အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း။ ၂၇

"တကယ်လားဗျာ..."

ဟွမ်ကုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျနေရင်းမှ နွယ်ပင်တစ်ပင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရသူကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်လား မသေချာသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနာဂတ်အတွက် ပြန်လည်တောင့်တမိသွားစေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဝမ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ဟွမ်ကုန်း၏ ရင်ထဲ၌ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။

"တောင်းဆိုချက် တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ပါဘူး ဆယ်ခုဖြစ်နေပါစေ... ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အရာဆိုရင် အကုန်သဘောတူပါတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... စိတ်ကြိုက်သာ မိန့်ကြားပါ"

"အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ် စီနီယာ မိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီးသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲကို ဝင်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ မိစ္ဆာစိတ်ကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာပါ"

"ဒါကတော့..."

အစောပိုင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေခဲ့သော ဟွမ်ကုန်းမှာ ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားတော့သည်။

သူ၏အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ပင်းက မတတ်သာသလို ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်၏။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ဤကိစ္စမှာ ထင်သလောက် လွယ်ကူချောမွေ့မည် မဟုတ်ပေ။

"စီနီယာ မိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီး... ခုနကတင် တောင်းဆိုချက် ဆယ်ခုဆိုရင်တောင် သဘောတူမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အသက်ရှူလိုက်တဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ဘာလို့ စိတ်ကူးပြောင်းသွားရတာလဲ"

"တခြားကိစ္စတွေဆိုရင် လက်ခံနိုင်ပေမဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်နေလို့ရတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော် ရပ်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဦးတည်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ လေဆိုတာ ရပ်သွားရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ... အပုပ်နံ့တွေထွက်နေတဲ့ လေအေးကြီးပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

စကားအဆုံးတွင် ဟွမ်ကုန်း၏အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းသွားတော့သည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော ကံကြမ္မာတစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

သူ၏ သက်ပြင်းချသံထဲတွင် မတတ်သာမှုများသာမက လူတစ်ဦး၏ အထီးကျန်ဆန်မှုများလည်း ရောယှက်နေသည်။

"စီနီယာ မိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ဘဝတန်ဖိုးကို အလေးထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားအနေနဲ့ လွတ်လပ်မှုနဲ့ မိသားစုကြားမှာ တစ်ခုကိုတော့ ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်။ သူမကို ခေါ်ပြီး လောကအနှံ့ လျှောက်သွားရင်းနဲ့ သူမက အသိစိတ်မဲ့တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားမယ့်အချိန်ကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေတော့မှာလား။ ခင်ဗျားသာ မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ဝင်မယ်လို့ သဘောတူရင် ခင်ဗျားသမီးရဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော် အားလုံး တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီဆန္ဒကိုတော့ ကျွန်တော် မလိုက်လျောနိုင်ပါဘူး။ တခြား ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးပဲရှိရှိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ မိန့်ကြားပါ။ ကျွန်တော် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သမျှ ဘယ်တော့မှ နောက်မတွန့်ပါဘူး။ သေရမယ်ဆိုရင်တောင်မှပေါ့..."

ဝမ်ပင်း: "..."

ငါ ဒီလိုပဲ အငြင်းခံလိုက်ရတာလား။

ရန်ကျုံးရှန်းသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေရင်း သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သို့သော် ဝမ်ပင်းက ဘာကြောင့် ဟွမ်ကုန်းကို ဂိုဏ်းထဲသွင်းချင်ရသလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။ ဟွမ်ကုန်း၏ ခွန်အားမှာ ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၈ သာ ရှိသေးသည်။

၎င်းမှာ အတော်လေး သာမန်ကာလျှံကာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သာ ဖြစ်ပြီး သူ၏သား ရန်လီလီပင် နောက်နှစ်နှစ်အတွင်း သူ့ကို ကျော်တက်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက တကယ်ကို တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်မနေနိုင်တဲ့ လူစားမျိုးပါ။ သူက တစ်သက်လုံး လှည့်လည်သွားလာရတာကို နှစ်သက်တဲ့သူပါ။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ရန်ကျုံးရှန်းက ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀,၀၀၀ ပေးပါ့မယ်"

"ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ... ကျွန်တော်က ရွှေကို အဲလောက် စိတ်မဝင်စားဘူး"

အဆောက်အအုံ အခမဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ခွင့်နဲ့ အလယ်အလတ်တန်းစား ဝါဂွမ်းအဆင့်ကျင့်စဉ်တို့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ရွှေ ၁၀,၀၀၀ က ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။

အဲဒီကျင့်စဉ်ကို တစ်ချက်လောက် လှမ်းကြည့်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဆန်းကြယ်တဲ့ အဆောက်အအုံရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာစာ ဝယ်ဖို့တောင် လောက်ပါ့မလား။

ဘေးနားရှိ ယွင်လျောင်မှာမူ ကြောင်သွားရ၏။ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ အတော်လေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

သူက ရွှေ ၁၀,၀၀၀ ကို မလိုချင်ဘူးတဲ့လား။ ဒီလောက်များတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးတွေဆိုရင် ကြယ်တစ်ပွင့် ဂိုဏ်းအသစ်တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့တောင် ပိုသေးတယ်။

ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။

ဂိုဏ်းဝင်ကြေးကိုကျ ရွှေ ၁,၀၀၀ သတ်မှတ်တယ်။ ဆွဲအားနယ်ပယ်သုံးရင် ပိုက်ဆံကောက်တယ်... အခု အလကားရမယ့် ပိုက်ဆံကျတော့ သူက မလိုချင်ဘူးတဲ့လား။

ဟွမ်ကုန်းကလည်း ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ တခြား ပေးစရာတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်"

"မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် တခြားအရာတွေ မလိုချင်ဘူး။ ခင်ဗျား သဘောတူမှပဲ ကျွန်တော် ကူညီမယ်။ သဘောမတူရင်တော့ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်"

ဝမ်ပင်းက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ "အမှန်တော့ စီနီယာ မိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို မပိတ်ပင်ချင်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဂိုဏ်းကို ဝင်လာရင် တစ်နေ့ကို ထမင်းနှစ်နပ်ပဲ ချက်ပေးရမှာပါ။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကိုတော့ ခင်ဗျား စိတ်ကြိုက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီစဉ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စားဖို့သောက်ဖို့ အတွက်သက်သက်နဲ့ပေါ့လေ"

ယွင်လျောင်မှာ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ခြေပင်ခေါက်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ဤအကြောင်းပြချက်မှာ တကယ်ကိုပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုသူတွေက ဒီလောက်တောင် စိတ်ထင်တိုင်း လုပ်တတ်ကြတာလား။ အစားကြောင့်နဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀,၀၀၀ ကိုရော တခြားအရာတွေကိုပါ ငြင်းပယ်လိုက်တယ်ပေါ့။

ဟွမ်ကုန်း လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ရွှေ ၁၀,၀၀၀ ထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးရှိနိုင်တာကို။

သို့သော် ဝမ်ပင်းကမူ အစားအသောက်အတွက်သာ သက်သက် စဉ်းစားနေခြင်းပင်။

၎င်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ ကလေးဆန်သလိုရှိပြီး စိတ်ထင်တိုင်း လုပ်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ပင်းမှာ ကလေးမဟုတ်မှန်း ယွင်လျောင်သာ မသိခဲ့ပါက သူသည် လူမှားနောက်လိုက်မိပြီဟုပင် အမှန်တကယ် ထင်မိပေလိမ့်မည်။

