အခန်း (၃-၄)

အခန်း။ ၃

ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်ခန့်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာများပင်။

ဝမ်ပင်းသည် ဆွဲငင်အားနယ်ပယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီးနောက် တောင်အောက်ရှိ ဆန်းဝူမြို့မှ တပည့်အများအပြားကို စုဆောင်းနိုင်မည်ဟု မူလက တွေးထင်ခဲ့သည်။ ထိုသူတို့၏ ပါရမီက အနည်းငယ် နိမ့်ပါးနေလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိချေ။ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန် ၉ ဆအထိ မြင့်တက်လာနိုင်မှုနှင့်ဆိုပါက ဝက်တစ်ကောင်ပင်လျှင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နိုင်မည်ပင်။

သို့သော်လည်း စနစ်သည် သူ့အား မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားလွန်းသည့် တပည့်လက်ခံရေး စံနှုန်းတစ်ခုကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်တိမ်တိုက်တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ဂိုဏ်းအားလုံးသည် တပည့်များကို အခမဲ့ ဝင်ခွင့်ပြုကြသည့်အပြင် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ၊ ကျင့်စဉ်များ၊ ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်များနှင့် ဝဲဂယက်ပြမျဉ်းများကိုပါ ပံ့ပိုးပေးကြစမြဲပင်။

သို့သော် သူ၏အခြေအနေတွင်မူ ထိုအရာများကို မပံ့ပိုးပေးသည့်အပြင် မသေမျိုးဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လိုသူတိုင်း ငွေကြေးပေးဆောင်ရမည်ဟူသော စည်းကမ်းကိုပါ စနစ်က သတ်မှတ်ထားသေးသည်။

ငွေကြေးတောင်းခံခြင်းက ပြဿနာမဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများစုမှာ ရွှေဒင်္ဂါးကဲ့သို့သော အရာများ ချို့တဲ့ခြင်းမရှိကြ၍ပင်။ ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးများ၏ သမီးအချို့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီ အလွန်ညံ့ဖျင်းလှသဖြင့် ကြယ်တစ်ပွင့် သို့မဟုတ် ကြယ်နှစ်ပွင့် အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းများသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ထိုသူတို့သည် ကျင့်ကြံခွင့်ရရန် ငွေကြေးအမြောက်အမြား သုံးစွဲကြလေ့ရှိသည်။ ဝမ်ပင်းသည် မူလက ထိုသူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း စနစ်က နောက်ထပ် စည်းကမ်းတစ်ခုကို ထပ်မံထုတ်ပြန်ခဲ့ပြန်သည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လိုသူသည် အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိပြီးသူ ဖြစ်ရမည်ဟူသော စည်းကမ်းပင်။

ဝမ်ပင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကြယ်နှစ်ပွင့် အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီး၏ ထောက်ပံ့မှုနှင့် ကုန်ဆုံးနိုင်ခြင်းမရှိသော အရင်းအမြစ်များ ရှိခဲ့၍သာ အသက် ၁၅ နှစ်မပြည့်မီ အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဆင်းရဲသားများထဲမှ ပါရမီထူးသူများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောသူများကို ထိုအဆင့်သို့ရောက်အောင် ကြယ်နှစ်ပွင့်နှင့် ကြယ်သုံးပွင့် အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးများကသာ ပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခြင်းပင်။

ကံဆိုးစွာပင် ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုး ဆန်းဝူမြို့တွင် ပေါ်ထွက်လာပါက ကြယ်နှစ်ပွင့်နှင့် ကြယ်သုံးပွင့် ဂိုဏ်းကြီးများက ကြိုတင်၍ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားကြမည်သာ

...

