အခန်း (၃၄၁-၃၄၂)

အခန်း ၃၄၁ - အလင်းရောင်နှင့် ခရိုင်မြို့ရှိ အကျပ်အတည်း

လုချင်းသည် စပါးမျိုးစေ့များကို ရွေးချယ်ရန် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုခဲ့လေသည်။

ရွာသားများသည် ဤကဲ့သို့ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြသဖြင့် အားလုံး ဆွံ့အမှင်သက်သွားကြလေသည်။

သူ၏ ဂါထာမန္တန် အကူအညီဖြင့် လုချင်းသည် စပါးများထဲမှ အကောင်းဆုံး စပါးမျိုးစေ့များကို လျင်မြန်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ဝါးခြင်းတောင်းထဲရှိ ပြည့်ဖြိုးပြီး ရွှေရောင်ဝင်းနေသော စပါးမျိုးစေ့များကို ကြည့်ကာ လုချင်းသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အဘိုးကျန်း၊ ကျွန်တော် ရွေးလို့ ပြီးသွားပြီ။ ကျန်တာတွေကို ပြန်ယူသွားလို့ ရပါပြီ။"

"ဒီလောက်လေးနဲ့ လုံလောက်ပြီလား။ မင်း ထပ်ရွေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

လုချင်း ပြသခဲ့သော ဂါထာမန္တန်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သော အဘိုးကျန်းသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းနေပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာကာ ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

"လုံလောက်ပါပြီ။ ဒီထက်ပိုရင်လည်း ကျွန်တော် လောလောဆယ် သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။" လုချင်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် သူ တစ်ကြိမ်လျှင် နှိုးဆွနိုင်သော စပါးပမာဏမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။

ထို့အပြင် တောင်ပေါ်တွင် သူ စိုက်ပျိုးနေသော ဝိညာဉ်လယ်ကွက်များမှာ သိပ်မကြီးမားလှပေ။ သူ ရွေးချယ်ထားသော စပါးမျိုးစေ့များမှာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေလေပြီ။

"ကောင်းပြီလေ။ မင်းဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ မင်းသိရင် ပြီးတာပါပဲ။ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ငါ လူတိုင်းကို နောက်ထပ် ယူလာခိုင်းလိုက်မယ်။"

အဘိုးကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ မတိုက်တွန်းတော့ပေ။

"ဪ၊ ဒါနဲ့ အဘိုးကျန်း၊ အားလုံးက ဒီစပါးမျိုးစေ့တွေကို စုဆောင်းပေးဖို့ အများကြီး ပင်ပန်းသွားကြတယ်။ ကျွန်တော် အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီမှာ ငွေလေးတချို့ပါ၊ ကျွန်တော်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ အားလုံးကို ဝေပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား။"

လုချင်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ငွေအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အဘိုးကျန်း တစ်ခုခု မပြောနိုင်မီမှာပင် အခြားရွာသားများသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်ကြသည်။

"အားချင်း၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါတို့ အားလုံးက တစ်ရွာတည်းသားတွေပဲ။ စပါးနည်းနည်းပါပဲဟာ။ ငွေတွေ ဘာတွေ မလိုပါဘူး။"

"ဟုတ်တယ်လေ ပုံမှန်ဆို မင်း ငါတို့ကို ဆေးကုပေးရင် ဒယ်အိုးတွေ ဘာတွေ တစ်ခါမှ မယူဖူးဘူးလေ။"

"ဟုတ်တယ် ပြီးတော့ ရွာကို ကာကွယ်ဖို့ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သုံးခဲ့တဲ့ ဂါထာမန္တန်အတွက်တောင် ငါတို့ မင်းကို ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး။"

...

ရွာသားများသည် အရူးများ မဟုတ်ကြပေ။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရွာတွင် ထိုထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကတည်းက လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရွာပတ်ဝန်းကျင်တွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း သူတို့ ခံစားနိုင်ကြလေသည်။

လုချင်းသည် ရွာအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးခဲ့ကြောင်း၊ တကယ်တော့ အလွန်ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု လုပ်ပေးခဲ့ကြောင်း သူတို့ သိကြပါ၏။

ညဘက်တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်လာရုံသာမက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမို တက်ကြွလန်းဆန်းလာကြောင်း လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိကြသည် မဟုတ်ပါလော။

အချို့သော သက်ကြီးရွယ်အို ရွာသားများဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့ရသဖြင့် ခံစားနေရသော နာတာရှည် ရောဂါများပင် တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာကြောင်း သတိပြုမိကြလေသည်။

ဤအပြောင်းအလဲများ အားလုံးမှာ လုချင်း၏ ကျေးဇူးကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချရန် မခက်ခဲပေ။

ဤလောကတွင် ကျန်းမာသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်၏။

၎င်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုချင်းအား စပါးမျိုးစေ့ အနည်းငယ် ပေးရခြင်းမှာ ပြောပလောက်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။ သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ ၎င်းအတွက် ငွေမယူချင်ကြပေ။

တကယ်တော့ လုချင်းက သူတို့ကို ငွေပေးရန် ဇွတ်လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို အမြန်ကောက်ယူကာ ရယ်မောပြောဆိုရင်း တောင်အောက်သို့ စတင်ဆင်းသွားကြလေ၏။

သူတို့၏ စကားဝိုင်း အများစုမှာ လုချင်း စောစောက အသုံးပြုခဲ့သော ဂါထာမန္တန်အကြောင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ငွေဝေပေးရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးဘဲ ထွက်သွားကြသော ရွာသားများကို ကြည့်ရင်း လုချင်းသည်...

ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ငွေအိတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ကောင်းပါပြီ၊ သူတို့ရဲ့ စေတနာမှန်နဲ့ လုပ်ပေးတာဆိုတော့ ငါလည်း လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။

"သူတို့ မင်းပိုက်ဆံကို ယူမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါပြောသားပဲ" အဘိုးကျန်းက ပြောလိုက်လေသည်။ "တစ်ခါတလေ မင်းက အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေတော့ လူတိုင်းနဲ့ အလှမ်းဝေးနေသလို ဖြစ်သွားတတ်တယ်။"

"အဘိုးကျန်းရဲ့ အကြံဉာဏ်က မှန်ပါတယ်။" လုချင်းက အပြစ်တင်မှုကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံလိုက်လေသည်။

"အားချင်း၊ မင်းက စပါးမျိုးစေ့ပဲ လိုချင်တာလား။ ဂျုံမျိုးစေ့ကော ဘယ်လိုလဲ။"

ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ မေးခွန်းမေးရန် အခွင့်အရေးရသွားသော အဘိုးလင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဂျုံမျိုးစေ့..." လုချင်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ "အဘိုးလင်ရဲ့ အိမ်မှာ ဂျုံမျိုးစေ့ကောင်းတွေ ရှိလို့လား။"

"ဒါပေါ့ တခြားအရာတွေအတွက် ငါ အာမမခံနိုင်ပေမဲ့ ဂျုံမျိုးစေ့နဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ ငါ့ထက်ကောင်းတာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ငါ အာမခံရဲတယ် ငါတို့ရွာမှာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေ အားလုံးမှာပေါ့"

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ အဘိုးလင်၏ မျက်နှာသည် ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် တောက်ပသွားလေသည်။

အဘိုးကျန်းသည် အဘိုးလင်၏ မျက်နှာပေးကို အမြင်ကတ်သော်လည်း သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏၊

"အဲဒါတော့ မှန်တယ်။ ဂျုံစိုက်တဲ့နေရာမှာတော့ အနီးအနားရွာတွေက ဘယ်သူမှ အဘိုးလင်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။"

အဘိုးကျန်းကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုသို့ ချီးမွမ်းသည်ကို ကြားသောအခါ လုချင်းသည်လည်း ထပ်မံ၍ မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။

"အဘိုးလင်ရဲ့ အိမ်မှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဂျုံမျိုးစေ့တွေ ရှိနေမှတော့ အဘိုးလင် မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက် ယူပါရစေ။"

ရာသီဥတု အေးလာသောအခါ ဝိညာဉ်ဂျုံတချို့ စိုက်ပျိုးကြည့်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ကောင်းပြီ ဒီမှာစောင့်နေ၊ ငါ မင်းအတွက် ဂျုံမျိုးစေ့တွေ အခုချက်ချင်း သွားယူပေးမယ်"

အဘိုးလင်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် တောင်အောက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးဆင်းသွားတော့၏။

"အာ... အဘိုးလင်၊ ဖြည်းဖြည်းသွားပါ၊ ကျွန်တော် မလောပါဘူးဗျ"

အဘိုးအို ပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုချင်းက အမြန်လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

"သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ" အဘိုးကျန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီ အဘိုးကြီးက အရင်တုန်းက ခြေထောက်တွေ အရမ်းဆိုးလို့ အိပ်ရာထဲကတောင် မထနိုင်ဘူးလေ။ မင်း ပြန်လာပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ကို လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် ကုပေးလိုက်တော့ အခု သူက အရမ်းကို အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေပြီး ရွာကို နေ့တိုင်း ဆယ်ပတ်လောက်တောင် လမ်းလျှောက်နေသေးတယ်လေ"

လုချင်း ။ "..."

အဘိုးအို၏ တက်ကြွမှုမှာ လုချင်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုနေလေသည်။

မကြာမီ အဘိုးလင်သည် ဂျုံမျိုးစေ့ အိတ်တစ်အိတ်နှင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။ လုချင်း အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂျုံစေ့များမှာ ပြည့်ဖြိုးနေလေသည်။ အဘိုးလင်သည် ပုံကြီးချဲ့ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော မျိုးစေ့များ ဖြစ်ကြ၏။

"မြင်လား။ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်မှာ ငါ့ထက်ကောင်းတဲ့ ဂျုံမျိုးစေ့ ရှိတဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ငါ ပြောသားပဲ"

အဘိုးလင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေက တကယ်ကို အကောင်းဆုံး ဂျုံမျိုးစေ့တွေပါပဲ။ အဘိုးလင်၊ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဝယ်ပါ့မယ်။"

ဤဂျုံမျိုးစေ့များတွင် ပါဝင်သော သက်စောင့်စွမ်းအင်သည် သူ အစောပိုင်းက ရွေးချယ်ခဲ့သော စပါးမျိုးစေ့များထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းနေကြောင်း လုချင်း ခံစားနိုင်လေသည်။ သူ အားလုံးကို ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

"ဝယ်မယ်တဲ့လား၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါက မင်းကို ပေးတာလေ။ ဟိုကောင်တွေက ပိုက်ဆံမယူသွားဘူးဆိုတော့ ငါကကော သူတို့ကို အရှုံးပေးမယ် ထင်နေလား။"

အဘိုးလင်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ငွေလက်ခံခြင်းသည် သူ့ကို စော်ကားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည့်အလား တင်းမာသော မျက်နှာပေးကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

လုချင်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ငွေပေးမည့်ကိစ္စကို လက်လျှော့လိုက်ရလေသည်။

