အခန်း (၃၄၉-၃၅၀)

အခန်း ၃၄၉ - စားပွဲသောက်ပွဲနှင့် ဝေ့ကျိဟောက်၏ တည်နေရာ

ကျိုးလီရွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေလေ၏။

လုချင်းသည် တစ်ရွာလုံးကို ထမင်းတစ်နပ် ဖိတ်ကျွေးမည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်စပါးကို ချက်ပြုတ်မည်ဟု ကြားသောအခါ၌ လူတိုင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားကြလေသည်။

ရွာသားအများစုသည် ခြံဝင်းနောက်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်လယ်ကွက် နှစ်ဧကသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုဖူးကြပါ၏။

ထိုနေရာတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ဝိညာဉ်စပါးများ အလွန် ရှင်သန်ဖြစ်ထွန်းနေပြီး စပါးနှံများမှာ လေးလံကာ သူတို့ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။

သဘာဝကျကျပင် ထိုမျှ အရည်အသွေးမြင့်မားသော စပါးကို ချက်ပြုတ်လိုက်သောအခါ မည်သို့ အရသာရှိမည်ကို လူတိုင်း သိချင်နေကြသည်ပင်။

လုမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီသော စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ယင်းတို့ကို ရွာထဲရှိ အိမ်အသီးသီးမှ ယူဆောင်လာကာ ဤပွဲအတွက် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်ဒေသများတွင် ပွဲတစ်ခု ကျင်းပခြင်းသည် အမြဲတမ်း စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ရသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ အိမ်တစ်အိမ်က အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပမည်ဆိုလျှင် တစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းဝန်းကူညီတတ်ကြပါ၏။

လုချင်းသည် ခါးတွင် ရှေ့ဖုံးခါးစည်းကို စည်းကာ ခြံဝင်းအတွင်း ယာယီဆောက်လုပ်ထားသော မီးဖိုတစ်ခုရှေ့တွင် အလုပ်များနေလေသည်။

သူသည် အိမ်ရှင်ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ရခြင်းမှာ သဘာဝကျပါသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော စားပွဲသောက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန်မှာ သူ၏ အိမ်ရှိ မီးဖိုချောင်မှာ သေးငယ်လွန်းသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် မီးဖိုတစ်ခု ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် လုချင်းသည် အသားများကို လှီးဖြတ်နေလေသည်။

ရိုးရှင်းသော စဉ်းတီတုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ဓားတစ်လက် လင်းလက်သွားပြီး လုချင်းသည် အမဲသား၊ သိုးသားနှင့် ဝက်သားတုံးကြီးများကို အတုံးများ သို့မဟုတ် အချပ်ပါးပါးလေးများအဖြစ် လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ရွှစ်၊ ရွှစ်၊ ရွှစ်...

ဓားသည် ဝေဝါးသွားပြီး သူ၏ လက်ဝါးကို ညင်သာစွာ ဖိကာ လှည့်လိုက်သည်နှင့် လတ်ဆတ်သော အနီရောင် အမဲသားတုံးကြီးတစ်ခုသည် ပြီးပြည့်စုံသော အချပ်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

အချပ်တိုင်းမှာ တိကျစွာ တိုင်းတာထားသကဲ့သို့ တညီတညာတည်း ဖြစ်နေလေသည်။

ကြည့်ရှုနေသူများမှာ မှင်သက်နေကြရှာ၏။

စောစောက သူတို့ ကူညီရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်အား လုချင်း ဘာကြောင့် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်ကို ယခုမှသာ သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဓားကိုင်စွမ်းရည်မျိုးဖြင့် သူတို့ တစ်သက်လုံး လေ့ကျင့်လျှင်တောင်မှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ ကူညီရန် ကြိုးစားပါက အနှောင့်အယှက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မာကူးသည်လည်း လုချင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

