အခန်း (၇၂၉-၇၃၀)
Vol. 73 Ch. 729-730
အခန်း (၇၂၉) ပြန်မလာခဲ့သူ
"အဲဒါကတော့ အရှင်မင်းကြီး..." နဂါးစစ်သူကြီးက တစ်ုံတစ်ရာကို မတင်ပြရဲသလို တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ပြောစမ်း" နဂါးဘုရင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"တာဝန်သွားထမ်းဆောင်တဲ့ သူတွေအားလုံး ပြန်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်နေပါသေးတယ်" နဂါးစစ်သူကြီးက လျှောက်တင်သည်။
"ဘယ်သူလဲ" နဂါးဘုရင်၏ အသံမှာ ရုတ်ချည်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
"စစ်သူကြီး လိုင်ပါ။ သူ့ကို ကျားဖြူနယ်မြေထဲမှာ ရတနာလုံး သွားထားဖို့ လွှတ်လိုက်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်မိတယ်။ ကျွန်တော် သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရမလား" နဂါးစစ်သူကြီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဟမ်... ကျားဖြူနယ်မြေ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ... သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်။ တစ်ခုခု သိတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာသတင်းပို့ပါ" နဂါးဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
နဂါးစစ်သူကြီးမှာ နောက်သို့လှည့်ကာ နန်းမဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
နဂါးဘုရင်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ်တွင်...
"ငါ့လူကို သူတို့များ ဖမ်းမိသွားတာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ကုန်တော့မယ်။ ငါ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သူတို့ကို မသိစေချင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတို့လည်း ငါ့လိုပဲ လိုက်လုပ်ကြလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ စစ်သူကြီးကိုတော့ သူတို့ သတ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး" နဂါးဘုရင်က တံခါးဘက်သို့ မျက်နှာမူရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဆူနိုင်းနိုင်ငံအတွင်းသို့ အမှောင်ဝိညာဉ်မြင်းအုပ်စုကြီးမှာ ထွက်ခွာစဉ်က အတိုင်းပင် ပြန်လည် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုမြင်းများမှာ တာဝန်ပြီးမြောက်၍ ပြန်လာကြသော နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို တင်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည်။ သူသည် ဝူသျှန်၏ နောက်တွင် ထိုင်လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။
'ဟင်း... ဒီလူကတော့ ငါတို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံကို ပြန်သိမ်းတော့မှာပဲ။ ကျန်တဲ့ တာဝန်အပိုင်းတွေမှာ ဒီဝတ်စုံမပါဘဲ ငါ ဆက်သွားရတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးပါဘူး။ သူ့သားဆီကနေ အဲဒါကို ငါ ပြန်ယူမှာပဲ' လုံချန်းက ဝူသျှန်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
'ရွှင်း... တစ်ခုလောက် မေးဖို့ မေ့သွားလို့။ ငါ ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြီးရင် ဒီကမ္ဘာမှာ ခဏလောက် ထပ်နေလို့ ရသေးလား' လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"မရဘူး။ စမ်းသပ်မှု ပြီးတာနဲ့ နင့်ကို မူလနေရာကို ပြန်ခေါ်သွားမှာပဲ။ ဒီမှာ တစ်နာရီထက် ပိုနေလို့ မရဘူး" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။
'ဒါဆို ဒီတာဝန် မပြီးခင်မှာ စတုတ္ထမြောက် နိယာမရတနာလုံးကို ငါ ရှာတွေ့အောင် လုပ်ရမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ရွှင်းက အတိုချုံး ဖြေသည်။
'အဲဒါ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မလဲဆိုတာ နင်မှာ ရှာဖွေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိဘူးလား။ သဲလွန်စလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ဒီလောက် ကျယ်ပြောတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ငါ ဘယ်လို ရှာရမှာလဲ' လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ ဒီကမ္ဘာထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ ငါ သိတယ်။ အဲဒါနဲ့ နီးကပ်သွားရင်တော့ ငါ ခံစားမိလိမ့်မယ်၊ ဒါဟာ ငါ နင့်ကို ကူညီနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ" ရွှင်းက ဆိုသည်။
