အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း ၅၁ - ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လမ်းစဉ်က ခက်ခဲတယ်... ဆေးအဆိပ် တချို့ ရှိတာက ယုတ္တိမတန်ဘူးလား (၁)

"နတ်သမီးယဲ့... မိတ်ဆွေလေးချန်... ဒါက..."

လော့ပိုင်သည် သတိလစ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် သုံပန်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်၏။

"မြိုစားမင်း... ဒီလူက ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါ... ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့ဆီကနေ သဲလွန်စတချို့ကို ငါတို့ ထုတ်ယူနိုင်လိမ့်မယ်..."

ယဲ့ယွဲထန်က ပြောလိုက်သည်။

လော့ပိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အရေးကြီးမှုကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို ငါ့ဆီ လွှဲထားလိုက်... သူ့ကို သေချာပေါက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စစ်ဆေးမေးမြန်းပါ့မယ်..."

လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါများရှိသည့် မြိုစားမင်းစံအိမ်တော်မှ အစောင့်နှစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာပြီး သုံပန်းကို ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူများထံ လွှဲအပ်သင့်သည့် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ချန်လဲ့နှင့် အပေါင်းအပါများတွင် အတွေ့အကြုံနှင့် စိတ်ရှည်မှု နှစ်ခုလုံး မရှိချေ။ အကယ်၍ ဂရုမစိုက်ဘဲ သတ်မိသွားပါက ပြဿနာသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ဤအရာကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် လော့ပိုင်သည် ယဲ့ယွဲထန်နှင့် ချန်လဲ့တို့အပေါ် စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး မြိုစားမင်းစံအိမ်တော်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်ပြီး သပ်ရပ်လှပသော ဧည့်ဂေဟာတစ်ခုတွင် အနားယူရန် စီစဉ်ပေးခဲ့၏။

ဧည့်ဂေဟာမှာ အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းပြီး သီးသန့် အခန်းများ ရှိသည်။ ချန်လဲ့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧည့်ခန်းရှိ နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်သို့ မည်သည့် ယဉ်ကျေးမှုမျှ မရှိဘဲ ပုံကျသွားကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အိုး... ငါ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ... ယွဲထန်... မြန်မြန်... လာပြီး ငါ့ကျောကို နှိပ်နယ်ပေးပါဦး..."

ယဲ့ယွဲထန်သည် အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် လျှောက်သွားခဲ့၏။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်တောင်တုနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေများကို ငေးကြည့်နေပြီး မျက်ခုံးများမှာ ခွဲခြား၍မရသော လေးလံမှုတစ်ခုဖြင့် ကျုံဝင်နေခဲ့သည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်များမှာ နေရာတိုင်းတွင် ထူးဆန်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ ထိုအနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်များသည် ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက်များနှင့် ရက်စက်သော နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခု ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။ ဝူယိုမြို့ အပြင်ဘက်ရှိ သားရဲဒီရေလှိုင်းမှာ ရေခဲတောင်၏ ထိပ်စွန်းလေးမျှသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူမ အာရုံစိုက်မည် မဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လဲ့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ သရုပ်ဆောင် စတင်လေတော့၏။

"အိုး... မကောင်းတော့ဘူး... ဒါက ဆိုးနေပြီ... ခုနက ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် ငါ့မိသားစုရဲ့ 'အာဏာရှင်ခန္ဓာကိုယ် သွေးလောင်ကျွမ်းခြင်းဆေးလုံး' ကို အတင်းအကျပ် စားလိုက်ရတယ်... အခု ဆေးအဆိပ်က ထကြွနေပြီ... ငါ့နှလုံးသားက ဓားတွေနဲ့ ထိုးခံနေရသလိုပဲ... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ချီနဲ့ သွေးတွေက ပြောင်းပြန် စီးဆင်းနေတယ်... ယွဲ့ထန်... မြန်မြန်... ငါ့ကို ကူညီဖို့ မင်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့ ယင်စွမ်းအင်ကို အမြန်သုံးလိုက်... မဟုတ်ရင် ငါ ပေါက်ကွဲပြီး သေတော့မယ်... ဝုတ်... အာ... အဲ့ဒါ မမှန်ဘူး... ငါ သေတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာ..."

