အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း ၅၇ - မြို့တစ်မြို့ကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်း

မြို့စားမင်း လော့ပိုင်သည် ပင်မထိုင်ခုံတွင် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ အမူအယာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့၏။

သို့သော် ချန်လဲ့သည် ဤရွှေအမြုတေနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် မြို့စားမင်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေပုံရကြောင်းကို စူးရှစွာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ဘာကွာခြားနေသလဲဆိုတာကို သူ အတိအကျ မသိနိုင်ပေမဲ့... သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက နည်းနည်း ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာသလိုခံစားရသည်။

ထိုအချက်က သူ့ကို ပို၍ ကြီးမားသော ဖိအားကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ ခံစားရစေခဲ့၏။

ထို့ပြင် လော့ပိုင်၏ ပါးစပ်မှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ စူးရှနေသော်လည်း သူ တိတ်ဆိတ်နေကာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရပေသည်။

ယွင်လဲ့သည် အောက်ဘက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသိသာသာ တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ထိရောက်စွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်နှင့် ချန်လဲ့တို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထူးဆန်းသည်မှာ မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်မှ အကြီးအကဲ အများအပြားနှင့် တာဝန်ခံများသည်လည်း ခန်းမထဲတွင် ထိုင်နေကြသော်လည်း သူတို့ တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်မှုများတွင် တင်းမာမှုများနှင့်... သတိမပြုမိနိုင်သော နေရခက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ချန်လဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... လူတစ်ခန်းလုံးက ဆွံ့အနေတဲ့ လူတွေလို ပြုမူနေကြတာလား... အကြည့်တွေနဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ်... မြို့စားမင်း လော့ပိုင်က အဲ့ဒီ 'ခွေးဟောင်ဆေးလုံး' ကို စားလိုက်မိလို့ ပါးစပ်ဟရင် 'ဝုတ်' လို့ အော်မိမှာစိုးလို့ အထင်ကြီးခံရအောင် ဟန်ဆောင်နေတာများလား..."

ဤအတွေးကြောင့် သူ အသံထွက်၍ ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သဖြင့် သူသည် သူ၏ မျက်နှာကို ကမန်းကတန်း တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် ယွင်လဲ့သည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်လိုက်သည်။

"ညီမလေးယဲ့... ချန်... ချန်လဲ့... မင်းတို့ ရောက်လာပြီပဲ..."

သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့၏။

"အဲ့ဒီ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် သုံ့ပန်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းတာကနေ ရလဒ်တွေ ထွက်လာပြီ..."

ချန်လဲ့သည် ပို၍ပင် သိချင်သွားခဲ့သည်။ အခြေအနေကို ရှင်းပြရမည့် တာဝန်က အဘယ်ကြောင့် သူကဲ့သို့ 'ပြင်ပလူ' တစ်ယောက်ထံသို့ ကျရောက်လာရသနည်း။ မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်ရှိ လူများအားလုံး ဆွံ့အသွားကြပြီလော။

သူသည် လော့ပိုင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ လော့ပိုင်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရပြီး စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိဘဲ ယွင်လဲ့ကိုသာ ဆက်ပြောရန် မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြနေခဲ့၏။

ဤအချက်က ချန်လဲ့၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ပိုမို သေချာသွားစေခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ကြည်လေးနက်ဟန် ပြုလုပ်ထားလိုက်၏။

ယွင်လဲ့သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သုံ့ပန်းရဲ့ အဆိုအရ သူတို့က 'ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်း' လို့ခေါ်တဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းတစ်ခုကနေ လာတာတဲ့..."

ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်းလား ချန်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ကြချေ။

ယွင်လဲ့သည် ဆက်ပြောရာ သူ၏ အသံတွင် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်လာခဲ့၏။

"ဒီဂိုဏ်းက အလွန် လျှို့ဝှက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ လှုပ်ရှားကြတယ်... သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး... သူက ဟင်းလင်းပြင်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် အဟန့်အတားကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေတယ်လို့ ကောလာဟလ ထွက်နေတယ်... ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က... ဝူယိုမြို့ တစ်မြို့လုံးပဲ..."

"ဘာ..."

ချန်လဲ့သည် အံ့သြတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များလည်း သိသိသာသာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့က ဝူယိုမြို့က လူတိုင်းကို... ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သေမျိုးတွေ အားလုံးကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ စီစဉ်နေတာ..."

ယွင်လဲ့၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း လေးလံနေခဲ့၏။

"သက်ရှိသတ္တဝါ ဆယ်သန်းရဲ့ အသား သွေးနဲ့ ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုပြီး... သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အဟန့်အတားကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကူညီပေးမယ့် 'ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း သွေးနတ်ဆိုးဆေးလုံး' ကို ဖော်စပ်ဖို့ 'ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မဟာဝင်္ကပါ' ကို တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ..."