အဘိုးလင်သည် အနည်းငယ် တစ်ကိုယ်တော် နေတတ်ပြီး ခေါင်းမာတတ်သူဖြစ်ကာ ရွာရှိ မိသားစုများစွာနှင့် အဆင်မပြေကြောင်း သူ သိလေသည်။ ယခုအခါ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အခြားရွာသားများနှင့် ပြိုင်ဆိုင်နေခြင်းမှာ ရှင်းလင်းလှ၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း အဘိုးလင်ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ကျွန်တော် အားချင်းက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ အဘိုးလင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားပုံရလေသည်။

လုချင်းနှင့် အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူနှင့် အဘိုးကျန်းတို့သည် အတူတကွ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြ၏။

"သခင်လေး၊ မင်းတို့ရွာက လူတွေက တော်တော်လေး ရိုးသားပြီး ဖြူစင်ကြတာပဲ။"

အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် လုချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အာရုံခံနိုင်ခဲ့သော ယန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အားလုံးက ကျွန်တော်နဲ့ ရှောင်ယန်အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းကြပါတယ်" လုချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤလောကသို့ သူ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က အဖြစ်အပျက်များကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရသွား၏။ အကယ်၍ သူသာ အခြားရွာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူနှင့် ရှောင်ယန်အတွက် အခြေအနေများမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားနိုင်ပေသည်။

ယန် သည် ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း လုချင်းသည် ဤရွာပတ်လည်တွင် ဝင်္ကပါတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အားထုတ်ခဲ့ရသည်ကို နားလည်စပြုလာလေ၏။

"ယန်ချန်ပေ့၊ ဝိညာဉ်နှိုးဆွခြင်း နည်းစနစ်ကို မသုံးခင် သတိထားရမယ့် အချက်တွေ ရှိသေးလား။"

လုချင်းသည် စပါးနှင့် ဂျုံမျိုးစေ့များကို သူ၏အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"အထူးတလည် သတိထားစရာတော့ မရှိပါဘူး။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်နှိုးဆွခြင်း နည်းစနစ် ကျွမ်းကျင်မှုက လုံလောက်အောင် နက်ရှိုင်းနေပါပြီ၊ ဝိညာဉ်စပါးတချို့ကို နှိုးဆွဖို့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ယန် သည် နည်းစနစ်နှင့် ပတ်သက်၍ လုချင်း၏ ယခင် လေ့ကျင့်မှုများကို ပြောပြနေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။

ဂါထာမန္တန်များ၏ ခက်ခဲမှုသည် လုချင်းအတွက် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

အနည်းငယ် လေ့ကျင့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ၎င်းတို့ကို လုံးဝနီးပါး ကျွမ်းကျင်သွားနိုင်လေ၏။

သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းအဆင့်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ယန် ထံမှ ဤအတည်ပြုချက်ကို ကြားသောအခါ လုချင်းသည် စိတ်သက်သာရာရသွား၏။

ဝိညာဉ်စပါးများကို သယ်ဆောင်လာပြီး လုချင်းသည် သူ၏အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၌ ရေကြည်များ ထည့်ထားသော သစ်သားဇလုံတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့ကို သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရန် မှာကြားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆရာဖြစ်သူ ဆေးဖော်စပ်လေ့ရှိသော အခန်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်တော့၏။

အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် လုချင်းသည် ရေထည့်ထားသော သစ်သားဇလုံကို သူ၏ရှေ့တွင် ချထားလိုက်လေသည်။

သူသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ရေထဲသို့ ညင်သာစွာ နှစ်လိုက်၏။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်ကို လည်ပတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားသည် သူ၏ပတ်လည်တွင် စုစည်းလာပြီး ရေထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသော သက်စောင့်စွမ်းအင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားလေသည်။

မကြာမီ ဇလုံထဲရှိ ရေသည် သစ်ဓာတ်သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည့် မှိန်ပျပျ အစိမ်းရောင်သို့ စတင်ပြောင်းလဲလာလေသည်။

ထို့နောက် လုချင်းသည် ရွေးချယ်ထားသော စပါးမျိုးစေ့များကို ဇလုံထဲသို့ ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်လိုက်တော့၏။

လုချင်းသည် ဝိညာဉ်စပါးမျိုးစေ့များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အာရုံစိုက်နေစဉ် ချန်းကျိုးမြို့တော် တံခါးရှေ့တွင် ပုံရိပ်အချို့ ပေါ်လာလေသည်။

"ချန်းကျိုး... ငါတို့ရဲ့ မကြာသေးခင်က စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေအရ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်က ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ထျန်းချန်းဂိုဏ်းက မွေးရာပါနယ်ပယ် အကြီးအကဲ ဝမ်ချန်းယီက ရတနာတစ်ခုကို လုယူဖို့အတွက် ဒီမှာရှိတဲ့ မိသားစုငယ်လေးတစ်ခုကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ဖို့ သူ့တပည့်တွေကို ဦးဆောင်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်က နှိမ်နင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲက လူငယ်က ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာရှိတဲ့ ဝမ်ချန်းယီရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်လောက်မှာပဲ ထျန်းကျီမျှော်စင်က တပည့်တစ်ယောက် ချန်းကျိုးမှာ ပေါ်လာပြီး မွေးရာပါနယ်ပယ်အဆင့် တိုက်ပွဲတစ်ခု မဖြစ်ပွားအောင် တားဆီးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေလည်း ရှိတယ်။