ဟွမ်ကုန်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ တုံ့ပြန်ပုံချင်း မတူညီပေ။ သူက ရုတ်တရက် နှစ်ခွန်းခန့် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က လမ်းစဉ်တူတဲ့ လူတွေပဲပေါ့"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က အစားအသောက်အတွက်ဆိုရင် ဘယ်နေရာမဆို သွားမယ့်သူမျိုးပါ။ စီနီယာ မိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီး... ဘယ်လိုလဲဗျ။ တစ်နေ့ကို ထမင်းနှစ်နပ်ပဲ ချက်ပေးရမယ်။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားသမီးရဲ့ မိစ္ဆာစိတ်ကို အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းပေးမယ်။ ဒီအပေးအယူက ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ခင်ဗျားအတွက်ပဲ အမြတ်ထွက်နေတာပါ။ ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားနေရာမှာဆိုရင် သဘောတူလိုက်တာ ကြာပါပြီ"

"ကျွန်တော်က တစ်နေရာတည်းမှာ အကြာကြီး ရပ်နေနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဗျ။ အဲဒီလို ဖြစ်နေမှတော့... ကျွန်တော့်သမီးကိုပဲ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

"စီနီယာ... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ကျွန်တော့်သမီးက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာတာ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်လောက် ရှိပါပြီ။ တခြားအရာတွေ သူမတတ်ရင်တောင်မှ ဟင်းချက်တဲ့ ပညာရပ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရာ ၇၀ ကနေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ သူမ အမီလိုက်နိုင်ပါတယ်။ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဟင်းပွဲအချို့ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အတွေ့ရများတဲ့ ဟင်းလျာမှန်သမျှကိုတော့ သူမ ကောင်းကောင်း ချက်တတ်ပါတယ်"

"ဒါ အမှန်ပဲလား"

"ကျွန်တော်က ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်က အစားအသောက်အတွက်ပဲ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ လက်ရာကတင် ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် လုံလောက်စေမှာပါ"

"ကောင်းပါပြီ"

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း အိပ်ပျော်နေသော ဟွမ်ယီကို ကြည့်ကာ အသေအချာ စဉ်းစားနေ၏။

တခြားသူတွေကတော့ ဝမ်ပင်း စဉ်းစားနေသည်ဟု ထင်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အမှန်

စင်စစ်တွင်မူ ဝမ်ပင်းသည် ဟွမ်ယီက မစ်ရှင်၏ သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိမရှိ စနစ်ကို မေးမြန်းနေခြင်းပင်။

ဝမ်ပင်းကို ပျော်ရွှင်သွားစေသည့် အချက်မှာ တောက်တီးဟွမ်ကုန်းက သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ မွေးစားသမီးဖြစ်သူမှာ မစ်ရှင်၏ သတ်မှတ်ချက်များနှင့် အတော်အတန် ကိုက်ညီနေခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် ဟွမ်ကုန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... သမီးလေးက မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်မဝင်ဆိုတာကတော့ သူမရဲ့ ဆန္ဒအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါလိမ့်မယ်။ အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမကို ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် မစေခိုင်းချင်ပါဘူး။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကသာ အဓိကပါပဲ”

“ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်”

ဝမ်ပင်းသည်လည်း သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဟုမူ မပြောဝံ့ပေ။ ဤမြွေပွေးမလေးသည် သူ၏ဖခင်ကို ခွဲခွာမသွားနိုင်ဘဲ ငြင်းဆိုမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိခြင်းပင်။

...

မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့်ပင် ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးလာခဲ့သည်။ အိမ်နောက်ဖေးရှိ အခန်းထဲတွင် ဝမ်ပင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တဖြည်းဖြည်း စဲတော့မည့် မိုးစက်များကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏နောက်ဘက်ရှိ ခုတင်ပေါ်မှ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟွမ်ယီသည် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေရာမှ အားယူ၍ နိုးထလာခဲ့ခြင်းပင်။ သူမသည် စောင်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ရင်း “အဖေ” ဟု လှမ်း၍ အော်လိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အော်မနေပါနဲ့တော့... စီနီယာ မိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီးက ကိစ္စအချို့ရှိလို့ သွားဖြေရှင်းနေတယ်”

