အခန်း (၇၂၁-၇၂၂)
Vol. 73 Ch. 721-722
အခန်း (၇၂၁) ပိတ်ဆို့ခံထားရသော မြို့တော်
လုံချန်းသည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လေတော့သည်။
ညတာသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တစ်ညလုံး နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးမျှ ပြန်မလာခဲ့သဖြင့် လုံချန်းအနေဖြင့် အနှောင့်အယှက်မရှိ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံခွင့် ရခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့၏ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင် မည်သူမျှ ရောက်မလာသေးပေ။ ထိုအခါမှ လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။
သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အသုံးပြု၍ နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ငှားရမ်းထားသော အခြားအခန်းများကိုပါ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုအခန်းများမှာလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။
"ဘာလို့ အခုထိ တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာကြသေးတာလဲ။ သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်စီတာဝန်တွေ ရှိကြတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်အထိတော့ မကြာသင့်ဘူး" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကုတင်ပေါ်မှထကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းမများပေါ်တွင် ကင်းစောင့်များ ပြည့်နှက်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားမိသည်။ နေရာအနှံ့တွင် ကင်းစောင့်များကို တွေ့ရပြီး သူတို့သည် တွေ့သမျှလူတိုင်းအား စစ်ဆေးနေကြသည်။
အချို့သော ကင်းစောင့်များမှာမူ လုံချန်း တည်းခိုနေသော တည်းခိုခန်း အတွင်းသို့ပင် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
"ဒါ နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက သူ့ရဲ့ ဖီးနစ်သွေးဝတ်ရုံကို လိုက်ရှာနေတာပဲ။ ငါ့ခန့်မှန်းချက်သာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီမြို့က ထွက်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ အကုန်လုံးနဲ့ ကောင်းကင်ယံ လမ်းကြောင်းတွေကိုပါ သူ ပိတ်ထားလောက်ပြီ" သူက ရေရွတ်ရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"ဒီလောက်အထိ တင်းကျပ်တဲ့ ရှာဖွေမှုတွေ ရှိနေတော့ တခြားလူတွေလည်း သူတို့အလုပ် ပြီးဖို့ အချိန်ပိုယူနေရတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းတဲ့ဘက်က ကြည့်ရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကင်းစောင့်တွေအားလုံးက မြို့ထဲမှာပဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာလေ။ ဒီလိုရှာလို့မှ ဘာမှ ရှာမတွေ့တော့တဲ့အခါကျရင် သူခိုးက မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားပြီလို့ သူတို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် သူတို့လည်း စိတ်လျှော့သွားကြမှာပဲ။ နန်းတွင်းဆရာကြီးကလည်း သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတဲ့သူဆိုတော့... သူခိုးက သူ့အသက်ကို ရန်မရှာဘူးဆိုတာ သိသွားရင် နောက်ပိုင်းမှာ လုံခြုံရေးကို ဒီလောက်အထိ တင်းကျပ်ထားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေလိုက်သည်။
သူသည် အပြင်ဘက်တွင် မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိနိုင်ရန် တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ဝိညာဉ်အာရုံ အသုံးပြု၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ခေတ္တကြာသောအခါ ကင်းစောင့်များသည် သူရှိရာ အထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့သည် အခန်းများအတွင်း တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိ မရှိနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းစစ်ဆေးခံရန်အတွက် အသင့်ပြင်ပြီး ဘေးသို့ ကပ်ရပ်နေလိုက်သည်။ တည်းခိုခန်း ဝန်ထမ်းများက ဧည့်သည်များ၏ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ကင်းစောင့်များကို အခန်းဖွင့်ပေးနေသည်မှာလည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံ၏ ဒုတိယမြောက် အာဏာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၏ အမိန့် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