ထို့ကြောင့်ပင် ချမ်းသာသော ကုန်သည်သမီးများကို ပစ်မှတ်ထားသည့် ဝမ်ပင်း၏ အစီအစဉ်မှာ ထိုနေရာတင်ပင် ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။

"စနစ်... မင်းပဲ ကြည့်လိုက်ဦး။ လာသမျှလူတွေက ဒီရောက်တာနဲ့ လှည့်ပြန်ကုန်ကြပြီ။ တပည့်လက်ခံတဲ့ စံနှုန်းကို နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား"

စနစ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သခင်... သခင်ရဲ့ အမူအရာကို သတိထားပါ။ ကျွန်တော်က စူပါဂိုဏ်းတော်စနစ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဘယ်သူမဆို လာပြီး မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သုံးရက်တောင် ရှိသွားပြီ ငါ တပည့်တစ်ယောက်မှ လက်မခံရသေးဘူး"

"အရည်အသွေးမမီတဲ့ တပည့်တွေကို လက်ခံမယ့်အစား တစ်နှစ်နေမှ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ ရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေါ့... သခင်က ကျွန်တော်ရဲ့ စံနှုန်းကို မလိုက်နာချင်လည်း ရပါတယ်။ ပြစ်ဒဏ်ကတော့ ဆွဲငင်အား ၃ ဆနယ်ပယ်ကို ကျွန်တော် ပြန်သိမ်းလိုက်ရုံပဲ…."

ဝမ်ပင်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။

သို့သော် သူ အရှုံးမပေးမီမှာပင် ရက်စက်လှသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ "စနစ်... မင်းသာ နောင်တစ်ချိန်မှာ လူဖြစ်လာခဲ့ရင် လမ်းပေါ်ကို ဘယ်တော့မှ မထွက်လာနဲ့"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဝမ်ပင်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့်ပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"မင်းလိုကောင်မျိုးက လမ်းပေါ်ထွက်ရင် လူဝိုင်းသတ်ခံရဖို့ သိပ်လွယ်လို့လေ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မှတ်ပုံတင်လျှောက်လွှာပုံကြီးကို မျက်နှာပေါ်သို့ အုပ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေထဲမှတစ်ဆင့် ပျံ့လွင့်လာသော လူတို့၏ ဝေဖန်သံများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူနေလိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် လူပျို၊ အပျိုအရွယ် မောင်နှမနှစ်ဦးသည် ဤနေရာဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

သူတို့သည် ခန့်ညားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ သူတို့၏ အဝတ်အထည်များမှာ ရွှေချည်ထိုးထားပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားများမှာလည်း ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းများ စီခြယ်ထားသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထားများကလည်း အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာသူများပီပီ တင့်တယ်လှပလှရာ သာမန်လူများ မတတ်နိုင်သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေကြသည်။

တိမ်မြူတောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့၏ အကြည့်များသည် မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်သစ် စုဆောင်းပွဲဟု ရေးသားထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ထိုင်လျက်သား အိပ်ပျော်နေသော လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကြည့်စမ်းပါဦး... တစ်ချိန်က ၂ စတား အဆင့်ရှိခဲ့တဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းက အခုတော့ တောင်ပြိုသလိုမျိုး အောက်ခြေကို ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပြီး အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးအဖြစ် ဘာလို့ အတောမသတ် ဆုတ်ယုတ်သွားရသလဲဆိုတာ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အဖြေက ရှင်းနေတာပဲ။ မေးနေဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး။

ဂိုဏ်းရဲ့ အသက်သွေးကြောဖြစ်တဲ့ လူသစ်ရွေးချယ်ရေးနေရာမှာတောင် ဒီလောက်အထိ ပျင်းရိပြီး တာဝန်မကျေတဲ့သူမျိုးက အရာရှိလုပ်နေမှတော့... ဒီဂိုဏ်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာနိုင်တော့မှာလဲ။

မိန်းကလေးဖြစ်သူက လှမ်း၍ အော်ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူက သူမ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်၍ သတိပေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး"

"ဘာလဲ"

သူမသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလှည့်၍ သူမမောင် ညွှန်ပြရာဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သစ်သားဆိုင်းဘုတ်၏ ညာဘက်အောက်ခြေထောင့်တွင် စာသားတစ်ကြောင်း ထပ်မံပါရှိနေ၏။ "ဂိုဏ်းဝင်လိုသူများ မည်သူပင်ဖြစ်စေ ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လိုပါက ရွှေဒင်္ဂါး ၁,၀၀၀ ပေးဆောင်ရမည်။ ငွေမရှိပါက ဝေးဝေးကသာ သွားကြပါ"

"သူက ငွေတောင် တောင်းနေသေးတာလား"

သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ။

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါမှ အဘယ်ကြောင့် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လာရောက်ခြင်း မရှိသည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။

"ဟေး... ရှင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က စာလုံးတွေ မှားရေးထားတာလား"

သူမသည် ပြောရင်းနှင့်ပင် စားပွဲကို ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ထုလိုက်သည်။

ဒုန်း...

