အခန်း (၇၂၅-၇၂၆)
Vol. 73 Ch. 725-726
အခန်း (၇၂၅) ဗာမီလီယံ၏ အရှိန်အဝါ
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်ကို နာခံကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်သွားကြသည်။ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
လုံချန်းနှင့် နန်းတွင်းဆရာကြီးတို့မှာ စံအိမ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် တိုးလာသော အပူရှိန်ကြောင့် သူတို့ပါ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
"ဒီအရူးကတော့ကွာ။ သူ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့စံအိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတာလား" နန်းတွင်းဆရာကြီးက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော ဧရာမ မီးလျှံငှက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
သူသည် ဗာမီလီယံကို တားဆီးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျောဘက်တွင် စစ်ဝိညာဉ်အရိပ်တစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ စစ်ဝိညာဉ် အပြည့်အဝ ပေါ်မလာခင်မှာပင် နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် သွေးတစ်လုတ်ကို ဝေါခနဲ အန်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။
သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ရင်ဘတ်အလယ်တည့်တည့်မှ ဖောက်ထွက်နေသော ဓားဖျားတစ်စင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ တိုက်ရိုက် အထိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ အာရုံများမှာ ကောင်းကင်မှ ဗာမီလီယံဆီသို့ ရောက်နေစဉ်အတွင်း မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ သတိပြုမိချိန်တွင်မူ လုံချန်းက သူ၏ ကျောနောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး နှလုံးကို ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ပြီး ဖြစ်နေသဖြင့် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားသည်။
"မင်းလည်း... သေခြင်းဆိုးနဲ့... သေရမှာပါ..." နန်းတွင်းဆရာကြီးသည် အားနည်းသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်သား လဲကျ သေဆုံးသွားတော့သည်။ သူ၏ စစ်ဝိညာဉ်မှာလည်း မည်သည့်အရာမှန်း လုံချန်း မသိလိုက်ရမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ လက်မှ လက်စွပ်ကို ချွတ်ယူလိုက်သည်။
"လက်စွပ် ရပြီ" သူက အော်ဟစ် အချက်ပေးလိုက်သည်။
"ကောင်းတယ်။ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ အမြန်ထွက်တော့ အရူးလေးရဲ့။ အဲဒီငှက်ကြီးက ဒီစံအိမ်ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်တော့မယ်" ဝူသျှန်က လုံချန်းကို စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားကရော" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ငါလား၊ ငါကတော့ မသွားသေးဘူး။ ဒီမှာ ခဏလောက် ထပ်ပြီး ပျော်ပါဦးမယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားကို အကုန်ထုတ်သုံးမယ့် ရန်သူနဲ့ တွေ့ရဖို့က နေ့တိုင်း ကြုံရတာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဝူသျှန်က ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ကျောနောက်တွင် အတောင်ပံပါသော ကောင်းကင်တမန်ဖြူ အရိပ်ကြီး ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။
'ဒီအရူးကတော့ကွာ။ သေမင်းကို ခေါ်ဖိတ်နေတာ ဘာက ပျော်စရာ ကောင်းလို့လဲ။ ငါကတော့ ဒီနေရာနဲ့ အဝေးဆုံးကို ပြေးမှ ဖြစ်မယ်' လုံချန်းသည် တွေးရင်း စံအိမ်ထဲမှ အမြန် ပြေးထွက်ခဲ့သည်။
သူ စံအိမ်အပြင်သို့ ရောက်ခါစမှာပင် မီးလျှံငှက်ကြီးသည် စံအိမ်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျဆင်းလာတော့သည်။ ထိုမီးလျှံများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဗာမီလီယံ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဧရာမ မီးလျှံကြီးနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် စံအိမ်အပြင်သို့ ရောက်နေသော်လည်း ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်မှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ မီးလျှံများက သူ့ကို ရစ်ပတ်သွားသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် မီးလျှံများ ထိတွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် မီတာ ငါးဆယ်ခန့် အကွာတွင် ပေါ်လာသော်လည်း ပေါက်ကွဲမှု အရှိန်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကာ လိမ့်ကျသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့ပေ။
သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ စံအိမ်တော်ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
မီးလျှံများမှအပ မည်သည်ကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။ ဗာမီလီယံ သို့မဟုတ် ဝူသျှန်တို့၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ချေ။
ကျန်ရှိသော နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကိုမူ လုံချန်းသည် သူ၏ နောက်ဘက်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ မြင်လိုက်ရသည့် အခြားအရာတစ်ခုကြောင့် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။
အစက အခြေအနေများမှာ အစီအစဉ်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားသွားရသနည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။ မူလအစီအစဉ်မှာ စံအိမ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ကာ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို သတ်၊ လက်စွပ်ကို ယူပြီး နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သဲလွန်စအချို့ ထားခဲ့ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေများမှာ လုံးဝ လက်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တိတ်တဆိတ် လုပ်မည့်အစား နန်းတွင်းဆရာကြီး၏ စံအိမ်တော် တစ်အိမ်လုံးကို ဗုံးကြဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိရာ မြို့စောင့်ရဲမက်များနှင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုအား အပြည့်အဝ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နဂါးတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ပါ ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် လမ်းစ မရှိတော့ဟု လုံချန်း ထင်လိုက်သည်။ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ မြို့စောင့်ရဲမက် ရာဂဏန်းခန့်မှာ နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ဝိုင်းရံထားကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။
"မင်းတို့ လက်နက်ချမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသေခံမလား" ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို မေးလိုက်သည်။
'ဒီအစီအစဉ်ကတော့ ကျရှုံးသွားပြီ ထင်တယ်။ ငါ့ဘာသာငါပဲ သူတို့ကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးရတော့မှာပဲ' လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်သည်။
သူ၏ အမျိုးမျိုးသော စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ တစ်ဦးတည်း ထွက်ပြေးရန်မှအပ အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ ဖမ်းဆီးခံရတော့မည့် နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို သူ ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် သူတို့ မပါဘဲ နောက်ထပ် အစီအစဉ်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဟင်း... တကယ်ပဲ ပျော်စရာ ကောင်းသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ နာတာပေါ့"
လုံချန်းသည် ထိုအသံကို မှတ်မိသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အပျက်အစီးများအကြားမှ လူတစ်ယောက် ပျံထွက်လာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလူသည် လုံချန်း၏ နောက်ဘက်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။
"လက်စွပ်ကို ရအောင် ယူနိုင်တာ တော်တယ်လို့ ပြောရမယ်။ ဒါပေမဲ့ လူမသိအောင် နေဖို့ ကြိုးစားတဲ့နေရာမှာတော့ မင်း တော်တော် ညံ့တာပဲ။ ကဲ... ငါတို့ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ လူတွေ သိကုန်မှတော့လည်း ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ လိုချင်တာ ရခဲ့တာပဲလေ။ သွားကြရအောင်" ဝူသျှန်က အကျယ်ကြီး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
လေနတ်သမီး စစ်ဝိညာဉ်အရိပ်သည် သူ၏ ကျောနောက်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများက ဝိုင်းရံလာပြီး နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို လူမြင်ကွင်းမှ ကွယ်ပျောက်သွားစေမည့် လေဆင်နှာမောင်း တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