ဒီအထောက်အထားတွေ အားလုံးက အဲဒီလူငယ်ဟာ လျှို့ဝှက်နဂါးစာရင်းမှာ ပါဝင်တဲ့ လုချင်းဆိုတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်။"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အရှေ့ဘက်ရှိ ခရိုင်မြို့တော်၏ တံခါးများကို ကြည့်ရင်း တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ရွှမ်မင်းနဲ့ တခြားသူတွေ အသတ်ခံခဲ့ရတဲ့ မြို့တော်မြတ်က အဖြစ်အပျက်မှာ ဆရာတစ်ယောက် ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့လည်း ပြောကြတယ်။

ဒါက လုချင်းဟာ ငါတို့ ရှာဖွေနေတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပဲ။" နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခုက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်လေသည်။

"အကြီးအကဲယို၊ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒီကိစ္စကို သတင်းပို့ဖို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ပြန်သွားရမလား။" တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်လေသည်။

"မလုပ်သေးဘူး။ လောလောဆယ်တော့ ဒါတွေက ငါတို့ရဲ့ သံသယတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့ ထပ်ပြီး အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အကြီးအကဲယိုက ခေါင်းခါလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါတို့ ဘယ်လိုအတည်ပြုမလဲ။" နောက်တစ်ယောက်က မေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ စုဆောင်းရရှိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ချန်းကျိုးမှာ အဲဒီဆရာတပည့် နှစ်ယောက်နဲ့ နီးကပ်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတဲ့ ဝေ့မိသားစုငယ်လေး တစ်ခု ရှိတယ်။

ညဘက်ရောက်ရင် ငါတို့ မြို့ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး ဝေ့မိသားစုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အဖွဲ့ဝင် နှစ်ယောက်လောက်ကို ဖမ်းမယ်။ နည်းနည်းလောက် စစ်ကြောမေးမြန်းလိုက်ရင် ငါတို့ လိုချင်တဲ့ အဖြေကို ရလိမ့်မယ်။"

"ဒါ အကြံကောင်းပဲ" အခြားသူများက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ကြ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို သူတို့ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အဖွဲ့သည် မြို့ထဲသို့ မဝင်ရောက်ဘဲ ညဘက်ရောက်ရန် အသင့်ပြင်လျက် အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းအောင်းနေကြလေသည်။

ချန်းကျိုးမြို့သူမြို့သားများသည် သူတို့၏ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်စု ပုန်းအောင်းနေကြောင်း လုံးဝ မသိရှိကြပေ။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားလေ၏။ နေဝင်ရီတရောအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးများ ပိတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ကျောတွင် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံး လွယ်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အို ပုံရိပ်တစ်ခု တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

"အဘိုးကြီး၊ အချိန်နှောင်းနေပြီ။ မြို့ထဲ ဝင်ဦးမလို့လား။" သက်ကြီးရွယ်အိုကို မြင်သောအခါ မြို့စောင့်တပ်သား တစ်ဦးက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

အဘိုးအိုသည် ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ကျုပ်က သမားတော်ပါ။ အနီးအနားရွာတွေကို ဆေးသွားကုပေးနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးမြစ်တွေ ကုန်သွားလို့ မြို့ထဲဝင်ပြီး နည်းနည်းလောက် ထပ်ဝယ်မလို့ပါ။"

အစောင့်သည် အဘိုးအို၏ ကျောပေါ်ရှိ ဆေးခြင်းတောင်းနှင့် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဆေးတူးသည့်ပေါက်ပြားကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ မည်သည့် သံသယမျှ မရှိဘဲ သူက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်လေသည်၊

"ဪ... ခင်ဗျားက သမားတော်ကိုး။ မြန်မြန် ဝင်ပါ၊ တံခါးပိတ်တော့မလို့။ ဒီထက်နောက်ကျရင် ဝင်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မြို့ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

သူသည် လမ်းအသွယ်သွယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့၏။

အိမ်တော်၏ တံခါးစောင့်သည် အဘိုးအို၏ ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူအမြင်မှားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အမြန်ပြေးလာခဲ့လေသည်။

"သမားတော်ကြီးချန်၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။"

အဘိုးအို သမားတော်ကြီးချန်သည် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ကျုပ် ခရိုင်မြို့တော်ကို ဖြတ်သွားရင်း ကိစ္စလေးရှိလို့ ဝင်လာတာပါ။ မင်းတို့သခင် အိမ်မှာရှိလား။"

"ရှိပါတယ်၊ ရှိပါတယ် သခင်နဲ့ သခင်မ နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်မှာ ရှိပါတယ်ဗျ။ အထဲဝင်ပါ သမားတော်ကြီးချန်" တံခါးစောင့်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်ပြီး သမားတော်ကြီးကို အိမ်တော်အတွင်းသို့ အမြန် ဖိတ်ခေါ်ကာ အခြားတံခါးစောင့် တစ်ယောက်ကိုမူ သတင်းပို့ရန် အတွင်းသို့ အမြန်စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာဖြင့် အနောက်ဘက် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်လာ၏။

"သမားတော်ကြီးချန်၊ ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ဆီကို အလည်ရောက်လာတာလဲ။"

သမားတော်ကြီးချန်က နွေးထွေးစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "မကြာသေးခင်က အခမဲ့ ဆေးကုသမှုတွေ ပေးဖို့ အပြင်ရောက်နေတာ၊ ခုရွာအနီးကို ရောက်နေလို့ ဝင်လာတာပါ။"

"ဪ... ဒီလိုကိုး သမားတော်ကြီးချန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားက တကယ့်ကို သမားတော်တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားပါပဲ" ဝေ့ရှင်းဟယ်က သမားတော်ကြီးအပေါ် သူ၏ လေးစားမှုများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

