အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း ၅၅ - ရေထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော ခေါင်ရန်းပန်း၊ သန့်စင်ပြီး ကျက်သရေရှိလှသည်

မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဝူယိုမြို့၏ စည်ကားသော လမ်းမများပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ပြီးနောက် ချန်လဲ့သည် 'ငါ အခု ချမ်းသာနေပြီ' ဟူသော မောက်မာသည့် ခံစားချက်ဖြင့် ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။

သို့သော် ထိုမောက်မာမှုမှာ သုံးစက္ကန့်ပင် မခံလိုက်ဘဲ ပြဿနာတစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ့တွင် ငွေရှိသော်လည်း ဤကြွယ်ဝချမ်းသာမှု တိုက်ပွဲကို သူ မည်သို့ တိုက်ရမည်နည်း။

သူသည် ဆင်းရဲသားဘဝနှင့် အသားကျနေပြီဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ပြားဝက်လေးကအစ ဈေးဆစ်ကာ ပစ္စည်းဝယ်သည့်အခါ ဈေးပေါသော ပစ္စည်းများကိုသာ သီးသန့် ရွေးချယ်လေ့ရှိ၏။

ယခုအခါ သူ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာသောအခါ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် များပြားလှသော ဆိုင်ခန်းများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် အရှိုက်ခက်သွားပြီး ခမ်းနားသော ဥယျာဉ်ကြီးထဲသို့ ဝင်လာသည့် ဂရန်းနီလဲ့ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အရာအားလုံးက လတ်ဆတ်နေပုံရပြီး အရာအားလုံးကို သူ ဝယ်ချင်နေသော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ စတင်ရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။

"ကျစ်... သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဒုက္ခတွေက တကယ်ကို ရိုးရှင်းပြီး အလှဆင်မထားဘဲ ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ..."

ချန်လဲ့သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်သို့ ထပ်သွားရန် သူ လုံးဝ မဝံ့ရဲတော့ချေ။ အကယ်၍ တာဝန်ခံချီက သူ့ကို မှတ်မိသွားပြီး သူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ 'အဆင့်ကျော်လွှားခြင်း ဆေးလုံးများ' ထပ်ဝယ်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလာပါက သူ ဘယ်နေရာမှ သွားယူရမည်နည်း။

သူက နေရာမှာတင် 'လေလည် ပျံသန်းခြင်း ဆေးလုံး' တစ်သုတ်ကို ဖော်စပ်ပေးရမှာလား။

သူ စိတ်ရှုပ်နေစဉ်မှာပင် ထက်မြက်ပုံရသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ဤသူမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့်ရှိပြီး အရောင်လွင့်နေသော အပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်ခန့်တွင် ရှိပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အားထက်သန်ကာ အနည်းငယ် စကားများပုံရသော အပြုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထား၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့ နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က မျက်နှာစိမ်းတွေပဲ... ဝူယိုမြို့ကို အသစ်ရောက်လာတာလား... လမ်းပြတစ်ယောက် လိုအပ်ပါသလား... ကျွန်တော်က ဒေသခံ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ ကူဟန်ပါ... ဝူယိုမြို့က လမ်းတွေ၊ လမ်းကြားတွေနဲ့ ဆိုင်တိုင်းကို ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ခုံလိုပဲ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်... ဆေးလုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် မှော်ရတနာတွေ ဝယ်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှားပါးတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အပင်တွေကို ရှာဖွေချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သတင်းအချက်အလက် စုံစမ်းချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင့်ကြံခြင်းလိုဏ်ဂူ ငှားချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့က လူမှန်ဆီ ရောက်လာတာပါပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက တရားမျှတပြီး ဝန်ဆောင်မှုကလည်း သေချာ ဂရုတစိုက် ရှိပါတယ်..."