ဤအကြောင်းပြချက်ကို မရေမတွက်နိုင်အောင် အသုံးပြုခဲ့ဖူးပြီး စကားလုံးများကို ပြောင်းလဲရန်ပင် ပျင်းရိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်ကာ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ မပေါ်လွင်ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် သေချာပေါက် မျက်နှာသေဖြင့် ထွက်သွားရန် ပြောလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် ယနေ့တွင် ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် အစွမ်းထက်သော ရန်သူများကို ခုခံရန် သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ကို မည်သို့ အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးများဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော အာနိသင်များ ရှိသော်လည်း ထူးဆန်းသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိသည့် ဆေးလုံးများကို တွေးမိပြီးနောက်... စိတ်နှလုံးထဲရှိ တင်းကျပ်နေသော ကြိုးမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပုံရပေသည်။

ဤကောင်စုတ်လေးက အရှက်မရှိသလို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားတွေနဲ့ ပြည့်နေပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာတော့... အနည်းငယ် အသုံးဝင်ပုံရတယ် မဟုတ်လား... ထို့ပြင် သူပြောသော ဆေးအဆိပ်ဆိုသည်မှာ... အကယ်၍ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေလျှင်ကော... ဆေးလုံးများတွင် မည်သည့် ထူးဆန်းသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ မရှိဘဲ နေမည်နည်း။

တွေဝေမှုနှင့် ကိုယ်တိုင်ပင် မစူးစမ်းလိုသော ဖော်ပြ၍မရသည့် ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်လေးတစ်ခုက ပုံမှန်ကဲ့သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချက်ချင်း ငြင်းဆန်ခြင်းမှ တားဆီးထားခဲ့၏။

ချန်လဲ့က မည်မျှ ထက်မြက်သနည်း။ မျက်လုံးများထဲရှိ ဖြတ်သန်းသွားသော တွေဝေမှုကို ချက်ချင်း ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ပြီး အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ အခွင့်အရေး ရှိနေပြီဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်လေ၏။

အခွင့်အရေးကို ချက်ချင်း အရယူလိုက်ပြီး နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်မှ ဆင်းကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အနီးသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။ အရှက်မရှိသော မျက်နှာဖြင့် အသံမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားခဲ့၏။

"ယွဲ့ထန်... ယွဲ့ထန်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပါ... ဒီနေ့ ငါ ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး... ငါ့မှာ ဘာကောင်းကျိုးမှ မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ငါ အားထုတ်ခဲ့ပါတယ်... ဒီဆေးအဆိပ်က ပြင်းထန်တယ်... တကယ်တော့ မင်းရဲ့ 'ကောင်းကင်ကိုးထပ် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ကျင့်စဉ်' ကပဲ ဒါကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တာပါ... ငါ့ကို... ငါ့ကို သနားပါဦးလား..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ လက်ကို ကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ရေနွေးပူလောင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် လက်ကို ရုတ်တရက် ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ ပါးပြင်များမှာ အလိုအလျောက် မှိန်ဖျော့ဖျော့ နီရဲသွားပြီး ရှက်ဒေါသဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"မင်း... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောတာ ရပ်လိုက်တော့... ဘာ သန့်စင်တဲ့ ယင်စွမ်းအင်လဲ... အရှက်မရှိတာ..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရှက်မရှိတာလဲ..."