သမားတော်ကြီးချန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သူကဲ့သို့ မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင် နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင် နက်ရှိုင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့သော အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်နေသော်လည်း သမားတော်ကြီးသည် ကျေးလက်ရွာများရှိ သာမန်လူများကို ဆေးကုသပေးရန် အချိန်ပေးနေဆဲပင်။ ထိုသို့သော ကိုယ်ကျိုးစွန့်မှုမှာ တကယ့်ကို လေးစားဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

"ကျုပ်က သမားတော်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်နေရုံပါ" သမားတော်ကြီးချန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ဒါနဲ့ သခင်ကြီးဝေ့၊ ဒီနေ့ ကျုပ် လာတာ အကူအညီလေး တစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ။"

"သမားတော်ကြီးချန်၊ ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လဲဆိုတာသာ ပြောပါ" ဝေ့ရှင်းဟယ်က အမြန်တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"မကြာသေးခင်က အနီးအနားရွာတွေမှာ တော်တော်လေး ကုရခက်တဲ့ လူနာတချို့နဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။ တချို့က အရေးပေါ် အခြေအနေတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဆေးမြစ်တွေ ကုန်သွားလို့။

ဆေးမြစ်တွေ ထပ်ရှာဖို့ အချိန်မလောက်မှာ စိုးရိမ်လို့ ဝယ်လို့များရမလားလို့ ခင်ဗျားဆီ လာခဲ့တာပါ။"

"ဒါက များသွားပြီ သမားတော်ကြီးချန်။ ဆေးမြစ်နည်းနည်းလေးအတွက် ဒီလောက် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ။ ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လဲဆိုတာသာ ပြောပါ၊ အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး ယူခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" ဝေ့ရှင်းဟယ်က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျုပ် လိုအပ်တဲ့ ဆေးမြစ်တွေကို ဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားပါတယ်။ စုဆောင်းပေးလို့ရ ၊ မရ ကြည့်ပေးပါဦး" သမားတော်ကြီးချန်က သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဆေးစာရွက် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်၏။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် စာရွက်ကို ယူ၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းကြီးဝေ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"အားဟိုင်၊ သိုလှောင်ရုံကို အခုချက်ချင်းသွားပြီး သမားတော်ကြီးချန်အတွက် ဒီဆေးမြစ်တွေကို သွားယူချေ။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးဝေ့သည် စာရွက်ကိုယူကာ အမြန်ထွက်သွားတော့၏။

"ဒါနဲ့ လူငယ်လေး လုချင်းကော ဘယ်မှာလဲ။ ခင်ဗျားနဲ့ အတူ မလာဘူးလား" ဝေ့ရှင်းဟယ်က မေးလိုက်လေသည်။

"အားချင်းက တခြား လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိနေလို့။ ဒီတစ်ခါ ကျုပ်နဲ့ အတူ မလာပါဘူး" သမားတော်ကြီးချန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ညစာ စားပြီးပြီလား သမားတော်ကြီးချန်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ မစားဘူးလား" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ကမ်းလှမ်းလိုက်လေသည်။

"ကောင်းသားပဲ" သမားတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လူနာများကို ကုသပေးနေရသဖြင့် သူ ကောင်းကောင်း မစားရသေးပေ။

ယနေ့တွင် သူသည် မနက်ပိုင်းက အစာအနည်းငယ်သာ စားခဲ့ရလေသည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ညစာစားပွဲ ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

မကြာမီ ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ ဇနီးဖြစ်သူသည်လည်း အနောက်ဘက် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး သမားတော်ကြီးချန်နှင့် နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများ ပြောဆိုကြလေသည်။

သမားတော်ကြီးချန် ညစာကို စောင့်နေစဉ် အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာလေသည်။

မြို့အပြင်ဘက်တွင် ပုံရိပ်အချို့သည် အရိပ်များထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာကြလေသည်။

...

အခန်း ၃၄၂ - ပိုင်နက်ဖိနှိပ်မှုနှင့် ဓားပျံ၏ စွမ်းအား

"သတိထားကြ။ ချန်းကျိုးက သေးငယ်ပေမဲ့ သတင်းတွေအရ ဝေ့မိသားစုမှာ မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားဖို့ အရေးကြီးတယ်။ ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းမိတာနဲ့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရမယ်။ မလိုလားအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ်" အကြီးအကဲယိုက ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" အခြားပုံရိပ်များက လေးနက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေသည်။

"အကြီးအကဲယို၊ အဲဒီလူက ဝေ့မိသားစုနဲ့ နီးကပ်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ အကယ်၍ သူသာ မြို့ထဲမှာ ရှိနေရင်ကော" လူတစ်ယောက်က မေးလိုက်ရာ အခြားသူများအားလုံး တောင့်တင်းသွားကြလေသည်။

အကယ်၍ အဲဒီလူသာ ဒီမှာရှိနေရင် သူတို့ရဲ့ ချဉ်းကပ်မှုက ဖော်ထုတ်ခံရနိုင်ခြေ မရှိဘူးလား။ မကြာသေးမီက သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အချက်အလက်များကို တွေးတောရင်း လူတိုင်း တုံ့ဆိုင်းသွားကြလေသည်။

သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ထိုလူကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိကြလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့" အကြီးအကဲယိုက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရမ်းပါးလွှာတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဒီနေရာက သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုအတွက် သင့်တော်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဒီမှာ ပုန်းနေမှာ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။"