"ကဲ... အားလုံး သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အိမ်ပြန်ကြစို့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်ချင်း မြဲမြဲတွဲထားကြ" ဝူသျှန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ လုံချန်း၏ ညာဘက်လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် တစ်ဦးက ထိုသူ၏ လက်ကို ထပ်မံ ကိုင်လိုက်သည်။
ဝူသျှန်သည် လုံချန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် အခြား နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
မကြာမီ ဝူသျှန်ကို အလယ်ဗဟိုတွင် ထားလျက် လူတန်းရှည်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ကိုးယောက်နှင့် ညာဘက်တွင် ကိုးယောက် ရှိသည်။ သူတို့ လာစဉ်က အယောက်နှစ်ဆယ် ဖြစ်သော်လည်း ဤတာဝန်အတွင်း တစ်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"လက်ချင်း မြဲမြဲတွဲထားကြ။ လက်လွှတ်သွားလို့ ကျန်ခဲ့ရင် ငါ ပြန်မလာဘူးနော်" ဝူသျှန်က ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
"လေတံတိုင်းကို ဖျက်ဆီးကြ" ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များက တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသော်လည်း လေဆင်နှာမောင်းအတွင်းမှ အရာတစ်ခု ပျံထွက်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ကြရသည်။ ဝူသျှန်သည် ကျန်ရှိသော နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် ၁၈ ဦးကို ဆွဲခေါ်လျက် ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ကြ။ အလွတ်မပေးနဲ့" တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အားလုံးက ဝူသျှန် ပျံသန်းရာဘက်သို့ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
"ပေတံ၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ပြလိုက်စမ်း" ဝူသျှန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
ပေတံ စစ်ဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်သည် သူ၏ စစ်ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် အကွာအဝေးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ တိုက်ခိုက်လာသော အရာများနှင့် သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ အမှန်တကယ်ထက် ပိုမို ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တိုက်ကွက်များမှာ ခရီးဝေးလေလေ အားနည်းသွားလေလေ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ရောက်ချိန်တွင် စွမ်းအား မရှိတော့ပေ။
"ဖင်း... အကာအကွယ် လုပ်လိုက်တော့၊ အားနည်းသွားတဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို ရှင်းလိုက်ဦး။ ငါတို့ မြို့ပြင်ကို မကြာခင် ရောက်တော့မယ်" ဝူသျှန်က အော်ပြောလိုက်သည်။
ဖင်းဆိုသူမှာ ကာကွယ်ရေး အမျိုးအစား စစ်ဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်ဖြစ်ရာ၊ သူတို့နှင့် တိုက်ကွက်များကြားတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အကာအကွယ် တံတိုင်းကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ အားနည်းနေပြီဖြစ်သော တိုက်ကွက်များမှာ အရေအတွက် များပြားသော်လည်း ထိုဒိုင်းလွှာကို မဖောက်ထွက်နိုင်ကြပေ။
ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် အများစုမှာ မိုးပျံ သားရဲများကို စီးနင်းကာ နဂါးတပ်ဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြတော့သည်။
ဒဏ်ရာရရှိထားသည့် အနည်းငယ်သော သူများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
"သူတို့ကို မိပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ" ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် အပျက်အစီးပုံများကြားမှ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူသည် အပျက်အစီးပုံများသို့ သွားရောက်ကာ ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါတွင် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးသော ဗာမီလီယံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဗာမီလီယံမှာ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်သာ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် အစုတ်ပလုတ်တွေ ဘယ်မှာလဲ" ဗာမီလီယံသည် အပျက်အစီးပုံထဲမှ အထွက်တွင် ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူတို့ ထွက်ပြေးသွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေ နောက်ကနေ လိုက်နေကြပါတယ်" ထိုသူက ပြန်ဖြေသည်။
