အခန်း (၁၅၉၇-၁၅၉၈)
Vol. 160 Ch. 1597-1598
အခန်း (၁၅၉၇) - ဖန့်လူကြီး... ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ
"နတ်သမီးလား... တကယ်ပဲ နတ်သမီးလား"
"နတ်သမီးက ကဗျာကို အလွန်မြတ်နိုးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ ကောလာဟလတွေက တကယ်ပဲလား"
"ဒါပေမဲ့ မြို့တော်က ဒီနေရာနဲ့ အရမ်းဝေးတာပဲလေ၊ နတ်သမီးလို မြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ဒီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာပါ့မလား"
"ဒီနေရာက သစ္စာပန်းရွာလေ၊ နတ်သမီးကလည်း သစ္စာပန်းတွေကို အလွန်ကြိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာပဲ အဲဒီကောင်လေးက လျှောက်ပြောနေတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး"
တီးတိုးပြောဆိုသံများမှာ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ပွဲတက်လာကြသော စာဆိုတော်များနှင့် မိန်းကလေးများ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အထင်သား ပေါ်လွင်နေ၏။ အကယ်၍ ယနေ့ ကဗျာရွတ်ပွဲတွင် နတ်သမီးကိုယ်တိုင် ရှိနေသည်မှာ မှန်ကန်ပါက ၎င်းသည် သူတို့အတွက်လည်း ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကလည်း ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဘေးရှိ အရာရှိကြီးများနှင့် လူကုံထံများမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့တိုး၍ ဂါရဝမပြုကြဘဲ အခြေအနေကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
လီမိန်းကလေးမှာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူမ၏ဘေးရှိ အဖော်များမှာမူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ရှေ့မှ အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"မင်း လူမှားနေပြီ၊ မင်းရဲ့ ကဗျာဆီကိုပဲ ပြန်သွားစမ်း"
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အေးစက်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်ရာ မြေကမ္ဘာအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ကိုယ်အတွင်း၌ လှည့်ပတ်နေပြီး အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။
ကျန်ရှိနေသော အဖော်များ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း သူနှင့် မတိမ်းမယိမ်းပင်ဖြစ်ကာ အားလုံးမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာအဆင့်မျိုးသည် တုန်းရှန်းနိုင်ငံအတွင်း၌ နယ်ပယ်တစ်ခုကို စိုးမိုးနိုင်သည့် အင်အားစုများပင် ဖြစ်၏။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာက ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိ ပါ။ နတ်သမီးက ဒီပညာရပ်ကို အလွန်နှစ်သက်တယ်လို့ ကြားမိလို့၊ ဆရာ့ရဲ့ ကဗျာကို ဝေဖန်အကဲဖြတ်ပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်တာပါ၊ ဖြစ်နိုင်မလားခင်ဗျာ"
လူငယ်လေးမှာ ထိုသူများ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် တုန်လှုပ်မသွားဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိ
လူငယ်လေးက သူ၏ဆရာအမည်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါ ပွဲတက်စာဆိုတော်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားကြပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားများ ပေါ်လာကြသည်။ နတ်သမီး၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလှသည်မှန်သော်လည်း ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။
သူသည် လောကတွင် လက်ချိုးရေတွက်ရသော မဟာသိုင်းပညာရှင် ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သလို၊ ကဗျာပညာ၌လည်း ထူးချွန်ပြီး ဓားသိုင်းပညာမှာလည်း အံ့မခန်း မြင့်မားလှသဖြင့် ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သည်။
"ဪ... မင်းဆရာက ဝမ်ယိလား။ သူကော ဒီကို ရောက်နေသလား"
လီမိန်းကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ဆရာကတော့ ဒီကို ရောက်နေတာ ကြာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကဗျာရွတ်ပွဲက သူ့အတွက်တော့ သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ကဗျာကိုယူပြီး လူကြီးမင်းတို့ ရှေ့မှာ တင်ဆက်ခိုင်းလိုက်တာပါ"
လူငယ်လေးက ဆိုသည်။
"ဒါဆို... အဲဒီကဗျာက ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး စပ်ထားတာပေါ့ "