ထိုလူ၏ ခွန်အားဖြင့် အကယ်၍ သူသာ မြို့ထဲတွင် ကျင့်ကြံနေမည်ဆိုပါက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် တည်ငြိမ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

အကြီးအကဲယို၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ အခြားသူများ စိတ်အေးသွားကြပြီး သူတို့၏ စစ်ဆင်ရေးကို စတင်လိုက်ကြလေသည်။

မြို့ရိုးများသည် မြင့်မားသော်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့အတွက်မူ အတားအဆီး မဟုတ်ပေ။ သူတို့ မြို့ရိုးများကို ကျော်ဖြတ်သွားစဉ် သူတို့၏ အသက်ရှူသံ တစ်ချက်မျှပင် မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။

သက်မဲ့ အရိပ်များကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် မည်သူမျှ မသိရှိစေဘဲ ဝေ့အိမ်တော်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ခိုးဝင်သွားကြလေသည်။

ဝေ့အိမ်တော်အတွင်း၌ သခင်မဝေ့သည် သက်ကြီးရွယ်အို သမားတော်ကြီးချန်အား အသစ်တည်ခင်းထားသော ဟင်းလျာတစ်ပွဲကို နွေးထွေးစွာ မိတ်ဆက်ပေးနေလေ၏။ "သမားတော်ကြီးချန်၊ ဒီဟင်းလေး မြည်းကြည့်ပါဦး။ လူငယ်လေး လုချင်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဟင်းချက်နည်းကို အခြေခံပြီး မီးဖိုချောင်ကို ချက်ခိုင်းထားတာပါ။ မြည်းကြည့်ပြီး သူချက်သလောက် အရသာရှိ ၊ မရှိ ပြောပြပါဦး။"

"ဒီလောက် ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး။ ဗိုက်ပြည့်ရင်ကို ကျေနပ်ပါပြီ" သမားတော်ကြီးချန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သခင်မဝေ့က သူ့အား ဟင်းခပ်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် သမားတော်ကြီးချန်၏ အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်အချို့က ခန်းမဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သခင်မဝေ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြ၏။

"မိန်းမ" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ဇနီးဖြစ်သူကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။"

သူ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် ကျူးကျော်သူများ၏ ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေ၏။ ထိုအခိုက်တွင် ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် လောကကြီးတစ်ခုလုံး ထိုပုံရိပ်၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မည်မျှပင် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားစေကာမူ ၎င်း၏ ဖမ်းဆုပ်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

ကျူးကျော်သူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားကို ခံစားရပြီး ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။ တိုက်ခိုက်သူမှာ သူ့ထက် များစွာ ပိုမို အင်အားကြီးမားလေသည်။ အစောပိုင်း မွေးရာပါနယ်ပယ်တွင် ရှိသော သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် တိုက်ကွက်တစ်ကွက်ကိုပင် သူ ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။

ရွှစ်

ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ဝင်ရောက်လာချိန်မှာပင် သမားတော်ကြီးချန်ထံမှ ထူးဆန်းသော လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ရုတ်တရက် အကြီးအကဲယိုနှင့် သူ၏ အဖော်များသည် သူတို့အပေါ်သို့ ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဝေ့ရှင်းဟယ်ထံသို့ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်သည် ရပ်တန့်သွားပြီး သခင်မဝေ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ပုံရိပ်များသည်လည်း နေရာမှာပင် ရပ်တန့်သွားကြတော့၏။

"ပိုင်နက်တစ်ခု... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

သူတို့ကို ဖိနှိပ်ထားသော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားကို ခံစားရပြီး အကြီးအကဲယို၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူသည် ပိုင်နက်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားကာ သူ၏ အစွမ်းအစ အားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

ဘုန်း

သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း သမားတော်ကြီးချန်၏ ပိုင်နက်ဖိနှိပ်မှုမှ သူ အပြည့်အဝ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အကြီးအကဲယိုမှာ အံ့အားသင့်သွားပါသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သဲနွံထဲတွင် ကျွံနေသကဲ့သို့ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးလေးလံနေလေသည်။

အကြီးအကဲယိုပင် ရုန်းကန်နေရပါက အခြားသူများမှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားပါ၏။ သူတို့သည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ နေရာမှာပင် တောင့်တင်းနေကြရှာသည်။

အကယ်၍ လုချင်းသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ဆရာဖြစ်သူ၏ ပိုင်နက် ထိန်းချုပ်မှုသည် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားမည်မှာ အသေအချာပဲပင်။

တိုက်ခိုက်သူများကို ယာယီ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သမားတော်ကြီးချန်သည် သခင်မဝေ့ကို ဝေ့ရှင်းဟယ်ဘက်သို့ ညင်သာစွာ တွန်းပို့လိုက်၏။

အကြီးအကဲယိုနှင့် သူ၏ အဖော်များ ထိတ်လန့်နေဆဲအချိန်တွင် သမားတော်ကြီးချန်က တင်းမာသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏၊ "မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်ကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

အကြီးအကဲယိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်များတွင် ရင်းနှီးနေသော အရာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ၎င်းသည် မြို့တော်မြတ်တွင် သူတို့ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့သော ဝူကျန့်မျှော်စင်မှ လူသတ်သမားများနှင့် ဆင်တူနေပါသည်။

သို့သော် အကြီးအကဲယိုသည် သမားတော်ကြီးချန်၏ မေးခွန်းကို ဖြေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ဤအဘိုးအိုသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

စိတ်အာရုံ တစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ရတနာတစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်၏။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သမားတော်ကြီးချန်၏ ပိုင်နက်ဖိနှိပ်မှုကို ချက်ချင်း ချိုးဖျက်သွားလေသည်။