'အဲဒါက ကောင်းတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နီးစပ်ဖို့အတွက်တောင် တစ်ခုခု သိဖို့ လိုတာပဲလေ။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒါဟာ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ မဟုတ်လား' လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။
"ကံတရားပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် နင့်ရဲ့ ကြမ္မာလို့ပဲ ခေါ်မလား။ သူ ဒီကမ္ဘာမှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံကို နင် ရှာတွေ့ခဲ့သလိုပဲ၊ ဒီနိယာမ ရတနာလုံးကိုလည်း နင် ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ နင် ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အရာဆိုရင် တွေ့ရမှာပဲ။ နင်နဲ့ မထိုက်တန်ရင်တော့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကို ရှာရတာ ဒီလောက် လွယ်ကူနေမယ်ဆိုရင် ထျန်းရှန်က အကုန်လုံးကို သိမ်းထားပြီးနေမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား" ရွှင်းက မျက်စောင်းထိုးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
'ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိဘူး။ ဒီမှာ လိုတာထက် ပိုပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး။ အဲဒီ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ငါက အက်ရှာရဲ့ ချစ်ခင်လေးစားခံရတဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လာရမယ်၊ ပြီးတော့ နိယာမ ရတနာလုံးနဲ့ အချိန်ဓားကိုလည်း ရှာရဦးမယ်။ ဒါက...' လုံချန်းက စကားမဆက်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။
"...များလွန်းနေလား" ရွှင်းက သူပြောမည့်စကားကို ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။
"နင်က ဘာကို မျှော်လင့်ထားတာလဲ။ ဒီကမ္ဘာရဲ့ အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မလွယ်ကူဘူး။ အခု နင် လုပ်ရမယ့်အရာက ရိုးရှင်းပါသေးတယ်။ အနာဂတ်မှာ ဒီထက်ပိုပြီး ခက်ခဲတဲ့အရာတွေ လုပ်ရဦးမှာ။ အစကတည်းက စိတ်မပျက်သွားပါနဲ့။ ဒါကို စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ နင် ချက်ချင်း ကျော်လွှားနိုင်မယ့် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပေါ့" ရွှင်းက ဆိုလိုက်သည်။
လုံချန်းက ခေါင်းခါလိုက်ရုံမှအပ စကား ပြန်မပြောတော့ပေ။
သူသည် နယ်စပ်မြို့လေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မီလျာယီ အကြောင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ မထွက်ခွာမီ သူမကို နန်းတော်သို့ ပြန်ခေါ်သွားချင်သည်။ စစ်ပွဲစတင်ချိန်တွင် သူမကို ထိုမြို့လေးတွင် မရှိစေချင်ပေ။
မြို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း သို့မဟုတ် လူသားများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းများ ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း စစ်ပွဲစတင်ချိန်တွင် သူမအား ထိုနေရာတွင် ရှိနေစေပြီး မတော်တဆ ထိခိုက်မှုများထဲ ပါဝင်သွားမည်ကို သူ မလိုလားပေ။
သို့သော် ဝူသျှန်ကို ကူညီခိုင်းရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ မည်သူ့ကိုမျှ သူမအကြောင်း မသိစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သိသွားလျှင် သူမမှာ ဓားစာခံ ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လော။
အမှောင်ဝိညာဉ်မြင်းများသည် ရက်အတော်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ဆူနိုင်းနိုင်ငံ၏ နန်းမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့သည် နန်းတော်ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ ဝူသျှန်သည် လုံချန်းနှင့်အတူ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ပြန်ပြီး နားလိုက်ကြတော့။ ငါကတော့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စကားပြောပြီး တာဝန် အောင်မြင်ကြောင်း သတင်းပို့လိုက်ဦးမယ်" ဝူသျှန်က သူ၏လူများကို ပြောလိုက်သည်။
အခြား နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။