"ဟက်... ထွက်ပြေးသွားတယ်ပေါ့။ ဘယ်လောက်အထိ ပြေးနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ဗာမီလီယံက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ ကျောနောက်တွင် ဗာမီလီယံ စစ်ဝိညာဉ်အရိပ်ကြီး တစ်ဖန် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် ပူပြင်းလာလေတော့သည်။
အခန်း (၇၂၆) အပြင်းအထန် လိုက်လံခြင်း
ဗာမီလီယံ၏ ကျောဘက်တွင် ဗာမီလီယံ စစ်ဝိညာဉ်အရိပ်ကြီး တစ်ဖန် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် ပူပြင်းလာလေတော့သည်။
သူ့ကို ကူညီခဲ့သော စစ်သည်မှာ ထိုအပူရှိန်ဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် နောက်သို့ အသာဆုတ်လိုက်ရသည်။
"သူတို့ကို ငါကိုယ်တိုင် ဖမ်းမယ်" ဗာမီလီယံက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း မီးလျှံတောင်ပံများကို စတင် ဖန်တီးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုတောင်ပံများ အပြည့်အဝ ပေါ်မလာခင်မှာပင် သူသည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားပြန်သည်။
"ဆရာကြီး ဗာမီလီယံ" ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် စစ်သည်မှာ သူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ထူပေးလိုက်သည်။
"ဒဏ်ရာရသွားတာလား ခင်ဗျာ" သူက မေးလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့။ လောလောဆယ်တော့ ငါ့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်ကို သုံးလို့မရသေးဘူး" ဗာမီလီယံက ဝေးလံလှသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ မျှော်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူတို့နောက်ကို လိုက်ဖမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သူ သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
"ဪ... ဒါနဲ့၊ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားတော့ သူတို့ခေါင်းဆောင်က အတူပါသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့တိုက်ကွက်အောက်မှာ သေသွားပြီလား" ဗာမီလီယံက မေးမြန်းသည်။
"သူ အကောင်းအတိုင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့တာပါ။ သူကိုယ်တိုင်ပဲ တခြားလူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာပါ" ထိုသူက ပြန်ဖြေသည်။
"သူ အကောင်းအတိုင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူလည်း ဒဏ်ရာရထားမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အောင့်ခံထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြင်္သေ့ဆိုတာ သတ်နိုင်သေးတာပဲ။ ငါတို့လူတွေအတွက် သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဗာမီလီယံက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏လူများသည် နဂါးတပ်ဖွဲ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရာတွင် အတော်လေး ခက်ခဲနေကြသည်။
ဝူသျှန်၏ ပျံသန်းနှုန်းမှာ သူတို့၏ မိုးပျံ သားရဲများ၏ အရှိန်နီးပါး မြန်ဆန်လှသည်။ သူတို့နှင့် ဝူသျှန်တို့ကြားက အကွာအဝေးကို လျှော့ချရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။
သူတို့သည် ဝူသျှန်နှင့် သူ၏လူများကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ဝူသျှန်၏ ကာကွယ်ရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ဝူသျှန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်ရန် သူ၏လူများ၏ စစ်ဝိညာဉ်များကိုပါ အကျိုးရှိရှိ အသုံးချနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီ ဝူသျှန်သည် မြို့နယ်နိမိတ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အရှိန်မှာ အနည်းငယ် လျော့ကျလာပုံရသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ သားရဲတွေကို ခေါ်လိုက်ကြတော့။ ငါ အကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး။ သားရဲတွေနဲ့ပဲ ဆက်သွားကြမယ်" ဝူသျှန်က သူ၏လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အားလုံးသည် အနီးနားရှိ တောအုပ်အတွင်း ချန်ထားခဲ့သော သူတို့၏ အမှောင်ဝိညာဉ်မြင်း အမည်များကို ခေါ်လိုက်ကြသည်။
တောအုပ်အတွင်းမှ အတောင်ပံပါသော အမှောင်ဝိညာဉ်မြင်း ဆယ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အပေါ်သို့ ပျံတက်လာကြသည်။
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လက်ချင်းဖြုတ်ကာ ထိုမြင်းများပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။