"ဆုတ်ကြ"

အမိန့်ပေးသံ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲယိုသည် လှည့်ကာ အထွက်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အရှိန်ကြောင့် ဝေဝါးသွားရ၏။

ကျန်ရှိနေသော ပုံရိပ်များကလည်း သူ၏နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လိုက်ပါပြေးထွက်သွားကြလေသည်။

"ဟင်"

အကြီးအကဲယို သူ၏ ရတနာကို အသက်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် သမားတော်ကြီးချန် အာရုံခံမိလိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားကြောင့် သူပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ သူ၏ ပိုင်နက် ကျွမ်းကျင်မှုရှိသော်လည်း ရတနာသည် သူ၏ ဖိနှိပ်မှုကို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်သွားခဲ့ပါ၏။

သေချာသည်မှာ ဝေ့အိမ်တော်နှင့် အတွင်းရှိ အစေခံများကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ အစွမ်းကုန် မထုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ အကယ်၍ သူသာ သူ၏ အစွမ်းအစ အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ပါက အိမ်တော် တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားမည်မှာ သေချာလှပါ၏။

အကြီးအကဲယိုနှင့် သူ၏လူများ အိမ်တော်ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားစဉ် သမားတော်ကြီးချန်ကလည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။ စိတ်အာရုံ တစ်ချက်ဖြင့် သူထံမှ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အလင်းတန်းသည် ထွက်ပြေးနေသော ပုံရိပ်များထဲမှ တစ်ခု၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားကာ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။

အလင်းတန်းသည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခုဆီသို့ ဆက်လက် သွားနေလေသည်။

"ဓားပျံတစ်လက်"

သူ့အနောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို စောင့်ကြည့်နေသော အကြီးအကဲယိုသည် အလင်းတန်း၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ကျင့်ကြံသူများသာ ပိုင်ဆိုင်သော ရှေးဟောင်းနည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်သည့် ဓားပျံတစ်လက် ဖြစ်နေလေသည်။

သာမန်ပုံပေါက်နေသော ဤအဘိုးအိုသည် ပိုင်နက်တစ်ခုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံသာမက ဓားပျံတစ်လက်ကိုပါ အသုံးပြုနိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေသလော။

ကြောက်ရွံ့မှုများက အကြီးအကဲယို၏ ရင်ထဲတွင် စွဲကပ်သွားလေသည်။ သူ ထပ်မနေဝံ့တော့ပေ။ သူ၏ အစွမ်းအစ အားလုံးကို စုစည်းကာ သူသယ်ဆောင်လာသော ရတနာထဲသို့ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လောင်းထည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသော အနက်ရောင် အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ သူ၏ အရှိန်သည် သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားပြီး မြို့ရိုးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟင့်အင်း အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး"

သူတို့၏ အဖော် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားမှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေပြီဖြစ်သော ကျန်ရှိနေသည့် ပုံရိပ်များသည် အကြီးအကဲယိုက သူတို့ကို စွန့်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ မည်မျှပင် ထိတ်လန့်နေပါစေ သမားတော်ကြီးချန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကတော့ ရပ်တန့်မသွားပေ။

ဓားပျံသည် လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကာ ကျန်ရှိနေသော ပုံရိပ်များကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ခုတ်လှဲပစ်လိုက်လေသည်။ သူတို့ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း သမားတော်ကြီးချန်၏ ဓားရေးကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ဓားပျံ၏ နက်နဲသော အတတ်ပညာတို့ကို မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ကြပေ။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်များသည် ရင်ဘတ်များ အဖောက်ခံရကာ မြေကြီးပေါ်တွင် သေဆုံးနေကြလေ၏။

ခုခံမှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်၌ သမားတော်ကြီးချန်သည် သူ၏ ဓားကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းသည် သူ့ထံသို့ ပြန်လာပြီး ကျောပေါ်ရှိ ဓားအိတ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသော ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် သခင်မဝေ့တို့မှာ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် တောင့်တင်းနေကြ၏။

သမားတော်ကြီးချန် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်မှသာ ဝေ့ရှင်းဟယ် သတိပြန်ဝင်လာတော့၏။

"ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမားတော်ကြီးချန်" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုလူများ ထုတ်ဖော်လိုက်သော အငွေ့အသက်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားထက် များစွာ သာလွန်နေ၏။ သမားတော်ကြီးချန်သာ ထိုနေရာတွင် မရှိခဲ့ပါက ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး" သမားတော်ကြီးချန်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "ဒီလူတွေက ထူးဆန်းတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုဆီ ပြဿနာတွေ ယူလာပေးတာ ကျုပ်များဖြစ်နေမလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။"

ဓားပျံကို ခုခံစဉ် တိုက်ခိုက်သူများ ထုတ်ဖော်လိုက်သော အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ယခင်က သူတို့ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့သော အဖွဲ့ဖြစ်သည့် ဝူကျန့်မျှော်စင်မှ လူသတ်သမားများ ဖြစ်ကြောင်း သမားတော်ကြီးချန် ယခု သေချာသွားလေပြီ။

ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ "သမားတော်ကြီးချန်၊ ဒီလူသတ်သမားတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလို့လား။"

"ကျုပ် သေချာတော့ မပြောနိုင်သေးဘူး။ သူတို့ကို အရင် မေးကြည့်ကြတာပေါ့" သမားတော်ကြီးချန်က အလောင်းများရှိရာ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်ကလည်း အမြန်လိုက်သွား၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် တိုက်ခိုက်သူအချို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