ချန်လဲ့က မှန်ကန်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက လူနာတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နေတာလေ... ဒါက မွန်မြတ်ပါတယ်... ယွဲ့ထန်... မင်းရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ ဆေးရောင်းသမား ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ အနာဂတ် တာအိုလက်တွဲဖော်လောင်းက ဆေးအဆိပ်ကြောင့် နှလုံးကို တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဆုံးသွားတာကို မင်း ကြည့်ရက်လို့လား..." စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အနားသို့ တိုးသွားလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဖိအားကြောင့် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရပြီး ကျောမှာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်နှင့် တိုက်မိသွားကာ ဆုတ်စရာ နေရာမရှိတော့ချေ။ အလွန် နီးကပ်နေသော ဆိုးယုတ်သည့် အပြုံးတစ်ခုနှင့် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ချွေးနှင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဆေးဘက်ဝင်အပင် ရနံ့ ရောနှောနေသော အနံ့ကို ရှူရှိုက်မိရင်း နှလုံးခုန်သံမှာ ရှင်းပြ၍မရအောင် မြန်ဆန်လာပြီး အသက်ရှူမှုမှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲလာခဲ့သည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ တွန်းဖယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း လက်များမှာ အားနည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

"မင်း... သွားတော့..."

အသံတွင် ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော တုန်ယင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းထက် ချွဲနွဲ့ပြီး အပြစ်တင်နေသကဲ့သို့ ပို၍ အသံထွက်နေခဲ့၏။

ငြင်းဆန်နေသော်လည်း ကြိုဆိုနေသော ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ ချန်လဲ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အားပေးမှုပင် ဖြစ်၏။ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရဲရင့်မှုမှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ လက်များကို တိုက်ရိုက် ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကြားတွင် ဝိုင်းထားလိုက်၏။ အနည်းငယ် နီရဲနေသော လှပသည့် မျက်နှာလေးနှင့် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော ရွှန်းလဲ့လဲ့နေသည့် ထိုမျက်လုံးများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကြောင်ကလေး တစ်ကောင်က ကုတ်နေသည့်အလား စိတ်နှလုံးထဲတွင် ယားယံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ယွဲ့ထန်..."

အသံမှာ နိမ့်ဆင်းသွားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံတစ်ခု ပါဝင်လာခဲ့၏။

"ကြည့်ပါဦး... စီနီယာအစ်ကိုယွင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတော့ သားရဲဒီရေလှိုင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့က သေချာပေါက် ရွှေ့ဆိုင်းရမှာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့မှတော့... ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အတွက် အကျိုးရှိမယ့် အရာတစ်ခုခုကို လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ စုဆောင်းနိုင်အောင်၊ ကောင်းချီးတွေ ဆုတောင်းပေးနိုင်အောင် ကူညီပေးတာ ပိုမကောင်းဘူးလား..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကြောင့် ရယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ပူလောင်သော အကြည့်များကြောင့်လည်း ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့၏။ ချက်ချင်း တွန်းဖယ်ပြီး ရေခဲချွန် မန္တန်တစ်ခုဖြင့် တိုက်ခိုက်သင့်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းစေသည့် ကျိန်စာတစ်ခု ထိမှန်ထားသည့်အလား လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

‘ဖြစ်နိုင်တာက... ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အသက်ရှင်ရေးနှင့် သေဆုံးရေး အကျပ်အတည်းက မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေခဲ့တာလား... ဖြစ်နိုင်တာက... ဒီကောင်ဆုတ်လေးရဲ့ အရှက်မရှိမှုက အနည်းငယ် ထုံထိုင်းသွားစေခဲ့တာလား... ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်နိုင်တာက... ထိုရင်းနှီးသော အထိအတွေ့မှ ယူဆောင်လာသော ပြောမပြတတ်သည့် နှလုံးခုန်မြန်မှုများကို ထင်ထားသလောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရွံရှာခြင်း မရှိခဲ့တာများလား...’

နှလုံးသား လှုပ်ရှားနေချိန်မှာပင် ချန်လဲ့သည် ကိုင်းညွတ်လာပြီး အနည်းငယ် အေးစက်နေသော နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို တိကျစွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"အွန့်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အံ့သြတကြီးဖြင့် တိုတောင်းသော အော်ဟစ်သံလေးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ရုန်းကန်မှုများနှင့် ဆန္ဒပြမှုများ အားလုံးမှာ လွှမ်းမိုးပြီး နက်ရှိုင်းသော အနမ်းတစ်ခုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားတော့၏။