ဝူသျှန်သည်လည်း လုံချန်းနှင့်အတူ အမှောင်ဝိညာဉ်မြင်း တစ်ကောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ယခုအခါ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များမှာ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြန်သည်။ အစကမူ ဝူသျှန်သည် အင်အားကုန်ခမ်းသွားပြီး သူတို့ ဖမ်းမိလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း ရန်သူ့ထံတွင် ဝိညာဉ်မြင်းများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။
ဤအမှောင်ဝိညာဉ်မြင်းများ ပေါ်လာသည့်အခါတွင်မူ ထွက်ပြေးနေသော ရန်သူကို ဖမ်းရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲများ၏ အရှိန်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်နေသည့်အပြင် အမှောင်ဝိညာဉ်မြင်းများမှာ အနည်းငယ်မျှ ပို၍ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ထွက်ပြေးသည့်နေရာတွင် အကောင်းဆုံး သားရဲများ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့ မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ သူတို့၏ တိုက်ကွက်များမှာ မထိရောက်တော့ဘဲ နှစ်ဖက်ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ပို၍ ဝေးကွာသွားလေတော့သည်။
နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များအတွက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ ပို၍ အားသာသော်လည်း လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် ထွက်ပြေးခြင်း နေရာတွင်မူ သူတို့ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိကြပေ။
"သူတို့ ခြေရာဖျောက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ကောင်လေး... မင်း မြင်းကို ခဏထိန်းထားလိုက်ဦး။ ငါ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်" ဝူသျှန်က ဆိုကာ လုံချန်းကို မြင်းပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။
ဝူသျှန်သည် ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များ ရှိရာဘက်သို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားသည်။
"သတိထားကြ၊ သူ ဒီကို လာနေပြီ" ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များက သူတို့၏ သားရဲများကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဝူသျှန်သည် သူတို့နှင့် နီးကပ်အောင် မသွားပေ။ သူသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ၏ ကျောနောက်တွင် ကောင်းကင်တမန်ဖြူ စစ်ဝိညာဉ်အရိပ်ကြီး တစ်ဖန် ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။ ထိုအရိပ်ကြီးမှာ ယခင်ကထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမို ကြီးမားလာသည်။
ဝူသျှန်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကားလာသည်။ ထိုလေဆင်နှာမောင်းကြီးမှာ ပိုမို ကြီးမားလာပြီးနောက် သေးငယ်သော လေဆင်နှာမောင်းများစွာအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။
သိပ်သည်းလှသော လေစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ပြင်းထန်သော လေဆင်နှာမောင်းများမှာ နဂါးတပ်ဖွဲ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသူများဆီသို့ ဦးတည် ရွေ့လျားသွားတော့သည်။
"ဒါလေးတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေလိုက်ကြဦး အကောင်လေးတို့ရေ... ငါကတော့ သွားပြီ" ဝူသျှန်က ဆိုကာ အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် စောင့်နေသော အမှောင်ဝိညာဉ်မြင်းများဆီသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားတော့သည်။
သူသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ပြန်လည် နေရာယူကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းလိုက်သည်။
လုံချန်းက တစ်စုံတစ်ယောက် နောက်က လိုက်လာသေးသည်လားဟု နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ဖြေရှင်းဖို့ သူတို့ အချိန်အများကြီး ယူရလိမ့်မယ်။ ငါ့မှာ ကျန်သမျှ အင်အားလေးနဲ့ အဲဒါကို သုံးလိုက်ရတာ။ ဗာမီလီယံကိုယ်တိုင် လာမကူရင်တော့ သူတို့ ခဏချင်းနဲ့ မဖြေရှင်းနိုင်ပါဘူး။ သူတို့ ဖြေရှင်းပြီးတဲ့ အချိန်မှာ ငါတို့က သူတို့ လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာကို ရောက်နေပြီ" ဝူသျှန်က ပြုံးရင်း လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... လက်စွပ် ပေးဦး။ အဲဒီမှာ ဘာတွေ ထူးခြားနေလဲ ကြည့်ရအောင်" ဝူသျှန်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တောင်းလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် နန်းတွင်းဆရာကြီးဆီမှ ရလာသော လက်စွပ်ကို ဝူသျှန်ထံ ပေးလိုက်သည်။
"အင်း..." ဝူသျှန်သည် လက်စွပ်ကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။
"ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ပါလား။ ကြည့်ရတာ လှရုံပဲ လှတာ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာတစ်ခုနဲ့တော့ မတူဘူး" ဝူသျှန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီရဲ့ ထူးခြားချက်ကို ကျွန်တော်တို့ မြင်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။ ကျွန်တော် ကြားဖူးတာတော့ ဒီလက်စွပ်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ အစွမ်းကို မြင်နိုင်ပြီး အသုံးပြုနိုင်တာတဲ့။ ဒါဟာ ဘုရင်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတာဆိုတော့ သူပဲ သိမ်းထားမယ် ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘုရင်က ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို ပေးထားခဲ့တယ်" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"အခု အဓိက မေးခွန်းက ဘာလို့ ဘုရင်က ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာကို နန်းတွင်းဆရာကြီးကို ပေးထားရတာလဲ ဆိုတာပဲ။ ဒါဟာ သူ့နဲ့ပဲ ဆက်နွှယ်နေတာဆိုတော့ နန်းတွင်းဆရာကြီး သုံးလို့မရမှန်း သူ သိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်။ လက်စွပ်ကို နန်းတွင်းဆရာကြီးဆီ ပေးထားတာက ဘေးကင်းအောင် သိမ်းခိုင်းထားတာများလား" လုံချန်းက ဇာတ်လမ်းဆင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါက နည်းနည်းတော့ စဉ်းစားရ ခက်ပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိသားပဲ" ဝူသျှန်က လက်စွပ်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ" လုံချန်းက ရိုးသားလှသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အခုတော့ အခြေအနေတွေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားပြီ" ဝူသျှန်က ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်ပြန်သည်။
"ဘာလို့လဲခင်ဗျာ" လုံချန်းက နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။
"ငါကတော့ ဘယ်သူမှ မသိအောင် တိတ်တဆိတ် လုပ်ပြီး ပြန်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့ အက်ရှာနိုင်ငံထဲကို ဝင်ပြီး သူတို့ရဲ့ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို လုပ်ကြံခဲ့တာကို လူတိုင်း သိကုန်ပြီ။ အဲဒါကို လုပ်ခဲ့တာ နဂါးတပ်ဖွဲ့ဆိုတာကိုလည်း အားလုံး သိသွားကြပြီလေ" ဝူသျှန်က ဆိုသည်။
"အက်ရှာ နိုင်ငံက အခု ဘာဆက်လုပ်မယ် ထင်လဲ" သူက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
"သူတို့ စစ်ကြေညာပြီး လက်စွပ်ကို ပြန်လုဖို့ ကြိုးစားမှာပေါ့ ဟုတ်လား" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင်မူ ပြုံးနေမိသည်။ သူတို့ တိတ်တဆိတ် လုပ်ခဲ့လျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာအောင် သူ ဖန်တီးမည် မဟုတ်လော။ ထိုသည်က သူ ဖြစ်စေချင်သော အခြေအနေပင်။
"ဟုတ်တယ်။ ဒီလောက် ဖြစ်ပျက်သွားတာကို သူတို့ ဘာမှ မလုပ်ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူတို့ကို လူဖျင်းတွေလို့ ခေါ်ကြတော့မှာပေါ့။ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆယ်ဖို့အတွက် သူတို့ စစ်ကြေညာမှာပဲ။ စစ်ပွဲကတော့ တော်တော်လေး နီးကပ်လာပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ဒီအန္တရာယ်ရှိတဲ့ ရတနာကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါကို သူတို့ မသုံးနိုင်ရင် ငါတို့ စစ်ပွဲမှာ အလွယ်တကူ အနိုင်ရနိုင်တယ်" ဝူသျှန်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ် စစ်သည်တော်တွေရဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာ စစ်ပွဲမှာ ဆုံးရှုံးရဦးမှာပဲ" သူက ဆက်ပြောသည်။
"ခင်ဗျားက သူတို့အသက်တွေအတွက် စိတ်ပူနေတာလား" လုံချန်းက ဝူသျှန်ကို မေးလိုက်သည်။ ဝူသျှန်ကဲ့သို့ စစ်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူတစ်ယောက်က အသက်ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် စိတ်ပူနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့မိပေ။
"ဘာလို့လဲ... ငါက စိတ်မပူရဘူးလား။ ငါ့ရဲ့ သားအရင်းလေးတောင် ဒီစစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ရတော့မှာ။ ငါ့သားရဲ့ အသက်တင်မကဘူး၊ ငါ့လူတွေ အားလုံးရဲ့ အသက်က ငါ့အတွက် တန်ဖိုးရှိတယ်။ အသက်တစ်ချောင်းလေး ဆုံးရှုံးရရင်တောင် အဲဒါဟာ များလွန်းလှပါတယ်" ဝူသျှန်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်လေတော့သည်။