အခန်း (၁၅၉၉-၁၆၀၀)
Vol. 160 Ch. 1599-1600
အခန်း (၁၅၉၉) - အချိန်အခါနဲ့ ကိုက်ညီသွားပြီ
"ဖန့်လူကြီး..."
ရှောင်ယွီက ဖန့်ချန်ကို အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်
"ဒီလိုအချိန်အထိ ရောက်နေပြီ၊ လူကြီးသာ လက်မလှုပ်ရင် ကျွန်မတို့ ခေါင်းတွေ ပြတ်ကုန်တော့မှာပဲ"
မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွှီထျန်းမုသည်လည်း ဖန့်ချန်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ အကယ်၍ သူ၏အစ်ကိုကြီးသည်ပင် ယနေ့ လူအသက်အချို့ကို မကယ်တင်နိုင်တော့ဘူးဆိုလျှင်... ထိုဖန့်လူကြီးမှာ ဟော်ကျန်းဝမ်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရာနှုန်းပြည့် ရပ်တည်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
"ဒါဆို အစ်ကိုကြီးတို့ကတော့... ရှုံးပြီပေါ့..."
ရွှီထျန်းမုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လူတစ်ယောက်ကို တစ်ညတည်းနှင့် မိုးကောင်းကင်အဆင့် ရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သည့် အစွမ်းမှာ ခုနက ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိ၏ ဟန်ကြီးပန်ကြီးနှင့် ထွက်ပေါ်လာပုံထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် တစ်နှစ်နီးပါး ကာလအတွင်း ဤဖန့်လူကြီး၏ အစွမ်းမှာ သာမန်လူသားတို့ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည့် ဘောင်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။
အကယ်၍ ထိုလောကတွင် နတ်ဘုရားဟူသည် အမှန်တကယ် မရှိဟု သူ မသိထားပါက၊ တစ်ဖက်လူကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးဟုပင် သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။
သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ငရဲမင်းစစ်တပ် ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ညီညာလွန်းလှသဖြင့် မြေပြင်မှာ တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါနေတော့သည်။
စစ်မြေပြင်တွင် ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်နေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် သာမန်အရပ်သား အတော်များမှာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာကြပြီး အချို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။
သို့သော် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားတွင် ငရဲမင်းစစ်တပ်များ ဝိုင်းထားရာ သူတို့ ဘယ်ကို ပြေးနိုင်ပါမည်နည်း။
"မလောနဲ့ဦး၊ လှုပ်ရှားဖို့ဆိုရင်လည်း ငါ့အလှည့် မရောက်သေးဘူး"
ဖန့်ချန်က ရှောင်ယွီကို ကြည့်ကာ ခေါင်းအသာအယာ ခါပြလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင်၊ နတ်သမီး လီမိန်းကလေးက ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝုန်း
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သောင်းနှင့်ချီသော ငရဲမင်းစစ်တပ်၏ ရှေ့မှ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းနေသည့် ပေအတော်များများ ကျယ်သော ကျုံးနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။
"တစ်လှမ်း ထပ်တိုးတဲ့သူ... သေစေရမယ်"
လီမိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ငရဲမင်းစစ်တပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှေ့မတိုးဝံ့တော့ချေ။ သူတို့မှာ စစ်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် ဝါရင့်စစ်သည်များ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။
ပွဲခင်းအတွင်းရှိ စာဆိုတော်များမှာ စာပေ၌ ထူးချွန်ရုံသာမက သိုင်းပညာကိုလည်း ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး လီမိန်းကလေးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
"နတ်... နတ်သမီးကလည်း မဟာသိုင်းပညာရှင် လား "
"မဟုတ်ဘူး... ဒါက မဟာသိုင်းပညာရှင်ရဲ့ အစွမ်းမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကျန်းအဖိုးကြီးလိုမျိုး သိုင်းနတ်ဘုရားရဲ့ အစွမ်းပဲ "
"ဝမ် မဟာသိုင်းပညာရှင် ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ စစ်မီးငြိမ်းခြင်း အဆင့်လား "
"ငါ အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်... ဘာလို့ နတ်သမီးက နောင်တစ်ချိန်မှာ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်လာမှာလဲဆိုတာ..."
