသို့ မြင်ရမှသာ သူသည် အတွင်းသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းအားဖြင့် ဝင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မှန်တံခါးကို ခွဲပြီး ဝင်စရာမလိုတော့သည့်အတွက် သူ ကျေနပ်သွားမိသည်။
အတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်းကို အကဲခတ်ပြီးနောက် သူသည် အတွင်းသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်း ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် ဝရံတာနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော စင်္ကြံလမ်းတစ်လမ်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသက်သွင်းလျက် အခန်းများအတွင်းသို့ အကဲခတ်ရင်း အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
အခန်းအများစုတွင် ဘုရင်ကြီး၏ လှပသော မိဖုရားများမှာ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဘုရင်ကြီး၏ ဇနီးမယားများ ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူတွေ့သမျှ အမျိုးသမီးတိုင်းမှာ အလွန်ပင် လှပချောမောကြသည်။
သူသည် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရင်း ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ အစေခံတစ်ဦးဦးနှင့် နီးကပ်သွားချိန်တွင်သာ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုပြီး ကျန်အချိန်များတွင်မူ ပုံမှန်အတိုင်းသာ သွားလာနေခဲ့သည်။
အခန်းအတော်များများကို ရှာဖွေပြီးနောက် အဆုံးတွင် အခန်းတစ်ခန်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအခန်းအတွင်းမှ အသံအချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ် လူကြီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ဆံပင်ဖြူရှည်ကြီးများနှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူများ ရှိနေသည်။
ထိုလူကြီးမှာ အဝတ်အစား တစ်ထည်မျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ထိုလူကြီး၏ ခါးပေါ်တွင် ခွထိုင်လျက် နိမ့်ချီမြင့်ချီ လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ကျောပြင်မှာ တံခါးဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသဖြင့် နန်းတွင်းဆရာကြီးအနေဖြင့် တံခါးဘက်ကို မြင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။
အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်နေသည့်အတွက် လုံချန်း အတော်လေး ဝမ်းသာသွားသည်။ အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စုစုပေါင်း သုံးဦး ရှိနေသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိုအဖိုးကြီးကို နမ်းရှုပ်နေပြီး တတိယမြောက် အမျိုးသမီးမှာမူ အဖိုးကြီး၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေကာ နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ အကိုင်အတွယ်ကို ခံနေသည်။ အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးမှာ ဗလာကျင်းနေကြလေသည်။
'ကောင်းလိုက်တာ... သူ ဝတ်ရုံကို ဝတ်မထားဘူးဆိုတော့ ခိုးရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့' နန်းတွင်းဆရာကြီးနှင့် အတော်လေး ဝေးသော စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် အဝတ်အစားများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်း တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုစားပွဲမှာ အခန်းဝင်ပေါက် တံခါးအနီးတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ အခန်းထဲသို့ မဝင်ရသေးသော်လည်း ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်စက္ကန့်အတွင်း ဝတ်ရုံကို ယူနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။
တစ်ခုတည်းသော သံသယမှာ သူ၏ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းအားသည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ သိစိတ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည်လား ဆိုသည်ပင်။
နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို သူ မသိသော်လည်း ထိုသူမှာ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သည့်အပြင် စားပွဲမှာလည်း သူနှင့် အလှမ်းဝေးနေသဖြင့် မိမိကို ရှာတွေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ အသေအချာ တွက်ဆထားသည်။ နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ ဘေးနားတွင် ကပ်ရပ်နေခြင်း မဟုတ်ပါက မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မရှိနိုင်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