အယောင်ပြအနေဖြင့် နှစ်ကြိမ်ခန့် တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးနောက် ခုခံမှုကို လုံးလုံးလျားလျား စွန့်လွှတ်လိုက်ကာ လူရမ်းကားက အလျားလိုက် ပွေ့ချီပြီး အတွင်းခန်းရှိ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်တော့သည်။

(ပန်းအိုးကျကွဲခြင်း လေပြင်းမုန်တိုင်းတိုက်ခတ်ခြင်း မီးပြတ်ခြင်း စသည်ဖြင့် အသေးစိတ် အချက်အလက် အများအပြားကို ဤနေရာတွင် ချန်လှပ်ထားပါသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ချန်လဲ့သည် အရှက်မရှိမှုနှင့် ယုတ္တိမတန်သော စကားများကို အားကိုး၍ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အောင်မြင်စွာ "အဆိပ်ဖြေ" နိုင်ခဲ့လေသည်။)

ယွင်လဲ့မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူရန် လိုအပ်နေကာ သုံ့ပန်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းမှာလည်း တစ်ရက်တည်းနှင့် ပြီးမည့်အလုပ် မဟုတ်သလို သားရဲဒီရေလှိုင်း၏ အရင်းအမြစ်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းမှာ ပို၍ပင် လောစရာမလိုချေ။ ချန်လဲ့သည် ဧည့်ဂေဟာတွင် စားသောက် အိပ်စက်ရင်း ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို တစ်ခါတစ်ရံ စနောက်ကာ အတော်အတန် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေခဲ့၏။ သို့သော် အမြဲတမ်း စိတ်ထဲတွင် ခိုးလို့ခုလု အရာတစ်ခု ရှိနေသည်... ပူလောင်နေသော အာလူးများကဲ့သို့ဖြစ်နေသည့် 'ခွေးဟောင်ဆေးလုံး' အလုံးနှစ်ဆယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် စနစ်ကို ပိတ်ဆို့နေပြီး အကယ်၍ ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းမရှာနိုင်ပါက ဆေးလုံးအသစ်များ ဖော်စပ်ရန်အကြောင်းကို တွေး၍ပင် ရမည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ကိုယ်တိုင် စားရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို စားခိုင်းရမည်လော အသက်ရှင်ရတာ မငြီးငွေ့သေးချေ။ ကောတန်ကို ကျွေးရမည်လော ထိုခွေးမိုက်မှာ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ထပ်စားပါက နေရာမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ခံစားရနိုင်ပြီး ဖျက်ဆီးရန် ကောင်းကင်မိုးကြိုးများကို ဆွဲချလာနိုင်ကာ အားလုံး အတူတူ ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ ကပ်ဘေးကိုတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်မှာ မသေခြာပေ။

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိတော့၏။ ရောင်းပစ်ရမည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သို့မဟုတ် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် လဲလှယ်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်မှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများအတွက်မူ... ဟီးဟီး... အဲ့ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... မင်း မမေးခဲ့ဘူးလေ... ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာမှာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်တဲ့အခါ အာမခံ သုံးမျိုးပါတဲ့ အရောင်း အပြီး ဝန်ဆောင်မှု မပါပေ။

အပြောထက် အလုပ်က ပိုအရေးကြီးသည်။ ယဲ့ယွဲ့ထန် တရားထိုင်ရန်နှင့် အသက်ရှူမှုကို ထိန်းညှိရန် သွားသော အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချန်လဲ့သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ခိုးဝင်သွားပြီး စိတ်ကို လှုပ်ရှားကာ [ရုပ်ဖျက်ဆေးလုံး] ၏ အာနိသင်ကို အသက်သွင်းလိုက်၏။ စိတ်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ယခင်က ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ကြိုးကြာငှက်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်၏ မျက်နှာရှိသည့် မသေမျိုး၊ ပညာရှိဟန်ပေါက်သော နတ်ဘုရားအိုကြီးများ၏ ပုံရိပ်များကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

မကြာမီ မျက်နှာရှိ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် အရပ်ပိုရှည်လာပုံရ၏။ အခန်းထဲရှိ ကြေးမုံကို ကြည့်လိုက်ရာ... ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူများ၊ နီမြန်းသော အသားအရည်၊ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများ၊ ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သားမွှေးယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ကြေးမုံထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်ပလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်နှင့် တူညီပေသည်။

"အင်း... မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... တော်တော်လေး လှည့်စားလို့ကောင်းတာပဲ..."