မကြာမီ ကင်းစောင့်များသည် သူ၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သူတို့အားလုံး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို နှံ့စပ်အောင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူတို့ ရှာဖွေနေသော တရားခံမှာ သူတို့ ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း သူတို့၏ ဘေးနားတွင်ပင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်အား မသိရှိကြဘဲ အချိန်အတန်ကြာမှ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်လည် စတင်လိုက်သည်။
နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ညဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝူသျှန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ကြည့်ရတာ... မင်း အဲဒီအရာကို အောင်အောင်မြင်မြင် ခိုးယူနိုင်ခဲ့ပုံပဲ။ မြို့တစ်မြို့လုံးကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီ။ နန်းတွင်းဆရာကြီးက အဝင်အထွက် လမ်းကြောင်းတွေ အကုန် ပိတ်ထားပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒီပိတ်ဆို့မှုက အလွန်ဆုံး တစ်ရက် နှစ်ရက်ထက် ပိုမကြာနိုင်ပါဘူး" ဝူသျှန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဝတ်ရုံကို ငါ့ကို ပြပါဦး" သူက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ သူဝတ်ထားသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ချွတ်လိုက်ရာ ကျောဘက်တွင် တောက်ပသော ဖီးနစ်အမှတ်အသား ပါရှိသည့် လှပလှသော အနီရောင် ဝတ်ရုံကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ငါ ကြားဖူးထားသလိုပဲ တကယ့်ကို လှတာပဲ။ ဒါကို ဝတ်ရုံရှည်နဲ့ ဖုံးထားတာက နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုပဲ။ မင်း အဲဒါကို သုံးလို့ရပါတယ်။ ငါတို့ ဒီမှာရှိနေသရွေ့တော့ ဒါကို သေချာ သိမ်းထားလိုက်ဦး" ဝူသျှန်က ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ် ပြောကြားသည်။
"တခြားလူတွေရော ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူတို့လည်း မကြာခင် ရောက်လာကြမှာပါ" ဝူသျှန်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါနဲ့... ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။
"ဘာလဲ" ဝူသျှန်က လုံချန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ကျွန်တော် ဝတ်ရုံကို လိုက်ရှာနေတုန်းက နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ လက်မှာ လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဝတ်ထားတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီလက်စွပ်က ကျွန်တော် ကြားဖူးထားတဲ့ လက်စွပ်နဲ့ ပုံစံချင်း တူနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်အထင်တော့ ဘုရင်ကြီးက နန်းတွင်းဆရာကြီးကို အဲဒီလက်စွပ် ပေးထားတာ ထင်တယ်။ ဘာလို့ ပေးသလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ အခြေအနေက အဲဒီလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန် အောင်မြင်ဖို့အတွက် ဘုရင်ကြီးကို မဟုတ်ဘဲ နန်းတွင်းဆရာကြီးကိုပဲ သတ်ရတော့မယ် ထင်တယ်" လုံချန်းက ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အေး... အဲဒါကို ငါလည်း မင်းကို ပြောမလို့ပဲ။ ငါ သတင်းအချို့ သွားစုံစမ်းကြည့်တော့ ဘုရင်ကြီးရဲ့ လက်မှာ ဘာလက်စွပ်မှ ဝတ်မထားတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ မင်း ငါ့ကို လိမ်ပြောနေတာလားလို့တောင် ငါ စတွေးမိနေတာ။ ကြည့်ရတာ... ဘုရင်ကြီးက နန်းတွင်းဆရာကြီးကို အဲဒီလက်စွပ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ ပေးထားပုံရတယ်" ဝူသျှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်သည်။ "နားလည်မှု လွဲတာတွေ ရှင်းသွားပြီဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့။ ငါတို့ အလုပ်ကို တိုက်ရိုက် စလို့ရပြီ"
"လူအားလုံး ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ ငါ အမိန့်ပေးမယ်။ ဒီမြို့ထဲက ရှာဖွေမှုတွေ နည်းနည်း ငြိမ်သွားတာနဲ့ ငါတို့ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို တိုက်ခိုက်ပြီး အဲဒီလက်စွပ်ကို သိမ်းပိုက်ကြမယ်" သူက ထပ်လောင်း ပြောကြားသည်။
"အဲဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် ဘုရင်ကြီး လက်စွပ် ဝတ် မဝတ်ဆိုသည်ကို လုံချန်း မသိပေ။ သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ သူတို့အား ဘုရင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းရန် ဖြစ်သော်လည်း သတ်ရန် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဘုရင်ကြီးတွင် လက်စွပ် မရှိပါက နောက်မှ ဘုရင်ကြီးက နန်းတွင်းဆရာကြီးကို ပေးလိုက်သည်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်ရန် သူ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဘုရင်ကြီးက လက်စွပ် ဝတ်ထားပါကလည်း ထိုလက်စွပ်မှာ သူကြားဖူးသော လက်စွပ် မဟုတ်ကြောင်း၊ ဘုရင်ကြီးမှာ အတုဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ နန်းတွင်းဆရာကြီးဆီသို့ ပစ်မှတ် ပြောင်းခိုင်းရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုအဆင့်များကို ကျော်ဖြတ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ ဇာတ်လမ်းတွင် ဟာကွက်အချို့ ရှိလာနိုင်သော်လည်း သူသည် ထိုအဆင့်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ အဓိက အပိုင်းသို့ တန်းသွားလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
'ကြည့်ရတာ... ငါ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်။ ဒီလူက ဘုရင်ကြီးကို သွားတွေ့ပြီးပြီကိုး။ မလိုအပ်တဲ့ အဆင့်တွေကို ကျော်လိုက်တာက ငါ့အတွက် ပိုပြီး အကျိုးရှိသွားတာပေါ့။ တကယ်လို့ သူ စုံစမ်းပြီးမှ ငါက ဇာတ်လမ်းပြောင်းလိုက်ရင် ဒီလောက်အထိ ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး' လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သည်။ နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် ယနေ့ညတွင် လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဝတ်ထားသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် နန်းတွင်းဆရာကြီးအား သတ်ပြီးနောက် ထိုလက်စွပ်သည်ပင် သူတို့ရှာနေသော လက်စွပ်ဖြစ်ကြောင်း သူ အခိုင်အမာ ပြောဆိုနိုင်ပေမည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ သေဆုံးမှုမှာ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုအား ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရင်ကြီးကိုလည်း စစ်ပွဲစတင်ရန် ဖိအားပေးလာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်မှသာ တကယ့် ပျော်စရာများ စတင်ပေတော့မည်။ ခုခံကာကွယ်ရန် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ကရင်စားချေရန် တိုက်ခိုက်ခြင်းက ပို၍ ထိရောက်သည် မဟုတ်လော။ သူသည် အက်ရှာနိုင်ငံရှိ ပြည်သူများကို ဆူနိုင်းနိုင်ငံ အပေါ် အမျက်ဒေါသ ထွက်လာစေပြီး အခက်အခဲအားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ရှင်းလင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအစီအစဉ် အောင်မြင်မည်လား၊ ကျရှုံးမည်လားဆိုသည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသေးပေ။
မကြာမီ အခြား နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များလည်း အခန်းထဲသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် မြို့တစ်မြို့လုံးရှိ တင်းကျပ်သော ရှာဖွေမှုများကြားမှ သူတို့၏ တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့ စုံစမ်းရရှိခဲ့သည့် သတင်းများကို ဝူသျှန်ထံ အစီရင်ခံကြပြီးနောက် ဝူသျှန်၏ နောက်ထပ် အမိန့်များအား စောင့်ဆိုင်းနေကြလေတော့သည်။
အခန်း (၇၂၂) နဂါးတပ်ဖွဲ့၏ ထိုးစစ်ဆင်မှု
"သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းရာမှာ မင်းတို့အားလုံး အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ အခုဆိုရင် ငါတို့ လိုအပ်တာတွေ အားလုံး ပြည့်စုံသွားပြီ။ လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပေါ့။ ငါတို့မှာ အချိန်တစ်ပတ်ကျော်လောက် ကျန်သေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီတာဝန်ကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ပြီး ပြန်ကြတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အလုပ်ကို မြန်မြန်လက်စသတ်နိုင်လေလေ မရေရာတဲ့ အခြေအနေတွေ ကြုံရဖို့ အခွင့်အရေး နည်းလေလေပဲ" ဝူသျှန်က လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ် ပြောကြားလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ တာဝန်မှာ အပြောင်းအလဲ နည်းနည်း ရှိတယ်။ ငါတို့ လိုချင်တဲ့ လက်စွပ်က နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က သူ့ရဲ့ စံအိမ်တော်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အခုချိန်မှာ မြို့စောင့်ရဲမက်တွေက နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေကြပြီး သတိကြီးကြီး ထားနေကြတဲ့အတွက် ဒါဟာ တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်တော့ မဟုတ်သေးဘူး။ နှစ်ရက်လောက် အနားယူကြဦး။ ဒီဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတွေ ငြိမ်သွားတာနဲ့ ငါတို့ စတင် တိုက်ခိုက်ကြမယ်" သူက ဆက်လက် ဆိုသည်။
"တကယ်လို့ နှစ်ရက်ကြာလို့မှ ရှာဖွေမှုတွေက မပြီးသေးရင်ရော ဘာလုပ်မလဲ" နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက မေးမြန်းသည်။
"အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ အခြေအနေတွေက ဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်တောင် နှစ်ရက်ပြည့်ရင် ငါတို့ တိုက်ခိုက်မှာပဲ။ ငါ ဒီမှာ တတိယမြောက်နေ့အထိ အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး။ ဒါဟာ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ မင်းတို့အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေဖို့ပဲ လိုတယ်။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ကောင်းကောင်း အနားယူကြ၊ လူမြင်ကွင်းထဲကိုလည်း မထွက်ကြနဲ့။ ဒီနေရာကတော့ စစ်ဆေးပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကင်းစောင့်တွေ ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့လည်း အမြဲတမ်းတော့ သတိရှိနေကြပါ" ဝူသျှန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး မိမိတို့ အခန်းအသီးသီးသို့ ပြန်သွားကြရာ လုံချန်းနှင့် ဝူသျှန်တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
"မင်းရော ဒီနောက်ဆုံး ထိုးစစ်ဆင်မှုမှာ ပါဝင်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့မလား" ဝူသျှန်က လုံချန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ပါမှာပါ။ ဘာကိုမှ ကြောက်နေစရာ မလိုဘူးလေ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"မင်း သေသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ နန်းတွင်းဆရာကြီးက အားနည်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးနော်" ဝူသျှန်က လုံချန်းကို စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။
"ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ကျွန်တော့် ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ကျွန်တော့်ကို မုန်းတီးနေကြတဲ့ ရန်သူ့နိုင်ငံထဲမှာပဲ ဖြတ်သန်းခဲ့တာပါ။ သေမင်းနဲ့လည်း အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ တကယ်တော့ အခု ဝတ်ရုံရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အကူအညီပါ ရှိနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်က အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်နေမှာပါ။ ကျွန်တော် ကျန်ရစ်ခဲ့စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ... အဲဒါ ငါကြားချင်တဲ့ စကားပဲ" ဝူသျှန်က ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
အချိန်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူခိုးကို ရှာဖွေမှုများမှာလည်း ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ရှာဖွေမှုများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးရှိ အိမ်ခြေအားလုံးကို ကင်းစောင့်များ စစ်ဆေးပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှာဖွေခြင်း မပြုရသေးသည့် နေရာဟူ၍ စံအိမ်တော် သုံးလုံးသာ ကျန်တော့သည်။ အဆုံးတွင် ခိုးယူခံရသော ရတနာမှာ မြို့ထဲတွင် မရှိတော့ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။
နဂါးတပ်ဖွဲ့က ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ရှာဖွေမှုများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့် ကင်းစောင့်မျှ တည်းခိုခန်းသို့ ထပ်မံ ရောက်မလာတော့ချေ။