"မင်း နေဖို့အတွက် အစီအစဉ်တွေ မလုပ်ရသေးခင်အထိ နန်းတော်ထဲမှာပဲ ခဏနေဦး။ ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ ဆုလာဘ်အဖြစ် နေစရာကောင်းတဲ့ နေရာတွေ ရမှာ သေချာပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ မင်း အရင်က နေခဲ့တဲ့နေရာမှာပဲ နေလိုက်ဦး" ဝူသျှန်က လုံချန်းကို ခေါ်ကာ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် နန်းမဆောင်ပြင်ပရှိ မိန်းမစိုးနှင့် တွေ့ဆုံကာ လုံချန်းကို အခန်းသို့ လိုက်ပို့ရန် ခိုင်းစေပြီးနောက် ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
မိန်းမစိုးသည် လုံချန်းကို သူ၏အခန်းသို့ လိုက်ပို့ပြီး အပြင်မှ တံခါးပိတ်ပေးခဲ့သည်။
"ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့" လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အရာအားလုံး နေရာတကျ ဖြစ်လာဖို့က အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တာပါ"
"ဒါနဲ့... ဝူသျှန်က ဒီဝတ်စုံကို လာယူဖို့ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပဲ" သူက ဝူသျှန် မသိမ်းသွားရသေးသော ရင်ဘတ်တွင် ဖီးနစ်တံဆိပ်ပါသည့် သွေးရောင်ဝတ်စုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး..." ဝူသျှန်သည် ဘုရင်ကြီး၏ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် အလေးပြုလိုက်သည်။
"ထပါ" ဘုရင်က ဆိုသည်။
"မင်းတို့ ပြန်လာပြီပဲ။ တာဝန်ကတော့ အောင်မြင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား" ဘုရင်က မေးမြန်းသည်။
"ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ လက်စွပ်ကို ရခဲ့ပါပြီ" ဝူသျှန်က ဆိုကာ လက်စွပ်ကို ဘုရင်အား ပြသလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ပေး" ဘုရင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝူသျှန်က ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ လက်စွပ်ကို ဘုရင်အား ဆက်သလိုက်သည်။
"ဒီလက်စွပ်က ဘာမှ ထူးခြားတာ မတွေ့ပါလား။ ဒါက တကယ့်လက်စွပ် ဟုတ်ရဲ့လား" ဘုရင်က မေးသည်။
"ဟုတ်ပါတယ် အရှင်။ ဒါဟာ အက်ရှာဘုရင်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတာမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မခံစားရတာပါ။ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ အစွမ်းကို သုံးနိုင်ပြီး ခံစားနိုင်တာပါ" ဝူသျှန်က လုံချန်းသင်ပေးထားသည့်အတိုင်း ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်သည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အခုထိ ဘာလို့ ဆက်နွှယ်နေသေးတာလဲ။ ဒါကို ယူဖို့ သူတို့ဘုရင်ကို မသတ်ခဲ့ဘူးလား" ဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ အက်ရှာဘုရင်က ဒီလက်စွပ်ကို နန်းတွင်းဆရာကြီးဆီ ပေးထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့က နန်းတွင်းဆရာကြီးဆီကနေ ယူခဲ့ရတာ ဖြစ်ပြီး သူကတော့ သေသွားပါပြီ" ဝူသျှန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဒါ့အပြင် ဘုရင်ကို သတ်လိုက်ရင် အခြားလူတွေ သုံးလို့ရမယ် ဆိုတာလည်း မသေချာပါဘူး။ လုံချန်းရဲ့ အဆိုအရ ဒီလက်စွပ်ဟာ သွေးမျိုးဆက်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတာဖြစ်လို့ ဘုရင် သေဆုံးသွားရင်တောင် သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကပဲ သုံးလို့ရမှာပါ" ဝူသျှန်က လုံချန်း၏ နောက်ထပ် လိမ်လည်မှုကိုပါ ထပ်ဆင့် ပြောပြလိုက်သည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒါကို ငါ့ဆီမှာပဲ ထားလိုက်မယ်။ ဒါဆို... သူတို့ဘုရင်က အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတာပေါ့" ဘုရင်က မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့။ နန်းတွင်းဆရာကြီး သေဆုံးမှုမှာ ကျွန်တော်တို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာကို သူ သိသွားပြီဖြစ်လို့ မကြာခင်မှာ ကလဲ့စားချေဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပါတယ်" ဝူသျှန်က လျှောက်တင်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က ငါတို့ နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ အက်ရှာနိုင်ငံဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားရမယ့် အချိန်ပဲ" ဘုရင်ကြီးက တည်ကြည်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၇၃၀) ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်