ချန်လဲ့သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသံမှာလည်း တမင်တကာ အနည်းငယ် ပို၍ အိုမင်းကာ နက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။ ထို 'ခွေးဟောင်ဆေးလုံး' အလုံးနှစ်ဆယ်ကို ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ဧည့်ဂေဟာထဲမှ ခန့်ညားစွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

အခန်း ၅၂ - ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လမ်းစဉ်က ခက်ခဲတယ်... ဆေးအဆိပ် တချို့ ရှိတာက ယုတ္တိမတန်ဘူးလား (၂)

တောင်ပိုင်းဒေသရှိ မြို့ကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ဝူယိုမြို့တွင် သာမန်မဟုတ်သော ကုန်သွယ်ရေး နေရာများ ရှိနေသည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

အကြီးဆုံး ကုန်သွယ်ရေးစင်တာမှာ ပြန့်ကျဲနေသော လမ်းဘေးဈေးတန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်မှ တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ထားပြီး မြို့လယ်ခေါင်တွင် တည်ရှိသော "ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်" ပင် ဖြစ်၏။

ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်သည် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ကိုးထပ် နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဖန်ရောင်စုံ အုတ်ကြွပ်ပြားများ၊ ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ်များနှင့် တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကာ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး သာမန်မဟုတ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများ အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။

ချန်လဲ့ အသွင်ပြောင်းထားသော အဘိုးအိုသည် လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောနေစဉ် သိပ်ပြီး ထင်ရှားမနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ချီ လှိုင်းလုံးဝမရှိသော "သေမျိုး" အရှိန်အဝါက ဝင်ပေါက်တွင် ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေသည့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးကို မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးများ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကျင့်ဝတ်ကြောင့် သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ကြချေ။

ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်၏ မြေညီထပ်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် နေရာမှာ ပို၍ပင် ကျယ်ဝန်းနေပြီး တောက်ပသော ပုလဲလုံးများဖြင့် လင်းထိန်နေသည့် မြင့်မားသော အမိုးခုံးရှိသော ခန်းမကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့၏။

ကောင်တာများကို အတန်းလိုက် ထားရှိထားပြီး ဆေးလုံးအမျိုးမျိုး၊ မှော်ရတနာများ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ၊ စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များနှင့် ပစ္စည်းများကို အမျိုးအစားအလိုက် ခွဲခြားပြသထားကာ ဝိညာဉ်ချီများ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် များပြားလှပေသည်။

ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ထိုပစ္စည်းများကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး တိုးညှင်းသော အသံများဖြင့် စကားပြောဆိုနေကြသည် သို့မဟုတ် ကောင်တာများနောက်ရှိ တာဝန်ခံများနှင့် ဈေးဆစ်နေကြ၏။

ချန်လဲ့သည် နေရာတစ်ဝိုက်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဆေးလုံး အကဲဖြတ်ခြင်းနှင့် အရောင်းအဝယ်" ဟု ရေးသားထားသော အပိုင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာရှိ ကောင်တာနောက်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်၏ တာဝန်ခံ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ချွန်ထက်သော မျက်နှာနှင့် ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းမွှေး ရှိပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်ခန့်တွင် ရှိ၏။

ချန်လဲ့သည် ကောင်တာအနီးသို့ လျှောက်သွားကာ သာမန် ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးကို ကောင်တာပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး အိုမင်းသော အသံဖြင့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေး... ဒီအဘိုးကြီးက ဒီဆေးလုံးကို ရောင်းချင်လို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး တန်ဖိုးဖြတ်ပေးပါ..."