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ထိုးစစ်ဆင်ရန်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့အားလုံး ဝူသျှန်၏ အခန်းထဲတွင် စုဝေးကာ ဝူသျှန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို နားထောင်နေကြသည်။
"ကဲ... ငါ မင်းတို့ကို ပြောစရာ ရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငါတို့ မိတ်ဆွေလေးဆီက သတင်းတစ်ခု ကြားခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကတော့ နန်းတွင်းဆရာကြီးဟာ ညဘက်ဆိုရင် မိဖုရားဆောင်မှာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိတယ် ဆိုတာပဲ။ ဒါဟာ အတော်လေး သေချာတဲ့ သတင်းတစ်ခုပေါ့။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သွားပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာတော့ သူ စံအိမ်တော်ထဲကနေ ထွက်မလာတာကို တွေ့ရတယ်" ဝူသျှန်က သူ၏ လူများကို ရှင်းပြနေသည်။
"အခုတော့ မြို့ထဲမှာ ရှာဖွေမှုတွေ လုပ်နေတာကြောင့် သူ အပြင်မထွက်ရဲတာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို ဒီညမှာ အဲဒီကို ရောက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့က လူစုခွဲပြီး တိုက်ခိုက်ကြမယ်။ ပထမဆုံး အနေနဲ့ နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ စံအိမ်တော်ကို လျင်လျင်မြန်မြန် တိုက်ခိုက်ပြီး သိမ်းပိုက်မယ်။ တကယ်လို့ သူ အဲဒီမှာ မရှိရင် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း ဘယ်သူမှ မရိပ်မိခင်မှာ မိဖုရားဆောင်ကို ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြမယ်။ ဘယ်အခြေအနေအတွက်မဆို အဆင်သင့် ပြင်ထားကြ" သူက ဆက်လက် ညွှန်ကြားသည်။
ထို့နောက် တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း မည်သူက မည်သည့် တာဝန်အား ယူရမည်ဆိုသည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုပါ သူက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။
ရှင်းလင်းချက်များ အားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မျက်နှာဖုံးများကို အသီးသီး တပ်ဆင်လိုက်ကြပြီး တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အားလုံးသည် အရိပ်များကြားတွင် ပုန်းလျှိုးကာ နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး သွားလာနိုင်စွမ်းကို ကြည့်ပြီး လုံချန်း အံ့ဩသွားရသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ စစ်ဝိညာဉ်များကိုပင် အသုံးမပြုဘဲ နဂါးတပ်ဖွဲ့၏ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပေးမှုကြောင့်သာ ဤမျှ ကျွမ်းကျင်နေခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။
သူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ လုံချန်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ သွားလာရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်။ သူကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကိုသာ အားကိုးလေ့ရှိသော်လည်း ထိုစွမ်းရည်အား အခြားသူများရှေ့တွင် ထုတ်မပြလိုပေ။ ယခုအချိန်အထိ သူသည် အနီးကပ် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကိုသာ ထုတ်ပြထားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းသာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုသည်။
သူ၏ စွမ်းရည်များကို များများ ထုတ်ပြလေလေ အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် အသုံးပြုရန် လျှို့ဝှက်လက်နက် နည်းပါးသွားလေလေ ဖြစ်မည် မဟုတ်လော။
မကြာမီ သူတို့အားလုံးသည် စံအိမ်တော်အနီးသို့ ပုန်းလျှိုးရောက်ရှိသွားကြသည်။ သို့သော် ရှေ့တွင် ကင်းစောင့်များမှာ တံတိုင်းသဖွယ် ဝိုင်းရံထားကြသဖြင့် မမြင်ရအောင် ထပ်မံ တိုးကပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
သူတို့သည် ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။
"အာလီ... မင်း အလှည့်ရောက်ပြီ" ဝူသျှန်က သူ၏ လူတစ်ယောက်ကို အချက်ပေးလိုက်သည်။
ဆံပင်အပြာရောင် ရှည်ရှည်နှင့် လူတစ်ယောက်သည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျောဘက်တွင် ပေတံတစ်ချောင်း၏ အရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုပေတံမှာ ရွှေရောင် ဖြစ်ပုံရပြီး ကိန်းဂဏန်းများ မပါရှိသော်လည်း အမှတ်အသားများမှာမူ ပုံမှန် အကွာအဝေးအတိုင်း ပါရှိနေသည်။