မြို့တော်တွင် နတ်သမီး၏ အဆင့်အတန်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မြင့်မားနေရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဧကရာဇ်က သူမသည် နောင်တွင် တုန်းရှန်းနိုင်ငံ၏ မိဖုရားခေါင် ဖြစ်လာမည်ဟု တစ်ပြည်လုံးကို ကြေညာခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို လူတိုင်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကောင်း နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် သူ၏ဘေးမှ ဟော်ကျန်းဝမ်ဘက်သို့ ဘက်ပြောင်းသွားသော လူကုံထံများမှာ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြတော့သည်။
"ငါ... ငါ နားမကြား မျက်မမြင် ဖြစ်နေခဲ့တာလား"
ရွှီထျန်းဟွန့်မှာ ရေခဲကျင်းထဲ ကျသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်နေသူဖြစ်သဖြင့် ဤကွက်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူ ရိပ်မိသည်။
"ဖန့်လူကြီးက... ဒီနတ်သမီးမှာ ဒီလောက်အထိ ထူးကဲမြင့်မြတ်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုရှိနေတာကို အစကတည်းက သိနေခဲ့တာလား"
ရွှီထျန်းမုမှာ ရုပ်တုတစ်ခုလို ကြောင်အသွားသည်။
သူတို့သာမက လီမိန်းကလေး ခေါ်လာသည့် ကိုယ်ရံတော်များပင် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
"ဒီမမက... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ..."
ရှောင်ယွီက အံ့သြဝမ်းသာစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ဒီလိုဆိုမှတော့ သစ္စာပန်းရွာလည်း သွေးပင်လယ်ဝစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ သူမ၏ ခဲအိုဖြစ်သူအတွက်လည်း စိတ်မပူတော့ချေ၊ ဘာကြောင့်ဆိုသော် ရွှီထျန်းမု ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။
"ဟဲ... ဟဲဟဲ..."
ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိက ရုတ်တရက် ရူးသွပ်နေသည့်အလား ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။
"တစ်လောကလုံးကို မင်းတို့ လှည့်စားထားတာပဲ။ နတ်သမီးဆိုတာ ဘာလဲ၊ တကယ်တော့ မင်းက စစ်မီးငြိမ်းခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်နေတာကိုး၊ တုန်းရှန်းနိုင်ငံမှာ နောက်ထပ် စစ်မီးငြိမ်းအရှင်သခင် တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာပဲ "
"မင်း ငါတို့ကို လူအတွေလို သဘောထားပြီး စိတ်ကြိုက် ကစားနေခဲ့တာလား"
"မိန်းမစိုးအိုကြီး သေသွားပြီးရင် ငါတို့ ထပ်ပြီး ပုန်ကန်လာမယ်ဆိုတာ မင်း သိနေခဲ့တာပေါ့၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ကို စောင့်နေခဲ့တာလား"
"ငါတို့ အရှက်ကွဲတာကို... မင်းက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာကြည့်နေတာပေါ့လေ..."
"ဝမ် မဟာသိုင်းပညာရှင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့မှာ အနိုင်ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်၊ ဆရာသာ..."
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ရှေ့သို့ အမြန်တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ရှုံးပြီ၊ စစ်မီးငြိမ်းခြင်း နယ်ပယ်ရှေ့မှာ မဟာသိုင်းပညာရှင်ဆိုတာ တစ်ကွက်တောင် မခံနိုင်ဘူး"
ဝမ်ယိက စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်အလား လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ငါသာ သေသွားရင် ကျန်နေတဲ့ ငရဲမင်းစစ်သည် သောင်းနဲ့ချီလည်း သူမ သတ်ဖို့ မလောက်ဘူး၊ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ငါတော့ လောကကြီးထဲမှာပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတော့မယ်၊ ဒီကိစ္စတွေထဲမှာ ဘယ်တော့မှ မပါတော့ဘူး"
စကားအဆုံးတွင် သူက လီမိန်းကလေးကို လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
"ကျုပ် နှုတ်ဆက်ပါတယ်"
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် လူများအားလုံး နေရာမှာတင် ကြောင်အသွားကြပြီး ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားတော့သည်။ ဝမ်ယိသာ ထွက်သွားလျှင် ကျန်ခဲ့သော သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမည်လော။
ရွှီထျန်းဟွန့်လည်း မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ဆရာက ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် အရှုံးပေးလိုက်သည်လား။ ဒါဆို ဟော်ကျန်းဝမ်၏ စီမံကိန်းက... လုံးဝ ကျရှုံးသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ တုန်းရှန်းနိုင်ငံ၏ လက်တုံ့ပြန်မှုကို တွေးမိသည်နှင့် ရွှီထျန်းဟွန့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။ ရွှီမိသားစုဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာ... တကယ်ပဲ... တစ်ဆွေလုံးတစ်မျိုးလုံး အသတ်ခံရတော့မှာလား...