လူလတ်ပိုင်း တာဝန်ခံသည် မျက်ခွံများကို ပင့်တင်ကာ ချန်လဲ့ အသွင်ပြောင်းထားသော အဘိုးအိုကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လုံးဝမရှိသည်ကို အာရုံခံမိသောအခါ လူလတ်ပိုင်း တာဝန်ခံ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိမပြုမိနိုင်သော အထင်အမြင်သေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော "သေမျိုးများ" ယူဆောင်လာသော ဆေးလုံးများမှာ များသောအားဖြင့် သိုင်းလောကမှ လိမ်လည်သူများ ရွှံ့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ သို့မဟုတ် သေမျိုးများ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေရန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဆေးလုံးများသာ ဖြစ်ကြရာ မည်မျှအထိ တန်ဖိုးရှိနိုင်မည်နည်း။

သူသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဆို့ကို ဆွဲဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် ပုလင်းအဆို့ ပွင့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဖော်ပြ၍မရသော နက်နဲသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါဝင်နေသော အလွန်အမင်း သန့်စင်သည့် ဆေးရနံ့တစ်ခုသည် ဒြပ်ရှိသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာတစ်ဝိုက်သို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားလေတော့သည်။

ဆေးရနံ့မှာ စူးရှခြင်း သို့မဟုတ် လွှမ်းမိုးခြင်း မရှိဘဲ ညင်သာပြီး ကြာရှည်ခံပေသည်။ တစ်ချက် ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့် စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ချီများမှာလည်း မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပိုမို တက်ကြွလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဟင်..." လူလတ်ပိုင်း တာဝန်ခံ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျင်းရိမှုများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ သတိကြီးစွာ လောင်းချလိုက်၏။

ဆေးလုံးမှာ နဂါးမျက်လုံး အရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်တောက်ပနေကာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော တာအိုပုံစံများနှင့် ဆင်တူသည့် ရှင်းလင်းပြီး သဘာဝကျသော ဆေးလုံးပုံစံများ ပါရှိသည်။ ထိုဆေးလုံး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေ၏။

လူလတ်ပိုင်း တာဝန်ခံ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဆေးလုံးများ အကဲဖြတ်ရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံများ ရှိသော်လည်း ဤဆေးလုံး၏ အဆင့်နှင့် ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများကို သူ လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

ဆေးလုံးအတွင်း၌ ပါဝင်သော စွမ်းအင်များမှာ ကြီးမားလှပြီး ထိန်းချုပ်ထားကာ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ကြောင်းကိုသာ သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒါ... ဒါက... ဘာဆေးလုံးလဲ..."

လူလတ်ပိုင်း တာဝန်ခံ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ အမူအကျင့်မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားသွားခဲ့၏။ သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ ချန်လဲ့ကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒီဂျူနီယာက မျက်စိကန်းနေပြီး ဒီအဖိုးတန် ဆေးလုံးကို မသိလိုက်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်... ဒီဆေးလုံးက... သူ့ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေက နက်နဲပြီး ဒီဂျူနီယာရဲ့ ဗဟုသုတက တိမ်ကောလွန်းလို့ အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရဲပါဘူး... စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ... ဒီဂျူနီယာက ခန်းမဆောင်ရဲ့ တာဝန်ခံ အကြီးအကဲကို ချက်ချင်း သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်လဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ရတနာတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည့်အလား တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လှေကားဆီသို့ ကမန်းကတန်း လျှောက်သွားရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ဤမြင်ကွင်းသည် သဘာဝကျကျပင် အနီးအနားရှိ ကျင့်ကြံသူအချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်၏ မြေညီထပ်သို့ လာနိုင်သူများအားလုံးတွင် အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း အချို့ ရှိကြသည်။ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ဆေးရနံ့နှင့် တာဝန်ခံ၏ အမူအကျင့် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားမှုတို့က ဤသာမန်ပုံပေါက်သော အဘိုးအိုသည် သာမန်မဟုတ်သည့် အရာတစ်ခုခုကို ယူဆောင်လာကြောင်း ထိုသူတို့ကို သဘောပေါက်သွားစေခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သိချင်စိတ်၊ စုံစမ်းလိုစိတ်နှင့် လောဘတို့ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များက ချန်လဲ့ဆီသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ချန်လဲ့သည် နေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ သားမွှေးယပ်တောင်ကို ခန့်မှန်း၍မရသော အမူအယာဖြင့် ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းနေကာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ ပျော်ရွှင်မှုများ ပွင့်လန်းနေခဲ့၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက အတိအကျ တုံ့ပြန်မှုပဲ... အံ့သြသွားကြစမ်း... တုန်လှုပ်သွားကြစမ်း... သေမျိုးတွေ... အိုး မဟုတ်ဘူး... ကျင့်ကြံသူတွေ..."