သူသည် အခန်းတံခါးဝသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး တံခါးပိတ်မထားပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းရင်း အသာအယာ တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် တံခါးမှာ အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးထားလေသည်။
အတွင်းကို မြင်နိုင်မည့် ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိသဖြင့် အမိမခံရဘဲ နေရာရွှေ့ပြောင်း ဝင်ရောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အဆုံးတွင် သူသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
'ထားလိုက်ပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စွန့်စားမှု အနည်းငယ်တော့ လုပ်ရတော့မှာပဲ' သူ အကျယ်ကြီး အော်ဆဲပစ်ချင်သော်လည်း တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူနမ်းနေသော အမျိုးသမီးကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူလဲ" နန်းတွင်းဆရာကြီးက မေးလိုက်သည်။
"သွားကြည့်စမ်း... တံခါးဝမှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ"
မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မကြားရသဖြင့် သူသည် သူနမ်းနေသော အမျိုးသမီးကို တံခါးသွားဖွင့်ရန် ခိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကိုမူ ခါးပေါ်တွင် ခွထိုင်နေသော ပထမအမျိုးသမီး၏ ခါးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
"မြန်မြန် လှုပ်ရှားစမ်း... ဒီသောက်ကောင်မရဲ့" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ဆဲဆိုရင်း ထိုအမျိုးသမီးကို ကူညီ၍ လှုပ်ရှားပေးနေတော့သည်။
တတိယမြောက် အမျိုးသမီးသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။
သူမသည် အဝတ်အစား မပါသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ထွက်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖွင့်ထားခဲ့ချိန်တွင် လုံချန်းသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို သုံးလျက် အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လိုက်လေပြီ။
"ဘယ်သူလဲ" နန်းတွင်းဆရာကြီးက မေးသည်။
"ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး" ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဝင်လာရင်း ဖြေလိုက်သည်။
"ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ဟုတ်လား။ မင်းပြောချင်တာက လေက တံခါးလာခေါက်တာလား" နန်းတွင်းဆရာကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။
"တစ်ယောက်ယောက်က အခန်းမှားပြီး ခေါက်မိတာ ဖြစ်မှာပါ၊ မှားမှန်းသိတော့ ပြန်သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့" ထိုအမျိုးသမီးက အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြောဆိုရင်း တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းပြီး သူ့ကို ပြန်လည် နမ်းရှုပ်နေတော့သည်။
လုံချန်းသည် အခန်းအတွင်းရှိ စားပွဲအနီးတွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် အသံအနည်းငယ်မျှပင် မထွက်စေရန် သတိထားနေရသလို အမိမခံရစေရန်အတွက် အသက်ကိုပင် အောင့်ထားမိသည်။
သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော အနီရောင် ဝတ်ရုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဝတ်ရုံကို အသာအယာ မယူလိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်း ထွက်ခွာလိုက်တော့သည်။
"ငါ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်။ ဘယ်သူမှ အခန်းမှားရုံနဲ့ တောင်းပန်စကားတောင် မပြောဘဲ ထွက်မပြေးသွားဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ" နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် အမျိုးသမီးများကို ဖယ်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
"ငါ အပြင်ကို သွားကြည့်ဦးမယ်" သူက ပြောဆိုရင်း အဝတ်အစား ဝတ်ရန် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အနီရောင် ဝတ်ရုံ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။
"ငါ့ဝတ်ရုံ ဘယ်မှာလဲ" သူသည် အမျိုးသမီးများဘက်သို့ လှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"ရှင်... ရှင်ထားခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" အမျိုးသမီးများက ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ ပြန်မေးကြသည်။
"ဒီမှာ မရှိဘူးဟ... ဒီ... မိန်းမတွေရဲ့။ အဲဒါ ဘယ်မှာလဲ ပြောစမ်း။ အဲဒီဝတ်ရုံက ဘယ်လောက် အရေးကြီးသလဲဆိုတာ မင်းတို့ မသိဘူးလား" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ထိုအမျိုးသမီးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် တံခါးသွားဖွင့်ပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်၍ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။