"ထွက်သွားဖို့ မလောပါနဲ့ဦး ဝမ်ကဗျာဆရာ၊ ကျွန်မက ဒီနေ့ ရှင့်အတွက်ကြောင့် လာခဲ့တာပါ။ ရှင်က ကဗျာတစ်ပုဒ်တောင် မစပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားဖို့ မရှက်ဘူးလား"
လီမိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်
"ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ရှင် ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်လိုက်ပါ။ တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာ ရှင့်ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူ မရှိရင် ရှင် အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ထက် ကောင်းတဲ့ ကဗျာရှိလာခဲ့ရင်တော့... နောင်ကျရင် ရှင်က ဒီသစ္စာပန်း ပင်လယ်ကြီးထဲမှာပဲ အိပ်စက်ရလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မ အားတဲ့အခါတိုင်း ရှင့်ဆီ လာလည်ပေးပါ့မယ်"
"..."
ဝမ်ယိ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်
"ခုနက တပည့်ကို ရွတ်ခိုင်းလိုက်တဲ့ ကဗျာဆိုရင် ရမလား"
"ဒါဆို ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူ ရွတ်ပြကြပေါ့"
လီမိန်းကလေးက ရယ်မောလိုက်သည်
"ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီးရဲ့ နာမည်ကို ဈေးသည်တွေ၊ လယ်သမားတွေတောင် ကြားဖူးကြတယ်။ ဒီနေ့ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံး တွဲဖက်ရွတ်ဆိုတာကို ကြားရတာ တကယ်ကို တန်ပါတယ်"
ပွဲတက်စာဆိုတော်များ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်ရဖို့ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို ခဲယဉ်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။
ဝမ်ယိနှင့် လူငယ်လေးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူ ကဗျာရွတ်ခိုင်းခြင်း ခံရသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော အရှက်ကွဲမှုပင် ဖြစ်သည်။
"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့..."
လူငယ်လေးက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
"မင်း အရင် စလိုက်"
ဝမ်ယိက သူ၏စကားကို ဖြတ်ကာ အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။
လူငယ်လေး၏ မျက်နှာမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နှိမ့်ချစွာဖြင့် အစပျိုးလိုက်ရတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံး အတက်အကျ အနိမ့်အမြင့် မှန်ကန်စွာဖြင့် ကဗျာကို ရွတ်ဆိုကြတော့သည်။
ရွတ်ဆိုပြီးသွားသောအခါ တစ်ပွဲလုံးမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဒီနေ့ ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ရဲ့ နှုတ်ထွက်ကဗျာကို ကြားရတာ တကယ်ကို မမှားဘူး"
စာဆိုတော် အများအပြားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ ဝမ်ယိနှင့် ရန်ဘက်ဖြစ်နေကြသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ စာပေစွမ်းရည်ကိုမူ အသိအမှတ်ပြုကြရသည်။
"ဒီကဗျာကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့်သူ ရှိသလား"
လီမိန်းကလေးက ပြုံးလျက် လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
လူတိုင်းမှာ အကြည့်ချင်း မဆုံဝံ့ကြဘဲ ရှောင်လွှဲနေကြသည်။ သူတို့က ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး နှင့် မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်ဝံ့ပါမည်နည်း။ ဝမ်ယိကလည်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်အချို့ ရှိနေသည်။ ဤကဗျာကို ဆယ်နှစ်အတွင်း မည်သူမျှ ကျော်လွန်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။
"ရှောင်ယွီ... မင်းက ကဗျာရွတ်ပွဲမှာ တစ်လောကလုံးကို အံ့သြအောင် လုပ်မယ်လို့ ကြံစည်နေတာ မဟုတ်လား။ သွားပြီး စမ်းကြည့်လိုက်လေ"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ရှောင်ယွီကို တွန်းပေးလိုက်သည်။
"အို... ဖန့်လူကြီးက ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"
ရှောင်ယွီမှာ မကောင်းမှုလုပ်တာ လူမိသွားသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးအလား ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။
"မင်း ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တတွတ်တွတ် ရွတ်နေတာ၊ ငါ မသိချင်လည်း သိနေတာပေါ့"
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဒီမိန်းကလေးကလည်း ကဗျာစပ်တတ်တာလား"
လီမိန်းကလေးက ရှောင်ယွီကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"လာလေ... စမ်းကြည့်ပါဦး၊ ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီးရဲ့ ကဗျာကို အနိုင်ယူနိုင်မလားလို့"
ဝမ်ယိသည် ရှောင်ယွီဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ထူးဆန်းသွားသည်။
"မမ... ကျွန်မက... သိပ်ပြီး ယုံကြည်ချက် မရှိဘူး..."