သူတို့ မသေသော်လည်း သူတို့၏ သွေးကြောများမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ လေဖြတ်နေကာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

သမားတော်ကြီးချန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ တောက်ပသွားလေသည်။

အစောပိုင်းက ထိုအဘိုးအိုထံမှ မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ သူတို့ မခံစားခဲ့ရပေ။ သူသည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

"ပြောစမ်း၊ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ မင်းတို့က ဝူကျန့်မျှော်စင်ကလား။ ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်ကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ" သမားတော်ကြီးချန်က တိုက်ရိုက်မေးလိုက်လေသည်။

တိုက်ခိုက်သူများ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

ဤအဘိုးအိုသည် သူတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ချက်ချင်းပင် မည်သို့ သိမြင်သွားသနည်း။

အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားသော သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က သမားတော်ကြီးချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက မြို့တော်မြတ်မှာ ရွှမ်မင်းနဲ့ တခြားသူတွေကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ ဆရာ မဟုတ်လား။"

အခြားသူများသည်လည်း သူတို့ စုဆောင်းထားသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ တူညီသော သဘောပေါက်မှုကို ရရှိသွားကြလေ၏။

ပိုင်နက်နှင့် ဓားပျံများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော ဤအဘိုးအိုသည် ကောင်လေး၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ ဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီနေပါ၏။

ဤသဘောပေါက်မှုက သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေလေသည်။ ထိုဓားပျံမှာ သူတို့၏ သိုင်းစွမ်းရည်ဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေ၏။

"ဒါဆို မင်းတို့က တကယ်ပဲ ဝူကျန့်မျှော်စင်က လူသတ်သမားတွေပေါ့လေ" သမားတော်ကြီးချန်က အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းတစ်ခု သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝူကျန့်မျှော်စင်မှ လူသတ်သမားများသည် သူတို့၏ တာဝန်များကို ပြီးမြောက်စေရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုကာ ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့ကြောင်း ထျန်းကျီမျှော်စင်၏ သခင်ထံမှ သူ ကြားခဲ့ဖူးပါ၏။

သူတို့ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူတို့၏ လျှို့ဝှက်အကြံအစည်အတွက် ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် သခင်မဝေ့ကို ပြန်ပေးဆွဲရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အကယ်၍ သူသာ ယနေ့ ဤနေရာတွင် မရှိခဲ့ပါက ဝေ့မိသားစုကို မည်သည့် ကံကြမ္မာက စောင့်ကြိုနေမည်ကို မည်သူမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အဘိုး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်ကို စကားပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့အတွက် အငှားခံခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ကရုဏာအတွက် ကြီးမားတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပြန်ပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်" ကျန်ရှိနေသူများထဲမှ တစ်ဦးက အသနားခံလိုက်လေသည်။

အခြားသူများကလည်း ဝင်ရောက်ကာ ကရုဏာသက်ရန် အော်ဟစ်တောင်းပန်ကြလေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အဘိုး၊ ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးပါ"

"စာရိတ္တနဲ့ မညီညွတ်တဲ့ အရာတွေကို နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကျွန်တော်တို့ ကတိပေးပါတယ်"

"ကျေးဇူးပြုပြီး အဘိုး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ"

သူတို့၏ အသက်အတွက် တောင်းပန်နေသော လူများကို ကြည့်ရင်း သမားတော်ကြီးချန်မှာ တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။

သူတို့သည် ဝူကျန့်မျှော်စင်မှ လူသတ်သမားများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ သနားစရာ အခြေအနေက သူ၏ သနားကြင်နာမှုကို အနည်းငယ် လှုပ်နှိုးသွားစေ၏။ သူသည် မလိုအပ်ဘဲ လူသတ်တတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အစကတည်းက သူတို့ကို အသက်ရှင်လျက် ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဝူကျန့်မျှော်စင်မှ လူသတ်သမားများကို မယုံကြည်သင့်ကြောင်း သူ သိလေသည်။ သူတို့၏ အသည်းအသန် တောင်းပန်မှုများမှာ လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါ၏။ သူတို့ကို ချမ်းသာပေးလိုက်ခြင်းက နောင်တွင် ပိုမိုဆိုးရွားသော အန္တရာယ်များကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သမားတော်ကြီးချန်သည် ဝေ့ရှင်းဟယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။ "သခင်ကြီးဝေ့၊ ခင်ဗျားဆီမှာ သတင်းပို့နိုင်တဲ့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သိမ်းငှက်တွေ ရှိတယ်လို့ ကျုပ် မှတ်မိတယ်။"

"ရှိပါတယ် သမားတော်ကြီးချန်။ ဘယ်သူ့ဆီကို သတင်းပို့ချင်လို့လဲ" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

ထိုလူများသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝူကျန့်မျှော်စင်မှ လူသတ်သမားများဖြစ်ကြောင်း ဝေ့ရှင်းဟယ် သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်ကျော်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးလေးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု ဆိုကြသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"လုချင်းဆီကို သတင်းတစ်ခု ပို့ပေးဖို့ လိုတယ်။ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြပြီး သူ လာနိုင်မလားလို့ မေးပေးပါ။"

"ချက်ချင်းပါပဲ လူငယ်လေး လုချင်းဆီကို သတင်းပို့ပြီး ဘိုးဘေးကိုပါ ပြန်လာဖို့ ပြောလိုက်ပါ့မယ်။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် အမြန်ထွက်သွားလေသည်။

မကြာမီ ဝေ့အိမ်တော်မှ သိမ်းငှက်တစ်ကောင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ဝဲပျံကာ ကျိုးလီရွာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့လေ၏။