"ငါ ဝတ်ရုံချွတ်ပြီးတဲ့နောက် အခန်းအပြင်ကို ထွက်သွားတာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ပြောစမ်း... အဲဒီဝတ်ရုံကို ဘယ်သူ့ကို ပေးလိုက်တာလဲ။ ငါ့ကို လာပြီး ကစားဖို့ မကြိုးစားနဲ့" နန်းတွင်းဆရာကြီးက သူမ၏ လည်ပင်းကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်သည်။
"ကျွန်... ကျွန်မ တံခါးဖွင့်ကြည့်တုန်းကတော့ စားပွဲပေါ်မှာ အနီရောင် တစ်ခုခု ရှိနေတာ မြင်ပါသေးတယ်။ တံခါးပြန်ပိတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် ပြန်လာတဲ့အထိလည်း ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒါ ဘယ်လို ပျောက်သွားတာလဲ ကျွန်မ တကယ် မသိပါဘူး" ထိုအမျိုးသမီးက အသက်ရှူရ ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ထူးဆန်းတဲ့ တံခါးခေါက်သံနဲ့ ပျောက်သွားတဲ့ ဝတ်ရုံ။ ဒါက မင်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို တံခါးခေါက်ခိုင်းပြီး ငါ့ဝတ်ရုံကို ပေးလိုက်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က အတွင်းကို ခိုးဝင်ပြီး ဝတ်ရုံကို ယူသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်း အခု အမှန်အတိုင်း ပြောရင် ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ အစီအစဉ် ဖြစ်နေရင်တောင် အမှန်အတိုင်း ပြောသရွေ့ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ လိမ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ထက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
"ကျွန်... ကျွန်မ အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်။ ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ် မသိတာပါ"
နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဖြေကို ဆန်းစစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကို ခိုးဝင်ပြီး ငါ့ဝတ်ရုံကို ခိုးသွားတာပဲ" နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၇၂၀) အကျိုးဆက်များ မရှိတော့ဘူးလား
"ငါ့ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှောက်မှာတင် နန်းတော်ထဲ ခိုးဝင်ပြီး အမိမခံရဘဲ ဝတ်ရုံကို ခိုးသွားနိုင်တယ်ဆိုတော့... အဲဒီလူကတော့ သာမန်လူ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ သူ့ကို ငါ အမိဖမ်းရမယ်" နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် တစ်စုံတစ်ရာသော သဲလွန်စများ ရှိမလားဟု လိုက်လံ ရှာဖွေကြည့်သည်။
"ခိုးတဲ့သူကတော့ လိုချင်တာရပြီဆိုရင် ဒီမှာ ဆက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" သူက ရေရွတ်ရင်း ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ လမ်းတွင် အစေခံမလေး တစ်ဦးနှင့် တွေ့သဖြင့် ရပ်တန့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဒီမှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်လိုက်သလား" နန်းတွင်းဆရာကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
"ရှင်... မမြင်ပါဘူးရှင်" အစေခံမလေးက ခေါင်းခါလျက် ပြန်ဖြေသည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် သူမကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ အနီးဆုံး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။
သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လသာသာအောက်တွင် စံအိမ်တော်အား စောင့်ကြပ်နေကြသော ကင်းစောင့်များကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။ မည်သည့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုမျှ မရှိသည့်အတွက် ကျူးကျော်သူကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
"အဲဒီ သူခိုးယုတ်။ အခုချိန်မှာ သူ့ကို ရှာဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဝတ်ရုံကို ယူပြီး ဒီမြို့ထဲကနေ လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ပြေးနိုင်မယ်လို့ သူထင်နေရင်တော့ သူဟာ လူအပဲ။ ငါ့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်နဲ့ ငါ့လူတွေအကြောင်း သူ မသိသေးလို့ ဖြစ်မှာပေါ့" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ခပ်နောက်နောက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကံမကောင်းတာကတော့ သူ့ကို ရှာဖို့အတွက် ငါ့မှာ ပြင်ဆင်စရာလေးတွေ နည်းနည်း လိုနေသေးတာပဲ"
သူသည် လုံချန်းကို မကြာမီ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။
သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ပျံထွက်ပြီး မိမိ၏ စံအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူခိုးသည် မိမိ ဘယ်မှာ ရှိသနည်းဆိုသည်ကို သိနိုင်ရန် မိမိ၏ စံအိမ်တော်မှ ကင်းစောင့်များ သို့မဟုတ် ဤနေရာမှ ကင်းစောင့်များကို မေးမြန်းခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ပထမဆုံး သံသယဝင်သည်မှာ မိမိ၏ စံအိမ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆက် မည်သို့ စီစဉ်မည်နည်းဆိုသည်ကို မဆုံးဖြတ်မီ အခြေအနေအား သွားရောက် စစ်ဆေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ခိုးယူပြီးနောက် နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ တည်းခိုရာ တည်းခိုခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ သူသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စဉ်တွင် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားခဲ့သည်။
အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ဝူသျှန်သည် မိမိလုပ်လိုသော အလုပ်များအတွက် အပြင်သို့ ထွက်သွားပုံရသဖြင့် အခန်းမှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။
လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မိမိလက်ထဲရှိ ဝတ်ရုံပေါ်မှ ဖီးနစ်အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ထိုအမှတ်အသားမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှသည်။ မီးတောက်များမှာ တကယ်ပင် လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"တကယ့်ကို လှတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"တကယ်ကို လှတာပေါ့။ ဒါကို တကယ့် ဖီးနစ်ငှက်ရဲ့ သွေးတစ်စက်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတာလေ။ ဒါကြောင့်လည်း ဖီးနစ်သွေးဝတ်ရုံလို့ ခေါ်တာပေါ့။ အဲဒါက နင့်ရဲ့ ကာကွယ်ရေး စွမ်းအားကိုရော၊ ကုသနိုင်စွမ်းကိုရော မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါတင် မဟုတ်ဘူးနော်၊ သူတော်စင်အဆင့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်တဲ့အတွက် တခြား လုပ်နိုင်တာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်" သူမက ဆက်လက် ဆိုသည်။
"ကာကွယ်ရေးကတော့ ငါ လိုအပ်နေတဲ့ အရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တခြား ဘာတွေ လုပ်နိုင်သေးလို့လဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဖီးနစ်ငှက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော စွမ်းရည်ကို နင် သိလား" ရွှင်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် မေးသည်။
"မီးတောက်ထဲကနေ တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းလား" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မှန်တယ်" ရွှင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒါဆို နင်ပြောချင်တာက ငါသေသွားရင်တောင် ဒီဝတ်ရုံက ငါ့ကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ် ဆိုတာလား" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ရွှင်းသည် လုံချန်းကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။
"မလုပ်နိုင်ပါဘူး"
"ဒါဆိုရင်တော့ ဒါက သာမန် ကာကွယ်ရေး ရတနာတစ်ခုပဲပေါ့" လုံချန်းက မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ငါ ဆိုလိုတာက ဒီဝတ်ရုံဟာ ဖီးနစ်သွေးနဲ့ လုပ်ထားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဖီးနစ်ငှက်ရဲ့ ထူးခြားချက်တွေ ပါဝင်နေတယ်။ တကယ်လို့ နင့်ထက် ပိုသန်မာတဲ့သူက ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်ခိုက်လို့ ဝတ်ရုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရင်တောင် သူဟာ သူ့ဘာသာသူ ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုး ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် လုပ်နိုင်တယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ဪ... အဲဒီသဘောကို ပြောတာလား။ ဒါလည်း အတူတူပါပဲ။ ငါ့အတွက်တော့ ဒါဟာ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ကာကွယ်ရေး ရတနာတစ်ခုပဲလေ။ ဒါက မကောင်းဘူးလို့ ငါ မဆိုလိုပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ သဘောသဘာဝကို ပြောတာပါ။ ငါကတော့ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်တတ်တဲ့ လူစားမျိုးပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကာကွယ်ရေးပိုင်း ကောင်းတာကလည်း ကောင်းတာပေါ့။ ထျန်းရှန်ဆီက ဒီလက်ဆောင်ကို ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။