ရှောင်ယွီက ရုတ်တရက် ယုံကြည်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ခေါင်းလေးကို ပုကာ ရှက်ရွံ့နေပြန်သည်။
"ရပါတယ်... စမ်းကြည့်ရုံပါပဲ"
လီမိန်းကလေးက အားပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို... ကျွန်မ ရွတ်ပြီနော်"
ရှောင်ယွီက လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ် မရှိသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။ ထိုကဗျာမှာ သစ္စာပန်းအကြောင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ 'နှင်း' အကြောင်းများ ပါဝင်နေသည်။ ယခုအချိန်မှာ နွေဦး၏ ပန်းများ ပွင့်ဝေနေချိန် ဖြစ်သဖြင့် လုံးဝ မကိုက်ညီချေ။
"ကောင်းတယ် "
လီမောက်ကြီးတို့တစ်သိုက်မှာ ဘာမှနားမလည်သော်လည်း အားပေးရမည်မှန်း သိသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ပွဲတက်စာဆိုတော်များမှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ "ဒါက... ဘာလဲ" ဟု တွေးနေကြသည်။
"တကယ် ကောင်းတာလား"
ရှောင်ယွီက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး လီမိန်းကလေးကို မေးလိုက်သည်။
"မမ... ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်မကဗျာက သူ့ထက် ပိုတော်တယ် မဟုတ်လား"
"အင်း... သူ့ထက် ပိုတော်တယ်"
လီမိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဤကဗျာကို မည်သို့ ဝေဖန်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေသော ဝမ်ယိမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။
"နတ်သမီး... ဒါကတော့ လွန်လွန်းပြီ မဟုတ်လား။ သူမရဲ့ ကဗျာက သစ္စာပန်းနဲ့ ဆိုင်၊ မဆိုင် ထားပါဦး၊ အထဲမှာ ပါတဲ့ 'နှင်း' ဆိုတာကော အချိန်အခါနဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လား။ အခုက နွေဦးပန်းတွေ ပွင့်နေချိန်လေ၊ ဘယ်က နှင်းက လာမှာလဲ"
"နွေဦးမှာ နှင်းမကျနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်
"ဒီမှာလေ... နှင်းတွေ ရောက်လာပြီ"
လူတိုင်း သူတို့၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံမှ ဝဲပျံကျလာသော နှင်းပွင့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
ခဏချင်းမှာပင် တောင်တန်းတစ်ခွင်ရှိ သစ္စာပန်းများမှာ နှင်းဖြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
"နှင်း... နှင်းကျနေပြီ"
"တကယ်ပဲ နှင်းကျနေတာလား"
ငရဲမင်းစစ်သည်များပင်လျှင် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နှင်းပွင့်များကို ကိုင်ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အေးစိမ့်လှသော၊ ရိုးတွင်းခြင်ဆီထိ အေးမြသော... ဒါက တကယ့် နှင်းတွေပဲ။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
ဝမ်ယိက ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
စစ်မီးငြိမ်းခြင်း နယ်ပယ်၏ အစွမ်းကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမြင်တွေ့ရသော အစွမ်းမှာမူ သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့တော့ချေ။ ရာသီဥတုကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ... လူသားတို့၏ ပညာရပ် ဟုတ်ပါသေးရဲ့လား။
လီမိန်းကလေးမှာလည်း ကြောင်အသွားပြီး ဖန့်ချန်၏ ထံမှ အကြည့်ကို အတော်ကြာအောင် မခွာနိုင် ဖြစ်နေသည်။
"ဒီနေ့ ကဗျာရွတ်ပွဲကတော့ ပြီးသွားပြီ၊ ငါတို့ ပြန်ကြစို့"
ဖန့်ချန်က ရှောင်ယွီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ရှောင်ယွီနှင့် လီမေယန့်တို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ မသွားမီ ရွှီထျန်းမုကိုပါ တစ်ခါတည်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ရွှီထျန်းမုက သူ၏အစ်ကိုကြီးကိုပါ မေ့မထားဘဲ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး... သွားကြစို့၊ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ ဟော်ကျန်းဝမ်နောက်လိုက်တာ အလားအလာ မရှိဘူးလို့၊ အစ်ကိုက စမ်းချင်သေးတာကိုး။ နောင်ကျရင်တော့ ဒီရွှီမိသားစုကို ကျွန်တော်ပဲ ဦးဆောင်တော့မယ်"