"ဒါကြောင့်ကိုး... ဒီလောက် အရွယ်လေးနဲ့ ဒီလို ထူးကဲတဲ့ ကဗျာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် စပ်နိုင်မလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ "
လူအများမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။
"ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီးက ဘာလို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်မလာတာလဲ"
လီမိန်းကလေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။
"ဒီကိုလာရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ သူကတော့ တပည့်ကိုပဲ လွှတ်လိုက်တာကိုး"
"ဆရာက ပြောပါတယ်... ဒီနေ့ ကဗျာရွတ်ပွဲက သန့်စင်မှုမရှိဘူးတဲ့၊ ဒါကြောင့် လူအများရှေ့မှာ ကိုယ်ထင်မပြချင်တာပါ"
လူငယ်လေးမှာ စကားပြောပြီးနောက် မြောက်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူတွေလည်း... ရောက်လာပြီ ထင်တယ်၊ နတ်သမီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဧည့်သည်အဖြစ် လိုက်ပါပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"
ပွဲတက်လာကြသော စာဆိုတော်များမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် ရိပ်မိသွားကြသည်။
အချို့မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်ကြသည်။
"မင်းက နတ်သမီးကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်တယ်ဟုတ်လား။ ဘယ်ကို လိုက်ရမှာလဲ။ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ "
"သွားပြီ... အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး။ ဒီနတ်သမီးကလည်း ခက်တာပဲ၊ ဘာလို့ မြို့တော်ကနေ ခိုးထွက်ပြီး ဒီအထိ လာရတာလဲ။ ခုနက ဝမ်ယိရဲ့ တပည့် ကြည့်လိုက်တာ မြောက်ဘက်ကိုလေ၊ သူက ဟော်ကျန်းဝမ်ရဲ့ လူပဲ "
ရွှီထျန်းဟွန့်၏ ဘေးရှိ ဟန်အစ်ကိုကြီးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့ကာ အေးစက်သော ချွေးများ တရဟော ထွက်လာတော့သည်။
"ဟန်အစ်ကိုကြီး မကြောက်ပါနဲ့"
ရွှီထျန်းဟွန့်က အေးဆေးစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"မင်းက ဘာသိလို့လဲ "
ဟန်အစ်ကိုကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့ ကဗျာရွတ်ပွဲက သေချာပေါက် ထောင်ချောက်ပဲ၊ ဟော်ကျန်းဝမ် ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တကယ်လို့ နတ်သမီးသာ သူ့လက်ထဲ ကျသွားရင် ငါတို့ တုန်းရှန်းနိုင်ငံရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ပျက်စီးကုန်တော့မှာ "
ရွှီထျန်းဟွန့်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော် အုပ်စုများမှာ တောအုပ်များ၊ လမ်းကြားလေးများနှင့် လမ်းမကြီးများ စသည့် အရပ်လေးမျက်နှာလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်လျှင်ပင် လူဦးရေ တစ်သောင်းကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
ယခုအခါတွင် သာမန်အရပ်သားများပင် အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ ထိုသံချပ်ကာ ဝတ်စုံများ၏ ပုံစံမှာ မြောက်ဘက်ရှိ ဟော်ကျန်းဝမ်၏ လက်အောက်ခံ ငရဲမင်းစစ်တပ် များ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
အေးစက်လှသော သံချပ်ကာများမှာ နွေးထွေးသော နေရောင်အောက်တွင် မှိန်ပျပျ အလင်းပြန်နေကြပြီး လူတိုင်း၏ လည်ပင်းကို ဓားဦးဖြင့် ထောက်ထားသကဲ့သို့ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားစေတော့သည်။
လူငယ်လေးသည် လီမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်အချို့ ပေါ်လာသည်။ လီမိန်းကလေးမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါဆို... ဒီကဗျာရွတ်ပွဲကို ဟော်ကျန်းဝမ်က ကျင်းပတာပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီမြို့နယ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကော၊ ကျန်တဲ့သူတွေကောက သူ့လူတွေပဲလား"
သူမသည် မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် တခြားသော လူကုံထံကြီးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အလျင်းမရှိဘဲ လီမိန်းကလေးကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ကြည့်နေသည်။
"မင်း... မင်းတို့အားလုံး ပုန်ကန်ကြတော့မှာလား "