"ကျွန်တော့်လူတွေကို ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ စတင်ပြင်ဆင်ဖို့ ပြောလိုက်ပါ့မယ်" ဝူသျှန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုသည်။
"မိန်းမစိုးကိုလည်း ဝန်ကြီးအားလုံးကို ဒီကိုခေါ်ဖို့ ပြောလိုက်ဦး။ ငါ သူတို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်ခိုင်းရမယ်။ မင်း သွားနိုင်ပြီ" ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
ဝူသျှန်သည် ဦးညွတ်အလေးပြုပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် အပြင်ဘက်ရှိ မိန်းမစိုးအား ဘုရင်၏ အမိန့်ကို ပြန်လည်ပြောကြားပြီးနောက် လုံချန်း၏ အခန်းရှိရာသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် လုံချန်း၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
'ကြည့်ရတာ သူ ဝတ်စုံလာယူတာပဲ ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်သည်။
သူသည် ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံကို မိမိနှင့် ခွဲမထားချင်သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် မိမိလက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာမည့် အရာတစ်ခုအတွက်နှင့် သူ၏ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို အန္တရာယ်မပြုလိုပေ။
သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဝူသျှန်မှာ အပြင်၌ ရပ်နေသည်။
"တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လားခင်ဗျာ" လုံချန်းက ဝူသျှန် အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာသည်ကို မသိဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။
"တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား ဟုတ်လား။ အေး... ငါ ဝတ်စုံလာယူတာ။ အဲဒါကို ငါ့ကိုပေးပြီး မင်း ဒီမှာပဲ အနားယူနေလိုက်ဦး။ ငါ နောက်မှ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်" ဝူသျှန်က လုံချန်းထံ လက်ကမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဝူသျှန် မရိပ်မိစေရန် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိဘဲ ဝတ်စုံကို ချွတ်၍ ပေးလိုက်သည်။
ဝူသျှန်သည် ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဪ... ဒါနဲ့၊ ငါတို့ အောင်မြင်မှုမှာ မင်းရဲ့ အဓိကကျတဲ့ အခန်းကဏ္ဍအကြောင်း အရှင်မင်းကြီးကို ပြောပြထားတယ်။ သူ တော်တော်လေး သဘောကျနေတာ။ အခုကစပြီး မင်းမှာ လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိသွားပြီ။ ညဘက် နန်းတော်ကို ပြန်လာသရွေ့ မင်း ကြိုက်တဲ့အချိန် အပြင်ထွက်လို့ရတယ်။ မင်းအတွက် ဆုလာဘ်တွေကိုတော့ ရက်ပိုင်းအတွင်း ပေးအပ်လိမ့်မယ်" ဝူသျှန်က ပြောကြားကာ လက်ကာပြလျက် ထွက်ခွာသွားသည်။
လုံချန်းသည် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။
"အခုတော့ ငါ လွတ်လပ်သွားပြီ။ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ ဘုရင်နဲ့ သွားတွေ့ချင်ပေမဲ့ သူကတော့ လာမယ့်စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေလောက်မှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို မပြောခင် သူ ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ အရင်လုပ်ပါစေဦး" သူက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ... နယ်စပ်မြို့လေးကသာ ဒီလောက် မဝေးရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒါဆိုရင် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားခြင်းကို သုံးပြီး မီလျာယီကို ဒီကို ခေါ်လာပြီး ဘေးကင်းတဲ့ တစ်နေရာမှာ ထားလို့ရတာပေါ့။ အခုတော့ အဲဒီ အကွာအဝေးကို ရောက်ဖို့ ရက်နည်းနည်းလောက် ပျံသန်းရဦးမှာပဲ" သူက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ပြန်ထိုင်ကာ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်၍ အညောင်းဆန့်လိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းမနေနိုင်ပါဘူး။ အချိန်ရတုန်း အပြင်ထွက်ပြီး ကံစမ်းကြည့်တာပေါ့။ နိယာမ ရတနာလုံးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ရှာဖို့ လိုသေးတာပဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ နဂါးတပ်ဖွဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ တံခါးဖွင့်၍ နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ဝူသျှန် ပြောသည့်အတိုင်းပင် မည်သူမျှ သူ့ကို မတားဆီးကြပေ။
ခဏအကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် နန်းတော်အနီးရှိ နဂါးမျှော်စင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာမှာ နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ လေ့ကျင့်ရာနှင့် အရင်းအမြစ်များ စုဆောင်းရာ နေရာဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း နဂါးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အထဲသို့ ဝင်ကြည့်ချင်သော်လည်း အဝင်ဝသို့ လျှောက်သွားစဉ်မှာပင် ဝူသျှန်၏ သားဖြစ်သူ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝူသျှန်၏ သားဖြစ်သူ ဝူလန်မှာ ဝူသျှန် လုံချန်းထံမှ ယူသွားသော ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
'သူ့အဖေက ဒီဝတ်စုံ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ သူ့ကို ပြောပြထားသလား မသိဘူး။ ကြည့်ရတာ ဝူလန်က တိုက်ပွဲတွေမှာ အနိုင်ရဖို့ သူတစ်ပါး အကူအညီယူမယ့် လူမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဘာဆက်လုပ်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့' လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ဝူလန်၏ နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားတော့သည်။
ဝူလန်သည် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားမိပြီး ဝူလန်ကဲ့သို့ လူမျိုးက ဤဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျှင် မည်သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမည်အား သူ သိချင်နေသည်။
"အနည်းဆုံးတော့ ဒီဝတ်စုံနဲ့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်မှာပါ" လုံချန်းက ဝူလန်နောက်သို့ လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သူ မကာကွယ်နိုင်ဘူး" ရွှင်းက သူ၏ ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ။ သူ ဝတ်ထားတာ သူတော်စင်အဆင့် ရတနာလေ။ သူ တိုက်မယ့်လူက သူတော်စင် အဆင့်ထက်တော့ မသာနိုင်ပါဘူး။ သူ့အဖေလို လူမျိုးနဲ့ သွားတိုက်မှာမှ မဟုတ်တာ" လုံချန်းက သူမ၏ စကားကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါက ဒီဝတ်စုံက ဘယ်လို အမျိုးအစားလဲဆိုတာ နင် မသိလို့ပါ။ ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံဆိုတာ ရိုးရိုးရတနာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်လို ကျင့်ကြံသူ ဆိုရင်တော့ အလွယ်တကူ သုံးလို့ရပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်တဲ့သူတွေအတွက်တော့ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက မေးမြန်းသည်။
"နင်က ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ရင် ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးဖို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ အမူအရာတစ်ခု လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ ဝတ်စုံပေါ်မှာ နင့်ရဲ့ သွေးနဲ့ ပုံစံတစ်ခုကို ရေးဆွဲရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီပုံစံက ခဏနေရင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ထျန်းရှန်က ဒီဝတ်စုံ ပေးခဲ့တဲ့သူကို အဲဒီနည်းလမ်းကို သင်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီလူက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်လို့ သူက အသေအချာ သင်ပေးခဲ့တာ။ ဒီနည်းလမ်းကို ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံကို အမွေဆက်ခံတဲ့ နန်းတွင်းဆရာကြီး အပါအဝင် လူတိုင်းကို သင်ပေးခဲ့မှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝတ်စုံက နန်းတွင်းဆရာကြီးဆီကနေ နင့်ဆီ ဒါမှမဟုတ် ဝူသျှန်ဆီကို တရားဝင် လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် နင်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ အဲဒီအကြောင်းကို မသိကြတာပေါ့" ရွှင်းက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။