ခန်းမထဲရှိ အပူချိန်မှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲမှတ်အထိ ကျဆင်းသွားသည့်အလား ဖြစ်သွား၏။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ယဇ်ပူဇော်မယ် ဟုတ်လား။ သက်ရှိသတ္တဝါ ဆယ်သန်းကိုလေ။ ဒါက ဘယ်လို ရူးသွပ်မှုမျိုးလဲ။

ချန်လဲ့သည် သူ၏ ခြေဖဝါးမှသည် ဦးရေပြားအထိ အေးစိမ့်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ဆံပင်များပင် ထောင်တက်သွားတော့၏။

ယခင်က သားရဲဒီရေလှိုင်းမှာ အနှောင့်အယှက်ပေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အလွန်ဆုံး ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဤမျှ လူသားမဆန်သော၊ ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်လှုပ်သွားလောက်မည့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဝူယိုမြို့တွင် လူမည်မျှ ရှိသနည်း ဆယ်သန်းလား သန်းနှစ်ဆယ်လား သူတို့ကို ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေလို သဘောထားနေတာလား။

ယွင်လဲ့သည် ပြာနှမ်းနေသော လော့ပိုင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အရင်က သားရဲဒီရေလှိုင်းဆိုတာ သူတို့ အစီအစဉ်ရဲ့ ပထမခြေလှမ်းသက်သက်ပဲ..."

"မြို့ပြင်က ရွာတွေနဲ့ မြို့ငယ်တွေက သေမျိုးတွေကို သတ်ဖြတ်တာက ကနဦး သွေးယဇ်ပူဇော်တဲ့ ဝင်္ကပါအတွက် စွမ်းအင်တွေ စုဆောင်းဖို့ တစ်ပိုင်းဖြစ်သလို ဝူယိုမြို့နဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာရဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး အထိတ်တလန့် ဖြစ်အောင် ဖန်တီးဖို့လည်း ဖြစ်တယ်... ဒါမှ သူတို့က မဟာဝင်္ကပါရဲ့ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းကို တိတ်ဆိတ် တည်ဆောက်ရတာ ပိုလွယ်ကူသွားမှာလေ..."

"မူလက သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က အချိန်ယူပြီး ပြင်ဆင်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့ ဖူတူတောင်က လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တယ်... အထူးသဖြင့် ငါတို့က တိုက်ခိုက်ခံရပြီး လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိလိုက်တာက ရန်သူကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ် ပေါက်ကြားသွားပြီလို့ ထင်သွားစေနိုင်တယ်..."

ယွင်လဲ့၏ အသံမှာ ပို၍ပို၍ နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့၏။

"ဒါကြောင့်... သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက မြန်ဆန်လာလိမ့်မယ်..."

သူသည် ၎င်းကို ဒေသတွင်း နတ်ဆိုးသားရဲ မစ်ရှင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း မြို့တစ်မြို့လုံးကို ယဇ်ပူဇော်မည့် ဂိုဏ်းတစ်ခု ပါဝင်ပတ်သက်နေသော ကမ္ဘာပျက်မည့် အကျပ်အတည်းတစ်ခုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းခံရလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဤသေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် မွန်းကြပ်ဖွယ် လေထုထဲတွင်ပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ဘေးဘက်ခန်းမ ပြတင်းပေါက်များ၏ အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ နေကို ဖုံးကွယ်ထားသော တိမ်မည်းများ၏ မှောင်မိုက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းပြီး နှလုံးခုန်မြန်စေသော... သွေးနီရောင်ပင် ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ထူထပ်ပြီး နိမိတ်မကောင်းသော သွေးလွှာတစ်ခုဖြင့် ပက်ဖျန်းထားသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများသည် ပြတင်းပေါက် ဘောင်များမှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာပြီး ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများကို ကြက်သွေးရောင်ဖြင့် လင်းထိန်သွားစေကာ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

တိတ်ဆိတ်နေသော လော့ပိုင် အပါအဝင် ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မူလက အပြာရောင် ကောင်းကင်ကြီးသည် ယခုအခါ ပျော်ဝင်၍မရနိုင်လောက်အောင် ထူထပ်သော အဆုံးအစမရှိသည့် သွေးရောင်ဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးလွှမ်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သွေးတိမ်တိုက်များသည် နိမ့်ကျနေပြီး ဝူယိုမြို့ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ဧရာမ ဝဲဂယက် အလယ်ဗဟိုတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းရန် ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

ဖော်ပြ၍မရသော ဆိုးယုတ်မှု၊ ဖိနှိပ်မှုနှင့် ဖျက်ဆီးလိုသော ဖိအားတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်စွာ ဖိကျလာပြီး မြို့ထဲရှိ လူတိုင်းကို အသက်ရှူရခက်ခဲစေကာ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့၏။

သွေးကောင်းကင် ကန့်လန့်ကာ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်း၏ နောက်ဆုံး အစီအစဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ ဝူယိုမြို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်မည့် သွေးနီရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှာ ခါးသက်နေကာ အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့၏။

"မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဒီလောက် အကြီးကြီး ကစားနေတာလား..."