ကူဟန် ဟုခေါ်သော ပွဲစားသည် ဝါးပြွန်ထဲမှ ပဲစေ့များ ကျဆင်းလာသည့်အလား အလွန်မြန်ဆန်စွာ စကားပြောဆိုနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထက်မြက်မှုနှင့် သွက်လက်မှုတို့ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

ချန်လဲ့မှာလည်း ဤကဲ့သို့သော လူမျိုး လိုအပ်နေပြီး ထိုကောင်လေးမှာ အတော်အတန် သဘောကျစရာ ကောင်းသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းဆို ရပြီ... ငါတို့ကို အကောင်းဆုံး မှော်ဝတ်ရုံဆိုင်ဆီ ခေါ်သွားပေး... အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အတွက် သင့်တော်ရမယ်... ပြီးတော့ အရည်အသွေးကလည်း ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်ရမယ်..."

"ချက်ချင်းပါပဲ... တာအိုမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျား လူမှန်ကို ရှာတွေ့သွားပါပြီ..." သူသည် ငွေကြေး အမြောက်အမြား သုံးစွဲမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ကူဟန်၏ မျက်လုံးများ ပိုမို တောက်ပလာခဲ့၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လမ်းပြပေးပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှာလည်း မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။

"ဝူယိုမြို့က အကောင်းဆုံး မှော်ဝတ်ရုံဆိုင် အကြောင်း ပြောမယ်ဆိုရင် 'နီရှန်းခန်းမဆောင်' က ထိပ်တန်း ရွေးချယ်မှုပါပဲ... အဲ့ဒါက အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ သေသပ်တဲ့ လက်ရာတွေ ရှိတဲ့ ရာစုနှစ်တစ်ခု သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆိုင်ပါ... မှော်အစီအရင် စာလုံးတွေကိုလည်း ထိပ်တန်း မဟာဆရာကြီးတွေ ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားတာပါ... အထူးသဖြင့် သူတို့ဆီ အသစ်ရောက်လာတဲ့ 'တိမ်တိုက်ပျံ့လွင့်ပိုးချည်' စီးရီးဆိုရင် မြောက်ပိုင်းက နှင်းပိုးကောင်တွေရဲ့ ပိုးချည်တွေ ပါဝင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်... သူ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေး စွမ်းအားက အံ့သြစရာ ကောင်းရုံသာမက သူ့ဘာသာသူ သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး ဖုန်မှုန့်တွေကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်... ဆောင်းရာသီမှာ နွေးထွေးပြီး နွေရာသီမှာ အေးမြတယ်... အဲ့ဒါကို ဝတ်ဆင်ထားရင် မသေမျိုးတစ်ပါးလို ကျက်သရေရှိစေတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော်လို ထူးခြားတဲ့ အသွင်အပြင်ရှိတဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအတွက် အကောင်းဆုံးပါပဲ..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော အားကျမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော်လည်း ထိုအမူအရာကို အမြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မိတ်ဆက်မှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ခဲ့၏။ "တာအိုလက်တွဲဖော်" ဟု အခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ချန်လဲ့သည် အတော်အတန် ကျေနပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ကို ခမ်းနားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"လမ်းပြစမ်း... ငါတို့ အကောင်းဆုံးကိုပဲ လိုချင်တယ်..."

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကူဟန်၏ ပါးစပ်မှာ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ သူသည် ဆိုင်များကို မိတ်ဆက်ပေးရုံသာမက ဝူယိုမြို့အကြောင်း အမျိုးမျိုးသော အတင်းအဖျင်းများနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောလာဟလများကိုပါ ညှပ်၍ ပြောဆိုနေခဲ့၏။ ဘယ်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲက မယားငယ် အသစ်ရသွားတယ်၊ ဘယ်ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းက မကြာသေးခင်က ပစ္စည်းကောင်း တစ်သုတ် ရရှိခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ချက်ချင်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်က "နတ်ဘုရားဆေးလုံး" အကြောင်း မနေ့က သတင်းတွေကအစ... အားလုံးကို သူက ချဲ့ကားပြီး ပြန်လည် ပြောပြနေခဲ့သည်။ သတင်းတွေ တကယ် မြန်မြန်ပျံ့တာပဲဟု တွေးရင်း နားထောင်နေစဉ် ချန်လဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။