စာဆိုတော် လူငယ်တစ်ဦးမှာ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ကဗျာရွတ်ပွဲ တက်ရန်အတွက် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်လာခဲ့ပြီးမှ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးချေ။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ လက်နက်ကိုင် စစ်သည်တော်များ၏ ရှေ့တွင် စာပေပညာရှိသည်ဟု ဆိုသော စာဆိုတော်တစ်ဦးမှာ ဈေးသည်များ၊ လယ်သမားများနှင့် ဘာမှမခြားတော့ချေ။
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် လီမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"နတ်သမီး ရောက်လာမှတော့ ဘေးမှာပဲ ဘာလို့ နေနေမှာလဲ၊ ရှေ့ကို ကြွလှမ်းခဲ့ပါဦး။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း နတ်သမီးကို ရိုသေသေနဲ့ ဧည့်ခံပါရစေ။ ဒီနေရာက အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေ သွေးမြေမကျစေဖို့အတွက် နတ်သမီးရဲ့ ဘေးကလူတွေလည်း ဘာမှ မလှုပ်ရှားကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စာဆိုတော်များကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လီမိန်းကလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ လီမိန်းကလေးသည်လည်း သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
ယနေ့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသော တုန်းရှန်းနိုင်ငံ၏ စာဆိုတော် လူငယ်များမှာ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားစာခံများ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန် အရပ်သားများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤစာဆိုတော်များ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားစုများမှာ မြို့တော်မှလူများကို ပို၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားစေလိမ့်မည်။
"ဖန့်လူကြီး... ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ၊ ဒါက ဧကရာဇ်ကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်သူကြီးတွေကို အမိန့်ပေးတာ လိုမျိုးပေါ့ "
ရှောင်ယွီက အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း အသိဝင်လာသည့်အလား ဆိုလိုက်သည်။
ဟော်ကျန်းဝမ်၏ လူများသည် ကဗျာရွတ်ပွဲကို အကြောင်းပြကာ နာမည်ကြီး စာဆိုတော်များကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချကာ နတ်သမီးတွင် အကူအညီများ ရှိနေလျှင်ပင် အလွယ်တကူ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖိအားပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နတ်သမီးသာ ဟော်ကျန်းဝမ်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို အသုံးချ၍ မြို့တော်မှ ဧကရာဇ်ကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယနေ့တွင် စစ်သည်တစ်ဦးမျှ သေဆုံးစရာမလိုဘဲ သူတို့ မျှော်လင့်မထားသော ရလဒ်ကောင်းများကို ရရှိသွားနိုင်ခြင်းပင်။
"အဲဒီတော့... ဒီကစားပွဲကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးမလဲ"
ဖန့်ချန်က ရှောင်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ယွီက အပြင်းအထန် စဉ်းစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မသိဘူး"
"ခဏနေရင် သိလာလိမ့်မယ်"
"နတ်သမီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ နတ်သမီးကို ဒီကနေ လွတ်အောင် ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်"
"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ လက်တွဲလိုက်ရင် ဒီငရဲမင်းစစ်တပ်တွေ ကျွန်တော်တို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
လီမိန်းကလေး၏ ဘေးရှိ လူများက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြသည်။
"ထွက်သွားဖို့ကတော့ သေချာပေါက် သွားရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး"
လီမိန်းကလေးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ယိ၏ တပည့်ဖြစ်သူ လူငယ်လေးကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် သူမ၏ဘေးမှ လိုက်ပါသွားသည်။ လီမိန်းကလေး၏ ကိုယ်ရံတော်များမှာ ကြောင်သွားကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အသိဝင်ကာ သူမကို ကာကွယ်ရန် နောက်မှ လိုက်သွားကြတော့သည်။
လီမိန်းကလေးနှင့် မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတို့ကြား မလှမ်းမကမ်း အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက လက်အုပ်ချီလျက် ပြုံး၍ ဆိုသည်။