ချန်လဲ့နှင့် အခြားသူများ သွေးနီရောင် ကောင်းကင်ကြီးကြောင့် အံ့သြတုန်လှုပ်နေချိန်မှာပင် ဝူယိုမြို့အပြင်ဘက် မြေအောက် နက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများမှ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော မှောင်မိုက်သည့် ခန်းမဆောင်တစ်ခုတွင် လူဆယ်သန်း၏ အသက်နှင့် သေဆုံးမှုကို ဆုံးဖြတ်မည့် အစည်းအဝေးတစ်ခုကို ကျင်းပနေခဲ့၏။

ခန်းမဆောင်၏ အမိုးခုံးမှာ မြင့်မားသော်လည်း မည်သည့် နေ့အလင်းရောင်ကိုမျှ မမြင်ရချေ။ ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင် တစ္ဆေမီးများသာ ဟိုဟိုဒီဒီ မျောပါနေပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ ကျောက်နက် တစ်တုံးတည်းမှ သွေးထားသော ဧရာမ စားပွဲဝိုင်းကြီးကို လင်းထိန်စေခဲ့သည်။

စားပွဲဝိုင်းပတ်လည်တွင် ပုံရိပ်ဆယ့်နှစ်ခု ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ ဝေဝါးကာ အေးစက်နေကြပြီး အားလုံးက ကျိုးပဲ့နေသော ကောင်းကင်တိုင် ပုံစံများကို ပန်းထိုးထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ သူတို့မှာ 'ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်း' ၏ အဓိက အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသူမှာ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း မွန်းကြပ်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခုကို သဘာဝအတိုင်း ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။

သူ၏ မျက်နှာကို မှောင်မိုက်သော ရွှေရောင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုက ဖုံးကွယ်ထားပြီး အလင်းရောင်နှင့် သက်စောင့်စွမ်းအင် အားလုံးကို ဝါးမျိုသွားနိုင်သည့် သေးငယ်သော ဝဲဂယက် နှစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည့် မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

သူသည် 'ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း အစီအစဉ်' ၏ အမြင့်ဆုံး တာဝန်ခံဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းဝင်များက ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ကပ်ဘေးကာကွယ်ခြင်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင် ဟု ခေါ်ဆိုကြသူပင် ဖြစ်၏။

ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ္ဆေမီးများ လောင်ကျွမ်းနေသည့် 'တဖျတ်ဖျတ်' မြည်သံ သဲ့သဲ့ကိုသာ ကြားနေရသည်။ ဂိုဏ်းဝင်အားလုံးမှာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားကြပြီး ပင်မထိုင်ခုံကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ လေထုမှာ မုန်တိုင်းမတိုင်မီ တိတ်ဆိတ်မှုကဲ့သို့ မွန်းကြပ်နေခဲ့၏။

ကပ်ဘေးကာကွယ်ခြင်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင်သည် စကားမပြောဘဲ ကျောက်နက်စားပွဲပေါ်သို့ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့်သာ ညင်သာစွာ ခေါက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် 'တောက်... တောက်...' ဟူသော အသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အချက်တိုင်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံများကြားရှိ ကွက်လပ်များကို ရိုက်ခတ်နေသည့်အလား မမြင်ရသော ဖိအားများကို ယူဆောင်လာခဲ့၏။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင်၏ ဘယ်ဘက် အောက်ခြေတွင် ထိုင်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် တစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝါးလုံးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပိန်ပါးပြီး အရပ်ရှည်ကာ 'တစ္ဆေအရိပ်' ဟုခေါ်ပြီး သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခြင်းနှင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်၏။

သူသည် ကပ်ဘေးကာကွယ်ခြင်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင်ကို ဦးစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှပြီး အေးစက်နေခဲ့သည်။

"ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင်နဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေ ကျင့်ကြံသူတွေကို အစီရင်ခံပါတယ်... 'ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မဟာဝင်္ကပါ' ကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ... သွေးတိမ်တိုက်တွေက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဝင်္ကပါ အခြေခံကလည်း တည်ငြိမ်နေပါတယ်..."

"ဝူယိုမြို့ အပြင်နဲ့ အထဲက ချီ စီးဆင်းမှုတွေက အစီအစဉ်အတိုင်း ပုံပျက်သွားပြီး မြို့ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါရဲ့ အဓိက အချိတ်အဆက်တွေလည်း ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေကြောင့် တိုက်စားခံနေရပါပြီ... အလွန်ဆုံး ဆယ့်နှစ်နာရီအတွင်းမှာပဲ အဲ့ဒါက အတွင်းပိုင်းကနေ ပြိုကျသွားပါလိမ့်မယ်... အခုလောလောဆယ် ဝူယိုမြို့က ဝင်ထွက်လို့ မရတော့ပါဘူး... မဟာဝင်္ကပါက တစ္ဆေတွေကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးဖို့အတွက် ချီတွေကို အသုံးပြုနေပါတယ်... သုံးရက်အတွင်းမှာ ဝူယိုမြို့မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လုံးဝ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အစီရင်ခံစာကို ဆက်ပြောရာ သူ၏ လေသံတွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။