မကြာမီ သူတို့သုံးဦးသည် နီရှန်းခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအဆောက်အအုံမှာ လေထဲသို့ ထိုးတက်နေသော အမိုးစွန်းများနှင့် အပေါ်သို့ ကော့တက်နေသော ထောင့်စွန်းများ ရှိသည့် သပ်ရပ်လှပသော သုံးထပ် အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဖန်ရောင်စုံ အုတ်ကြွပ်ပြားများမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေခဲ့၏။ အဝင်ဝတွင် ချောမောလှပသော အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ အတွင်းပိုင်းမှာ ကျက်သရေရှိစွာ အလှဆင်ထားပြီး လှည့်ပတ်နေသော ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ လှပသော မှော်ဝတ်ရုံများကို တောက်ပြောင်နေသော ကျောက်စိမ်းစင်များ သို့မဟုတ် ပုံဆောင်ခဲ ပြကွက်များတွင် ပြသထားပြီး ထိုဝတ်စုံများ၏ အဖိုးတန် အလင်းရောင်များ စီးဆင်းနေကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ချန်လဲ့၏ ထူးခြားသော အမူအကျင့် နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အေးစက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှတရားကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူတို့ကို ချက်ချင်း နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့၏။ ကူဟန်၏ လျှာသွက်သော ထောက်ခံချက်များနှင့် ဆိုင်ရှင်၏ ဂရုတစိုက် မိတ်ဆက်ပေးမှုများအောက်တွင် ချန်လဲ့သည် "လရောင်အင်မော်တယ်ဝတ်စုံ" ဟုခေါ်သော မှော်ဝတ်ရုံတစ်ခုအပေါ် မျက်စိကျသွားခဲ့သည်။

ဤဂါဝန်ရှည်ကို လရောင် စိတ်ဝိညာဉ်ပိုးကောင်၏ ပိုးချည်ဖြင့် ရက်လုပ်ထားပြီး အောက်ခြေတွင် လရောင်အောက်၌ စီးဆင်းနေသော ကြည်လင်သည့် အလင်းရောင်နှင့် ဆင်တူသည့် အပြာနုရောင် တိမ်တိုက်ပုံစံများကို ပန်းထိုးထား၏။ အထည်မှာ မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးပြီး ပါးလွှာသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အစီအရင် အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေပြီး ပြင်းထန်သော ကာကွယ်ရေး စွမ်းအား ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေပေသည်။ ဒီဇိုင်းမှာ အလွန် လှပြီး ဂန္ထဝင် ဂါဝန်တစ်ခု၏ ကျက်သရေကို ထိန်းသိမ်းထားကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကောက်ကြောင်းများကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်ပေးထားသည်။

"ယွဲ့ထန်... သွားဝတ်ကြည့်လိုက်..."

ချန်လဲ့သည် ငြင်းဆိုခွင့်မပေးဘဲ ပြောလိုက်ပြီး ဝတ်စုံကို ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ သူမကို အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်၏။

ကျင့်ကြံသူများအတွက် အပြင်ဝတ်စုံမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး လက်တွေ့ကျရန်သာ လိုအပ်ပြီး ဤမျှ ဇိမ်ခံစရာ မလိုအပ်ဟု ခံစားရသဖြင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်လဲ့၏ ဇွဲရှိမှုကို သူမ မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သလို လရောင်အင်မော်တယ်ဝတ်စုံ ကိုယ်တိုင်ကလည်း အမှန်တကယ်ပင် သေသပ်လှပပြီး ထူးခြားလှပေသည်။ သူမ၏ စိတ်နှလုံး နက်ရှိုင်းရာတွင်လည်း လှပသော အရာများကို တောင့်တသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ သဘာဝ အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ရှိနေနိုင်ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဝတ်စုံကို ယူကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