သို့သော် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရုံသက်သက် ကြည့်နေသော ရွာသားများနှင့် မတူဘဲ မာကူးသည် လုချင်း၏ ဓားကိုင်နည်းစနစ်အတွင်းရှိ နက်နဲသော အနှစ်သာရကို အာရုံစိုက်နေလေသည်။

ဓားလမ်းစဉ်၏ မဟာသခင်တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ပိုင်နက်တစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လုချင်း၏ ဓားကိုင်စွမ်းရည်သည် အလွန် ထူးခြားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မာကူး မြင်တွေ့နိုင်ပါ၏။

လုချင်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ရန် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်လက်ကိုသာ အသုံးပြုနေသော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဓားရည်ရွယ်ချက်က မာကူး၏ နှလုံးသားကို လေးစားချီးကျူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေရန် လုံလောက်ပါ၏။

အားလုံးက လုချင်းကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မကြာမီ ရှောင်ထျန်းသည် ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို သယ်ဆောင်လာသော လူအချို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာတော့၏။

"သခင်လေးလု၊ မှာထားတဲ့ ကြက်၊ ဘဲနဲ့ ငါးတွေကို ယူလာခဲ့ပါပြီဗျ" ရှောင်ထျန်းက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ဗျ အဲဒီနားမှာပဲ ထားလိုက်ပါ" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ကို ထပ်လုပ်ပေးစေချင်တာ ရှိသေးလားဗျ" ရှောင်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးပါဘူးဗျ။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုရှောင်ထျန်း၊ အစ်ကို ပါ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ထမင်းတစ်နပ် စားသွားပါလား။"

"အင်း..." ရှောင်ထျန်းက တွန့်ဆုတ်နေမိပါ၏။

ထိုအခါ မာကူးက အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်လေသည်။

"နေဆိုလည်း နေလိုက်ပေါ့။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့" သူက စိုက်ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်၏။

ဒီအရူးကောင်ကတော့လေ။ ဒီလို ထမင်းတစ်နပ် စားရဖို့က ဘယ်လောက်တောင် ရှားပါးလိုက်တဲ့ အခွင့်အရေးဆိုတာကို လုံးဝ မသိဘူးပဲ။

ဝိညာဉ်စပါးက မည်မျှ တန်ဖိုးကြီးကြောင်း အပြည့်အဝ သိထားသော မာကူးက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ ဆရာမာ။ ဒီလိုဆို သခင်လေးလုရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံပါ့မယ်" ရှောင်ထျန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ မာကူးကို မဆန့်ကျင်ရဲဘဲ ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေ၏။

လုချင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "ရိုးရိုး ထမင်းတစ်နပ်ပါပဲ၊ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ။"

ရှောင်ထျန်း ထိုင်စရာ နေရာသွားရှာစဉ် အခြားရွာသားများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ကူညီနိုင်မည့် အလုပ်များကို တွေ့ရှိသွားကြတော့၏။

သူတို့သည် ရှောင်ထျန်း ယူလာသော ကြက်၊ ဘဲနှင့် ငါးများကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြလေသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ရာတွင် လုချင်းကို မကူညီနိုင်သော်လည်း ကြက်နှင့် ဘဲများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင်တော့ သူတို့ အလွန် ကျွမ်းကျင်ကြပါ၏။

အားလုံး ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင်ကြသဖြင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။

ယခုလေးတင် သတ်ဖြတ်ထားသော ကြက်၊ ဘဲနှင့် ငါးများအပြင် လုချင်း လှီးဖြတ်ထားသော အမဲသား၊ သိုးသားနှင့် ဝက်သားများ ပုံနေလေသည်။

ချက်ပြုတ်ခြင်း မစတင်ရသေးသော်လည်း ရွာသားအချို့မှာတော့ သွားရည်ကျနေကြပြီပင်။

ကျိုးလီရွာသည် ဆင်းရဲသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူး အချိန် သို့မဟုတ် မင်္ဂလာပွဲများနှင့် စားပွဲသောက်ပွဲများမှလွဲ၍ ဤကဲ့သို့ များပြားလှသော အသားများကို စားရခဲလေသည်။