"ဪ... အဲဒီလိုကိုး။ ငါက ကျင့်ကြံသူမို့လို့ အဲဒါတွေ လုပ်စရာမလိုဘဲ သုံးလို့ရပေမဲ့ ဝူသျှန်က ဝိညာဉ်စစ်သည် ဖြစ်နေပြီး ဝူလန်ကတော့ သိုင်းပညာရှင် အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူတို့ ဘယ်သူမှ ဖီးနစ်သွေးဝတ်စုံရဲ့ အစွမ်းကို နှိုးဆော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီဝတ်စုံက သူတို့အတွက် တကယ့်ကို အသုံးမဝင်တဲ့ အရာပဲပေါ့" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ တိုက်ပွဲက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတော့မှာပဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ ဝေးကွာသွားသော ဝူလန်၏ ကျောပြင်ကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် မြို့တော်၏ လမ်းမများအတိုင်း ရွှင်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
"ရွှင်း... အာရုံစိုက်ထားဦးနော်။ နိယာမ ရတနာလုံးနဲ့ နီးရင် နင် ခံစားရမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ ငါ မြို့ထဲ လျှောက်သွားနေတုန်း တစ်ခုခု ခံစားရရင် ငါ့ကို ပြောပြဦး" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။
သူသည် လူစည်ကားလှသော လမ်းမများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။ လမ်း၏ ဝဲယာတွင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဆိုင်များစွာ ရှိသည်။ သူသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်မကြည့်သော်လည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဆိုင်များကိုမူ ပြန်အလာတွင် ဝင်ကြည့်ရန် မှတ်သားထားလိုက်သည်။ သူ့အာရုံကို အဖမ်းစားနိုင်ဆုံးမှာ လက်နက်ဆိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤမြို့တော်က ဆိုင်များတွင် မည်ကဲ့သို့သော အံ့ဩစရာ လက်နက်များ ရှိနေကြောင်း သူ သိချင်နေမိသည်။
ဝူလန်၏ နောက်သို့ လိုက်လာရင်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုကောင်လေးသည် အဆောက်အဦးတစ်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်ကို လုံချန်း တွေ့လိုက်ရသည်။
လုံချန်းသည် ဤနေရာမှာ မည်သည်ဖြစ်ကြောင်း မသိသော်လည်း လူများစွာ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။
သူသည်လည်း ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။
လုံချန်း အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါမှ ဤနေရာမှာ မည်သည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ နေရာအနှံ့တွင် သစ်သားစားပွဲကြမ်းများကို တွေ့ရပြီး လူများသည် ထိုစားပွဲများတွင် ထိုင်ကာ အရက်သောက်နေကြသည်။
"ဒါက အရက်ဆိုင်ပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အနီးနားမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဝူလန်... မင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်လာပြန်ပြီလား။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က အရိုက်ခံရတာ မဝသေးဘူးလား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အထုခံချင်လို့ လာတာလား"
လုံချန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ စားပွဲတစ်လုံး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဝူလန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လူများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် လူငယ် ၁၀ ယောက်ထက်မနည်း ထိုင်နေကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ မြွေတံဆိပ်ပါသော အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် တစ်နေရာတည်းက လူများ ဖြစ်ပုံရသည်။
"ဟားဟားဟား... သူက ငါတို့ဆီမှာ အရိုက်ခံရတာကို အကြိုက်တွေ့နေတဲ့ လူဖျင်းတစ်ယောက်များလား မသိဘူး" နောက်ထပ် တစ်ဦးက ဝူလန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား... သူက တကယ့် အမှိုက်ပဲ။ ငါကတော့ နဂါးတပ်ဖွဲ့မှာ မရှုံးနိမ့်ဖူးတဲ့ သူရဲကောင်း စစ်သည်တော်တွေ ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ကို ကြည့်ရတာ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းဆိုတာ အလိမ်အညာတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လူတွေက သူတို့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာ" နောက်တစ်ဦးက လှောင်ပြောင် သရော်ရင်း ဆိုလိုက်လေတော့သည်။