ရွှီထျန်းဟွန့်မှာ နေရာတွင် ကြောင်ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ချေ။ ရွှီထျန်းမုက ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲကာ ဖန့်ချန်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ရွှီထျန်းမု၏ အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ယိတို့မှာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားရပြန်သည်။ ထိုသူမှာလည်း... မဟာသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပါလား။
ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မဟာသိုင်းပညာရှင်လား။
လီမိန်းကလေးမှာ သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူမက ဝမ်ယိကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"အခုတော့... အချိန်အခါနဲ့ ကိုက်ညီသွားပြီ မဟုတ်လား"
ဝမ်ယိ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။ သူ မည်မျှပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပါစေ၊ ယခုအချိန်တွင် ဘာမှ မပြောဝံ့တော့ဘဲ လည်ပင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခု တစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရတော့သည်။
အခန်း (၁၆၀၀) - လေနှင်းတစ်ပြင်ကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်သူ
သောင်းနှင့်ချီသော ငရဲမင်းစစ်တပ်မှာ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်စွာ ပြန်လည်ကျသွားသည့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးနှင့် တူလှ၏။ လာစဉ်က ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သလောက် ပြန်သွားသည့်အခါတွင်မူ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်လှသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ နိမ့်ဝင်နေသည့် ကျုံးပတ်ကြီးသာ ရှိမနေခဲ့လျှင် ငရဲမင်းစစ်တပ် အမှန်တကယ် ရောက်လာခဲ့ပါသလားဟု လူတိုင်း သံသယဝင်မိကြပေလိမ့်မည်။
ငရဲမင်းစစ်တပ် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားစစ်သည်တစ်စုမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် လူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ "ဖုန်း" ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲ ထိုင်ကျသွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ဒါ... တုန်းရှန်းစစ်တပ် ပဲ
သတင်းတွေအရဆိုရင် နယ်ခြားစောင့်တပ်စခန်းတွေက စစ်တပ်တွေ လှုပ်ရှားမှု မရှိဘူးလို့ အသေအချာ သိထားတာလေ။ ဘယ်အချိန်ကတည်းက တုန်းရှန်းစစ်တပ် အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ ရောက်နေတာကို သူတို့ ဘာကြောင့် တစ်စက်ကလေးမှ မသိခဲ့ကြတာလဲ။
"သိပ်ကောင်းတာပဲ တုန်းရှန်းစစ်တပ်ပဲ "
"နတ်သမီးက အစကတည်းက အပိုင်တွက်ထားတာပဲ။ ဟော်ကျန်းဝမ်က ပုန်ကန်ချင်နေတာလား၊ တကယ့်ကို အိပ်မက်ယောင်နေတာပဲ "
"နတ်သမီးက ငါတို့ တုန်းရှန်းနိုင်ငံရဲ့ စစ်မီးငြိမ်းခြင်း အရှင်သခင် ပဲ "
"တုန်းရှန်းစစ်တပ်က ပုန်ကန်သူတွေကို နှိမ်နင်းပြီး တစ်လောကလုံးကို အေးချမ်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့်နေ့ကို ငါတို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရတော့မယ်လို့ ယုံကြည်တယ် "
