အခန်း (၇၂၃-၇၂၄)
Vol. 73 Ch. 723-724
အခန်း (၇၂၃) ဖီးနစ် နှင့် နဂါး တို့၏ အားပြိုင်မှု
ဝူသျှန်သည် စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ အရင်ဦးဆုံး ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး နောက်မှ နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ပထမထပ်တစ်ထပ်လုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မည်သည့် လူရိပ်လူယောင်မျှ ရှိမနေပေ။
"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်လိုပါပဲ။ သူက အပေါ်ထပ် အခန်းထဲမှာ ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" လုံချန်းက တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ခြေသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး လျှော့၍ လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ မကြာမီပင် သူတို့ အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ယခင်က ရောက်ဖူးနေသည့် လုံချန်း၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
လုံချန်းသည် အခန်းတံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် အခန်းအတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်ရာတွင် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလို မြင်ကွင်းမျိုးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အားရကျေနပ် သွားကြသည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် လှဲလျောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
'ငါထင်ထားတာထက် ပိုလွယ်နေပါလား' ဝူသျှန်က တွေးတောရင်း ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ အခန်းထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဘာလို့ ရပ်နေတာလဲ... ဝင်ခဲ့လေ" နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ထထိုင်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါ ထောင်ချောက်ပဲ။ ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး တိုက်ခိုက်ရတော့မယ်။ အားလုံး အသင့်ပြင်ထား။ ကျရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူးနော်" ဝူသျှန်က အခြားသူများကို နောက်သို့ ဆုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
"နဂါးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် ဒီကို လာတာပဲ။ မင်းတို့ ဘုရင်က နန်းတွင်းဆရာကြီးကို သတ်ဖို့ မင်းကို လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတော့ သူက ဆရာကြီးကို တော်တော်လေး မုန်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်"
နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိပ်များကြားမှ လူတစ်ယောက် လျှောက်ထွက်လာကာ နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ဗာမီလီယံ..." ဝူသျှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည်လည်း မျက်နှာဖုံး နောက်ကွယ်မှနေ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ မျက်နှာဖုံးက သူ၏ ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။
'ဗာမီလီယံ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတော့ ငါတို့ တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုတာကို သူတို့ ကြိုသိနေတာပေါ့။ ဒါဆို ဖီးနစ်အဖွဲ့ရဲ့ တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေလည်း ဒီမှာ ရှိနေမှာပဲ' လုံချန်း၏ အတွေးသည် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ အောက်ထပ်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဝူသျှန်မှအပ ကျန်နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များအားလုံး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ လှောင်ပြုံးများဖြင့် ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
"ဖီးနစ်အဖွဲ့ ရောက်နေတာပဲ။ ဒါ ထောင်ချောက်ပဲ" နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုသည်။ ဝူသျှန်ကမူ အောက်ထပ်မှ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဗာမီလီယံနှင့် နန်းတွင်းဆရာကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
"ငါတို့ အစီအစဉ်ကို မင်းတို့ ဘယ်လို သိသွားတာလဲ" ဝူသျှန်က ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဝတ်ရုံကို ခိုးသွားပြီးတဲ့နောက် ငါ မင်းတို့ကို ရှာမတွေ့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ မြို့စောင့်ရဲမက်တွေရဲ့ ရှာဖွေမှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ရုံနဲ့ မင်းတို့ကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