ခဏအကြာတွင် အဝတ်လဲခန်း၏ ပုတီးစေ့ကုလားကာသည် တိုးညှင်းစွာ မြည်သွားပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နီရှန်းခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ချန်လဲ့သည် မူလက ခြေချိတ်ထိုင်ကာ အစေခံမိန်းကလေး ငှဲ့ပေးသော စိတ်ဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည်ကို သက်သောင့်သက်သာ သောက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် အကြောသေ မန္တန်တစ်ခု အတိုက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်နေပြီး ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် ဟနေကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက် စောင်းသွားပြီး တန်ဖိုးကြီးသော စိတ်ဝိညာဉ်သစ်သား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လက်ဖက်ရည်များ ယိုကျနေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိတော့ချေ။

လမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကျက်သရေရှိစွာ ရပ်နေသော ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ လရောင်အင်မော်တယ်ဝတ်စုံမှာ သူမအတွက် အထူးချုပ်လုပ်ထားသည့်အလား သူမ၏ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပွေ့ဖက်နိုင်ပြီး စကတ်စမှာ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တွဲကျနေကာ သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများကို ပို၍ပင် ပေါ်လွင်စေ၏။ သူမ၏ မူလ အေးစက်သော သဘာဝမှာ ဤနူးညံ့ပြီး လှပသော ဝတ်စုံကြောင့် လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိဘဲ မွန်မြတ်မှုနှင့် သန့်ရှင်းမှု အငွေ့အသက်ကို ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်ကာ လမင်းနန်းတော်မှ နတ်သမီးတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား... ရေခဲကဲ့သို့ အသားအရည်၊ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အရိုးများနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သန့်စင်သည့် အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေ၏။

ပြတင်းပေါက်မှ နေရောင်ခြည်များ သူမအပေါ်သို့ ဖြာကျလာပြီး လရောင်အင်မော်တယ်ဝတ်စုံသည် နူးညံ့သော အလင်းရောင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော အသားအရည်ကို ပွင့်လင်းမြင်သာလုနီးပါး ဖြစ်နေစေခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရာ ဆံနွယ်အချို့ သူမ၏ ပါးပြင်ဘေးသို့ ကျဆင်းလာပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှာ အောက်သို့ စိုက်ကျနေကာ အမြဲတမ်း အေးစက်နေသော ထိုမျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထား၏။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ရှားရှားပါးပါး တိတ်ဆိတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့်... သတိမပြုမိနိုင်သော ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချန်လဲ့၏ တိုက်ရိုက်ကျပြီး ပူလောင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ခံရခြင်းကြောင့် သူမ အနည်းငယ် နေရခက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဂလု..."

ချန်လဲ့သည် အလိုအလျောက် တံတွေးမျိုချလိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ထိုအသံမှာ အထူး ကြည်လင်နေခဲ့၏။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ သူ၏ ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်ကာ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး သွေးများ ခေါင်းထဲသို့ ဆောင့်တက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လှတယ်... အရမ်းလှလွန်းတယ်...

ယဲ့ယွဲ့ထန်က အလှပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း များသောအားဖြင့် သူမသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဖြူရောင် တပည့်ဝတ်စုံကိုသာ အမြဲ ဝတ်ဆင်ထားလေ့ရှိရာ လှပသော်လည်း အနည်းငယ် ငြီးငွေ့ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့၏။ ယခု သေချာစွာ ဒီဇိုင်းဆွဲထားသော မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင်မူ ပုလဲတစ်လုံးကဲ့သို့ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အေးစက်မှုနှင့် ဇိမ်ခံမှုတို့ ရောနှောနေသော ထိုအသွင်အပြင်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့် ရတနာကိုမဆို မှေးမှိန်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ချန်လဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဗလာကျင်းသွားတော့၏။ စနစ်ချို့ယွင်းမှု၊ ခွေးဟောင်ဆေးလုံး၊ သားရဲဒီရေလှိုင်း အကျပ်အတည်း... အားလုံး ကမ္ဘာမြေ၏ အစွန်းတစ်ဖက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျက်သရေအားလုံးကို စုစည်းထားသည့်အလား ဖြစ်နေသော ထိုအမျိုးသမီး တစ်ယောက်သာ ရှိတော့၏။

"ဒါက... လှတယ်... သေလိုက်ပါတော့... အရမ်းကို လှလွန်းတယ်..."