ဒုန်း...

နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသော်လည်း ဝမ်ပင်းက စိတ်မဆိုးချေ။ သူသည် မျက်နှာပေါ်မှ မှတ်ပုံတင်လျှောက်လွှာပုံကြီးကို ဖယ်လိုက်ပြီး ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ လာတာလား"

"တကယ်ပဲ ငွေပေးရမှာလား"

မိန်းကလေးက ပြောရင်းနှင့် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်နားသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ညာဘက်အောက်ခြေထောင့်ရှိ စာသားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းသည် ချက်ချင်း အဖြေမပေးသေးဘဲ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ထိုသူနှစ်ဦး၏ အချက်အလက်အကျဉ်းကိုသာ အသာအယာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

...

[ဟွမ်ချန်း]

[လိင်: မ]

[အသက်: ၁၅ နှစ်]

[ကျင့်စဉ်အဆင့်: ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၃]

...

ကျန်ရှိနေသော လူငယ်လေးမှာလည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

...

[ဟွမ်ရှန်း]

[လိင်: ကျား]

[အသက်: ၁၅ နှစ်]

[ကျင့်စဉ်အဆင့်: ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၃]

...

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ပင်းသည် ထိုသူနှစ်ဦးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝလျော့နည်းသွားတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် တပည့်သစ်များကို လက်ခံချင်ပါသော်လည်း စနစ်က သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းချက်များက သူ့ကို ခွင့်မပြုပေ။

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်သောအခါ ထိုလူငယ်မောင်နှမနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန်ပင် နောက်လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ပင်းသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းကပင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုသူနှစ်ဦး လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို လှမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။

"တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ဘယ်လမ်းကနေ သွားရမလဲဆိုတာ သိပါသလား"

သူတို့ကို လှမ်း၍မေးလိုက်သူမှာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပနေပြီး အမူအရာမှာလည်း အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှ၏။ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သူ၏ မျက်ခုံးတန်းများက ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများပင်။ ထိုသူက လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဟွမ်ချန်းသည် သူတို့ကြားရှိ အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရင်ခုန်သွားရသည်။

သူမသည် ထိုသူကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်စေချင်မိတော့သည်။ သို့မှသာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းဖက်ထားပြီး ညစဉ်ညတိုင်း ခုတင်တစ်ခုတည်းတွင် အတူတူ အိပ်စက်ခွင့် ရနိုင်မည်ပင်။

သူမသည် ဘေးနားရှိ ဟွမ်ရှန်းက ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး တွန်းလိုက်တော့မှပင် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှ လန့်နိုးလာတော့သည်။

"အစ်မ... ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"အာ... အင်း"

"ဪ... ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ တည့်တည့်ဆက်သွားလိုက်ပါ လမ်းဆုံးရင် မသေမျိုးဂိုဏ်းကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး"

လူငယ်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။

ဟွမ်ချန်းက သူ့ကို အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုက မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ သွားတာဆိုရင်တော့ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲ ပြောပါရစေ။ အဲဒီဂိုဏ်းက အခုတော့ ဘာမှမရှိသလောက် ဖြစ်နေပါပြီ"

"ဘာမှမရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီ ဟုတ်လား"

လူငယ်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"မသေမျိုးဂိုဏ်းဆိုတာ မိုင် ၅၀၀ ပတ်လည်မှာ တစ်ခုတည်းသော ကြယ်နှစ်ပွင့် အဆင့်ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းကြီး မဟုတ်လား။ ဘာလို့ မရှိတော့မှာလဲ"

ကြယ်နှစ်ပွင့် အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းများကို ပထမဆုံးသော မြေဖျက်သွေးကြောတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်သည့် နက်နဲသောနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်များက အုပ်ချုပ်ကြစမြဲပင်။