"အဲဒီ ရှာဖွေမှုတွေက ငါတို့ကို သိနေတာကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် လုပ်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုပေါ့ ဟုတ်လား" ဝူသျှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။
"ဟားဟား... နဂါးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီက ဒီလောက်တော့ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒါကို မင်း ရိပ်မိသားပဲ။ ဟုတ်တယ်... အဲဒီ ရှာဖွေမှုတွေက အချိန်ဖြုန်းတာ သက်သက်ပဲ။ မင်းတို့ ငါ့ဝတ်ရုံကို ခိုးသွားပြီး နောက်တစ်နေ့မှာတင် မင်းတို့ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ သိပြီးသား။ မင်းတို့က ငါနဲ့ ငါ့လူတွေရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်တွေ အကြောင်းကို တကယ်ပဲ နားမလည်တာပဲ။ အဝတ်အစားတွေ ခိုးသွားတုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ အနံ့အသက်ကနေတစ်ဆင့် မင်းတို့ကို ရှာရတာ မခက်ခဲပါဘူး" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။
"နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့က ပိုတောင် လွယ်သေးတယ်။ မင်းတို့ ငါ့လက်စွပ်ကို လိုချင်နေမှန်း ငါ သိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတာတော့ မသိပေမဲ့... မင်းတို့ကို ဖမ်းမိပြီးတဲ့နောက် စစ်မေးတဲ့အခါကျမှပဲ အေးအေးဆေးဆေး နားထောင်ရတော့မှာပေါ့" သူက ဆက်ပြောသည်။
"အဲဒါက ငါတို့ကို ဖမ်းမိပြီးမှ ဖြစ်မှာပါ။ ဖမ်းဖို့ဆိုတာကတော့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အားလုံး... ဒါဟာ စစ်ပွဲပဲ။ နဂါးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ပြလိုက်ကြစမ်း။ မင်းတို့ အောက်ထပ်ကလူတွေကို ရှင်းလိုက်။ ဒီကောင်လေးနဲ့ ငါကတော့ အပေါ်ထပ်ကို တာဝန်ယူမယ်" ဝူသျှန်က ထိုသို့ ဆိုကာ ဗာမီလီယံဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားသည်။
လုံချန်းသည်လည်း နန်းတွင်းဆရာကြီး ရှိရာဘက်သို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ နောက်ဆုတ်၍ မရတော့ပေ။ ဝူသျှန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူ၏ စွမ်းရည်အား ပြသရမည်ဖြစ်သလို လက်စွပ်ကိုလည်း ရအောင် ယူရမည် ဖြစ်သည်။
ပေတံ စစ်ဝိညာဉ် ရှိသောသူသည် သူ၏ စစ်ဝိညာဉ်ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။ ပေတံမှာ တစ်ဖန် တောက်ပလာပြီး နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် အောက်ထပ်မှ လူများကြား အကွာအဝေးကို လျှော့ချပေးလိုက်သည်။
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် အောက်သို့ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းကာ ဖီးနစ်အဖွဲ့မှ စစ်သည်တော်များကို စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ဝူသျှန်သည် ဗာမီလီယံနှင့် နီးကပ်သွားစဉ်မှာပင် ဗာမီလီယံက သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝူသျှန်နှင့် သူ၏ကြားတွင် မီးတောက်တံတိုင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ကလေးကစားစရာတွေ" ဝူသျှန်က ဟိန်းဟောက်ရင်း လက်ကို အသာအယာ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ မည်သည့် နေရာကမှန်း မသိသော လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။
ဝူသျှန်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်၍ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးကာ ဗာမီလီယံ၏ မျက်နှာအား ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဝူသျှန်၏ လက်သီးဘေးတွင် သိပ်သည်းလှသော လေစွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေသည်။
ဗာမီလီယံသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ လက်သီးနှစ်လုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် မီးလျှံနှင့် လေပြင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဗာမီလီယံသည် ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသော်လည်း ဝူသျှန်မှာမူ ခြေတစ်လှမ်းသာ နောက်ဆုတ်သွားရသည်။
"ဟက်... မင်းက ဖီးနစ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အသစ် ဖြစ်နေပေမဲ့ နတ်ဆိုးရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူ တုံ့ပြန်နိုင်မှာ။ မင်းကတော့ ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်" ဝူသျှန်က စိတ်ပျက်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။