ထိုသူသည် သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက သူ့ရဲ့ ပေတံ စစ်ဝိညာဉ်ပဲ။ သူ ရပ်နေတဲ့ နေရာနဲ့ သူ ပစ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကြားက အကွာအဝေးကို တိုးစေ လျော့စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ ခဏနေရင် ငါတို့ စံအိမ်တော်နားကို ချက်ချင်း ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မဆိုင်းမတွ တိုက်ခိုက်ကြ" ဝူသျှန်က လုံချန်းကို တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။
"ငါတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ ဘာအသံမှ မထွက်စေရဘူး။ သူတို့ အော်သံတစ်ချက်တောင် မထွက်နိုင်ခင်မှာပဲ အပြတ်ရှင်းကြ" သူက အားလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"လျော့နည်းစမ်း" ပေတံ စစ်ဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ကျောနောက်မှ စစ်ဝိညာဉ်မှာ တောက်ပလာတော့သည်။
လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်ကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် စစ်ဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ် သက်ရောက်လာသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူတို့ ရပ်နေသည့် နေရာသည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော်နှင့် ရုတ်တရက် နီးကပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့ကြားတွင် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းစာ အကွာအဝေးသာ ရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မူလ အကွာအဝေးအတိုင်း ရှိနေသကဲ့သို့လည်း ထူးဆန်းစွာ ခံစားနေရသည်။
"အခုပဲ" ဝူသျှန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အားလုံးသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကြပြီး မည်သို့ဖြစ်နေမှန်း မသိသေးသော ကင်းစောင့်များ၏ ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်ကြသည်။ ပေတံ စစ်ဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားကြောင့် နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များအတွက် ခြေတစ်လှမ်းသည်ပင် သူတို့ ပုန်းနေသည့် နေရာနှင့် ကင်းစောင့်များ ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။
လေထဲမှ ရုတ်တရက် လူ အယောက်နှစ်ဆယ် ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် ကင်းစောင့်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။ သူတို့ လှုပ်ရှားရန် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။
သူတို့၏ စစ်ဝိညာဉ်များကိုပင် အသုံးမပြုနိုင်လိုက်ဘဲ လည်ပင်းများအားလုံး အချိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းအနေဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မလိုလိုက်ဘဲ ရန်သူ အများစုကို နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကပင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံး ထိုးစစ်ဆင်မှုမှာ အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ အောင်မြင်သွားသဖြင့် ဝူသျှန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အခုမှ တကယ့် တိုက်ပွဲက စမှာ။ နန်းတွင်းဆရာကြီးက ငါ့ထက် မနိမ့်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်လို့ ကြားထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ရင်တော့ သူ့ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်မှာပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို စံအိမ်တော်ထဲကနေ ထွက်မသွားစေနဲ့။ ငါတို့ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်က လက်စွပ်ပဲ။ လက်စွပ်ကို အရင်ဆုံး သိမ်းပိုက်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြ။ လက်စွပ်က နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ အသက်ထက်တောင် ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ဝူသျှန်သည် စံအိမ်တော် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ဝူသျှန်၏ နောက်မှ စနစ်တကျ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဝူသျှန်သည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းအား လှမ်းလိုက်လေတော့သည်။