"အစ်ကိုက ဆန်းဝူမြို့က မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်က ဆင်ယွဲ့မြို့က လာတာပါ"

"ဒါကြောင့်လည်း အစ်ကို မသိတာနေမှာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်လောက်က မသေမျိုးဂိုဏ်းက ဘေးဒုက္ခတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လည်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်။ သစ်ပင်လဲတော့ မျောက်မင်းသားတွေ ပျံကုန်ကြတာပေါ့။ ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ မသေမျိုးဂိုဏ်းက လူတွေအားလုံးနီးပါး ထွက်သွားကြပြီ။ အခုသွားရင်တော့ အနှစ်မရှိတဲ့ အခွံသက်သက် ဂိုဏ်းအိုကြီးကိုပဲ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်"

"သတင်းပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွင်လျောင်သည် မျက်ခုံးအစုံကို တွန့်လိုက်မိသည်။

ငါ တခြားဂိုဏ်းတစ်ခုခုကိုပဲ ထပ်ရှာရတော့မှာလား။

သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက် ကြည့်ရှုရန်သာ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနှစ်မရှိသည့် အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေဦးတော့ မျက်မြင်မတွေ့ရဘဲနှင့်တော့ သူ လက်လျှော့ကာ ပြန်မလှည့်ချင်ပေ။

"အစ်ကို... သွားဦးမှာလား"

"ကျွန်တော်က ဒီဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ အဝေးကြီးကနေ တကူးတက လာခဲ့တာလေ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်လျောင်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

ဘေးနားရှိ ဟွမ်ရှန်းကလည်း အလျင်အမြန် လှမ်းပြောလိုက်သေး၏။

"အစ်ကို... အကယ်၍ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲ တကယ်ဝင်မယ်ဆိုရင်တော့ ရွှေဒင်္ဂါး ၁,၀၀၀ ကြိုတင်ပြင်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒီလောက် ငွေမရှိရင်တော့ အဲဒီကလူက အစ်ကို့ကို ချက်ချင်းပဲ မောင်းထုတ်လိမ့်မယ်"

"ဒီလို စည်းကမ်းမျိုးတောင် ရှိတာလား"

ယွင်လျောင်သည် ဤအချက်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ထိုနေရာသို့ ပို၍ပင် သွားကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။ ပြင်ပလူများ ပြောစကားဆိုသည်မှာ ကောလာဟလများသာ ဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူသည် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရသည်ကိုသာ ယုံကြည်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွှေဒင်္ဂါး ၁,၀၀၀ ပေးဆောင်ရမည်ဟူသော စကားမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် သတင်းစကားမျိုးကြောင့်ပင် သူ ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ရန် ထိုက်တန်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယွင်လျောင်သည် အရှိန်မြှင့်၍ လျှောက်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် လမ်းအဆုံးရှိ တိမ်မြူတောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ဤတောင်တန်းဒေသတွင် နွေဦး၏ အငွေ့အသက်များက လွှမ်းခြုံနေ၏။ တောအုပ်အတွင်း၌ သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်မျိုးစုံ၏ အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး တောင်တက်လမ်းမှာလည်း လှေကားထစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့်ဖြင့် ခန့်ညားလှသည်။ ဤနေရာသည် သူ၏ လူကြီးသူမများ ပြောပြခဲ့ဖူးသော မသေမျိုးဂိုဏ်း အမှန်ပင်။ သို့သော်လည်း မသေမျိုးဂိုဏ်းသည် သူကြားဖူးခဲ့သကဲ့သို့ စည်ကားသိုက်မြိုက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ ယနေ့သည် ဂိုဏ်း၏ တပည့်သစ် စုဆောင်းသည့်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း သူရောက်လာချိန်တွင် လူအနည်းငယ်ကိုသာ တွေ့ရသည်။

ထိုစဉ် သူ၏ အကြည့်သည် တောင်ခြေရှိ စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်သစ် စုဆောင်းပွဲဟု ရေးသားထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို သူ အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ အကြည့်တို့သည် ရွှေဒင်္ဂါး ၁,၀၀၀ ပေးဆောင်ရမည်ဟူသော အချက်အလက်ပေါ်၌ စူးစိုက်သွားတော့သည်။