သူသည် ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့်တင် မရပ်ဘဲ အပေါ်မှ ဝတ်ရုံရှည်တစ်ထည် ထပ်ဝတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတောက်ပလှသော ဖီးနစ်အမှတ်အသားမှာ အလွန်ပင် သိသာလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူအများကြားတွင် ဤဝတ်ရုံကို မြင်လိုက်ပါက အလွယ်တကူ မှတ်မိသွားနိုင်ပြီး ပြဿနာ တက်နိုင်သည်ကို သူ သိသည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အပြင်မှ မြင်မရအောင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
"နန်းတွင်းဆရာကြီးက ဝတ်ရုံပျောက်သွားတာကို သိဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ၊ မြို့တစ်မြို့လုံးကိုရော ဝိုင်းပြီး ရှာခိုင်းမလားဆိုတာ စဉ်းစားနေမိတယ်" လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
'ဝူသျှန်ကတော့ အဲဒါကို ကြိုတွေးထားမှာ သေချာပါတယ်။ ဒီခိုးမှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေက သူ့ရဲ့ အဓိက တာဝန်ကို မထိခိုက်အောင် သူ ဘယ်လို စီစဉ်မလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်' ထိုသို့ တွေးရင်း အရာအားလုံးက အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်လာမည်လား သို့မဟုတ် အခြေအနေအရ အပြောင်းအလဲ လုပ်ရမည်လားဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားနေမိသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် အခြေအနေအရ လိုအပ်သလို ညှိနှိုင်း လုပ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ မိမိ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် အစီအစဉ်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သန်မာလာခဲ့လျှင် အရာအားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အင်အားသုံး၍ အာဏာသိမ်းယူလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
သူ ကျင့်ကြံရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"ရွှင်း... ငါ့မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ တကယ်လို့ ငါက အမှောင်ယဇ်ကို သုံးလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ အမှောင် နိယာမက ငါ့ကို ခဏလောက် စိတ်ရူးပေါက်သွားစေနိုင်ပေမဲ့ ခဏတာအတွင်းမှာတော့ အံ့မခန်းတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ရရှိစေမှာပဲ။ အမှောင်ယဇ်ရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့... ငါက ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ခွာပြီး ငါ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်ဆီ ပြန်သွားမှာပဲလေ၊ ဒါဆို ဘာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" သူက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"အရင်တစ်ခေါက်က အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေက ဒီခန္ဓာကိုယ်အပေါ်မှာ မသက်ရောက်ခဲ့သလိုပဲ၊ ဒီမှာ အမှောင်ယဇ်ကို သုံးလိုက်ရင်လည်း ငါ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သက်ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ငါ့အတွက် ဒီမှာ ဘာဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှ မရှိဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား"
"အဲဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို မလုပ်ဖို့ပဲ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အနာဂတ် ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို ဖျက်ဆီးမပစ်လိုက်ပါနဲ့" ရွှင်းက ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။
"ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အနာဂတ် ဖြစ်နိုင်ခြေ ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါကို သုံးတာက နောက်ဆုံးနည်းလမ်းအနေနဲ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကိုပဲ မှတ်ထားပါ" ရွှင်းက ဆက်ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေ့မှာ သွားရမယ့် လမ်းက အဝေးကြီး ကျန်သေးတာပဲ။ ငါလည်း ဒီလောက်အထိ အမြင်မကျဉ်းချင်ပါဘူး။ မီလျာယီရဲ့ မိသားစုကို အပြစ်တင်ခဲ့ကြတဲ့ ဒီနိုင်ငံက လူတွေအားလုံးအတွက် ငါ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရမယ်။ ငါထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း သူ့အတွက် ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး။ ငါ ဒီစမ်းသပ်ချက်ကို အဆုံးသတ်တဲ့အခါမှာ သူ့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့အောင် ငါ စီစဉ်သွားမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် အခိုင်အမာ ဆိုလိုက်လေတော့သည်။