"ဒီမှာ သေချင်တာမဟုတ်ရင် ပြန်လိုက်တော့" သူက ဆက်လက် ဆိုသည်။ "မင်းမှာ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အား မရှိဘူး"
"ငါ့ရဲ့ ခွန်အား ထက်ဝက်ကိုတောင် မင်း မမြင်ရသေးဘူး" ဗာမီလီယံက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်တွင် မီးလျှံများ ဝန်းရံလာပြီး အဝတ်အစားများကို လောင်ကျွမ်းသွားစေကာ ကြွက်သားများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဗာမီလီယံသည် ဝူသျှန်ဆီသို့ ပျံဝင်ကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ မီးလျှံများက ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ ကျောဘက်တွင် ဗာမီလီယံငှက်၏ အရိပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။
"စစ်ဝိညာဉ်ကို အခုတည်းက သုံးနေပြီလား။ တကယ့်ကို မရင့်ကျက်သေးတဲ့ ကလေးပဲ။ နတ်ဆိုးက ဘယ်တော့မှ စစ်ဝိညာဉ်ကို အရင် မသုံးဘူး။ သူက ငါ့ကိုပဲ အရင် သုံးအောင် အမြဲတမ်း ဖိအားပေးတာ။ မင်းကတော့ သူ့ရှေ့မှာ ကလေးပဲ ရှိသေးတာပဲ။ ဟက်... ဖီးနစ်အဖွဲ့က တကယ့်ကို အားနည်းသွားတာပဲ။ ဒီလောက် အားနည်းတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ ငါတို့ နဂါးတပ်ဖွဲ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား" ဝူသျှန်သည် လေစွမ်းအင်အား အသုံးပြု၍ ဗာမီလီယံ၏ တိုက်ကွက်များအားလုံးကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။
"မင်းကရော ကလေးလား။ ရှောင်မနေဘဲ တိုက်စမ်းပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း မင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ အသတ်ခံနေရတာကို ရှောင်ရင်းနဲ့ပဲ ကြည့်နေလိုက်တော့" ဗာမီလီယံက ပြန်ပြောသည်။
"ငါ့အဖွဲ့ဝင်တွေလား။ သူတို့အတွက် ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းကသာ စိတ်ပူသင့်တာပါ" ဝူသျှန်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စံအိမ်တော်အတွင်း အော်ဟစ်သံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာသည်။ ထိုအသံကြောင့် ဝူသျှန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဗာမီလီယံကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအော်သံမှာ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး၏ အသံ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
"ပထမတစ်ယောက်တော့ စပြီ။ နောက်ထပ် အသံတွေ ကြားရဖို့ အသင့်ပြင်ထားလိုက်ဦး" ဝူသျှန်က သွားဖြဲရင်း ဆိုသည်။
"ဒါလောက်နဲ့ ငါ့ကို တုန်လှုပ်အောင် လုပ်နိုင်မယ် ထင်နေရင် မင်း မှားသွားပြီ။ ဖီးနစ်ဆိုတာ သွေးထဲကနေ မွေးဖွားလာတာ၊ အရာအားလုံးကိုလည်း လောင်ကျွမ်းစေတယ်။ မင်းတို့အားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် ငါတို့ တိုက်ခိုက်သွားမှာပဲ" ဗာမီလီယံက ဟိန်းဟောက်ရင်း တိုက်စစ်ကို ပိုမို မြှင့်တင်လိုက်သည်။
"ဟက်... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ငါ မြင်ချင်လို့ ရှောင်နေတာပါ။ မင်း ငါ့ကို တစ်ချက်လောက်တောင် ထိအောင် လုပ်နိုင်မလားလို့ ကြည့်နေတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက အသုံးမကျဘူးပဲ။ ငါ့အထင်တော့ ဗာမီလီယံငှက် စစ်ဝိညာဉ်ဆိုတာ နာမည်ကြီးသလောက် အသုံးမကျတဲ့ စစ်ဝိညာဉ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒီစစ်ဝိညာဉ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က အသုံးမကျလို့ ဘယ်လို သုံးရမှန်း မသိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဝူသျှန်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။
"ကြည့်ရတာ နှစ်ခုလုံး ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ စစ်ဝိညာဉ်ရော အသုံးပြုတဲ့ လူရော နှစ်ယောက်လုံး အသုံးမကျတာပဲ" သူက ဆက်ပြောကာ ရှောင်တိမ်းနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဗာမီလီယံ၏ လက်သီးအား ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေတော့သည်။
ဗာမီလီယံ၏ လက်သီးမှာ မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။ ထိုမီးလျှံများသည် ထိသမျှ အရာအားလုံး လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော်လည်း ဝူသျှန်၏ လက်ကိုမူ မလောင်ကျွမ်းနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝူသျှန်၏ လက်တွင် သိပ်သည်းလှသော လေစွမ်းအင် အကာအကွယ်လွှာက ဝန်းရံထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအကာအကွယ်က လက်အား မလောင်ကျွမ်းစေရန် ကာကွယ်ပေးသော်လည်း အပူရှိန်ကိုမူ လုံးဝ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝူသျှန်အတွက် ထိုအချိန်လေး အတွင်းမှာပင် လုံလောက်နေခဲ့သည်။
