အခန်း (၂၅၂)
Vol. 26 Ch. 252
“ဖုန်းမူ၊ ဒါက မင်းရဲ့ ဒီလအတွက် တာဝန်ပဲ။ ရော့၊ ဒါက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ”
ဆေးမီးလျှံတောင်ထွတ် ၏ ကုသိုလ်ခန်းမ အတွင်း၌ ဖုန်းမူသည် ကြီးကြပ်သူထံမှ တာဝန်ပေးအပ်လွှာနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို လက်ခံယူနေသည်။
သူ၏ ယခုလ တာဝန်မှာ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး ခြောက်သုတ် ဖော်စပ်ရန် ဖြစ်၏။ သူ အနည်းဆုံး အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးလုံး ခြောက်လုံးနှင့် အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံး အလုံးသုံးဆယ်ကို အပ်နှံရမည် ဖြစ်ပြီး ပိုထွက်လာသမျှမှာ ဂိုဏ်းမှ သူ့အားပေးအပ်သည့် ဆုလာဘ်ဖြစ်၏။
ဤသည်မှာ ဆေးတစ်သုတ်ဖော်တိုင်း ဆေးလုံးခြောက်လုံးစီ ထွက်ရှိရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ရာ အလုပ်သင်ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးအတွက် အလွန်ပင် ဝန်ပိစေသော တာဝန်တစ်ခုပင်။
အလုပ်သင်ဆေးဆရာ အများစုသည် ဆေးမီးဖိုတစ်လုံး၌ အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးလုံး တစ်လုံးထွက်ရှိရန်ပင် များစွာရုန်းကန်ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။
သို့ရာတွင် ဖုန်းမူအတွက် ဤသည်မှာ အရေးတကြီးကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ သူ ကြီးကြပ်သူကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဦးလေးကျန်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ”
“အင်း”
ကြီးကြပ်သူကျန်း ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြသည်။ မူလက ထိုလူငယ်ကို သတိပေးစကား အနည်းငယ် ပြောကြားလိုသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူအများရှိနေသဖြင့် ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ နေလိုက်သည်။
ထိုကလေး ကံကောင်းပါစေဟုသာ သူ ဆုတောင်းပေးနိုင်တော့သည်။
ဖုန်းမူ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကုသိုလ်ခန်းမအတွင်းရှိ လူတစ်ဦးသည် စီနီယာအစ်ကိုကြီးလျူတို့ အုပ်စုထံသို့ သတင်းသွားရောက်ပို့ဆောင်လေသည်။
“သူ ဘာမှမကန့်ကွက်ဘူးလား”
စီနီယာအစ်ကိုကြီးလျူက အလိုအလျောက် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး၊ အဲ့ဒီ ဖုန်းမူဆိုတဲ့ အစေခံက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ပဲ ပြောသွားပါတယ်”
ကုသိုလ်ခန်းမမှ တပည့်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”
ဂျူနီယာညီလေးကျင်း စိတ်ဝင်တစား ပြုံးရယ်လိုက်သည်။ “အဲဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး ယုံကြည်ချက်ရှိပုံရတယ်။ ဂိုဏ်းထဲရောက်တာ သုံးလပဲ ရှိသေးပေမဲ့ တာဝန်ကို လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာကိုး”
စီနီယာအစ်ကိုကြီးလျူ မေးလိုက်သည်။
“ညီလေးကျင်း၊ မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ။ သူ့ကို မီးတောက်ခန်းမတွေထဲ ဝင်ခွင့်မပေးဘဲ တားမလို့လား”
ညီလေးကျင်းဆိုသူက ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့အားလုံးက တစ်ဂိုဏ်းသားချင်းတွေပဲလေ။ အသစ်တစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီလောက်အထိတော့ မနှိပ်စက်ပါဘူး။ ညီလေးဖုန်းကို ရှိသမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံး မီးတောက်ခန်းမကိုပဲ ပေးလိုက်ကြရအောင်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအခန်းမှာ ပေါက်ကွဲတတ်တဲ့ ဆေးဖိုတစ်ခုနဲ့သာ တွဲပေးလိုက်ရင်တော့... ကြည့်လို့ကောင်းတဲ့ ပြကွက်တစ်ခု ရပြီပေါ့”
“ကောင်းလိုက်တာ။ တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ အကြံပဲ”
စီနီယာအစ်ကိုကြီးလျူက သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
“ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် အဲ့ဒီကလေးက အကြီးအကဲချန်းဆီမှာ သွားပြီး ငိုယိုမတိုင်သရွေ့ ဆေးမီးလျှံတောင်ထွတ်မှာ ကြာရှည်ခံမှာမဟုတ်ဘူး”
ညီငယ်ကျင်းက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး။ အစေခံမျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာတဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း မာနကြီးတတ်ကြတာပဲ။ သူတို့က သူတို့နောက်ခံသာ မနိမ့်ကျရင် ငါတို့လို မှူးမတ်မျိုးနွယ် တပည့်တွေထက် ပိုသာမယ်လို့ ထင်နေကြတာ။ သူ အံကြိတ်ပြီး အတင်းဇွတ်လုပ်မှာ သေချာတယ်”