ရွာသားများသည် အသားစားရန် အခွင့်အရေး အလွန်ရှားပါးကြောင်း လုချင်း သိထားသဖြင့် ဤပွဲအတွက် အသားများစွာ ဝယ်ယူပေးရန် ရှောင်ထျန်းကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခု ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်ရာ ချက်ပြုတ်ရန် အချိန်ရောက်ပြီပင်။

လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် လုချင်းသည် ရှုပ်ထွေးသော ဟင်းလျာများကို မပြင်ဆင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ဒယ်အိုးကြီးများဖြင့် ချက်ပြုတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် နှစ်များတစ်လျှောက် သူ တီထွင်ထားခဲ့သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် အလွန် ရိုးရှင်းသော ဟင်းလျာများပင် အရသာရှိမည်ဟု သူ ယုံကြည်လေသည်။

မကြာမီ သံဒယ်အိုးကြီးတစ်လုံးကို တည်လိုက်လေ၏။ မီးက လုံလောက်အောင် ပူလာသောအခါ၌ လုချင်းကလည်း ဒယ်အိုးထဲသို့ ဝက်ဆီခဲအတုံးကြီး တစ်တုံးကို ခပ်ထည့်လိုက်တော့သည်။

တရှဲရှဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဝက်ဆီခဲက အရည်ပျော်သွားပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုကလည်း ရုတ်ချည်းပင် ထွက်ပေါ်လာလေတော့၏။

ဆီပူလာပြီး ဒယ်အိုး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသောအခါတွင်တော့ လုချင်းသည် သကြားခဲ တစ်ခုကို ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အရောင်ရင့်လာစေရန် အရည်ပျော်စေလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရေနွေးပူပူဖြင့် ပြုတ်ထားပြီးဖြစ်သော ဝက်သုံးထပ်သား တစ်ပန်းကန်လုံးကို လောင်းထည့်လိုက်တော့၏။

တကျွပ်ကျွပ် မြည်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး အသား၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့သည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အနီးနားရှိ ရွာသားများမှာ လေကို ရှူမသွင်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များမှာ ရနံ့ကြောင့် သွားရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေကြလေ၏။

ရနံ့က အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းနေလေသည်ပင်။

ဤမျှ မွှေးကြိုင်သော အသားရနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် ပွဲတော်အတွက် အားလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာတော့၏။

ဝက်သုံးထပ်သားသည် အရောင်မှန်ရသွားသောအခါ လုချင်းသည် ရေနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုးကို ထည့်ကာ နှပ်ထားလိုက်လေသည်။

အသားကို နှပ်ထားစဉ် သူသည် အခြားဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်ရန် နောက်ထပ် ဒယ်အိုးတစ်လုံးကို တည်လိုက်၏။

လုချင်းသည် ဒယ်အိုးများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုင်တွယ်နေစဉ် ဝေ့မိသားစု၏ သီးခြား ခြံဝင်းလေးထဲတွင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုက အိမ်တော်ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"အားဟိုင်၊ မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်။ ကျိဟောက်ကို ရှာတွေ့ပြီ ဟုတ်လား" ဝေ့ရှင်းဟယ်က အိမ်တော်ထိန်းကြီးဝေ့ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

သခင်မဝေ့ပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ဦးလေးဟိုင်၊ တကယ်လား။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို ရှာတွေ့ပြီလား" ဝေ့ကျိအန်းသည်လည်း အလားတူပင် ဝမ်းသာနေလေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လက ကျီကျိုးမှ သတင်းတစ်ခု ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ချင်းယွိဂိုဏ်းသည် အင်အားကြီးမားသော ရန်သူတစ်ဦးကို စော်ကားမိခဲ့ပြီး တစ်ညတည်းနှင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး အမြစ်ဖြတ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုလေသည်။

တပည့်အများစု အသတ်ခံရရုံသာမက ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးပေါက်သည်လည်း မီးရှို့ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေ၏။