“ရှင်က ဘယ်သူလဲ”

ဟွမ်ယီက သံသယအပြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာလေးမှာမူ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းနေသည်။

“ငါလား... နင့်ကို ကူညီဖို့ ရောက်လာတဲ့လူလို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ”

ဝမ်ပင်းက ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဟွမ်ယီကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင့်မျက်နှာက အရင်ထက်စာရင် အများကြီး ကြည့်ကောင်းလာပြီပဲ။ ခုနကလို ဖြူဖျော့မနေတော့ဘူး”

ဟွမ်ယီက မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ပါးပြင်လေးကို ပြန်လည်ကိုင်လိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ပြောစမ်းပါ... ရှင်က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ”

“နင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာစိတ်ကို နှိမ်နင်းပေးနိုင်မယ့်လူပေါ့”

“ရှင်ကလား...”

ဟွမ်ယီက ပြောရင်းဆိုရင်း ဝမ်ပင်းကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ၏အနားအထိ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ၎င်းနောက် စိန်ခေါ်သည့်သဘောဖြင့် ဝမ်ပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမ၏လက်ညှိုးလေးဖြင့် ထိုးကြည့်နေသေးသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ပင်းကို လှောင်ပြောင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်

သလို အပြင်၌ပါ ဗြောင်ကျကျ လှောင်ပြောင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမသည် အရှေ့ဘက်အိုင်တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ဖူးသော်လည်း မိစ္ဆာစိတ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် နည်းလမ်းဆိုသည်မျိုး တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူမထက်အသက်

အနည်းငယ်မျှသာ ကြီးသော လူတစ်ဦးက နည်းလမ်းရှိသည်ဟု ပြောဆိုနေခြင်းပင်။

ဒါမှာ ပြက်လုံးတစ်ခုလိုပဲ။

သူမ၏ မွေးစားဖေဖေမှာ နက်နဲသောနယ်ပယ်မှ ရာစုနှစ်ချီ သက်တမ်းရှိပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သည့် မိစ္ဆာကြီးသုံးဦးကိုပင် မေးမြန်းခဲ့ဖူးခြင်းပင်။ သို့သော် ထိုပညာရှင်ကြီးများပင် သူမ၏မိစ္ဆာစိတ်ကို မတတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ မျှော်လင့်ချက် လမ်းစလေးတစ်ခုသာ ပေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ သူမအနေဖြင့် ပထမသွေးကြောတံခါးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သွေးကြောတံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံခြင်း၌ မရေရာသော ပြောင်းလဲမှုများစွာ ရှိနိုင်သောကြောင့်ပင်။ အမှန်တကယ် မည်သည်တို့ ဖြစ်ပျက်လာမည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။

ဝမ်ပင်းကမူ ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အသံကို နှိမ့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မြွေပွေးမလေး... နင် နဂါးတွေကို ကြောက်လား”

အခန်း။ ၂၈

ဝမ်ပင်း၏ အသံဆုံးသည်နှင့် ဟွမ်ယီ၏ မျက်နှာပေးမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူမသည် ဝမ်ပင်းကို သံသယအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်၏။ သူမ၏ ညာဘက်လက်မှာလည်း ခုတင်ခေါင်းရင်းရှိ မာကျောသော ခေါင်းအုံးစွပ်ကို လှမ်းကိုင်ရန် တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ဆန့်လိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ ငါက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ နင့်ရဲ့ မွေးစားအဖေနဲ့ သဘောတူညီမှု တစ်ခုလုပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက နင့်ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။ ဘဝမှာ ရွေးချယ်မှုတွေက အရမ်းအရေးကြီးတယ်တဲ့။ နင့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာ ငရဲရှိနေနိုင်သလို ညာဘက်မှာတော့ သုခဘုံ ရှိနေနိုင်တယ်လေ"

"အဖေက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာလား"

"ဒါပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ဂိုဏ်းထဲ ဝင်မဝင်ဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ နင် ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာစိတ်ကို အရင် နှိမ်နင်းပေးနိုင်ရမယ်"