အခန်း (၇၂၄) ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ
ဝူသျှန်သည် ဗာမီလီယံကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဝူသျှန်၏ ကျောဘက်တွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဗာမီလီယံသည် မိမိကိုယ်မိမိ အန္တရာယ်ရှိနေပြီမှန်း သိလိုက်သည်။
ထိုအရိပ်မှာ လှပသော တောင်ပံများပါရှိသည့် ကောင်းကင်တမန် တစ်ပါး၏ အရိပ်နှင့် တူလှသည်။
ဝူသျှန်သည် အချိန်ဆွဲနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဗာမီလီယံအား မိမိဘက်သို့ ဆွဲယူကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဗာမီလီယံသည် ခေါင်းငုံ့၍ ရှောင်လိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏အပေါ်မှ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော လေဖိအားတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားလိုက်တော့သည်။
"တိုက်ပွဲက မစရသေးဘူး... မင်းက မြေပြင်ပေါ်မှာ မှောက်နေပြီလား။ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ" ဝူသျှန်က ရယ်မောရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ထဲတွင် လေစွမ်းအင်ဓား တစ်လက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဗာမီလီယံဆီသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
"မင်း ဘယ်တော့မှ သူ့နေရာကို အစားမထိုးနိုင်ဘူး။ မင်းက အားနည်းလွန်းတယ်" ဝူသျှန်က ဆိုသည်။
"မင်း... မနိုင်သေးဘူး" ဗာမီလီယံက ခက်ထန်သောလေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဗာမီလီယံ၏ ကျောနောက်မှ ဗာမီလီယံစစ်ဝိညာဉ်အရိပ်မှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး သူ၏မီးလျှံများကလည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။
ဝူသျှန် တစ်ခုခု မှားနေပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ သူသည် လေနတ်သမီးစစ်ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြု၍ နောက်သို့ အမြန်ခုန်ဆုတ်လိုက်ရာ ဗာမီလီယံ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော မီးလျှံပေါက်ကွဲမှုကို သီသီလေး ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုပေါက်ကွဲမှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် အနီးနားရှိ ပြတင်းပေါက်မှန်များ အားလုံး ကွဲအက်ကုန်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝူသျှန်သည် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မိမိကိုယ်မိမိ လေစွမ်းအင်အကာအကွယ်ဖြင့် ကာရံထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝူသျှန်သည် ဤတိုက်ပွဲမှာ အချိန်ကြာနေသည့်အတွက် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။ လုံချန်းတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို သူသိသော်လည်း လုံချန်းကို အမြန်ဆုံး သွားရောက်ကူညီလိုနေသည်။ လူအများ မရောက်လာခင် ထိုလက်စွပ်ကို အမြန်လုယူပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် အခြေအနေကို ကြည့်ရန် လုံချန်းရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။ လုံချန်းနှင့် နန်းတွင်းဆရာကြီးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီးမှာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း လုံချန်းကမူ အတော်လေး စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပုံရသည်။
"ကိုယ့်တိုက်ပွဲကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်း" ဗာမီလီယံက ဟိန်းဟောက်ရင်း မီးတောက်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝူသျှန်ဆီသို့ ပျံဝင်လာသည်။
ဗာမီလီယံ၏ အပေါ်ပိုင်းအဝတ်အစားများမှာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် ရင်ဘတ်ဗလာကို မြင်တွေ့နေရသည်။
လုံချန်းသည် ဝူသျှန်နှင့် ဗာမီလီယံတို့ စတင်တိုက်ခိုက်ချိန်မှာပင် နန်းတွင်းဆရာကြီးကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူသျှန်သည် မိမိကို မကြာမီ လာရောက်ကူညီလိမ့်မည်ဟု သူယူဆထားသဖြင့် နန်းတွင်းဆရာကြီးကို အတည်တကျ တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် အချိန်ဆွဲထားရန်သာ သူ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။
သူသည် အတိုက်ထက် အရှောင်ကိုသာ ပိုလုပ်နေသဖြင့် နန်းတွင်းဆရာကြီးမှာ ပို၍ မောဟိုက်ကာ ဒေါသထွက်လာတော့သည်။