ထိုအချိန်က ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေသော တပည့်လက်တစ်ဆုပ်စာသာ ထိုဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြလေသည်။

ဝေ့မိသားစုသည် ထိုသတင်းကို ရရှိသောအခါ၌ စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်မှာ နားလည်နိုင်စရာပင်။

သူတို့၏ သားအကြီး ဝေ့ကျိဟောက်သည် ချင်းယွိဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်၏။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ဝေ့ကျိဟောက်အား အသက်ရှင်လျက်ဖြစ်စေ၊ သေလျက်ဖြစ်စေ ရှာဖွေရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။

သို့သော် နှစ်လကြာပြီးသည့်တိုင် သူ၏ အရိပ်အယောင်မျှ တစိုးတစိမျှပင် မတွေ့ခဲ့ရ။

ဝေ့ကျိဟောက်သည် ထိုဘေးအန္တရာယ်တွင် သေဆုံးသွားပြီဟု သူတို့ စတင် စိုးရိမ်လာချိန်တွင် အိမ်တော်ထိန်းကြီးဝေ့က သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်း ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး၊ သခင်မ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက်က သခင်လေးကို ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ တွေ့ခဲ့ပါတယ်" အိမ်တော်ထိန်းကြီးဝေ့က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။

"သတင်းရရချင်း ကျွန်တော် ချက်ချင်း လာပြောတာပါ။"

"ကျိဟောက်က ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ရှိနေတာလား။ ဒါဆို ဘာလို့ အိမ်မပြန်လာတာလဲ" ဝေ့ရှင်းဟယ်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"သူလျှိုရဲ့ သတင်းပို့ချက်အရတော့ သခင်လေးက ချင်းယွိဂိုဏ်းက တပည့်တချို့နဲ့ အတူရှိနေပါတယ်ဗျ။

သူတို့ရဲ့ အမူအရာတွေက စိုးရိမ်နေပုံရပြီး တစ်ခုခုကို ပုန်းရှောင်နေကြတဲ့ပုံပဲ။

သူလျှိုတွေက ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိလို့ သူ့ကို အနားမကပ်ရဲဘဲ သူ့ဘေးကင်းရေးကို သေချာအောင်လိုါ အမှောင်ထဲကနေပဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်ဗျ။"

"ကျိဟောက်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ပုန်းရှောင်နေတာလား" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားလေသည်။ "ဒါပေါ့၊ ချင်းယွိဂိုဏ်းက တစ်ညတည်းနဲ့ ပျက်စီးသွားတာ၊ နောက်ကွယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလေ။

ကျိဟောက်က တစ်ခုခုကို သိထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုဆီ ပြဿနာတွေ ပါလာမှာကို စိုးရိမ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် သူ အိမ်မပြန်လာတာ‌ပေါ့ ၊ ငါတို့နဲ့လည်း အဆက်အသွယ် မလုပ်ဘဲ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ပုန်းနေတာကလည်း အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ချင်းယွိဂိုဏ်းလို အင်အားကြီးမားတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုကို တစ်ညတည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့သူဆိုတာ...

တရားခံဟာ စိတ်ကူးယဉ်လို့တောင် မရနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဝေ့မိသားစု သွားရန်စနိုင်တဲ့ သူတွေ မဟုတ်ဘူး။

ဝေ့ကျိဟောက်သည် မိသားစုကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန်အတွက် ဝေးဝေးတွင် နေနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဝေ့ရှင်းဟယ်က မှန်းဆလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ၏သား အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေချိန်တွင် ဝေ့ရှင်းဟယ်က မည်သို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သူသည် ဝေ့ကျိဟောက်ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားမည်ဟု ချက်ချင်း ကြေညာလိုက်တော့၏။

"အဖေ၊ ခဏနေပါဦး"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဝေ့ကျိအန်းက သူ့ကို တားရန် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ။ ဆုံးဖြတ်ချက် မချခင် အစ်ကို လုချင်းနဲ့ အရင် တိုင်ပင်ကြည့်သင့်တယ်။"

အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူလည်း စိုးရိမ်နေသော်လည်း ဦးလေးဟိုင်၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဝေ့ကျိအန်းသည် အန္တရာယ် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို အလိုအလျောက် ခံစားလိုက်ရပါ၏။

သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ လောကစွမ်းအင်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားကတည်းက သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်များမှာ ပို၍ပင် ထက်မြက်လာခဲ့လေ၏။

သူ၏ ပါရမီများ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာရုံသာမက သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်များမှာလည်း များစွာ ပိုပြီးထက်မြက်လာခဲ့လေသည်။

အခြေအနေကို ဝိုင်းရံနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လေထုကို ခံစားမိသဖြင့် ဝေ့ကျိအန်းသည် မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲပေ။

"လုချင်းနဲ့ တိုင်ပင်မယ် ဟုတ်လား။" ဝေ့ရှင်းဟယ် တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သခင်လေးလုက ကျိုးလီရွာက ရွာသားတွေအတွက် စားပွဲသောက်ပွဲ တစ်ခု ကျင်းပနေတာလေ။ သူ အခု အလုပ်များနေလောက်တယ်။ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က လုချင်းကို အလွန် လေးစားလေသည်။

သူ လုချင်းကို မြင်တိုင်း လုချင်းနှင့် ပိုမို နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးရှိသည့် ဝေ့ကျိအန်းနှင့် မတူဘဲ အမြဲတမ်း အနည်းငယ် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေတတ်ပါ၏။

"အစ်ကိုလုချင်းက စိတ်မဆိုးပါဘူး" ဝေ့ကျိအန်းက ပြောလိုက်လေသည်။ "အဖေ၊ ချင်းယွိဂိုဏ်းက ကျီကျိုးမှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ညတည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်။ နောက်ကွယ်က လူက သားတို့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်တာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းပြီး အန္တရာယ်ရှိရမယ်။

အကယ်၍ အဖေသာ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို မဆင်မခြင် သွားပြီး တရားခံရဲ့ သတိထားမိတာကို ခံရရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။

ဒါက သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ။ သားတို့ အစ်ကို လုချင်းနဲ့ သမားတော်ကြီးချန်တို့ဆီကနေ အကြံဉာဏ် အရင်တောင်းကြည့်သင့်တယ်။

အနည်းဆုံးတော့ သားတို့ ဘာမှ မလုပ်ခင် သားတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့တော့ တိုင်ပင်ကြည့်သင့်တယ်လေ"

ဝေ့ကျိအန်းသည် အခြေအနေကို သေချာစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး သူ၏ ဖခင်ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

ဝေ့ကျိအန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လုချင်းနှင့် သမားတော်ကြီးချန်တို့၏ ဗဟုသုတနှင့် ခွန်အားများမှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် နက်ရှိုင်းလေသည်။

မည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှ မချမီ သူတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံခြင်းက ပညာရှိရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝေ့ကျိအန်း ဤမျှ တည်ငြိမ်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိစွာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ၌ ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် သူ၏ဇနီးအပြင် အိမ်တော်ထိန်းကြီးဝေ့တို့မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အမှင်သက်သွားကြရပါ၏။

ယခင်က အဖြူထည်ဖြစ်ပြီး အလိုလိုက်ခံထားရသော သခင်လေးထံမှ ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူတို့ မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြလေသည်။

"သခင်ကြီး၊ ကျိအန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်မတို့ ဒီကိစ္စကို သခင်လေးလုတို့နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်သင့်တယ်" ထိုအချိန်တွင် သခင်မဝေ့ကပါ ဝင်ပြောလာတော့၏။