"ကျွန်တော်မျိုး နတ်သမီးနဲ့ ဒီလောက်အထိ နီးနီးကပ်ကပ် နေရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ဒီနေ့မှာ နတ်သမီးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရုပ်အဆင်းကို ဖူးမြော်ခွင့် ရနိုင်မလားဗျာ"
"ကြည့်ဖို့တော့ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ ထင်နေတာက ငါက ဒီကို မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းသမား သုံးငါးယောက်တည်းနဲ့ လာခဲ့တာလို့လား"
လီမိန်းကလေးက အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စာဆိုတော်များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာကြပြီး သူမ၏ဘေးသို့ စုရုံးလာကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အံ့သြသလို ရယ်မောလိုက်သည်။
"ငရဲမင်းစစ်တပ် သောင်းနဲ့ချီပြီး ဒီမှာ ရှိနေသလို၊ ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိ မဟာသိုင်းပညာရှင်ကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကို ကြွလာပါတယ်။ လီမိန်းကလေးအနေနဲ့ ဒီနေရာကနေ ဘယ်လိုများ ထွက်ပြေးနိုင်မယ် ထင်ပါသလဲ။ နောက်ပြီး... သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို မငဲ့ညှာတော့ဘူးလား"
သူသည် စာဆိုတော်များကို တစ်ချက်ညွှန်ပြကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သာမန်အရပ်သားများကိုလည်း လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင် လီ တို့တစ်စုမှာမူ လောကအတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိကြသော်လည်း ယခုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ပုန်ကန်သူတွေ... ပုန်ကန်သူတွေ ဝင်လာပြီဟေ့"
သူတို့မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အေးစက်သော ချွေးများ တရဟော ထွက်လာတော့သည်။
အခန်း (၁၅၉၈) - အသက်ရှင်သူတစ်ဦးမျှ မချန်ထားရ
လီမိန်းကလေးသည် မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ လက်ညှိုးညွှန်ရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စာဆိုတော်များနှင့် သာမန်အရပ်သားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူမက ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း
"ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိ ရောက်လာပြီဆိုကတည်းက သူဟာ မြောက်ဘက်က ဟော်ကျန်းဝမ်ဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားပြီဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံး၍သာ နေလိုက်သည်။
ပွဲတက်လာသူ အများအပြားမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။ ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတောင် ဟော်ကျန်းဝမ်ဘက် ပါသွားပြီဆိုလျှင် ဒီနှစ်ပိုင်းတွေအတွင်း ဟော်ကျန်းဝမ်ရဲ့ သြဇာအာဏာက တကယ်ကို ကြီးထွားလာတာပဲ။
မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် ဒေသခံအရာရှိကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့သော အလိုရှိသူ အိုင်ထဲဆင်း ထောင်ချောက်မျိုးကို ခင်းကျင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ချေ။
"သူ့ကို လာခိုင်းလိုက်ပါ၊ ဟော်ကျန်းဝမ်က သူ့အတွက် ဘယ်လောက်အထိ တန်ဖိုးရှိနေလို့ အခုလို ကူးပြောင်းသွားရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မေးချင်လို့ပါ။ ဒီလောက် လွတ်လပ်အေးဆေးနေတဲ့သူက ဘာလို့ ရုတ်တရက် နန်းတွင်းရေးတွေထဲ ဝင်ပါချင်ရတာလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်"
လီမိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဟားဟားဟား"
ရယ်မောသံတစ်ခုမှာ အဝေးမှ လွင့်ပျံလာပြီး တောင်တန်းတစ်ခွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။
လူအများမှာ မြစ်ကမ်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
"ဟင်း"
မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းလုံးများ တဝုန်းဝုန်း ထနေပြီး လူရိပ်တစ်ခုမှာ လှိုင်းစီး၍ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ကောင်းကင်ထိအောင် မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွနေသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