စာဆိုတော်များနှင့် မိန်းမပျိုများမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် လူများကို တုန်းရှန်းစစ်တပ်က အကုန်ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ တုန်းရှန်းစစ်တပ်ကို ဦးဆောင်လာသူမှာလည်း မဟာသိုင်းပညာရှင် အဆင့်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် နတ်သမီး၏ ရှေ့သို့ လာကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် လျှောက်တင်သည်။
"နတ်သမီး... မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးက ရွှီမိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ ဖမ်းရမလား"
"သူတို့ကို မထိနဲ့"
နတ်သမီးက အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"အမိန့်အတိုင်းပါ"
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် နတ်သမီး၏ အကြည့်မှာ ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိ၏ ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။
"ဒီသစ္စာပန်း ပင်လယ်ကြီးထဲမှာ မြှုပ်နှံခံရတာဟာ ဒီနေ့ ကဗျာရွတ်ပွဲရဲ့ နာမည်ကို ပိုပြီး ထင်ရှားစေပါလိမ့်မယ်။ ရှင့်အတွက်တော့ ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ နိဂုံးတစ်ခုပါပဲ"
"ကျုပ်အတွက် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလား။ တကယ်လို့ ကျုပ်က တုန်းရှန်းဘက်ကို ကူးပြောင်းမယ်ဆိုရင်ကော"
ဝမ်ယိမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။
သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူမှာလည်း မျက်နှာဖြူလျော့ကာ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ရင်နေပြီး အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး၏ သဘာဝအတိုင်း ကြောက်ရွံ့နေရှာသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အခြား တပည့်အချို့ကိုလည်း တုန်းရှန်းစစ်တပ်က ဆွဲထုတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်းက ဟော်ကျန်းဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အစကတည်းက နတ်သမီး၏ မျက်စိအောက်တွင် ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
ဝမ်ယိသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ နတ်သမီးသည် စစ်မီးငြိမ်းခြင်း အဆင့်သို့ မရောက်ရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမ၏ ထူးကဲသော စစ်ရေးဦးဆောင်မှု အရည်အချင်းမှာတင် ပုန်ကန်သူများအားလုံးအတွက် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လျှင် တုန်းရှန်းနိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာမှာ တစ်ဝက်နီးပါး ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။
"ရှင်က ခုနက မိန်းကလေးငယ်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ သူမရဲ့ ဆရာကို စော်ကားမိခဲ့တယ်"
နတ်သမီးက ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်
"ဒါကို မမေ့ဘူးမလား ဝမ် မဟာသိုင်းပညာရှင်ကြီး"
ဝမ်ယိ၏ မျက်နှာမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားသည်။ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော နှင်းပွင့်များမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ အရည်ပျော်သွားချိန်တွင် ခံစားလိုက်ရသည့် အေးစိမ့်မှုကြောင့် သူ မသိလိုက်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားရသည်။
"ကျုပ် သေရမယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကျေနပ်တာ တစ်ခုရှိတယ်... ရာသီဥတုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်း... အဲဒါကို မင်း လုပ်နိုင်သလား"
ဝမ်ယိက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နတ်သမီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"မလုပ်နိုင်ဘူး"
နတ်သမီးက ခေါင်းအသာအယာ ခါပြလိုက်သည်။
"စစ်မီးငြိမ်းခြင်း အဆင့်ရှိတဲ့သူတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုမှတော့ သူက..."