"ကောင်းပြီ၊ ကျိအန်းရဲ့စကားကိုပဲ နားထောင်ကြတာပေါ့။ စောစောက ငါ အရမ်း လောသွားတယ်" ဝေ့ရှင်းဟယ်က သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ခံစားမှု အရမ်းများသွားကြောင်း နားလည်သွားကာ ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

သူက သားဖြစ်သူကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်လိုက်၏။ "ကျိအန်း၊ သား တကယ် ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။ သားက အခုဆို အဖေ့ထက်တောင် ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေပြီ။"

ဝေ့ကျိအန်း ရှက်သွား၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ၊ ဒါပေမဲ့ အဖေက အစ်ကို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေလို့ဆိုတာ သား သိပါတယ်။"

ဝေ့ကျိအန်း၏ နှိမ့်ချမှုကို မြင်သောအခါ ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

သူ၏ အငယ်ဆုံးသားကို လုချင်းတို့နှင့်အတူ ခရီးသွားခွင့်ပြုရန် သူချခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။

ကျုံးကျိုးသို့ ခရီးစဉ်မှ ပြန်လာကတည်းက ဝေ့ကျိအန်းသည် လုံးဝ အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့လေသည်ပင်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာရုံသာမက ယခုအခါ သူသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် အစောပိုင်းတွင် ရှိနေပြီး အောင်မြင်မှု အသေးစားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် သိပ်မလိုတော့ပေ။

သူ၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကလည်း များစွာ ရင့်ကျက်လာကာ အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို ဦးဆောင်နိုင်လာပြီ ဖြစ်၏။

သူ ယခုလေးတင် ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်သည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ဝေ့ကျိအန်းဆိုလျှင် ဘယ်သောအခါမှ ပြောဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဝေ့ရှင်းဟယ် တွေးမိပါသည်။

"ကျိအန်း၊ သားပြောတာ မှန်တယ်။ အဖေတို့ သခင်လေးလုနဲ့ အရင် တိုင်ပင်သင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သူက စားပွဲသောက်ပွဲ ကျင်းပနေတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို အဖေတို့ မဖျက်ဆီးသင့်ဘူး။

ပွဲပြီးမှ သူ့ကို ပြောကြတာပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ အစ်ကိုကော..." ဝေ့ကျိအန်း တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။

"နှစ်လတောင် ကျော်နေပြီပဲ၊ အခုမှတော့ လောနေစရာ မလိုပါဘူး။ သားအစ်ကို ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ပုန်းနေတယ်ဆိုရင် အဲဒီအတွက် ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိရမယ်။

စောစောက သားပြောတာ မှန်တယ်။ အဖေတို့ အရမ်းလောပြီး သူ့ဆီသွားရင် ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုး ပိုများသွားနိုင်တယ်လေ။

လာ၊ သခင်လေးလုက ဒီနေ့ စားပွဲသောက်ပွဲကို အဖေတို့ကိုလည်း ဖိတ်ထားတာလေ။ အဖေတို့ သွားသင့်တယ်။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် သူ၏ မိသားစု လုမိသားစု ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လုချင်းသည် ချက်ပြုတ်ခြင်း ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်၏။

"သခင်လေးလု။"

"သခင်ကြီးဝေ့၊ ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာပြီပဲ။ ထိုင်ပါဦး။ မကြာခင် စပါတော့မယ်။

ရှောင်ယန်၊ သခင်ကြီးဝေ့နဲ့ သူ့မိသားစုကို သမားတော်ကြီးချန်ရဲ့ စားပွဲဆီ ခေါ်သွားလိုက်" လုချင်းက လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

မကြာမီ ရှောင်ယန်လေးကလည်း အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာလေ၏ "ဒေါ်လေး၊ အထဲသွားကြမယ်။ အဘိုးချန်နဲ့ အဘိုးဝေ့တို့ နှစ်ယောက်လုံး အထဲမှာ ရှိတယ်။"

"ဘိုးဘေးလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား။" ဝေ့ရှင်းဟယ် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် လုချင်းထံမှ ကျင့်ကြံခြင်း အမွေအနှစ်ကို ရရှိပြီးကတည်းက အိမ်တွင် နေခဲပြီး အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ မကြာခဏ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သမားတော်ကြီး၏အိမ်တွင်ဖြစ်စေ၊ အခြားတစ်နေရာရာတွင်ဖြစ်စေ ကျင့်ကြံနေတတ်ပါ၏။

ဝေ့ရှင်းဟယ်ပင် သူ့ကို သိပ်မတွေ့ရသလောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပင်။

သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ သူသည် စားပွဲသောက်ပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် အချိန်ပေးခဲ့ပုံရလေသည်။

၎င်းမှာ ကံကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်၏၊ သူတို့၏ ဘိုးဘေး ရှိနေသဖြင့် ဝေ့ကျိဟောက်၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေ့ရှင်းဟယ်မှာ ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်

အနည်းဆုံးတော့ စားပွဲသောက်ပွဲ ပြီးနောက် သူ့ကို ရှာမတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် သူ၏ မိသားစု အတွင်းတွင် နေရာယူပြီးနောက်၌ လုချင်းသည်လည်း အစားအသောက်များကို စတင် တည်ခင်းတော့သည်။

ပထမဆုံး ဟင်းလျာမှာ ဒယ်အိုးထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး နှပ်ထားသော ဝက်သုံးထပ်သား ဖြစ်လေသည်။

အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မယုံနိုင်လောက်အောင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ခြံဝင်း တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။

"အရမ်း မွှေးတာပဲ"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခြံဝင်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ အနံ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မရှူသွင်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အားလုံး၏ အကြည့်များက လုချင်းဆီသို့ ရောက်သွားကြလေ၏။

လုချင်းသည် တောက်ပသော အနီရောင် ဝက်သားများကို ပန်းကန်လုံးကြီးများဖြင့် ခပ်ထုတ်ကာ ရွာသားများကို စားပွဲများဆီသို့ ပို့ဆောင်ခိုင်းသည်ကို သူတို့ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

အသားကို စားပွဲများပေါ်တွင် တင်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ၎င်း၏ အသွင်အပြင်မှာ နူးညံ့ကာ အရည်ရွှမ်းနေပြီး အဆီများမှာ စားချင်စရာကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေလေ၏။

ဟင်းကောင်းများစွာကို စားဖူးပြီး တန်ဖိုးကြီး အသားများကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဝေ့ရှင်းဟယ်ပင်လျှင် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုဟင်းလျာကို စားချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေမိတော့လေသည်။

....

အခန်း ၃၅၀ - အမြင့်ဆုံးသော အရသာနှင့် ဓားဂါထာ

"သခင်လေးလုက တကယ်ပဲ ဒီလောက်များတဲ့ ဝက်သားနှပ်ကို လုပ်ခဲ့တာလား။"

သခင်မဝေ့သည် တောက်ပနေသော အနီရောင် ဝက်သားနှပ် ပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် လင်းလက်သွားလေသည်။

"သခင်မ၊ ဒါကို ဝက်သားနှပ်လို့ ခေါ်တာလား" ဝေ့ရှင်းဟယ်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ "ငါတို့ အိမ်တော်မှာ လုပ်တဲ့ဟာနဲ့ ဘာလို့ မတူတာလဲ။"

"သခင်လေးလုရဲ့ ချက်ပြုတ်ပုံက တခြားသူတွေနဲ့ အမြဲတမ်း မတူဘူးလေ။ ကျွန်မတို့ အိမ်တော်က စားဖိုမှူးတွေက ဒီလိုမျိုး တောက်ပပြီး နီရဲနေတဲ့ အသွင်အပြင်မျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်ဘူး။"

သခင်မဝေ့က နောင်တရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့်က လုချင်းက သူမကို တောင်ပေါ်မှ ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ကျိုးလီရွာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် သူမ စားခဲ့ရသော ပထမဆုံး အစားအစာတွင် ဝက်သားနှပ်လည်း ပါဝင်ခဲ့လေသည်။