တကယ်ပင် အခြေအနေများမှာ ခုနက မိန်းကလေး ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေ၏။ မသေမျိုးဂိုဏ်းသည် ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရရုံတင်မကဘဲ ဂိုဏ်းချုပ်က ငွေကြေးရှာဖွေသည့် နေရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ပါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ဟူး... ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်ကတော့ အလကား ဖြစ်တော့မှာပဲ။

သူသည် မိုင်ပေါင်းရာချီ၍ ခရီးနှင်ခဲ့ရပြီး အန္တရာယ်များလှသော အခိုက်အတန့်များအပါအဝင် အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ မသေမျိုးဂိုဏ်းသည် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ငွေရှာနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ယခင်က အရှိန်အဝါကြီးမားပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မသေမျိုးဂိုဏ်း မဟုတ်တော့သည်မှာ အထင်အရှားပင်။

အကယ်၍သာ လောကမှာ အဲဒီလောက်အထိ ငတုံးငအတွေ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင်... သူတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ကတည်းက ဒီတံခါးဝမှာ ပေါ်လာသင့်နေပြီ။

အခုအချိန်အထိ တစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာသေးဘူးဆိုကတည်းက အဖြေက ရှင်းနေတာပဲ။

အခန်း။ ၄

ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီလျက်သား အနားယူနေသော ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ဘေးနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် ခြေသံများကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူသည် ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်သည်နှင့် လှည့်ပြန်သွားလိမ့်မည်ဟုသာ သူ ခန့်မှန်းထားမိ၏။

"မစ်ရှင် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီ"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ နားစည်ထဲမှ ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား စူးရှသောအသံတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

ဝမ်ပင်းသည် မျက်နှာပေါ်မှ မှတ်ပုံတင်လွှာများကိုပင် ဖယ်ရှားရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်။ စနစ်၏ စကားလုံးများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း ရှေ့မှောက်ရှိ အပြာရောင် အချက်အလက်ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

[အခြေခံအုတ်မြစ် စတင်တည်ဆောက်ခြင်း- အဆောက်အအုံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ထည်ဝါနေပါစေ။ အထဲမှာ လူမရှိရင် အဲဒါက ဂိုဏ်းမဟုတ်ဘဲ တိုက်ပျက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အစွမ်းထက်တဲ့ အကြီးအကဲတွေက လမ်းပြရမယ်။ ပါရမီရှိတဲ့ တပည့်တွေက ရှေ့ဆက်ရမယ်။ ဒီအချက်နှစ်ချက် ပေါင်းစပ်မိမှသာ သခင်ရဲ့ ဂိုဏ်းက သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေမှာပါ]

[သခင်... အခုပဲ အောက်ကအချက်တွေအတိုင်း အင်အားစုဆောင်းမှုကို စတင်ပါ။

၁။ အကြီးအကဲ နည်းပြ ၁ ဦး: ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၁၃ ရှိရမည်။

၂။ တပည့်သစ် ၂ ဦး: အသက် ၁၅ နှစ်အောက် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိပြီးသည့် ကျောက်စိမ်းရိုင်းများ ဖြစ်ရမည်။

ဒီစံနှုန်းထက် နိမ့်ကျတဲ့သူတွေကို လက်မခံပါနဲ့။ စူပါဂိုဏ်းတော်မှာ အမှိုက်တွေအတွက် နေရာမရှိပါဘူး]

[ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်တာနဲ့ သခင်နှစ်သက်ရာ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို အခမဲ့မွမ်းမံခွင့်ပေးမည့်အပြင် အဲဒီအဆောက်အအုံမှာ ပါရမီရှင်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ့် အထူးစွမ်းရည်တစ်ခုကိုပါ ထည့်သွင်းပေးသွားမှာပါ]

"ဘာဖြစ်လို့ မစ်ရှင်က ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတာလဲ"

ဝမ်ပင်း စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ စားပွဲဘေးမှ ဖြတ်ကျော်လျက် ထွက်ခွာသွားတော့မည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီသို့ အကြည့်တို့ ရောက်သွားသည်။

...

[ယွင်လျောင်]

[လိင်: ကျား]

[အသက်: ၃၀ နှစ်{

[ကျင့်စဉ်အဆင့်: ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၁၃]

...

ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင် ပြန်လည်မှီထိုင်လိုက်ရင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ယွင်လျောင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး ကိုလူချောလေးရယ်"

ဝမ်ပင်းသည် စကားနောက်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် လှမ်း၍ ဟန့်တားလိုက်ရသည်။

ယခုမှပင် စနစ်က ဘာကြောင့် ဤမစ်ရှင်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြန်ပေးခဲ့သည်ကို ဝမ်ပင်း နားလည်သွားတော့သည်။

ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၁၃ ရှိပြီး အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေသည့် သာမန်မဟုတ်သော ပညာရှင်တစ်ဦးသည် သူ၏ မသေမျိုးဂိုဏ်းဆီသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။

မသေမျိုးဂိုဏ်း မဆုတ်ယုတ်မီ ကြယ်နှစ်ပွင့် အဆင့်ရှိစဉ်ကာလကဆိုလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ပညာရှင်မျိုးကို ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု သတ်မှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်း၏ အထက်တန်းလွှာ အကြီးအကဲအချို့နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်တို့မှလွဲလျှင် အာဏာရှိသော ဒုတိယအကြီးအကဲပင်လျှင် ဤအဆင့်လောက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် လက်ရှိ ဆန်းဝူမြို့၏ အခြေအနေအရဆိုလျှင် လူပေါင်းသောင်းချီ၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် ဆန်းဝူမြို့စားမင်း တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဤမျှအစွမ်းရှိသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကသာ ဆန်းဝူမြို့ကို ကာကွယ်ပြီး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အေးချမ်းသာယာမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင်။

စနစ်က ဤမစ်ရှင်ကို ပေးလိုက်ခြင်းမှာ ဝမ်ပင်းအနေဖြင့် ယွင်လျောင်ကို မဖြစ်မနေ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းစေလို၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ရက်အတော်ကြာသည်အထိ တပည့်တစ်ယောက်မျှ မရသေးသည့်အတွက် စနစ်၏ မာနကလည်း ထိခိုက်နေပုံပင်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းမှလူက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် ယွင်လျောင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတာပါ" ဟု ခပ်အေးအေးပင် အကြောင်းပြန်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ... ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ ကျွန်တော်တို့ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲ ခဏဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောပါဦးလား"

ဝမ်ပင်းသည် ထိုသူကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် အကြောင်းပြချက်များကို အလျင်အမြန်ပင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ရပါတယ် ကျွန်တော့်မှာ တခြားကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ"

"အစ်ကိုက မထိုင်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့လေ။ ကျွန်တော် ဝမ်ပင်းကလည်း အတင်းအကျပ်တော့ မတိုက်တွန်းပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားမှာကတော့ အဆင့် ၁၃ ကို ရောက်နေတဲ့ အစ်ကိုလို ပညာရှင်ပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ဝမ်ပင်းသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပြုံးလျက်သားပင် သူ့ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ ယွင်လျောင်သည် ဝမ်ပင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ သံသယများ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အကဲခတ်မိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ပထမဆုံးသော မြေဖျက်သွေးကြောတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ထားသည့် နက်နဲသောနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးမှလွဲ၍ သာမန်လူတစ်ဦးက သူ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲနှင့် သူ၏အခြေခံကို ခွဲခြားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ။

ယွင်လျောင်သည် ဝမ်ပင်းကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါမှ ဝမ်ပင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချီစွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။

တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ပထမတစ်ချက်မှာ တစ်ဖက်လူသည် ကျင့်စဉ်မရှိသော သာမန်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သာမန်လူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ချီစွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှုများ ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

“ဝမ်ပင်းက မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ။ ခုနက မိန်းကလေး ပြောပြချက်အရဆိုရင် ဒီဂိုဏ်းက ဆုတ်ယုတ်သွားတာ တစ်နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ။ ၂ စတားအဆင့်မှာ ရှိခဲ့တုန်းကအရင်းအမြစ်တွေအပြည့်နဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် သာမန်လူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ဒုတိယအချက်မှာမူ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်ချေ။ သို့သော်လည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ ၎င်းမှာ ဝမ်ပင်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် သူနှင့်အဆင့်တူ ဖြစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် သူ့ထက်ပင် မြင့်မားနေခြင်းပင်။

"အစ်ကို့မှာ သွားစရာ တခြားနေရာမရှိဘူးဆိုရင်တော့..."