ချန်လဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဗလုံးဗထွေး ပြောဆိုရင်း ရုတ်တရက် ခုန်ထရပ်လိုက်သည်။ ချစ်သူကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပဲ... ငါ ဒါကို ဝယ်မယ်... ဆိုင်ရှင်... ဘယ်လောက်လဲ... ဈေးမဆစ်ဘူးနော်..."

ဆိုင်ရှင်နှင့် ကူဟန်တို့သည်လည်း ထိုရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းမှ ယခုလေးတင် သတိပြန်လည်လာကြပြီး သာမန် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေလောက်မည့် ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို အမြန် ပြောလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ချန်လဲ့သည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။ သူသည် သူ၏ သိုလှောင် လက်စွပ်ထဲမှ တောက်ပနေသော အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ပုံကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူကာ ကောင်တာပေါ်တွင် ပုံထားလိုက်ပြီး အလွန် ကြွားဝါစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါ လုံလောက်ပြီလား... မလုံလောက်ရင် ငါ့ဆီမှာ ရှိသေးတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ယမန်နေ့က ရောင်းချခဲ့သော 'ခွေးဟောင်ဆေးလုံး' တစ်သုတ်မှာ တကယ်ကို တန်သည်ဟု ချန်လဲ့ ခံစားလိုက်ရ၏။ စနစ် ချို့ယွင်းတာကို ထားလိုက်ပါတော့။ အခုချက်ချင်း စနစ် ပေါက်ကွဲသွားရင်တောင် သူ့မျက်စိရှေ့က ဒီမြင်ကွင်းနဲ့ လဲလှယ်လို့ရမယ်ဆိုရင် သူက... အင်း... နည်းနည်းတော့ ဆုံးရှုံးတယ်လို့ ခံစားရဦးမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့လောက်ကြီး မနာကျင်တော့ဘူးပေါ့။

ဝတ်စုံအသစ် ဝတ်ဆင်ထားသော ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာ မရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပို၍ နူးညံ့နေပုံရသည်။ ချန်လဲ့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပူဖောင်းများ ပေါက်ကွဲနေသည့်အလား အလွန် ပျော်ရွှင်နေပြီး အရူးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ကာ ပိုက်ဆံအပိုပေးရသည်မှာ တန်သည်ဟု ခံစားနေရလေတော့၏။

အခန်း ၅၆ - ဝယ်... ဝယ်... ဝယ်...

နီရှန်းခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ထိုလရောင်အင်မော်တယ်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူမသည် မူလကတည်းက အရပ်ရှည်ပြီး ကျက်သရေရှိကာ အေးစက်သော သဘာဝရှိသူ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ တောက်ပနေသော မှော်ဝတ်ရုံနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ လမင်းနန်းတော်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် ပို၍ပင် တူနေတော့သည်။ သူမ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းက လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်နေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြချီးကျူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

များသောအားဖြင့် မောက်မာတတ်သော ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြဘဲ တိုးညှင်းစွာ ချီးကျူးနေကြသည်။

ချန်လဲ့သည် သူမ၏ ဘေးတွင် ခေါင်းကို မော့ကာ ရင်ကော့လျက် လိုက်ပါလာပြီး အမြီးဖြန့်နေသော ဒေါင်းတစ်ကောင်နှင့် တူနေကာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပွက်ပွက်ဆူနေခဲ့၏။

ဤခံစားချက်မှာ သူကိုယ်တိုင် နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်ထားရသည်ထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသေးသည်။

ဒါက "မျက်စိပသာဒဖြစ်ခြင်း" ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ပျော်ရွှင်မှုများလား။

သူသည် အသံချဲ့စက်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ "ကြည့်ကြစမ်း... ဒါက ငါ့ရဲ့ နတ်သမီးကွ..." ဟု ကြေညာပစ်ချင်နေခဲ့၏။

လမ်းပြဖြစ်သူ ကူဟန်သည်လည်း ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။ သူက ရိုးသားစွာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေချန်... နတ်သမီးယဲ့... ဒါက... ဒါက တကယ်ကို လူ့လောကကို ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးပဲ... တာအိုမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ... တခြားသူတွေကို တကယ် အားကျစေတာပဲဗျာ..."