“မှန်တာပေါ့”
အစ်ကိုကြီးလျူ ပြောသည်။
“အဲ့ဒီအစေခံလေး ကျရှုံးသွားတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲဆိုတာ မြင်ချင်လှပြီ။ သူ အရမ်းစောစောစီးစီး အညံ့မခံဖို့ပဲ ဆုတောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် ပျော်စရာကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး”
ကျန်သူများ တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြပြီး ဖုန်းမူ အရှက်ရမည်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်စားနေကြ၏။
ယွမ်လင်ဂိုဏ်း သို့ ရောက်ရှိသည့် ပထမဆုံးနေ့၌ပင် နတ်သမီးချင်းဟယ် နှင့်အတူ ကြိုးကြာငှက်စီး၍ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ပြုမူခဲ့ပေသည်။
အတွင်းစည်းတပည့်များနှင့် အမွေခံတပည့်များပင် သူ့ကို မကြည့်ချင်ကြ။
ဖုန်းမူသည်ကား သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြသည်ကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။
သူ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ယူဆောင်၍ မီးခန်းမများရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။
သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းအတွင်း ဆေးမဖော်စပ်ရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း နှစ်ရပ်ရှိ၏။ ပထမတစ်ခုမှာ သူ့လျှို့ဝှက်ချက်များကို အခြားသူများသိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုမှာ သူ့အနား၌ နေထိုင်သော စီနီယာအစ်ကိုများသည် သူ့ကို သဘောမကျကြောင်း သိသိသာသာ ခံစားမိနေသောကြောင့်ပင်။
သူနှင့်အတူ ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် ဖုန်းအိမ်တော်မှ လူများပင် ယခုအခါ သူ့ကို ကူးစက်ရောဂါသည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှောင်ဖယ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။
ဖုန်းမူ ထိုအကြောင်းရင်းများကို စဉ်းစားမနေပေ။ သူ့အတွက် ယွင်လန်ဂိုဏ်းမှ လူတိုင်းသည် သူ့ဘဝလမ်းခရီး၌ တစ်ခဏဖြတ်သန်းသွားသူများသာ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူနှင့်မျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပတ်သက်နေရန် မလိုဟု ယူဆထားသည်။
“စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်တော် မီးတောက်ခန်းမတစ်ခု ငှားချင်လို့ပါ”
စကားပြောရင်း သူ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
မီးတောက်ခန်းမကို စောင့်ကြပ်နေသည့် တပည့်သည် တံဆိပ်ပြားကို မြင်သောအခါ ဖုန်းမူကို သေချာစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။
“ညီငယ် ဖုန်းမူလား။ ခဏနေဦး၊ ဘယ်အခန်းတွေ အားသေးလဲ ကြည့်ပေးမယ်။ မင်းက ဘယ်လိုအခန်းမျိုး လိုချင်တာလဲ”
“စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို ရှိသမျှထဲမှာ ဈေးအသက်သာဆုံး အခန်းပဲ ပေးပါ။ ဈေးသက်သာလေ ပိုကောင်းလေပါပဲ”
သူ့စကားကြောင့် စောင့်ကြပ်နေသည့် တပည့်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရသည်။
မည်သူက ဆေးဖော်စပ်ရန် လာရောက်ပြီး အညံ့ဆုံးအခန်းကို တောင်းဆိုပါမည်နည်း။
‘ဒီကောင်လေးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား’
ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုတပည့်က ထပ်မံမမေးတော့ချေ။ ဖုန်းမူ၏ တောင်းဆိုချက်သည် သူ့အလုပ်ကို ပို၍ လွယ်ကူသွားစေပါ၏။
“အဆင့်နိမ့် မီးတောက်ခန်းမတစ်ခုရှိတယ်။ တစ်ရက်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ဒါမှမဟုတ် ကုသိုလ်မှတ် တစ်မှတ် ကျသင့်မယ်”
“ယူပါမယ်။ ကျွန်တော့်တံဆိပ်ပြားထဲကပဲ အမှတ်နှုတ်လိုက်ပါ”
ဖုန်းမူ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ”
အမှတ်နှုတ်ပြီးနောက် စောင့်ကြပ်နေသည့် တပည့်သည် ဖုန်းမူ၏ အမှတ်အသားပြားနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကိုပါ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို”
ဖုန်းမူ တံဆိပ်ပြားနှစ်ခုလုံးကို ယူဆောင်၍ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ မီးတောက်ခန်းမဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ထိုတပည့်က တွေးတောနေမိသည်။
“ဒီလူက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတာပဲ။ နတ်သမီးချင်းဟယ်က သူ့ဆီမှာ ဘာကိုမြင်လို့ သဘောကျနေတာလဲ မသိဘူး”