"မင်းက ကြွက်စုတ်လေးတစ်ကောင်လို ပြေးရုံပဲ တတ်တာလား။ နဂါးအဖွဲ့က မင်းတို့ကို လူကြောက်တွေလို ထွက်ပြေးဖို့ပဲ သင်ပေးထားတာလား" နန်းတွင်းဆရာကြီးက လုံချန်းကို လှောင်ပြောင်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
လုံချန်းကလည်း လိုက်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ရယ်တာလဲ" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ရယ်သံရပ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကြွက်စုတ်လေး တစ်ကောင်ကိုတောင် မိအောင်မဖမ်းနိုင်ဘဲနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရှက်မရှိပုံကို တွေးမိပြီး ရယ်ချင်သွားလို့ပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဒီကောင်စုတ်လေး... မင်းက တော်တော် စကားတတ်တာပဲ" နန်းတွင်းဆရာကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုသည်။
"ခင်ဗျားကမှ စကားပိုများနေတာပါ။ အသက်တောင် ဝဝမရှူနိုင်ဘဲနဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့လား။ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး သေလိုက်ပါတော့... ခင်ဗျား အသက်အရွယ်က သေဖို့ အချိန်တန်နေပါပြီ" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်သောလေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒီကောင်စုတ်။ မင်း ငါ့ကို ဒီလို ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ" နန်းတွင်းဆရာကြီးမှာ ဒေါသအရှိန်ကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းလာပြီး လုံချန်းဆီသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်ကာ အရင်ဆုံး စတင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။
"လာလေ... နွားအိုကြီးရဲ့" လုံချန်းက သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော အဖိုးကြီးကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် လုံချန်း၏ရှေ့သို့ ရောက်လာစဉ်မှာပင် လုံချန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ ကျောဘက်တွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။
လုံချန်းသည် လှေကားထိပ်တွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အတွက် မိမိကိုယ်မိမိ မထိန်းနိုင်ပါက လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားမည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ မရပ်တန့်နိုင်ခင်မှာပင် ကျောဘက်မှ ကန်ချက်တစ်ချက် ကျရောက်လာပြီး သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် လှေကားအတိုင်း လိမ့်ဆင်းသွားလေတော့သည်။
"ဟက်... ကြည့်ရတာ ဒီကောင်လေးကို ငါ အထင်သေးမိသွားပုံပဲ။ သူက တော်တော်လေး လည်တာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို စိတ်ရူးပေါက်သွားအောင်အထိ သူက ဆွပေးနိုင်သားပဲ" ဝူသျှန်က လုံချန်းကိုကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ဗာမီလီယံကို ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ဟိုဘက်ကိုပဲ ကြည့်နေပြန်ပြီ။ မင်းရဲ့တိုက်ပွဲကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်း ဝူသျှန်။ မင်း ငါ့ကို အထင်သေးလွန်းနေပြီ။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်း ထက်ဝက်ကိုတောင် မသုံးရသေးဘူး" ဗာမီလီယံက ဆိုကာ ဝူသျှန်ကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။
"ဒါဆို ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ အဲဒီလူသာဆိုရင် စစ်ဝိညာဉ်ကလွဲလို့ ကျန်တာ အကုန်သုံးမှာပဲ။ မင်းကတော့ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါပဲ" ဝူသျှန်က ဗာမီလီယံကို ထပ်မံ ဆွပေးလိုက်သည်။
"ငါ့ကို သူနဲ့ လာမယှဉ်နဲ့။ ဒီမှာ မင်းရဲ့ရန်သူက ငါပဲ၊ သူမဟုတ်ဘူး" ဗာမီလီယံက အော်ဟစ်ရင်း ဝူသျှန်ကို တိုက်ခိုက်သည်။
ဝူသျှန်သည် ဗာမီလီယံကို အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလျက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဗာမီလီယံ၏ ဒေါသကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိ၏ အစီအစဉ် အောင်မြင်နေသည့်အတွက် ကျေနပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ နှစ်ရှည်လများ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံအရ စစ်သည်တစ်ယောက်သည် ဒေါသထွက်နေချိန်တွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သည်ကို သူသိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း စိတ်အေးအေးထားပြီး ရန်သူကို ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေးခြင်းဖြင့် သူတို့အား အားနည်းသွားအောင် လုပ်လေ့ရှိသည်။