ဝမ်ယိက ရုတ်တရက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်
"ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက မင်းတို့ တုန်းရှန်းဘက်မှာ အထင်အရှား ရပ်တည်နေမှတော့... ဟော်ကျန်းဝမ်နဲ့ တခြား ပုန်ကန်သူတွေက ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်နေကြသေးတယ်လား။ တကယ့်ကို အိပ်မက်ယောင်နေကြတာပဲ"
အတော်ကြာပြီးနောက် သစ္စာပန်းပင်လယ်ပြင်တွင် ဂူဗိမာန် အသစ်တစ်ခု တိုးလာခဲ့သည်။
"ကဗျာနှင့် ဓားနတ်သမီး ဝမ်ယိကို ဒီနေရာမှာ မြှုပ်နှံထားတယ်။ နောင်ကျရင် စာဆိုတော်တွေနဲ့ မိန်းမပျိုတွေဟာ ဒီနေရာကို လာပြီး ကဗျာတွေစပ်ရင်း ခံစားချက်တွေကို ဖော်ကျူးကြလိမ့်မယ်"
နတ်သမီးက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဘေးမှ ပါလာသော အဖော်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့မှာ နတ်သမီးကို အံ့သြခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းများ ရောပြွမ်းနေသည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ဝမ်ယိက အရေးမကြီးပါဘူး၊ နတ်သမီး... နတ်သမီးက တကယ့်ကိုပဲ ကျန်းအဖိုးကြီးရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ဆက်ခံပြီး စစ်မီးငြိမ်းခြင်း နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာလား"
လူအချို့က မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် မေးကြသည်။
နတ်သမီးက ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"စစ်မီးငြိမ်းခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်တာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ခုနက ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ယှဉ်ကြည့်မှပဲ ဒီအစွမ်းက တစ်လောကလုံးမှာ အပြတ်အသတ် အနိုင်ရဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါတို့ မြင်တွေ့နေရတာ၊ စိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ဆန်းကြယ်လွန်းပါတယ်"
လီမေယန့်၏ အိမ်တွင် ဖြစ်သည်။
ရွှီထျန်းဟွန့်မှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေပြီး ဘာမှ မပြောချေ။ ရွှီထျန်းမုနှင့် ရှောင်ယွီတို့မှာမူ ဖန့်ချန်၏ ဘေးတွင် တစ်ယောက်တစ်လှည့်နှင့် နတ်သမီးအကြောင်းနှင့် လက်ရှိ အခြေအနေများအကြောင်း မေးမြန်းနေကြသည်။
"အခြေအနေလား အဲဒီနတ်သမီးက စစ်မီးငြိမ်းခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုကတည်းက သူမမှာ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်း တုန်းရှန်းနိုင်ငံကို နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပုန်ကန်သူတွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။
"ဒါဆိုရင် ရွှီမိသားစုရဲ့ နောက်ပိုင်းလမ်းစဉ်က တုန်းရှန်းစစ်တပ်နဲ့အတူ လက်တွဲပြီး ပုန်ကန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲပေါ့ "
ရွှီထျန်းမုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရသည်။
"ဖန့်လူကြီး... ခုနက နှင်းကျတာက တော်တော် ထူးဆန်းတယ်နော်"
ရှောင်ယွီက ဖန့်ချန်ကို သံသယဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။
"မင်းရဲ့ ကဗျာက ကောင်းကင်ဘုံကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါကြောင့် အချိန်အခါနဲ့ ကိုက်ညီအောင် ကောင်းကင်ကြီးက နှင်းတွေ ရွာချပေးလိုက်တာနေမှာ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ကျီစယ်လိုက်သည်။
"တကယ်လား "
ရှောင်ယွီက တစ်ဝက်ယုံ တစ်ဝက်မယုံ ဖြစ်နေသည်။ ကောင်းကင်ကြီးက ဒီလောက်အထိ အထိခိုက်လွယ်တာလား။
ရွှီထျန်းဟွန့်၏ ဦးနှောက်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် တွေဝေစွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်၊ ရွှီထျန်းမုကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို မေးရန် ပြင်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ထွက်မလာချေ။
"အစ်ကိုကြီး... မေးစရာရှိတာ တိုက်ရိုက်မေးပါ"
ရွှီထျန်းမုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်
"ဒီတစ်ခေါက် ဖန့်လူကြီးသာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ရွှီမိသားစုလည်း တုန်းရှန်းနိုင်ငံရဲ့ အရေးယူမှုကို ခံရတော့မှာ"
"ရွှီမိသားစုက... တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးလား"
ရွှီထျန်းဟွန့်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ နတ်သမီးကလည်း ဖန့်လူကြီးဟာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေသလို၊ ခုနကလည်း အစ်ကိုကြီးက မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူးလေ။ ဒီဆက်ဆံရေးတွေရှိနေရင် ရွှီမိသားစု ဘေးကင်းမှာပါ"
ရွှီထျန်းမုက ပြုံး၍ ဆိုသည်။
"ခုနက မင်း ထုတ်ဖော်လိုက်တဲ့ အရှိန်အဝါက တော်တော်လေး အားကောင်းတာပဲ။ မင်းက ကောင်းကင်အဆင့် ကို ရောက်နေပြီလား"
ရွှီမိသားစု ဘေးကင်းမည်ဟု ကြားရသောအခါ ရွှီထျန်းဟွန့် စိတ်အေးသွားသည်။ ထို့နောက် ရွှီထျန်းမု၏ အစွမ်းမှာ သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရပြန်သည်။ မိမိ၏ ဆဋ္ဌမမြောက်ညီလေးမှာ ဘယ်တုန်းက... ဒီလို ကျင့်ကြံမှုမျိုး ရသွားတာလဲ။
"ဟုတ်တယ်၊ ဖန့်လူကြီးရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ညတည်းနဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာ"
ရွှီထျန်းမုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"တစ်ညတည်းနဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်..."