မကြာမီမှာပင် လှေကားမှ ကမန်းကတန်း ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခရမ်းရောင် ပိုးချည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချမ်းသာသော အသွင်အပြင် စူးရှသော မျက်လုံးများနှင့် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည့် အရှိန်အဝါရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လူလတ်ပိုင်း တာဝန်ခံ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အမြန်လျှောက်လာခဲ့၏။

ထိုသူမှာ ချီ ဟု အမည်ရပြီး တာဝန်ခံချီဟု လူသိများသော ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်၏ မြေညီထပ် တာဝန်ခံ အကြီးအကဲပင် ဖြစ်သည်။

တာဝန်ခံချီ၏ အသံမှာ သူ မရောက်လာမီကတည်းက ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ရယ်မောသံမှာ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဟားဟားဟား... ဘယ်တာအိုမိတ်ဆွေကများ ငါတို့ဆီ ကြွလာတာလဲ မသိဘူး... အချိန်မီ မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

သူ အနားသို့ ရောက်လာပြီး အကြည့်မှာ ချန်လဲ့ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွား၏။ သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံဖြင့် အနည်းငယ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဤအဘိုးအို၏ အတိမ်အနက်ကိုလည်း ခွဲခြား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆုံးစွန်အထိ ထိန်းချုပ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပေါင်းစပ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။ အကယ်၍ သူ့ကို မျက်စိဖြင့် တိုက်ရိုက် မမြင်ရပါက ထိုအဘိုးအို၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိမည်မဟုတ်သလောက်ပင်။

ထိုအချက်က ထိုအဘိုးအို၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မိမိထက် များစွာ မြင့်မားနေခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်အဆင့်မြင့်သော အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်သည့် နည်းစနစ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသူသည် သာမန်လူ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်..."

တာဝန်ခံချီသည် လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအကျင့်မှာ လူလတ်ပိုင်း တာဝန်ခံထက်ပင် ပို၍ ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေခဲ့၏။

"ရောင်းချစရာ အဖိုးတန် ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိတယ်လို့ ကြားပါတယ်... ကျွန်တော် တစ်ချက်လောက် ကြည့်လို့ ရမလား..."

ချန်လဲ့သည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

တာဝန်ခံချီသည် သတိကြီးစွာဖြင့် လက်ခံရယူလိုက်ပြီး ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လောင်းချကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ထိုဆေးလုံးကို ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်ရန် သူ၏ နှာခေါင်းနားသို့ ယူဆောင်သွားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း အံ့သြတုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လမ်းစဉ်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဆေးလုံးများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ သန့်စင်ပြီး ကြီးမားသော ဆေးစွမ်းအင်များ၊ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ဆေးလုံးပုံစံများနှင့် ဖော်ပြ၍မရသော နက်နဲသည့် အရှိန်အဝါများ ပါရှိသော သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးကဲ့သို့ အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

ဤဆေးလုံးအတွင်း၌ ပါဝင်သော စည်းမျဉ်းစွမ်းအားများသည် အရင်းအမြစ် တစ်ခုခုကို ထိတွေ့နေသည့်အလားကိုပင် သူ ခံစားနိုင်ခဲ့၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ဒီဆေးလုံးရဲ့ နာမည်က ဘာလဲလို့ မေးလို့ ရမလား... သူ့ရဲ့ အာနိသင်တွေကကော ဘာတွေလဲ..."