သူ၏ စကားများမှာ ရိုးသားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေကာ မည်သည့် စော်ကားလိုစိတ်မျှ မပါဝင်ဘဲ သန့်စင်သော အားကျမှုကိုသာ ဖော်ပြနေခဲ့၏။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ သူ ရန်စရန် မတတ်နိုင်သော သူများဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိထားပေသည်။

ချန်လဲ့သည် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ လန်းဆန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကူဟန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ကူလေး... မင်းက မျက်စိရှင်တာပဲ... စကားပြောလည်း တတ်တယ်... အစ်ကိုလဲ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့... နောင်ကျရင် မင်းအတွက် အကျိုးခံစားခွင့်တွေ အများကြီး ရှိစေရမယ်..."

ကူဟန်သည် ရယ်မောလိုက်ရာ သေးငယ်သော စွယ်သွားနှစ်ချောင်း ပေါ်လာပြီး အလွန် တက်ကြွနေပုံရ၏။

သူသည် သွက်လက်သော စရိုက်ရှိပြီး စကားစပြောသည်နှင့် ရပ်တန့်၍ မရတော့ချေ။

"တာအိုမိတ်ဆွေချန်... ခင်ဗျား မသိပါဘူး... ကျွန်တော် ဝူယိုမြို့မှာ လမ်းပြလုပ်လာတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ... နတ်သမီးတွေ၊ သခင်မလေးတွေကို ထောင်နဲ့ချီပြီး မြင်ဖူးပေမဲ့ နတ်သမီးယဲ့လို ထူးချွန်တဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ သဘာဝရှိတဲ့သူကို အခုမှ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးထားတဲ့ စုံတွဲလိုပါပဲ..."

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မိသားစုအကြောင်း စကားစပ်မိချိန်တွင် သူ၏ လေသံတွင် လွမ်းဆွေးမှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်လာခဲ့သည်။

"ဟူး... ကျွန်တော်နဲ့မတူဘဲ ကျွန်တော်ကတော့ ပါရမီသိပ်မရှိတဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်က မသန့်စင်ဘူး... ဆယ်နှစ်ကျော် ကျင့်ကြံပြီးမှ ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်ကို သီသီလေး ရောက်ခဲ့တာ... တကယ်လို့ ဒီဘဝမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်ရင်တောင် ကျေးဇူးတင်လို့ နံ့သာတိုင်တွေ ထွန်းရဦးမယ်... ကံကောင်းတာက အိမ်မှာ ညီလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်... အဲ့ဒီကောင်လေးရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်က ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်... သူက ရှားပါးတဲ့ အဆင့် ၃ ရေဝိညာဉ်အမြစ် ရှိတယ်လေ... ဒီနှစ်က ဖူတူတောင် တပည့်လက်ခံမယ့် နှစ်နဲ့လည်း တိုက်ဆိုင်နေတော့ မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို သူ့အပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ထားကြတာ..."

သူ၏ ညီအကြောင်း ပြောချိန်တွင် ကူဟန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ၏ စကားများမှာ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရဖို့အတွက် အလုပ်တွေကို ကြိုးစားလုပ်နေတာ... သူ့ရဲ့ ခရီးစရိတ်နဲ့ အဆက်အသွယ်တွေအတွက် လုံလောက်အောင် စုဆောင်းနိုင်ဖို့လေ... တကယ်လို့ သူသာ ဖူတူတောင်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး အထက်ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက တကယ်ကို အောင်မြင်သွားပြီပေါ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့လည်း အဲ့ဒီကနေ အကျိုးခံစားခွင့်ရမယ်... ဝူယိုမြို့မှာ စီးပွားရေးလေး လုပ်ပြီး မိဘတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်ရင်ကို ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ..."