လာသူမှာ အသက် ၄၀ ကျော်ခန့်ရှိကာ နှုတ်ခမ်းမွှေး ပါးပါးလေးနှင့် ဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံပြာမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသော်လည်း မြစ်ရေ စိုစွတ်ခြင်း အလျင်းမရှိချေ။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် သုံးပေခန့်ရှိသော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို နင်းထားသည်ကို တွေ့ရှိသွားသောအခါ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
"ဓားနတ်သမီး ဒါ ဓားနတ်သမီးပဲ "
ဓားကိုစီး၍ လာသူမှာ ဓားနတ်သမီး မဟုတ်လျှင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ လူတိုင်း သိလိုက်ကြပြီဖြစ်ရာ ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ တစ်လောကလုံး ကျော်ကြားသော ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိ ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လီမိန်းကလေး၏ ဘေးရှိ အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးမှာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
"ဆရာ ရောက်လာပြီ"
ထိုမြင်ကွင်းမှာ ပွဲတက်စာဆိုတော်များကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေရုံသာမက အနီးနားရှိ ငရဲမင်းစစ်တပ် ကိုလည်း ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လီမောက်ကြီးတို့လို လူများမှာမူ ကြောက်လန့်လွန်း၍ အသံပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။ လူတစ်ယောက်က ဤမျှ ဆန်းကြယ်သော အမှုကို လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဝမ်ယိမှာ မြစ်ပြင်ထက်မှ လွတ်မြောက်လာသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းမလာသေးဘဲ ဓားကိုစီး၍ ခဏမျှ ပျံသန်းပြီးနောက် လီမိန်းကလေး၏ ရှေ့၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နားလိုက်သည်။ ခြေထောက်အောက်မှ ဓားမှာလည်း အသိဉာဏ်ရှိသကဲ့သို့ သူ၏ကျောဘက်ရှိ ဓားအိမ်အတွင်းသို့ အလိုအလျောက် တိုးဝင်သွားတော့သည်။
"ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီးရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ၊ ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် မြင်ရတာ တကယ်ပဲ ထူးခြားလှပါတယ်"
လီမိန်းကလေးက ပြုံး၍ ဆိုသည်။
"နတ်သမီးက တော်တော် တည်ငြိမ်တာပဲ၊ ဒါကို ကြည့်ရင် နတ်သမီးဘက်မှာလည်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ ပါလာတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့..."
ဝမ်ယိက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရင်း
"ဒီနေ့ ဘယ်လို ကျွမ်းကျင်သူမျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ရှေ့မှာတော့ ဘာမှ အရာထင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဝမ် မဟာသိုင်းပညာရှင်ကြီး"
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် လူကုံထံများမှာ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဂါရဝပြုကြသည်။ သူတို့မှာ နတ်သမီးကို ဆက်ဆံသည်ထက်ပင် ပို၍ ရိုသေကိုင်းညှိနေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။
ဝမ်ယိက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး ရှောင်ယွီ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"မိန်းကလေးငယ်... အရင်က ငါပြောခဲ့တဲ့ စကားကို မှတ်မိသေးလား။ သိုင်းပညာ သင်ချင်သလား။ တကယ်လို့ သင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ"
လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ရှောင်ယွီ၏ ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားကြသည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှု၊ တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ရွှီထျန်းဟွန့်ပင်လျှင် ကြောင်အသွားကာ သူ ကြားလိုက်ရသည်မှာ မှားနေသလားဟု ထင်မှတ်ပြီး ရွှီထျန်းမုကို မေးလိုက်မိသည်။
"ညီလေး... ခုနက..."
"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို နားမမှားပါဘူး။ ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိက ရှောင်ယွီကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်နေတာပါ"
ရွှီထျန်းမုက ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်လူကြီးက ဘာကြောင့် ရှောင်ယွီကို သင်ကြားပေးနေလဲဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါက်တော့သည်။ ရှောင်ယွီမှာ ဝမ်ယိလို လူမျိုးတောင် သဘောကျရလောက်တဲ့ ပါရမီ ရှိနေတာကိုး။
"သူကလား..."