သူ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ထိုအတွေးများကို ဖျောက်ဖျက်ကာ ဖုန်းမူ မီးတောက်ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပေးပို့လိုက်လေတော့သည်။
ယခုအခါ ပြကွက်စတင်ရန်သာ စောင့်ဆိုင်းရတော့မည် ဖြစ်၏။
မီးတောက်ခန်းမအတွင်း၌မူ
ဖုန်းမူ မီးထိန်းချုပ်ခြင်း ကျောက်စိမ်းပြားကို ဘေးသို့ အသာပစ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဝိညာဉ်မီးတောက်ကို ဆင့်ခေါ်၍ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်လေသည်။
အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွား၏။
မီးတောက်ခန်းမအပြင်ဘက်၌ စီနီယာအစ်ကိုကြီးလျူ၊ ညီငယ်ကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ပြကွက်စတင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
တစ်နာရီ ကြာမြင့်သွား၏။
မည်သူမျှ စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင် မပြကြသေးပေ။
မကြာမီ နှစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ညီငယ်ကျင်း၏ ဘေးတွင်ရပ်နေသည့် တပည့်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုချီ၊ ဖုန်းမူက အဆင့်နိမ့် မီးတောက်ခန်းမကို သုံးနေတာ သေချာရဲ့လား။ နှစ်နာရီတောင် ရှိသွားပြီ၊ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးဘူး”
တာဝန်ကျနေသည့် စီနီယာအစ်ကိုချီက ရယ်မောလိုက်၏။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ အဆင့်နိမ့် အခန်းထဲက မြေအောက်မီးက မတည်ငြိမ်ဘူးလေ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ထပေါက်ကွဲမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ အတပ်မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ အချိန်သုံးနာရီရောက်ရင်တော့ တစ်ခုခု ဖြစ်ကိုဖြစ်မှာပဲ”
“အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အပြင်စည်းတပည့်တွေက ဒီအခန်းတွေထဲမှာ သုံးနာရီလုံးလုံး ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ သူတို့ကံကို လာစမ်းကြတာပေါ့”
အစ်ကိုကြီးလျူ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။
“နောက်ထပ် တစ်နာရီပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဆက်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
သူတို့ ဟိုဟိုဒီဒီ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြရင်း တတိယမြောက် နာရီသည်လည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။
လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် မီးတောက်ခန်းမဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
သို့ရာတွင် အချိန်အတန်ကြာသည့်တိုင် ဖုန်းမူသည် မီးခိုးမှိုင်းများ ပေကျံလျက်ဖြစ်စေ၊ ယိုင်နဲ့လျက်ဖြစ်စေ ထွက်လာခြင်း မရှိသေးပေ။
သူတို့အားလုံး၏ အကြည့်တို့သည် စီနီယာအစ်ကိုချီဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြကုန်၏။
“အစ်ကိုချီ”
အစ်ကိုကြီးလျူက အနည်းငယ် စိတ်တိုလာသည့် လေသံဖြင့် ပြောသည်။
“ခင်ဗျား သူ့ကို တံဆိပ်ပြား မှားပေးလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
“မဖြစ်နိုင်တာ။ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး” စီနီယာအစ်ကို ချီကလည်း မကျေမနပ် ပြန်လည်ပြောကြားသည်။
“မယုံရင် အဆင့်နိမ့် အခန်းကို အတူတူ သွားစစ်ကြည့်လို့ရတယ်”
တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာခါနီး၌ ညီငယ်ကျင်းက ကြားမှ ဝင်ပြောလိုက်၏။ “စီနီယာအစ်ကို နှစ်ယောက်လုံး အစေခံတစ်ယောက်ကြောင့် စိတ်မဆိုးကြပါနဲ့။ သူ တံဆိပ်ပြားပြန်အပ်ဖို့ ထွက်လာတဲ့အခါ အမှန်တရားကို သိရမှာပဲလေ”
“အဲလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့”
အစ်ကိုကြီးလျူက အစ်ကိုချီကို လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်၍ ပြန်လည်ပြောကြားသည်။
စီနီယာအစ်ကိုချီသည် ဘာမျှပြန်မပြောတော့ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကိုသာ လွှဲလိုက်လေတော့သည်။
အဆင့်နိမ့် မီးတောက်ခန်းမအတွင်း၌မူ