ချန်လဲ့ နားထောင်နေရင်း သူ၏ စိတ်နှလုံး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။ တောတွင်းဥပဒေ ကြီးစိုးသော ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတွင် ဤကဲ့သို့သော သာမန်နှင့် အစစ်အမှန် မျှော်လင့်ချက်များမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

ကူဟန်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အပြုံးမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နောက်ပြောင်ခြင်း မပြုဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဆင့် ၃ ရေဝိညာဉ်အမြစ်က တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး...သူ့ကို သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပါ... သူ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်... အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ စေတနာကလည်း အရမ်း ရှားပါးပါတယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်သည် ကူဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ ဤရိုးရှင်းသော မိသားစု ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် သူမ အနည်းငယ် ထိမိသွားပုံရသော်လည်း သူမ စကားမပြောခဲ့ချေ။

ချန်လဲ့၏ အတည်ပြုမှုကို မြင်သောအခါ ကူဟန်သည် ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောလာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ဝူယိုမြို့၏ ဒေသဓလေ့ထုံးစံများကို မိတ်ဆက်ပေးနေခဲ့၏။ ဘယ်ဆိုင်က စစ်မှန်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာကို ရောင်းတယ်၊ ဘယ်လက်နက်သွန်းလုပ်သူက လက်ရာကောင်းတယ် ဆိုသည်တို့ကို တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေကာ ဘဝ၏ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချန်လဲ့သည် စကားပြောဖော် ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးကာ လေထုမှာ အတော်အတန် သဟဇာတဖြစ်နေခဲ့၏။ ဤတိုတောင်းသော နွေးထွေးမှုသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ စိတ်နှလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သော သွေးနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတို့၏ မွန်းကြပ်ဖွယ် ခံစားချက်ကို လျော့ပါးသွားစေခဲ့သည်။

သူ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာပြီးနောက် ချန်လဲ့၏ ငွေကြေးကို ရေလိုသုံးတတ်သော အကျင့်မှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ်လွင်လာခဲ့၏။ သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ဆွဲကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့များနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို အဓိက ရောင်းချသော ထိပ်တန်းဆိုင် အများအပြားသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"သတ္တုသံချပ်ကာ ထွင်းဖောက်ခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့များ"၊ "ယီသစ်သား နွေဦးပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့များ"၊ "အသေးစား ချီစုစည်းခြင်း ဝင်္ကပါပြားများ"၊ "စိတ်ကို ရှင်းလင်းစေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းနိုင်သော အမွှေးတိုင်များ"... ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အသုံးဝင်သည် သို့မဟုတ် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်ဟု သူ ထင်သမျှ အရာအားလုံးကို ဈေးနှုန်းကိုပင် မကြည့်ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဝယ်ယူခဲ့၏။

"ဝယ်မယ်... ထုပ်ပိုးလိုက်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့ကို အကြိမ်များစွာ တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း "ပိုက်ဆံဆိုတာ ရှာရလွယ်တဲ့ကောင်ပါ... သုံးလိုက်ပြီးရင် ထပ်ရှာလို့ရတာပဲ"၊ "မင်းက အခု အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေတာ... ကပ်စေးနှဲလို့ မရဘူး"၊ "ငါ ပိုက်ဆံရှာတာ မင်းအတွက် သုံးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား" စသည့် ချန်လဲ့၏ ကောက်ကျစ်သော ယုတ္တိများကြောင့် တားဆီး၍ မရခဲ့ချေ။

အလိုလိုက်ခံရမှု အရိပ်အယောင်လေး ရောနှောနေသော သူမ၏ သိမ်မွေ့သည့် ကူကယ်ရာမဲ့ အမူအယာကို ကြည့်ရင်း ချန်လဲ့မှာ အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေခဲ့၏။ "အစ်ကိုက ချမ်းသာတယ်... စိတ်ကြိုက်သုံး" ဟူသော ခံစားချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စွဲလမ်းစေလောက်ပေသည်။

ကောတန်အတွက်ရော တစ်ခုခု ဝယ်ပေးသင့်သလား ဟု ချန်လဲ့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ခါးရှိ သတင်းပို့ ကျောက်စိမ်းအဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့သည်။

သူမသည် ကျောက်စိမ်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ယူကာ သူမ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအယာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ယွင်လဲ့ထံမှ သတင်းစကားဖြစ်ပြီး အကြောင်းအရာမှာ တိုတောင်းကာ အရေးတကြီး ဖြစ်နေ၏။

"ညီမလေး... မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့... အရေးကြီးကိစ္စ ရှိတယ်..."