ဝမ်ပင်းက သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို လက်ဖြင့် အသာပုတ်ရင်း "ကျွန်တော်တို့ မသေမျိုးဂိုဏ်းကို လာခဲ့နိုင်ပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ လူသိပ်မရှိသေးဘူး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့အတွက်လည်း သင့်တော်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့က အရမ်းတန်ပါတယ် ရွှေဒင်္ဂါး ၁,၀၀၀ ပဲ လိုတာပါ"

ယွင်လျောင်သည် မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲသို့ မဝင်ချင်သေးသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းတော့ မေးလိုက်မိသည်။

"တပည့်သစ်လက်ခံတဲ့အခါ ရွှေဒင်္ဂါးတောင်းတာမျိုးကတော့ ကျွန်တော် ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ"

ဝမ်ပင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရွှေ ၁,၀၀၀ ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုက မဝင်ချင်ရင်လည်း မပေးဘဲ နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် မြေဖျက်သွေးကြောတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် ဂိုဏ်းတစ်ခုခုကို ရှာမယ်ဆိုရင်တော့ အစ်ကို့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို စတေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားရလိမ့်မယ်"

ဝမ်ပင်းက ထိုသို့မပြောလျှင်ပင် ယွင်လျောင်လည်း ဤအချက်ကို တွေးမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

မြေဖျက်သွေးကြောတံခါးကိုသာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ပါက နက်နဲသောနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကြယ်နှစ်ပွင့် အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းတစ်ခုတွင် ဂိုဏ်းချုပ်ပင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့ဖြစ်ရာ မည်သည့်ပညာရှင်ကမှ ဤမျှ တန်ဖိုးရှိလှသော အဆင့်တက်နည်းလမ်းကို ပြင်ပလူများအား အလွယ်တကူ ပေးကမ်းမည်မဟုတ်ချေ။

လက်သမားတစ်ဦးသည်ပင် သူ၏ တပည့်ရင်းများအား ပညာသင်ပေးရာတွင် တစ်ကွက်ချန်ထားတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်ရာ ကျင့်စဉ်လောကကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မဆိုထားနှင့် ဘေးနားကလူကိုပင် လုံးဝယုံကြည်ရန် မဝံ့ရဲသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။

ယွင်လျောင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေဖျက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း တကယ်ရှိလို့လား"

မိုင်ပေါင်းရာချီသော ခရီးကို အပင်ပန်းခံ လာခဲ့ပြီးမှ ဘာမှမရဘဲ ပြန်လှည့်သွားရမည်ဆိုပါက သူ အမှန်တကယ်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ခရီးစဉ်ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း မသေမျိုးဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင်။

အကယ်၍ မရခဲ့လျှင် သူ သွားစရာ တခြားနေရာလည်း မရှိတော့ချေ။

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်လျောင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။

ရွှေ ၁,၀၀၀ ဆိုလည်း ၁၀၀၀ ပေါ့။ နည်းနည်းတော့ ဈေးကြီးပေမဲ့ ငါက ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၁၃ ရောက်နေတဲ့သူပဲ။ ဒီကောင်လေး ငါ့ကို လိမ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး….

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် ဝင်မယ်"

"ပြတ်သားတယ် ကဲ... ဒီပုံစံမှာ ဖြည့်စွက်ပြီး ငွေချေလိုက်ပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး အစ်ကိုက မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ"

ယွင်လျောင်သည် ဝမ်ပင်း ကမ်းပေးသော ပုံစံခွက်ကို ယူလိုက်သည်။ သူ သေသေချာချာ နားမလည်သော်လည်း ဝမ်ပင်း၏ ရှင်းပြချက်အတိုင်းသာ ဖြည့်စွက်လိုက်၏။

ဤကိစ္စပြီးမြောက်သွားသောအခါ ဝမ်ပင်းသည် ထိုင်နေရန် စိတ်မစောတော့ချေ။ သူသည် ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်းသိမ်းဆည်းပြီး ယွင်လျောင်ကို တိမ်မြူတောင်ပေါ်သို့ ဦးဆောင်၍ ခေါ်သွားတော့သည်။