"ပြဿနာမရှိဘူး"

"နင်က ဒါကိုတောင် ကတိပေးနိုင်တာလား"

ဟွမ်ယီမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမ နားကြားမှားသလားဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်မိ၏။

သူဘာလို့ သဘောတူလိုက်တာလဲ။

ထို့နောက် သူမသည် ဝမ်ပင်း၏ စကားမှာ မည်မျှအထိ ယုံကြည်ရကြောင်းနှင့် သူ့တွင် ထူးခြားသောအစွမ်းများ ရှိမရှိ အတည်ပြုရန် အခန်းပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားပြီး သူမ၏ မွေးစားအဖေကို လိုက်ရှာတော့သည်။

ဤသို့ မလုပ်ပါက ဤလူမှာ လိမ်ညာနေသူတစ်ဦးဟု သူမ ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

"အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်... ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ဘာဖြစ်လို့ သေသေချာချာ မစဉ်းစားဘဲနဲ့ ဒီလောက်အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်ရတာလဲ"

သို့သော်လည်း ယုံကြည်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ သံသယများ ပြေပျောက်သွားသည့်တိုင် သူမသည် ဝမ်ပင်းကို အလေးအနက် သိပ်မထားသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်လွန်းနေသောကြောင့်ပင်။

ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာမျိုး တကယ်ပဲ ရှိနိုင်လို့လား။

...

ညမှောင်ရီသည် တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်ခြင်း အလှဖြင့် ခြယ်သလိုက်တော့သည်။

ဤနေရာတွင် ညအိပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့သဖြင့် ဝမ်ပင်းသည် ယခုအခါ ရန်လီလီ၏ မြင်းရထားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မိုးတိမ်မြူတောင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

**ဟွမ်ယီ**သည် **ဝမ်ပင်း**နှင့်အတူ မသေမျိုးဂိုဏ်းဆီသို့ သဘာဝကျကျပင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာစားဖိုမှူး ဟွမ်ကုန်းကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသလို **ရန်ကျုံးရှန်း**ကလည်း တစ်စုံတစ်ရာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။ တကယ်လို့သာ သာမန်လူများဆိုလျှင်မူ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုး၌ အပြင်ထွက်ခြင်းကို လူကြီးများက သေချာပေါက် တားဆီးကြမည်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှောင်ထုထဲတွင် မည်ကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များ ချောင်းမြောင်းနေမည်ကို မသိနိုင်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ဤနေရာရှိ လူများမှာမူ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။

တကယ်လို့ လမ်းခရီး၌ ဓားပြများနှင့် တိုးမိပါကလည်း ၎င်းမှာ ဓားပြတို့၏ ကံဆိုးမှုဟုသာ ဆိုရပေမည်။ ကာမရမ္မက်ကြောင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်လိုသူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လျှင်လည်း အပြင်မထွက်မီ ဗေဒင်ကိန်းခန်း မကြည့်မိခဲ့သည့် ၎င်းတို့၏အပြစ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လောဘနှင့် ရမ္မက်ဇောကြောင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်မည့်သူများအနေဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၅၊ အဆင့် ၈ နှင့် အဆင့် ၁၃ ရှိသော ကျင့်ကြံသူများကို လာရောက်ပိတ်ဆို့မိသည့် ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာကိုသာ အပြစ်တင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ဟွမ်ယီ၏ ထူးဆန်းသော စရိုက်ကြောင့် ဝမ်ပင်းမှာ မတတ်သာဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် ဝမ်ပင်းကပင် အလွန်ရုပ်ဆိုးနေ၍လော မသိ၊ ဝမ်ပင်းနှင့် မြင်းရထားတစ်စီးတည်း အတူမစီးလိုပေ။ သူမက ရထားတစ်စီးကို သီးသန့်မောင်းနှင်လိုပြီး မည်သူ့ကိုမျှလည်း အတွင်းသို့ ပေးမဝင်ချင်ပေ။ ဝမ်ပင်းက တည်နေရာကို ပြောပြလိုက်သောအခါတွင်မူ သူမသည် နှင်တံကို ဝှေ့ယမ်း၍ မြင်းရထားကို ညမှောင်ရီထဲသို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

ဒါကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဟွမ်ကုန်းက မတတ်သာသလို ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်မှာ

“ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ကို ရယ်စရာတွေ ပြသမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်တော့်သမီးက ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ပြီး လောကအနှံ့ လှည့်လည်တာ များနေပြီလေ။ သူမက ကိုယ်ပိုင်မြင်းရထား မောင်းရတာကို အမြဲတမ်း နှစ်သက်တတ်တယ်၊ ဒါက သူမရဲ့ အခြေခံလွတ်လပ်ခွင့်လို့လည်း ဆိုတတ်သေးတာ”

ဒါကို ကြားသော် ဝမ်ပင်းမှာ စိတ်ထဲမှ မသိမသာ စဉ်းစားမိသွားသည်။ သူ၏ လူသားဆန်သော စရိုက်ကို ပျိုးထောင်ရန် ဇွဲနပဲကြီးလှသည့် မြွေပွေးမလေးပင်။ တော်တော်လေး ပျင်းစရာကောင်းလှသည်။

ဤအရေးမပါသော ကိစ္စထက် ဝမ်ပင်း ပိုမိုနားမလည်သည်မှာ ဟွမ်ကုန်း၏ အတွေးအခေါ်ပင်။

“စီနီယာ မိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီး... ခင်ဗျားသမီး မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်မှာကို တကယ်ပဲ မစိုးရိမ်ဘူးလား။ သူမသာ ဂိုဏ်းထဲဝင်သွားရင် ခင်ဗျားက တစ်ယောက်တည်း လောကအနှံ့ လှည့်လည်နေရတော့မှာလေ”

ဟွမ်ကုန်းက အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေရာမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က သမီးကို ချစ်တယ်၊ သူမ ကျွန်တော့်နားမှာ ထာဝရ ရှိနေဖို့လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်နေရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ သူမမှာလည်း သူမရဲ့ ဘဝနဲ့ အိပ်မက်တွေ ရှိတာပဲလေ။ အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် အများကြီး မလုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး။ နောက်ပြီး... အခုလည်း သူမက ကျွန်တော့်နားမှာ ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား”

“စီနီယာက ဒီလို တွေးပေးနိုင်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ”

ဝမ်ပင်းက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် မြင်းခွာသံများသည် ညမှောင်ရီထဲ၌ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝေးသထက် ဝေးသွားပါတော့သည်။

...

မြင်းရထားမှာ **မိုးတိမ်မြူတောင်ခြေ**၌ ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ပင်းသည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရောက်နှင့်နေသည့် အခြားမြင်းရထားတစ်စီးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဟွမ်ယီမှာ ထိုအထဲ၌ ထိုင်နေခြင်းပင်။ ဝမ်ပင်း ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သော် ဟွမ်ယီက မခန့်လေးစားပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ

“ဪ... ရှင်က မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာ ဒါကိုး”

ဝမ်ပင်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ... ပြဿနာရှိလို့လား”

“ပြဿနာက အကြီးကြီးပဲ”

**မသေမျိုးဂိုဏ်း**မှာ လုံးဝ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေပြီး လူများအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား ပြောပြခဲ့ဖူးခြင်းပင်။ ဂိုဏ်းထဲ၌ လူနှစ်ဦး၊ သုံးဦးခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

“ဘာပြဿနာလဲ... ငါကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ခံစားရတယ်”

**ရန်လီလီ**က ရထားမောင်းသမားကို ပြန်လည်ခိုင်းစေလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လှေကားထစ်များဆီသို့ ဦးဆောင်၍ လျှောက်လှမ်းသွားပါတော့သည်။ သူသည် တစ်လှမ်းလျှင် လှေကားသုံးထစ်ခန့် ခုန်တက်ရင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်သွားခြင်းပင်။