ချန်လဲ့သည်လည်း အနားသို့ တိုးသွားကာ ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကိုယွင်က တော်တော် မြန်မြန် သက်သာလာတာပဲ... သူက အမိန့်တောင် ပေးနိုင်နေပြီ... ဘာကိစ္စများ အဲ့ဒီလောက် အရေးတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ကျောက်စိမ်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် သိရမှာပါ..." သူမသည် ကူဟန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်ကို ပြန်ဖို့ လမ်းပြပေးပါ..."

ကူဟန်မှာ ထက်မြက်သူဖြစ်ပြီး အခြေအနေမှာ အရေးတကြီး ဖြစ်နေကြောင်းကို မြင်သောအခါ သူ ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း လမ်းပြလိုက်ရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့၏။

မကြာမီ သူတို့သည် မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ချန်လဲ့သည် စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲသို့ နှိုက်ကာ သိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေသည့် အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကူဟန်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

"ကူလေး... ဒီနေ့ မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ... ရော့... မင်းညီအတွက် ကောင်းတာလေး တစ်ခုခု ဝယ်ပေးလိုက်..."

ကူဟန်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ မယုံနိုင်လောက်အောင် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်ချီများကြောင့် သူ၏ လက်များ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး။ ၎င်းမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် သို့မဟုတ် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းနှင့် ညီမျှပေသည်။

လမ်းပြတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ခြေထောက်များ ကျိုးလုမတတ် အလုပ်လုပ်ရသော်လည်း တစ်နှစ်အတွင်း အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်မျှပင် မရှာနိုင်ချေ။ ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကြီးပဲ...

"တာ... တာအိုမိတ်ဆွေချန်... ဒါ... ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး... ဒီနေ့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်အားခက..."

ကူဟန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားပင် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်သွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ပြန်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ချန်လဲ့က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါပေးရင် ယူလိုက်လေ... ဘာလို့ ပြဿနာရှာနေတာလဲ... မင်းရဲ့ ညီကို သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပါ... တကယ်လို့ သူ အနာဂတ်မှာ တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားရင် ငါနဲ့ နတ်သမီးယဲ့ကို မင်းတို့အိမ်ကို အလည် ဖိတ်ဖို့သာ မမေ့နဲ့..."

ကူဟန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့၏။ ထိုအဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချန်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကာ သူ၏ အသံမှာ ခံစားချက်များကြောင့် ဆို့နင့်နေခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တာအိုမိတ်ဆွေချန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နတ်သမီးယဲ့... ကူဟန်က ဒီကျေးဇူးကို စိတ်နှလုံးထဲမှာ ထာဝရ မှတ်ထားပါ့မယ်... တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ညီသာ တစ်နေ့ ဖူတူတောင်ကို ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကို ရိုရိုသေသေ ဖိတ်ကြားပြီး ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးပါ့မယ်..."

ကူဟန် ထွက်သွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း နောက်လှည့်ကြည့်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်လဲ့သည် အတော်အတန် ကျေနပ်နေခဲ့၏။ အခြားသူများကို ကူညီခြင်း အထူးသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်ရှိသော ရိုးသားသည့် လူများကို ကူညီခြင်းက တကယ်ကို ခံစားချက်ကောင်းလှပေသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလိုက်သော ဤ "ဘောက်ဆူး" က ကူဟန်၏ မိသားစုအတွက် မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်အတွင်းသို့ အမြန်လျှောက်ဝင်သွားပြီး ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ရန် ဘေးဘက်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ သူတို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း လေးလံနေပုံရပေသည်။