လီမိန်းကလေးလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အံ့သြနေမိသည်။
လီမောက်ကြီးတို့ တစ်သိုက်မှာလည်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ နတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ပဲပြားရောင်းတဲ့ ရွာသူမလေးကို သဘောကျနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မည်နည်း။
လူတိုင်း ရှောင်ယွီ၏ ကံကောင်းမှုကို အံ့သြနေစဉ်မှာပင် မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်သော်လည်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
"ဖန့်လူကြီး... သူ ခုနက သုံးလိုက်တဲ့ အကွက်က တော်တော်လေး လန်းတယ်နော်"
ရှောင်ယွီက ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ကြယ်ပွင့်လေးများပမာ တောက်ပနေသည်။
ဝမ်ယိက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"မင်းရဲ့ ဒီဆရာက အပေါစား သိုင်းကွက်လေးတွေတော့ သိကောင်းသိနိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို သိုင်းပညာ လို့ မခေါ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့နောက်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံတာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ"
"ရှင်က ရူးနေတာလား၊ မျက်လှည့်လေး နည်းနည်းပြရုံနဲ့ ကျွန်မကို လှည့်စားလို့ရမယ် ထင်နေလား။ ဖန့်လူကြီး ပြောဖူးတယ်၊ ရှင်တို့လို လမ်းဘေး မျက်လှည့်ဆရာတွေက ဘာမှ အသုံးမကျဘူးတဲ့"
ရှောင်ယွီက စစချင်းပင် ဆဲဆိုလိုက်သည်
"မြန်မြန် သွားစမ်းပါ၊ ကျွန်မ မျက်စိရှေ့က ထွက်သွား"
ဝမ်ယိ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်ပြီးပါလျက် ဤကဲ့သို့ သဘောထားမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ မျက်နှာမှ အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ
"ငါ့နောက်ကို မလိုက်ဘူးဆိုရင်... ဒီနေရာမှာ ကျန်ခဲ့တာဟာ သေမင်းတံခါးကို လှမ်းနေတာနဲ့ အတူတူပဲ"
သေမင်းတံခါး
လူအများမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြစဉ် နတ်သမီး လီမိန်းကလေးက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်တို့က... အသက်ရှင်သူ တစ်ဦးမျှ မချန်ထားဖို့ ကြံစည်နေတာလား"
"ဒီသတင်းက မြို့တော်ကို အချိန်မီ မရောက်သွားစေဖို့အတွက်... ဒီနေ့... အသက်ရှင်သူ တစ်ဦးမျှ မချန်ထားရဘူး"
ဝမ်ယိက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပွဲခင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သို့သော် တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသော ငရဲမင်းစစ်တပ် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများကြောင့် ထိုရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်မှုမှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားရသည်။
ရွှီထျန်းဟွန့်၏ မျက်နှာမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားကာ လူအုပ်ထဲမှ အမြန်ထွက်လာပြီး ဝမ်ယိကို လက်အုပ်ချီလျက်
"ဆရာ..."
ဆရာ
ယခင်က ရွှီထျန်းဟွန့်နှင့်အတူ ရပ်နေသော ဟန်အစ်ကိုကြီးတို့တစ်စုမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်နှာများမှာ တစ်ခဏအတွင်း ဖြူလျော့သွားကြသည်။ ထိုဓားနတ်သမီးမှာ ဟော်ကျန်းဝမ်ဘက်မှ ဖြစ်နေပြီး ရွှီထျန်းဟွန့်က သူ့ကို ဆရာ ဟု ခေါ်နေမှတော့... ရွှီထျန်းဟွန့်ကလည်း ပုန်ကန်သူ ဖြစ်မနေပေဘူးလား။
"ရှောင်ဟွန့်... မင်းရဲ့ ပညာတွေကတော့ မဆုတ်ယုတ်သေးဘူးပဲ၊ ငါ့တပည့်တွေထဲမှာ မင်းက သိုင်းပညာ ပါရမီ အရှိဆုံးပဲ"
ဝမ်ယိက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ရွှီထျန်းဟွန့်က အမြန်လျှောက်လဲသည်
"ဆရာ... ဒီသစ္စာပန်းရွာမှာ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ အမျိုးတွေ ရှိနေပါတယ်၊ သူတို့ကတော့..."
"သူတို့လည်း သေရမှာပဲ"
ဝမ်ယိက ရွှီထျန်းဟွန့်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ဟော်ကျန်းဝမ် ကြံစည်နေတဲ့ ကိစ္စက အလွန်ကြီးမားတယ်၊ ဒီလို အရေးမပါတဲ့သူတွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို အမှားအယွင်း မခံနိုင်ဘူး"
"ဒါ... ဒါက..."