ဖုန်းမူသည် ဆေးသုံးသုတ် ဖော်စပ်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်၏။ ယွမ်လင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ဤသုံးလအတွင်း သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု အတတ်ပညာမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ပိုမိုအားကောင်းလာသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ပင် ဆေးဖက်ဝင်စွမ်းအင်များကို တိုက်ရိုက် အရည်ဖျော်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ဝိညာဉ်မီးတောက် ထိန်းချုပ်မှုသည်လည်း ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာ၏။ ယနေ့ ဖော်စပ်သည့် သုံးသုတ်လုံး၌ အဆင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး တစ်လုံးစီ ထွက်ရှိခဲ့သည်။
သူ အပူရှိန်ကြောင့် နီရဲနေသည့် ဆေးဖိုကို ကြည့်လိုက်၏။ ယခု နောက်ထပ် တစ်သုတ် ထပ်မံဖော်စပ်မည်ဆိုပါက ဆေးဖို ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဖုန်းမူ ဆက်လက်မဆောင်ရွက်မီ နှစ်နာရီမျှ နားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် အခန်းကို တစ်ရက်လုံး ငှားရမ်းထားသည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ဤသို့ အနားယူလိုက်ခြင်းမှာ အပြင်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသူများကို အခက်တွေ့စေလေတော့သည်။
သူတို့ နေ့ခင်းမှ ညမိုးချုပ်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေကြရသော်လည်း ဖုန်းမူသည်ကား ထွက်မလာသေးပေ။
ဂျူနီယာတပည့်တစ်ဦးက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“အဲ့ဒီ ဖုန်းမူဆိုတဲ့ကောင်... မြေအောက်မီးတောက်ထဲမှာ ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီလား မသိဘူး”
မည်သူမျှ ထိုစကားကို ငြင်းဆိုခြင်းမပြုကြပေ။ အဆင့်နိမ့် အခန်းအတွင်း သေဆုံးသည့်မှတ်တမ်း မရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် သတိလစ်သွားခြင်းတို့မှာမူ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပေ။
စီနီယာအစ်ကိုချီ ဘေးရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်၏။
“မင်းတို့ထဲမှာ စောင့်ရတာ ပင်ပန်းနေတဲ့သူရှိရင် ပြန်လို့ရပါတယ်။ အချိန်စေ့သွားရင်တော့ လူတိုင်းကို ငါအကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်”
ညီငယ်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။ ဒီအထိ ရောက်နေမှတော့ ရလဒ်ကို သိရအောင် စောင့်ရမှာပေါ့”
နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ် ကြာမြင့်ပြီးနောက်
ဖုန်းမူသည် နောက်ဆုံး ဆေးအသုတ်ကို ဖော်စပ်၍ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့လက်အတွင်းရှိ အဆင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး ခြောက်လုံးကို ကြည့်ရှုရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိ၏။
‘ငါသာ အဲ့ဒီတုန်းက ဒီလောက်အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဆေးလုံးမျိုး ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့အစွမ်းတွေက အခုထက် အများကြီး ပိုတိုးတက်နေမှာ’
ယခုအခါ၌မူ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးများသည် သူ့အတွက် များစွာ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိတော့ပေ။
သူ ဆေးလုံးများကို သူ၏အိတ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန်ပြင်စဉ် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုအရာမှာ မီးထိန်းချုပ်ခြင်းအစီအရင်ကို သူ တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုရသေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။
‘ငါသာ အစီအရင်ကို တစ်ခါမှမသုံးဘဲ ထွက်သွားလို့ တစ်ယောက်ယောက်က သတိထားမိသွားရင် ငါ့မှာ ဝိညာဉ်မီးတောက် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားမှာပေါ့’
ထိုအတွေးဖြင့် ဖုန်းမူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူဆောင်၍ မီးထိန်းအစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ မြေအောက်မီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ယွမ်လင်ဂိုဏ်း၌ သင်ယူခဲ့သည့် အခြေခံမီးထိန်းနည်းစနစ်ဖြင့် မတော်တဆမှုမဖြစ်စေရန် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်၌ ဂရုတစိုက် ထိန်းညှိလိုက်၏။ သို့သော်လည်း မီးတောက်များသည် အစီအရင်အတွင်းမှ လျှံထွက်လာသဖြင့် သူ မနည်းထိန်းချုပ်နေရသည်။
နာရီဝက်ခန့်ကြာ၍ မီးတောက်များ ပိုမိုကြီးထွားလာသောအခါ ဖုန်းမူသည် အစီအရင်ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။
အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူဆောင်၍ မီးတောက်ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့၏။