"ဝူယိုမြို့ အတွင်းက ခုခံမှု အင်အားစုတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့... နောက်ဆုံး စုံစမ်းမှုတွေအရ မြို့စားမင်း လော့ပိုင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စားပွဲဝိုင်းပတ်လည်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် အများအပြားသည် တိုးညှင်းစွာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ကြ၏။ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်မှာ သာမန် ကျင့်ကြံခြင်း မြို့တော်များတွင် ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ စီစဉ်ထားသော ဤယဇ်ပူဇော်မှုတွင်မူ အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ္ဆေအရိပ်သည် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်လာခဲ့၏။

"သူ့ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဆယ့်နှစ်ယောက် ရှိပါတယ်... သူတို့ထဲက ကိုးယောက်က ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်မှာ ရှိပြီး သုံးယောက်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ်မှာ ရှိပါတယ်... ဒါ့အပြင် ဖူတူတောင်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စုံစမ်းရေး အဖွဲ့မှာကတော့... လူသုံးယောက်နဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ပါဝင်ပါတယ်..."

"လူသုံးယောက်နဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လား..."

ဒေါသကြီးသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မနေနိုင်ဘဲ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ကျိုးပဲ့နေသော မောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ဖူတူတောင်မှာ လူမရှိတော့ဘူးလား... ခွေးတစ်ကောင်ကို လွှတ်ရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ..."

တစ္ဆေအရိပ်သည် ငြိမ်သက်သွားစေရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတဲ့ အပိုင်းက အတိအကျ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... အဲ့ဒီ သုံးယောက်ထဲမှာ တစ်ယောက်က ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး မြို့ပြင်က တိုက်ပွဲငယ်လေးတစ်ခုမှာ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ သံတမန်ကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး... နောက်တစ်ယောက်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်က အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူပါ... သူမရဲ့ ပါရမီက လက်ခံနိုင်လောက်ပေမဲ့ သူမက အမြုတေ မဖွဲ့စည်းရသေးတော့ သူမရဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းက ကန့်သတ်ချက် ရှိပါတယ်..."

သူ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။ နောက်ထပ် သူ ပြောမည့်အရာမှာ အဓိကအချက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပြီး ၎င်းက သူ၏ လေသံကို မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစေခဲ့သည်။

"တကယ် ပြဿနာပေးနိုင်တာက ကျန်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ပဲ... အဲ့ဒီလူက ဘာချီလှိုင်းမှ မရှိသလို သေမျိုးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမကွာခြားဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မြို့ပြင်မှာ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေတည်စဝိညာဉ်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် သံတမန်ကို ထူးဆန်းတဲ့ မီးဖိုအဖုံး မှော်ရတနာကို အားကိုးပြီး ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့ မရှုံးနိမ့်ခဲ့တာက အတိအကျ အဲ့ဒီလူပဲ... သူက... အသာစီးတောင် အနည်းငယ် ရနေခဲ့သေးတယ်..."

"ဘာ..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"သေမျိုးတစ်ယောက်က အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်ကို တိုက်ခိုက်တယ်လား... တစ္ဆေအရိပ်... မင်းရဲ့ သတင်းအချက်အလက်က မှားနေတာလား..."

စားပွဲဝိုင်းပတ်လည်တွင် ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့၏။ မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေသော အဘိုးအိုအချို့ပင် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် သေမျိုးတစ်ဦးကြား ကွာဟချက်မှာ တိမ်နှင့် ရွှံ့ကြား ကွာခြားချက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာ၏ သာမန် အသိပညာကို လုံးလုံးလျားလျား မှောက်လှန်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"အစပိုင်းမှာ ကျွန်တော်လည်း မယုံခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူလျှို အများအပြားက ကျောက်စိမ်းမှတ်တမ်းနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပြီး မြင်ကွင်းက ရှင်းလင်းနေတယ်... ဒီကောင်လေးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံက ထူးဆန်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... သူက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို သူ့ရဲ့ အဆင့်အထိ အတင်းအကျပ် ဆွဲချနိုင်ပြီး စိတ်ကူးလို့မရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတချို့နဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်... သံတမန်က မရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို ဘာမှလုပ်လို့ မရခဲ့ဘူး..."

ခန်းမဆောင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူသံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ဤသတင်းမှာ အလွန် တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါဆို... အဲ့ဒီခွေးကကော..."

အခြား အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် တစ်ဦးက သူ၏ အသိအမြင်များ မှောက်လှန်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရကာ အသံသြသြဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်၏ အမူအယာမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာခဲ့၏။

"အဲ့ဒီ... ခွေး... အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက... ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ပဲ... ဒါ့အပြင် လူစကားလည်း ပြောနိုင်သေးတယ်... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲမှာ သံတမန်ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို အရယူခဲ့ပြီး သံတမန်ကို ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်..."

"ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်က... ခွေးတစ်ကောင်လား... ပြီးတော့ လူစကားပြောနိုင်တယ်လား..."