တာဝန်ခံချီသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေခဲ့၏။

ချန်လဲ့သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်တုကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ထားသော ရှင်းလင်းချက်ကို အသုံးပြုကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဆေးလုံးကို 'အဆင့်ကျော်လွှားခြင်း ဆေးလုံး' လို့ ခေါ်တယ်... ဒီအဘိုးကြီး မတော်တဆ ရလာခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်း ဆေးညွှန်းတစ်ခုကနေ ဖော်စပ်ထားတာ... သူ့ရဲ့ အာနိသင်တွေအတွက်ကတော့... တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်... တစ်လုံး စားလိုက်တာနဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု နယ်ပယ်ကို အဆင့်ငယ် တစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် မြင့်တက်သွားစေနိုင်တယ်... စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် အောက်က ဘယ်သူ့အတွက်မဆို အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ်..."

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုကဲ့သို့ အနီးအနားရှိ လူများကြားတွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့၏။

"ဘာ... အဆင့်ငယ် တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားစေတယ်..."

"စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် အောက်မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ် ဟုတ်လား... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ကျင့်ကြံမှု နယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက် မြင့်တက်စေတယ်ပေါ့... အဟန့်အတားကို လျစ်လျူရှုလိုက်တာလား... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလို ဆေးလုံးမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ..."

"မင်း ကြွားနေတာလား... ဒီလို ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဆေးလုံးမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြီး ဆွေးနွေးသံများမှာ ဒီရေကဲ့သို့ မြင့်တက်လာကာ မျက်နှာတိုင်းတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် မည်သူက နေ့ရက်လများစွာ ခါးသီးသော ကျင့်ကြံခြင်း စုဆောင်းမှုကို အားမကိုးဘဲ နေမည်နည်း။ အဟန့်အတားတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် ပင်ပန်းပြီး ခက်ခဲလှပေသည်။

ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် အဆင့်ငယ် တစ်ဆင့်ကို တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ပေးသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာ၏ သာမန် အသိပညာကို လုံးလုံးလျားလျား မှောက်လှန်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ထိုဆေးလုံးသာ အမှန်တကယ် ရှိနေပါက ၎င်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

တာဝန်ခံချီသည်လည်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူမှုမှာ မြန်ဆန်လာခဲ့၏။

"တာ... တာအိုမိတ်ဆွေ... ဒါက အမှန်ပဲလား... ဒီဆေးလုံးက... ဒီလို အံ့သြဖွယ် အာနိသင်တွေ တကယ် ရှိတာလား..."

ချန်လဲ့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ သားမွှေးယပ်တောင်ကို ခါလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ခန့်မှန်း၍မရသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။

"ဒီအဘိုးကြီးက တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး... ဆေးလုံးက ဒီမှာ ရှိတယ်... သူ့ရဲ့ အာနိသင်တွေ အတွက်ကတော့ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးရင် သိသွားမှာပါ..."

"စမ်းသပ်ကြည့်မယ်... ဘယ်လို စမ်းသပ်ရမှာလဲ..."

တာဝန်ခံချီသည် အလိုအလျောက် မေးလိုက်၏။ ဤအဆင့်ရှိ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို မည်သူက အလွယ်တကူ စမ်းသပ်ရဲမည်နည်း။ အကယ်၍ ထိုဆေးလုံးမှာ အလွန်အမင်း အဆိပ်ပြင်းနေပါက မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း။

ချန်လဲ့သည် သူ၏ အကြည့်ကို ခန်းမတစ်ခွင်သို့ ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် သတိပေးရန်အတွက် ချည်နှောင်ထားသော အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ခွေးတစ်ကောင် ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ရိုးရှင်းပါတယ်... မင်းတို့ ခန်းမဆောင်က အဲ့ဒီ စိတ်ဝိညာဉ်ခွေးက ကျင့်ကြံမှု မရှိသေးတဲ့ သာမန် သားရဲတစ်ကောင်ပဲ... ဆေးလုံးတစ်လုံး ယူပြီး သူ့ကို ကျွေးလိုက်... အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်လာလိမ့်မယ်..."