သူသည် ယွင်လျောင်ကို ဆွဲငင်အားနယ်ပယ်ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အစ်ကို့ရဲ့ မြေဖျက်သွေးကြောတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပေးမယ့် အခွင့်အရေးပဲ။ အထဲကို ဝင်လိုက်ပါ"

"ဒီနေရာလား"

ယွင်လျောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကာ ကြည့်လိုက်သည်။ နဂါးရုပ်တိုင် ကိုးတိုင်မှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါမျိုးကို သူ ဘာမျှ အာရုံမရရှိချေ။

ကျောက်ပြားများမှာ သာမန်ပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်နေသော မှိုများမှာလည်း ထူးခြားမှုမရှိချေ။

တောင်တန်းနှင့် တောအုပ်မှာလည်း ရိုးရိုးစဥ်းစဥ်းသာ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းဝင်ရန် ရွှေဒင်္ဂါး ၁,၀၀၀ ပေးရသည့် စည်းကမ်းမှာသာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်နေသလို မသေမျိုးဂိုဏ်းက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ကူညီနိုင်မည်ဟုလည်း သူ အာရုံမရချေ။

သို့သော်လည်း ဝမ်ပင်းကမူ ဤနေရာပင်ဖြစ်သည်ဟု အတည်ပြုပြောဆိုနေဆဲပင်။

"အထဲကိုဝင်ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်"

"ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို လိမ်တာဆိုရင် ရွှေ ၁,၀၀၀ ကို ပြန်ယူရုံတင်မကဘူး ခင်ဗျားကိုပါ သတ်ပစ်မယ်"

ယွင်လျောင်သည် ခက်ထန်သော စကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ဆွဲငင်အားနယ်ပယ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ခြေချလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းရန် ကြံရွယ်ချက်မှာ ချက်ချင်း ပျက်ပြားသွားတော့သည်။ သူသည် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တန်းခနဲ လဲကျသွားရ၏။

သူသည် ခုန်ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးက ဖိထားသကဲ့သို့ ယွင်လျောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အပေါ်မှ တက်နင်းထားသကဲ့သို့ပင်။

မည်မျှပင် အားစိုက်ပါစေကာမူ ပုံမှန်အတိုင်း ခုန်ပေါက်နိုင်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို သူ မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"

အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။ သို့သော် အခြေအနေမှာ အရင်အတိုင်းပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆမတန် လေးလံသွားသကဲ့သို့ပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဒန်ထျန်ထဲရှိ ချီများကို အလျင်အမြန်ပင် လှည့်ပတ်လိုက်တော့သည်။

ချီများကို စတင်လှည့်ပတ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အံ့ဩမှင်သက်စွာ ငုံ့ကြည့်မိသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။

"ချီလှည့်ပတ်မှုက... တကယ်ကြီး ဒီလောက် မြန်နေတာလား"

"ကျင့်စဉ်ပတ်လမ်း တစ်ပတ်လည်အောင် ထပ်ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး"

ဝမ်ပင်း၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်လျောင်သည် လောကကြီးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝမ်ပင်းကို စိုက်ကြည့်မိသွားသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ကျင့်စဉ်ပတ်လမ်း တစ်ပတ်ပြည့်စေရန် သူ၏ ချီများကို အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်လိုက်၏။

အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်စာအတွင်းမှာတင် တစ်ပတ်ပြည့်သွား၏။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ဒီမှာ ကျင့်ကြံတာက ပြင်ပလောကထက် ၉ ဆ ပိုပြီး မြန်ဆန်စေမှာပါ။ အစ်ကိုက တုံးအတဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ပထမဆုံး သွေးကြောတံခါးကို မလွဲမသွေ ဖွင့်လှစ်နိုင်မှာပါ"

ယွင်လျောင် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲမှ ခံစားချက်ကို အံ့ဩခြင်းဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရန် မလုံလောက်တော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ရှိတော့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန် ၉ ဆက သူ့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေခဲ့ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်ကို ဤမျှအထိ မြင့်တက်စေနိုင်သော နေရာမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ဒါက... တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးတဲ့ အရာပဲ။