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သဘာဝလွန် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို နားထောင်နေရသည့်အလား ခံစားရကာ သူတို့ဘာသာသူတို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ခွေးတစ်ကောင် ၎င်း၏ ကျင့်ကြံမှုက မြို့စားမင်း လော့ပိုင်နှင့် အမှန်တကယ် ညီမျှနေသည်။ ဖူတူတောင်က ဘယ်လိုအရာမျိုးကို မွေးမြူထားတာလဲ။ ဒီလို ခွေးမျိုးစိတ်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။

ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ကပ်ဘေးကာကွယ်ခြင်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင်သည် သူ၏ ဝဲဂယက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

"လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်" ၏ သတင်းအချက်အလက်မှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် ကျော်လွန်နေကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ နိမ့်ဆင်းပြီး အက်ရှနေကာ ဆွေးနွေးမှုများ အားလုံးကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်၏။

"အပြောင်းအလဲတွေက နောက်ဆုံးတော့ အပြောင်းအလဲတွေပါပဲ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့က အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားပြီး အနှေးကို ကျော်လွှားဖို့ အမြန်ကို အသုံးပြုနေတာပဲ... သူတို့က အခြေတည်စဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်ရေးသမား နှစ်ယောက်ကို ထပ်ပေါင်းထည့်ရင်တောင်... ငါတို့ရဲ့ အလုံးစုံ အခြေအနေကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားလုံး အနည်းငယ်ကပင် ဂိုဏ်းဝင်များ အားလုံး၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။ သူတို့သည် သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။

"မဟာဝင်္ကပါက ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ... သွေးယဇ်ပူဇော်မှုကိုလည်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီ... ဆေးလုံး ပေါ်လာတဲ့နေ့မှာ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာမယ်..."

ကပ်ဘေးကာကွယ်ခြင်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင်၏ အကြည့်သည် လူတိုင်းအပေါ် ဖြည်းညင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တော့မယ်... အဟန့်အတားတွေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့အတွက် ဒီ 'ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း သွေးနတ်ဆိုးဆေးလုံး' ကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ဂိုဏ်းက ဒီဒေသကို သေချာပေါက် စိုးမိုးပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ပြန်လည် ပုံဖော်နိုင်လိမ့်မယ်... ဖူတူတောင် တောင်မှ ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ရွှေအမြုတေ နတ်ဆိုးသားရဲ ခွေးတစ်ကောင်ဆိုတာ ရထားကို တားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဆုတောင်းပိုးဟပ်တွေလိုပါပဲ... ရယ်စရာတစ်ခု ထပ်တိုးလာတာပဲ..."

သူ၏ အသံတွင် ရူးသွပ်သော သေချာမှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။

"အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်... မူလ အစီအစဉ်အတိုင်း မြို့ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါ တိုက်စားခံရမှုကို အမြန်မြှင့်လိုက်... ကြွက်နာရီမှာ ယင်ချီ အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် 'စိတ်ဝိညာဥ်တစ်သောင်း သွေးယဇ်ပူဇော်မှု' ကို အပြည့်အဝ စတင်လိုက်... အဲ့ဒီလူနဲ့ ခွေးအတွက်ကတော့..."

ကပ်ဘေးကာကွယ်ခြင်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင်သည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုက သူ၏ ဝဲဂယက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများထဲတွင် လင်းလက်သွားခဲ့၏။

"တကယ်လို့ သူတို့က အသိဉာဏ်ရှိပြီး ဝင်္ကပါထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေကာ သွေးဆေးလုံးအတွက် အာဟာရဓာတ်တွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရင် ဒါက သူတို့ရဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ... တကယ်လို့ သူတို့က တားဆီးဖို့ ရဲရင်... ငါကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားပြီး အစစ်အမှန်... ကပ်ဘေးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူတို့ကို ခံစားရစေမယ်..."

"ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ ဘုရင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်များသည် တစ်သံတည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရာ သူတို့၏ အသံများမှာ ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

အခန်း ၅၈ - ဝူယိုမြို့တွင်းမှ ပရမ်းပတာအခြေအနေ

လွှမ်းမိုးနေသော သွေးနီရောင်သည် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို မျိုချလိုက်ချိန်တွင် ဝူယိုမြို့စားမင်းစံအိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံပိတ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ခန့်ညားတည်ကြည်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မဟာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အမူအကျင့်များကို ဖော်ပြနေတတ်သည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် မြို့စားမင်း လော့ပိုင်သည် ယခုအခါ ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီး တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းကာ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် ကြိုးစားရင်း လက်ချောင်းများက လက်ရန်းကို အလိုအလျောက် ခေါက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သက်ရှိသတ္တဝါ ဘီလီယံပေါင်းများစွာ၏ သွေးများဖြင့် ဆိုးဆေးချယ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသော ထူထပ်ပြီး ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သည့် အနီရောင်အလင်းတန်းသည် ပန်းပုထွင်းထားသော ပြတင်းပေါက် ဘောင်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသည့် မျက်နှာပေါ်သို့ ထူးဆန်းသော ကြက်သွေးရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့၏။

ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ် ဖိအားသည် ဒြပ်ရှိသော ပင်လယ်ရေကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေ၏ လည်ပတ်မှုပင် နှေးကွေးသွားပုံရပေသည်။

"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

လော့ပိုင်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ အသံမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မှုနှင့် အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အသိစိတ်တစ်ခုခုကို ဖိနှိပ်ထားရန် ကြိုးစားမှုတို့ကြောင့် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေခဲ့၏။ အလွန် လိုက်ဖက်မှုမရှိသော အဆုံးသတ်သံတစ်ခု ပါဝင်သည့် နောက်ဆုံးစကားလုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"...ဝုတ်..."