“နင်ကရော ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ” ဟု ဟွမ်ယီက လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရန်လီလီက လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်မှာ “ငါက မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်လေ။ ဒီကိုမလာလို့ ဘယ်သွားရမှာလဲ”

“နင်က ဒီလို ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ ဂိုဏ်းမျိုးမှာ ကျင့်ကြံနေတာလား”

“ဒီဂိုဏ်းက ဆုတ်ယုတ်နေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ နင့်နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၁၃ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူကြီးကို မမြင်ဘူးလား”

“ဟင်...”

ဟွမ်ယီသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူဖြူစင်စင် ပညာတတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရုပ်သွင်ရှိသော **ယွင်လျောင်**ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အစောပိုင်း ရန်အိမ်တော်၌ တွေ့ဆုံစဉ်ကမူ သူသည် ရန်မျိုးနွယ်စုမှ လူတစ်ဦးဟုသာ သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ အလွန်ဖော်ရွေသူဖြစ်သဖြင့် သူ့အား ကူညီမည့် ပညာရှင်များ ရှိနေမည်မှာ သဘာဝပင် မဟုတ်ပါလား။

ဤစီနီယာကြီးမှာလည်း မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ဆုတ်ယုတ်နေသည့် ဂိုဏ်းတစ်ခု၌ အသက် ၁၅ နှစ်နှင့် အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးရယ်၊ အဆင့် ၁၃ ရှိသည့် အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရယ် ရှိနေနိုင်ပါမည်လော။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက လူများ သူမကို လိမ်လည်ပြောဆိုခဲ့ကြခြင်းများလား။

သူမ ဘာမျှဆက်မပြောတော့ဘဲ ဝမ်ပင်း၏နောက်မှ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် လိုက်ပါရင်း မိုးတိမ်မြူတောင်ထိပ်ဆီသို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝမ်ပင်းက သူမအား စကားမပြောသလို ဂိုဏ်းထဲဝင်မည့် ကိစ္စကိုလည်း ထုတ်ဖော်မပြောပေ။ ၎င်းတို့အားလုံး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြင့် တောင်ထိပ်ဆီသို့ တက်လာကြသည်။ ညမှောင်ရီထဲတွင် ၎င်းတို့လေးဦး၏ ခြေသံများမှာ တော်တော်လေး ကျယ်လောင်နေပြီး နားမလည်နိုင်သော စောင်းသံတစ်သံကို တီးခတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

လှေကားထစ်များ၏ အဆုံးနားသို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင်မူ သူမသည် လူတစ်ဝက်ခန့် အရွယ်အစားရှိသည့် ခွေးကြီးတစ်ကောင်နှင့် အသက် ၁၀၀ နီးပါးရှိပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေတော့သည်။

သာမန်ခွေးတစ်ကောင်နှင့် သေခါနီးအဘိုးကြီးတစ်ဦး...။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်၌ ရှိခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ စည်ကားသိုက်မြိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယခင်က သူမ မသေမျိုးဂိုဏ်းသို့ လာရောက်ခဲ့ဖူးစဉ်ကဆိုလျှင် အောက်ခြေအလုပ်ကြမ်း လုပ်ကိုင်သူများပင်လျှင် အနည်းဆုံး ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့် ၃ အထိ ရှိကြခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း သူမသည် အဘိုးကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာသော မိန်းကလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ သူမနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိပြီး တော်တော်လေးလည်း လှပ၏။ အလှတရားဆိုသည်မှာ ကျား၊ မ မရွေး ဆွဲဆောင်နိုင်သည်မှန်သော်လည်း သူမ၏ အလှမှာမူ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားနေသည်။

"ဒါက ကျောက်ချင်း သူကလည်း မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ပဲ။ သူက နင့်ထက်အရင် ဂိုဏ်းထဲဝင်တာဆိုတော့ နင်က သူ့ကို စီနီယာလို့ ခေါ်ရမယ်..."