ယခုလည်း လုံချန်းသည် နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ ဒေါသကို အသုံးချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏ နည်းဗျူဟာမှာ အောင်မြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
အပေါ်ထပ်တွင် ဝူသျှန်နှင့် ဗာမီလီယံတို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာပင် အောက်ထပ်တွင်လည်း နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များမှာ အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲကြောင့် စံအိမ်တော်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများအားလုံး ပျက်စီးကုန်ပြီး နံရံများနှင့် တိုင်များပင် ကျိုးပဲ့ကုန်သည်။
ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးနှင့် နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖီးနစ်အဖွဲ့သည် လူအင်အား ပိုများနေသည့်အတွက် အသာစီးရနေပုံရသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် နန်းတွင်းဆရာကြီး လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ကျလာသည်ကို အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် အချို့မှာ တိုက်ပွဲကို ထားခဲ့ပြီး နန်းတွင်းဆရာကြီးကို သွားရောက်ကူညီကြသည်။ သူတို့အင်အားမှာ နဂါးတပ်ဖွဲ့ထက် ပိုများနေသည့်အတွက် တစ်ယောက်နှစ်ယောက် ထွက်သွားသော်လည်း တိုက်ပွဲအပေါ် သိပ်မသက်ရောက်ပေ။ နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကလည်း အသေအလဲ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
"ဆရာကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား" ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက နန်းတွင်းဆရာကြီးကို ထူပေးရင်း မေးလိုက်သည်။
"ဖယ်စမ်း၊ ငါ့ကို ကူညီစရာ မလိုဘူး" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ထိုသူကို တွန်းဖယ်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ကျရခြင်းမှာ သူ၏အတွက် အလွန်အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေသလို အောက်ခြေ စစ်သည်တစ်ယောက်၏ အကူအညီကို ယူရခြင်းက သူ့ကို ပို၍ အရှက်ရစေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိကို လာကူသော စစ်သည်ကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဘိုးကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား။ ကျွန်တော် ဆင်းကူရမလား" လုံချန်းက အပေါ်ထပ်မှနေ၍ လှောင်ပြောင်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မင်း ပြန်ပေးဆပ်ရစေရမယ်" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ကြုံးဝါးရင်း အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။
သူ အပေါ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ လုံချန်းမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။
လုံချန်းသည် အောက်ထပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို လှောင်ပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီး တစ်ခုခုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အရာတစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဗာမီလီယံမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ဘဲ ဝူသျှန်တစ်ဦးတည်းသာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝူသျှန်သည် အပေါ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်နေသည်။
"ဟော... ဒုက္ခပဲ။ ဒါကတော့ လူတွေအများကြီးကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့မှာပဲ" ဝူသျှန်က ဆိုသည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီးလည်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ စံအိမ်တော်၏ အမိုးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် မီးလျှံများကို မြင်လိုက်ရသည်။ မီးလျှံငှက်ကြီး တစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်မှနေ၍ သူတို့ကို မထီမဲ့မြင် ပြုနေသကဲ့သို့ တောင်ပံများကို ခတ်နေလေသည်။
"အားလုံး... အခုချက်ချင်း ဒီစံအိမ်ထဲကနေ ထွက်ကြတော့။ ကောင်လေး... ဆော့မနေနဲ့တော့၊ လက်စွပ်ကိုယူတော့။ ငါတို့ အချိန်ကုန်ပြီ။ အခု သွားရမယ်" ဝူသျှန်သည် ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသော မီးလျှံငှက်ကြီးကို ကြည့်ကာ သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်လျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေတော့သည်။