ဤအနည်းငယ် စူးရှသော "ဝုတ်" ဟူသည့် အသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သည့်အလား ခန်းမထဲရှိ အေးခဲနေသော လေထုကို ချက်ချင်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်၏။

ချန်လဲ့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ အသံထွက်၍ ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ကမန်းကတန်း တင်းကျပ်စွာ အုပ်ထားလိုက်ရာ ပခုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေခဲ့၏။

ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"အမှုမှန် ပေါ်ပြီပဲ... မြို့စားမင်း လော့ပိုင်ကလည်း အဲ့ဒီ 'ခွေးဟောင်ဆေးလုံး' ကို စားလိုက်တာ သေချာတယ်... ရှန်းယွမ်ခန်းမဆောင်ရဲ့ 'ပရီမီယမ် ဖောက်သည်' စာရင်းမှာ မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်က အများစု နေရာယူထားပုံရတယ်..."

မြို့စားမင်း လော့ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ဝက်အသည်းရောင်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ အနေရခက်မှု၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မသိနိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံ အပြောင်းအလဲအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေပြီး နေရာမှာတင် တွင်းတူးပြီး ဝင်ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး အကြည့်များက လှောင်ပြောင်သည့် အမူအယာများကို မြင်တွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကို အထိတ်တလန့် ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

သို့သော် အလွန်အကျွံ တွေးနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ "ဝုတ်" ဟူသည့် အသံမှာ အချက်ပြမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခန်းမအတွင်း ထူးဆန်းသော "ပဲ့တင်ထပ်မှု" တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

"ဘုရားရေ... ဒီဝိညာဉ် ဖိအားက... စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်ရှိတဲ့ ဝင်္ကပါလား... ဝူး... ဝုတ်..."

မြို့ကာကွယ်ရေး တာဝန်ခံ အကြီးအကဲတစ်ဦးက အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်၏။

"မြန်မြန်... ကာကွယ်ရေး အစီအရင်တွေ အားလုံးကို အသက်သွင်းလိုက်... မြို့စောင့် ဝင်္ကပါရဲ့ အဓိက အစိတ်အပိုင်းကို စစ်ဆေး... အာဝူး... ဝုတ်..." အခြား တာဝန်ခံတစ်ဦးက အမိန့်ပေးလိုက်ချိန်တွင် အဆုံးသတ်သံမှာ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ ခွေးဟောင်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"စုံစမ်းရေးအဖွဲ့... စုံစမ်းရေးအဖွဲ့ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်... ဝင်္ကပါ မျက်လုံးကို ရှာ... ဝုတ်..."

"မြို့စားမင်း... ငါတို့... ငါတို့ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရတာလား... ဝုတ်..."

ခဏတာမျှ မူလက ခန့်ညားပြီး လေးစားဖွယ်ကောင်းသော မြို့စားမင်းစံအိမ်တော် ခန်းမကြီးမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော ခွေးဟောင်သံများနှင့် လူသားများ၏ ထိတ်လန့်တကြား ဆွေးနွေးသံများ ရောနှောနေပြီး အလွန် ရယ်စရာကောင်းကာ နားကွဲမတတ် ဆူညံသော ကမ္ဘာပျက် ဆင်ဖိုနီတီးဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့၏။

အကြီးအကဲများနှင့် တာဝန်ခံများသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ မျက်နှာများမှာ တူညီသော ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အနေရခက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုခံစားချက်ထက် ပိုသည်မှာ ခေါင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော သွေးနီရောင် ကောင်းကင်ကြီးအပေါ် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုပင် ဖြစ်သည်။

ဤကပ်ဘေးဆိုက်မည့် အန္တရာယ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ပုံရိပ်နှင့် "ခွေးဟောင်ခြင်း" ဟူသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးလေးမှာ အရေးမပါတော့သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ချန်လဲ့သည် အသံထွက် မရယ်မိစေရန် ပေါင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆိတ်ထားလိုက်သည်။

ဘေးရှိ ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးနေပြီး ဤရယ်စရာကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို သည်းခံရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပုံရကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ယွင်လဲ့မှာ သေမတတ် ဖြူရော်နေပြီး မျက်ခုံးများမှာ အထုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျုံ့ဝင်နေကာ လော့ပိုင်ကို ရှုပ်ထွေးသော သနားစာနာမှု အပြည့်ရှိသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

မြို့စားမင်း လော့ပိုင်သည် လည်ချောင်းထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် လှိုင်းထလာသော ကောင်းကင်သို့ အူချင်သည့် ထူးဆန်းသော ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။ ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် အသံကြိုးများကို ထိန်းချုပ်ရန် တစ်သက်တာ ကျင့်ကြံမှုအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး အသံကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"တိတ်စမ်း... ဒါက ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ..."

အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အာရုံစိုက်မှုကို လက်ရှိ အကျပ်အတည်းဆီသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ဆွဲယူလိုက်၏။

"အရေးအကြီးဆုံးက ဒီသွေးနီရောင် ကောင်းကင် ကန့်လန့်ကာရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ချက်ချင်း ရှာဖွေဖို့ပဲ... တူတော်ယွင်... မင်းက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတော့ ဒီဝင်္ကပါရဲ့ မူလအစကို သိလား..."

ယွင်လဲ့သည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပခုံးဒဏ်ရာမှ တုံးအသော နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မြို့စားမင်း လော့... ဒီဝင်္ကပါရဲ့ အရှိန်အဝါက ဆိုးယုတ်ပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်တယ်... မနေ့က ကြုံခဲ့ရတဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေတယ်... ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက... ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက အင်အားစုက လှုပ်ရှားနေပြီလို့ ထင်တယ်... ဒီဂျူနီယာ အရင်က ဂိုဏ်းကို ပြန်ပို့ခဲ့တဲ့ သတင်းစကားထဲမှာ အခြေတည်စဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ကြုံရတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ ပါခဲ့တာ... ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ မြို့ကို ပိတ်လှောင်နိုင်တဲ့ ဝင်္ကပါ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး... ဂိုဏ်းက စစ်ကူတွေ အခုချက်ချင်း ထွက်လာရင်တောင်... အချိန်တိုတိုအတွင်း ဒီဝင်္ကပါကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့... ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်..."

ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ကယ်ဆယ်ရန်အတွက် ဂိုဏ်းကို အားကိုးခြင်းမှာ အဝေးမှ ရေဖြင့် မီးငြိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းနှင့် တူပြီး ယခုအခါ ကိုယ်တိုင်ကိုသာ အားကိုးနိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

လော့ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြည့်မကောင်း ဖြစ်သွားတော့၏။ ဤအချက်ကို မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။ ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာပြီး မြင့်မြတ်သော်လည်း ယခုအခါ "ခွေးဟောင်ခြင်း" ကြောင့် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေသော ဤလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကြည့်ကာ သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"ဒီထက်ပိုပြီး စောင့်လို့မရတော့ဘူး... အစပြု တိုက်ခိုက်ရမယ်... မြို့ရဲ့ အရှေ့၊ တောင်၊ အနောက်နဲ့ မြောက် အရပ်တွေကနေ ကောင်းကင် ကန့်လန့်ကာရဲ့ အတိုင်းအတာ၊ စွမ်းအားနဲ့ အားနည်းချက်တွေ ရှိမရှိ စုံစမ်းဖို့ အထက်တန်း အဖွဲ့လေးဖွဲ့ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်... နှစ်နာရီကြာရင် ရလဒ်က ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ... ဒီနေရာကို ပြန်လာပြီး ဆုံရမယ်... သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်အတွင်း ပြန်မလာခဲ့ရင်..."

ခဏရပ်လိုက်ပြီး အသံမှာ သံကဲ့သို့ လေးလံနေခဲ့၏။

"မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ... ကျန်တဲ့သူတွေက စောစောစီးစီး အစီအစဉ်ဆွဲပြီး သီးခြားစီ ဖောက်ထွက်ကာ သတင်းကို အပြင်ကို ပို့နိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းကို ကြိုးစားရမယ်... ဝူယိုမြို့က... ဒီလိုမျိုး ဘာရှင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလို့ မရဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လူတိုင်းက တစ်သံတည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြ၏။ ထိန်းချုပ်၍မရသော "ဝုတ် ဝုတ်" အနည်းငယ် ရောနှောနေသော်လည်း လေသံမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြတ်သားနေခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ရေးနှင့် သေဆုံးရေး အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ထိုမျက်နှာ အနည်းငယ်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

မကြာမီ စုံစမ်းရေးအဖွဲ့ လေးဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

လော့ပိုင်သည် မြို့အရှေ့ဘက်သို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်သွားပြီး အခြား အကြီးအကဲ သုံးဦးမှာ မြို့၏ တောင်ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်တို့အတွက် အသီးသီး တာဝန်ယူကြ၏။

မြို့၏ မြောက်ဘက်အတွက်မူ ယွင်လဲ့၊ ယဲ့ယွဲ့ထန်၊ ချန်လဲ့နှင့် လိုက်ပါရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေသော ကောတန်တို့ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ဤပေါင်းစပ်မှုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရပေသည်။ မသက်သာသေးသော ဒဏ်ရာများနှင့် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် တစ်ယောက်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် တစ်ယောက်၊ ကျင့်ကြံမှုမရှိသော ဆေးရောင်းသမား ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့် ခွေး တစ်ကောင်။