ရွှီထျန်းဟွန့် နေရာမှာတင် ဆွံ့အသွားတော့သည်။
"တစ်ညတည်းနဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်... ဖန့်လူကြီးရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပါပဲ။ အရင်က ကျန်းအဖိုးကြီး အသက်ရှိစဉ်တုန်းကတောင် လူတစ်ယောက်ကို တစ်ညတည်းနဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် ရောက်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး"
လှပသော ကိုယ်ဟန်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာသည်။ သူမမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ နတ်သမီး လီမိန်းကလေးပင် ဖြစ်၏။
ရွှီထျန်းဟွန့်မှာ အလိုအလျောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် သူကြောင့်ပင် ရွှီမိသားစုမှာ ပုန်ကန်သူများ ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့် မိသားစု ဘေးကင်းရန်မှာ ဤနတ်သမီး၏ စကားတစ်ခွန်းပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
"ရွှီမိသားစုကို ဘယ်လို စီစဉ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
နတ်သမီးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။
"ဖန့်လူကြီး ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်းပါပဲ"
"မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒကော ဘယ်လိုရှိလဲ"
ဖန့်ချန်က ရွှီထျန်းမုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"နတ်သမီး... ကျွန်တော်မျိုး ရွှီထျန်းမုဟာ တုန်းရှန်းစစ်တပ်ထဲကို ဝင်ပြီး ပုန်ကန်သူတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"
ရွှီထျန်းမုက လက်အုပ်ချီကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
နတ်သမီးက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်
"ရွှီမိသားစုက ကံကောင်းတာပဲ။ ရွှီထျန်းဟွန့်လို လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းရှိနေလို့ အနည်းဆုံးတော့ တစ်မိသားစုလုံး အသတ်ခံရမယ့် ဘေးကနေ လွတ်မြောက်သွားရတာပေါ့"
ရွှီထျန်းမုလည်း ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်က ဖန့်လူကြီးသာ မကူညီခဲ့လျှင် ရွှီမိသားစု၏ ယနေ့ ကံကြမ္မာမှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိချေ။
"အကြီးကဲ မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကလည်း အကြီးကဲ နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရရင် အလွန်ဝမ်းသာမှာပါ"
နတ်သမီးက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ လေးစားစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဒီကလေးမလေးက ဓားတစ်လက်နဲ့ လောကကြီးကို လှည့်လည်ချင်တဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ဖြစ်ချင်နေတာလေ။ နောက်ပိုင်း ဒီကိစ္စတွေမှာ ငါတို့ မပါဝင်တော့ပါဘူး။ တုန်းရှန်းနိုင်ငံလည်း ပုန်ကန်မှုတွေကို စောစောစီးစီး နှိမ်နင်းနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"
ဖန့်ချန်က ရှောင်ယွီကို ပြုံးကြည့်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
နတ်သမီးသည် ရှောင်ယွီကို အားကျသလို ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ရှောင်ယွီလေး... ဒီလောကမှာ လေနှင်းတစ်ပြင်ကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်ထင်တယ်"
စကားအဆုံးတွင် သူမက လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူမသည် ဖန့်ချန်ကို ဆက်လက် မတားဆီးခဲ့ချေ။ သူမ သိလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ဖန့်ချန်ကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီဆိုလျှင် အခြားသူများအနေဖြင့် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေတော့သည်။