ဝမ်ပင်း စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် ဟွမ်ယီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် တိုးသွားပြီး ကျောက်ချင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထို့နောက် သူမသည် ကျောက်ချင်းကို တစ်ပတ်ပတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပေါ်နေသော အမူအရာမှာ အံ့ဩခြင်းလား ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်းလား ဆိုသည်မှာမူ မသေချာပေ။

ရုတ်တရက် ဟွမ်ယီ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ကျောက်ချင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နင်က... လင်းငါးမျိုးနွယ်စုကလား"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ မွေးစားအဖေ ပြောပြခဲ့ဖူးသော စကားများမှာ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ရေကန်ပေါင်း ၁၀၈ ခုထဲမှာ အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါက လင်းငါးမျိုးနွယ်စုပဲ။ သူတို့က မွေးကတည်းက လူတစ်ဝက် ငါးတစ်ဝက် ရုပ်သွင်နဲ့ မွေးဖွားလာကြတာ။ သူတို့ရဲ့ သွေးမျိုးရိုးက မြင့်မြတ်ပြီး ရေကန်တွေရဲ့ ဘုရင်တွေလို့တောင် သတ်မှတ်ခံရတာလေ။

သို့သော်လည်း ဤမျိုးနွယ်စုကို မြင်ဖူးသူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်းမှာ ဂန္ထဝင်မြောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသာ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။

လောကအနှံ့ ဆယ်စုနှစ်ချီ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော သူမ၏ အဖေပင်လျှင် ထိုမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော ဟွမ်ယီ၏ ရှေ့တွင် ကျောက်ချင်းကမူ ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ကို သိလို့လား"

ထို့နောက် ကျောက်ချင်းသည် ဝမ်ပင်းနှင့် ယွင်လျောင်တို့ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ရန်လီလီ၏ ဗလာဖြစ်နေသော လက်များဆီသို့ ရောက်သွား၏။

"လီလီ... နင်ဝယ်လာတဲ့ ပရိဘောဂတွေရော"

ရန်လီလီက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဆိုင်ရှင်က ကိုယ်တိုင်လူလွှတ်ပြီး လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောလို့လေ။ စိတ်မပူပါနဲ့ နင်လိုချင်တာတွေ အကုန်ဝယ်ခဲ့ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် နင်က တစ်နေကုန် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီညလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ချင်သေးလို့လား"

"ငါ့အိမ်မှာ ကိစ္စလေးတစ်ခုရှိလို့ အခုမှ ပြန်လာနိုင်တာပါ။ ငါ့အခန်းကိုရော နင် ရှင်းပေးထားလား"

ကျောက်ချင်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မရှင်းပေးဘူး"

ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် ရန်လီလီကို ပူပန်အောင်လုပ်ရန် မလုံလောက်ဘူးဟု သူမ ခံစားမိပုံပင်။ ထို့ကြောင့် သူမက နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သေး၏ ညရောက်ဖို့ လေးနာရီပဲ လိုတော့တယ်။ ဒီည နင်ဘယ်မှာ အိပ်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

"ဒုက္ခပါပဲ... လေးနာရီပဲ လိုတော့တာလား။ သွားပြီ ဒါဆို ဒီနေ့ ငါ ၁၈ နာရီတောင် အလဟဿ ဖြစ်သွားတာပေါ့"

ရန်လီလီ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်ပင် စိတ်မပါတော့ပေ။ ညစ်ပတ်သော ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း အိပ်ရုံသာရှိတော့သည်။

သူသည် တစ်ညလုံး တောင့်ခံခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထပ်မံအိပ်စက်ရန်မှာ ပြဿနာမရှိတော့ပေ။

ကျောက်ချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရန်လီလီ၏ ကံဆိုးမှုကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို စောစောမပြန်လာခိုင်းလို့လဲ။ အခုတော့ နှမြောတတ်သွားပြီ မဟုတ်လား"