သို့သော် လော့ပိုင်တွင် လောလောဆယ် စေလွှတ်စရာ အခြားမည်သူမျှ မရှိတော့သလို ဤလူနှင့် ခွေးမှာ အလွန် ထူးဆန်းကြောင်း ဝေဝါးစွာ ခံစားမိပြီး အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ကောင်း ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု ထင်မိပေသည်။

"တူတော်ယွင်... တူမလေးယဲ့... မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်ကို မင်းတို့ဆီ လွှဲအပ်လိုက်မယ်... မှတ်ထား... စုံစမ်းစစ်ဆေးတာကို ဦးစားပေးပါ... တကယ်လို့ အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူနဲ့ ကြုံရရင် အချိန်ဆွဲပြီး မတိုက်ခိုက်ပါနဲ့..."

လော့ပိုင်သည် နောက်ဆုံး လမ်းညွှန်မှုတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လူများနှင့်အတူ ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ချန်လဲ့နှင့် အခြားသူများသည် မနှောင့်နှေးရဲဘဲ မြို့၏ မြောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကြ၏။

မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဝူယိုမြို့၏ လမ်းမများပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သွေးနီရောင် ကောင်းကင်အလင်းတန်းအောက်တွင် ထိတ်လန့်မှုများသည် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံ့နှံ့နေခဲ့၏။

ကျင့်ကြံသူများသည် ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ တိုက်မိကြကာ ထိတ်လန့်တကြား ပျံသန်းနေကြပြီး ကျိန်ဆဲသံများနှင့် အဓိကရုဏ်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သေမျိုးများမှာ အော်ဟစ်ကာ အိမ်များမှ ထွက်လာကြပြီး မျက်ကန်းတစ္ဆေ ပြေးလွှားတွန်းတိုက်နေကြသဖြင့် လူအုပ်ပိမိသည့် ဖြစ်ရပ်များမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့၏။ ဆိုင်ခန်းများသည် တံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပိတ်ချလိုက်ကြပြီး အချို့လူများက အခွင့်အရေးယူကာ လုယက်နေကြသဖြင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသော မြို့စားမင်းစံအိမ်တော် အစောင့်များနှင့် ပြင်းထန်သော ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

ငိုယိုသံများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ ကြွေးကြော်သံများနှင့် ပေါက်ကွဲသံများ ရောနှောနေပြီး ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စည်းကမ်းများ လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲသွားသည့် ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပုံဖော်နေခဲ့၏။

" ရန်သူရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မမြင်ရသေးဘူး... ငါတို့ဘာသာ ငါတို့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီ..."

ချန်လဲ့သည် ရှေ့ရှိ ပရမ်းပတာ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒီကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာရဲ့ အရေးပေါ် ယန္တရားက အရမ်း ခေတ်နောက်ကျနေတာလား... အသံလွှင့် ကြေညာတာ ဒါမှမဟုတ် စနစ်တကျ ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းတာတောင် မရှိဘူးလား... အော်ဟစ်တာနဲ့ ဓားပျံတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့တာကိုပဲ လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးနေတာလား... အကျိုးသက်ရောက်မှုက လုံးဝကို နိမ့်လွန်းတယ်..."

သတင်းအချက်အလက် ပေါက်ကွဲသည့် ခေတ်မှ လာသူဖြစ်ပြီး အလွန်ကြီးမားသော ပွဲအမျိုးမျိုးအတွက် ဖွဲ့စည်းမှု၊ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် အရေးပေါ် အစီအစဉ်များကို မြင်တွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင် အင်အားနှင့် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုများအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးနေရသော ဤပရမ်းပတာ မြင်ကွင်းက နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားမဲ့မှုကို ခံစားရစေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ယခင်ဘဝက အားလပ်ရက်များရှိ နာမည်ကြီး ခရီးသွားနေရာများထက် အဆတစ်ရာ ပို၍ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော လမ်းမများကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အားနည်းသူက အားကြီးသူရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်လာတဲ့အခါ လူတိုင်းက ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတာပဲ... အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ..."

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများနှင့် အသားကျနေပုံရသည် သို့မဟုတ် ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် လူ့သဘာဝနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ အစကတည်းက မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ယွင်လဲ့သည် ဒဏ်ရာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အဆင်မပြေမှုကို အတင်းအကျပ် သည်းခံကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဝင်္ကပါကို အမြန်ဆုံး ဖျက်ဆီးဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... မဟုတ်ရင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက မတိုက်ခိုက်ခင် မြို့က သူ့ဘာသာသူ ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်..."

ကောတန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသော်လည်း စိုးရိမ်နေပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ အနံ့ခံကာ လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညှင်းသော ညည်းတွားသံများကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်က ကြီးမားသော အန္တရာယ်အား အာရုံခံမိစေသော်လည်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးလွှားချင်သည့် ဆန္ဒတစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့၏...