ရွှီထျန်းဟွန့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ သူ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသောသူများကို သူ၏ဆရာက သေဒဏ်ပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ရှောင်ယွီနှင့် လီမေယန့်တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်တော့သည်။
(ဓားနတ်သမီးဆိုပေမဲ့ ယောကျာ်းလိုပုံစံကြီး....မူရင်းအတိုင်းပဲ ဘာသာပြန်လိုက်မယ်နော် )
"မင်းရဲ့ ခဲအိုက..."
လီမေယန့်မှာ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ တွေဝေငေးမောနေသည်။ သာမန် ကျေးလက်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ယခု မြင်ကွင်းများကြောင့် သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေပြီ ဖြစ်၏။
ရှောင်ယွီက အမြန်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်
"အမေ... ဘာမှ မဖြစ်စေရပါဘူး၊ ကျွန်မတို့မှာ ဖန့်လူကြီး ရှိတယ်လေ"
လီမေယန့်က ထိုစကားကို ကြားပုံမရဘဲ ငေးငိုင်နေဆဲပင်။
"ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး ဟုတ်လား"
ဝမ်ယိက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကို လူပုံအလယ်တွင် ဆဲဆိုခဲ့သော ရှောင်ယွီကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နတ်သမီး လီမိန်းကလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"နတ်သမီး... ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ်ဖြစ်လာမယ့် မြင်ကွင်းတွေကို နတ်သမီးလည်း မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဝမ် မဟာသိုင်းပညာရှင်ကြီး... ရှင် ဘာလို့ စိတ်ရင်းပျောက်ဆုံးပြီး ပုန်ကန်သူတွေရဲ့ စစ်ပွဲထဲမှာ ပါဝင်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မေးပါရစေ"
လီမိန်းကလေးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"ပုန်ကန်သူ ဘယ်သူက ပုန်ကန်သူလဲဆိုတာ ဘယ်သူက ဆုံးဖြတ်မှာလဲ"
ဝမ်ယိက ပြုံးလျက် ဆိုသည်
"ငါ သိတာကတော့ သိုင်းပညာရဲ့ အထက်မှာ စစ်မီးငြိမ်းခြင်း ဆိုတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါက စစ်မီးတွေကို ငြိမ်းသတ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစေချင်တယ်။ အဲဒီနေ့ ရောက်လာရင် ငါလည်း ဒီနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီး အဲဒီက ရှုခင်းတွေကို ခံစားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်"
"ဪ... ရှင်က ကျန်းအဖိုးကြီး ကို အတုခိုးချင်တာကိုး"
လီမိန်းကလေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်
"တကယ်လို့ ဒီနေ့ ကျန်းအဖိုးကြီးသာ ရောက်လာရင် ရှင်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ ခဏမျှ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ထို သိုင်းနတ်ဘုရား ဟု တင်စားခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ သက်တမ်းကုန်၍ ကွယ်လွန်သွားပြီဟု ကောလာဟလများ ထွက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သင်္ချိုင်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာစရာ အကြောင်းမှ မရှိဘဲ။
"တကယ်လို့ သူ ရောက်လာရင်တော့... ငါတို့လည်း အရှုံးပေးရုံပဲ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့..."
ဝမ်ယိက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်
"သူ ကွယ်လွန်သွားတာ နှစ်အတော်ကြာပြီလေ၊ လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"ီ
"ဒါပေမဲ့ တုန်းရှန်းနိုင်ငံမှာ..စစ်မီးငြိမ်းအဆင့် ရှိတဲ့သူက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလေ"
လီမိန်းကလေးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ယိ၏ မျက်နှာမှ အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဟားဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
"မင်း ငါ့ကို ခြောက်နေတာလား"
စကားအဆုံးတွင် သူက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"နတ်သမီးက မလိုက်ချင်ဘဲ ဒီနေရာက သတ်ကွင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင် မြင်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း... ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့။ သတ်ကြစမ်း "
"အမိန့်အတိုင်းပါ"
မရေမတွက်နိုင်သော ငရဲမင်းစစ်သည်များမှာ ဤနေရာသို့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ချီတက်လာကြပြီး ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် သာမန်လူ အများအပြားမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာကြတော့သည်။