ထိုအရသာက သူမအပေါ် ထာဝရ မေ့မရနိုင်သော အထင်အမြင်တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ပါ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် လုချင်းထံမှ ဟင်းချက်နည်းကိုပင် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် အိမ်တော်မှ စားဖိုမှူးများသည် တူညီသော တောက်ပသည့် အရောင်ကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်၍ မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြ‌သလို အရသာမှာလည်း မမီခဲ့ပေ။

"အဲဒါက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကြောင့် ဖြစ်ရမယ်" သမားတော်ကြီးချန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေ၏။ "အားချင်းက ထူးခြားတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကို စမ်းသပ်ရတာ အမြဲတမ်း သဘောကျတယ်လေ၊ အဲဒါကြောင့် အရသာ မတူတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ သခင်လေးလု ပေးခဲ့တဲ့ ဟင်းချက်နည်းထဲမှာ ပဲငံပြာရည်ဆိုတာ ပါတယ်လေ။ ငါတို့ အိမ်တော်က စားဖိုမှူးတွေက အဲဒါကို သေချာ နားမလည်နိုင်ကြဘူး။"

"အားချင်း အဲဒါကို အများကြီး လုပ်ထားတာ ငါ မှတ်မိတယ်။ သခင်မက နောက်တစ်ခါကျရင် သူ့ဆီက နည်းနည်း တောင်းလို့ ရပါတယ်။"

အဖွဲ့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြစဉ် နောက်ထပ် ဟင်းလျာများကို ဆက်လက် တည်ခင်းလာလေ၏။

ငါးပေါင်း၊ ကြက်သားပြုတ်၊ အမဲသားကြော်၊ သိုးသားစွပ်ပြုတ်...

ဟင်းလျာ တစ်ပွဲပြီး တစ်ပွဲ စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အရသာ အမျိုးမျိုးကို ပေးစွမ်းနေလေ၏။

ဟင်းလျာများကို သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားရုံသာမက ပမာဏကလည်း အလွန် များပြားသည်ပင်။

ဟင်းလျာများ အားလုံး တည်ခင်းပြီးသွားသောအခါ၌ ရွာသားနှစ်ဦးသည် ပေါင်းအိုးကြီး တစ်လုံးကို ယူဆောင်လာကြလေ၏။

ပေါင်းအိုးထဲမှ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့တစ်ခု ပါဝင်လာ၏။

ရနံ့က လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ၎င်းကို ရှူရှိုက်မိသူတိုင်း သူတို့၏ စိတ်များ ကြည်လင်သွားကာ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီအနံ့က..."

ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် ဝေ့ရှန်ဟိုင်တို့သည် ပေါင်းအိုးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် ထိုရနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့အတွင်းရှိ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင် လည်ပတ်မှုမှာ အနည်းငယ် မြန်ဆန်သွားလေ၏။

ရနံ့တစ်ခုတည်းဖြင့် သူတို့ကဲ့သို့သော အင်အားကြီးသူများ၏ ကျင့်ကြံမှုကိုပင် တိုးတက်စေနိုင်လောက်အောင် ပေါင်းအိုးထဲတွင် ဘာတွေများ ရှိနေနိုင်သနည်း။

သူတို့ မမေးနိုင်မီမှာပင် ပေါင်းအိုးကို သယ်လာသော ရွာသားများက အဖြေကို ဖော်ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

အဖုံးကို မ လိုက်သောအခါ၌ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းထားသော အလင်းပေါက် အဖြူရောင် ထမင်းများကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဆန်စေ့တိုင်းသည် သီးခြားစီဖြစ်ကာ တောက်ပနေပါ၏။

ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သန့်စင်ပြီး ကြည်လင်နေသော ထမင်းသည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင် အမျှင်လေးများဖြင့် တောက်ပနေပြီး အလွန် လှပပုံပေါက်နေခြင်းပင်။

"ဒါက အားချင်း အရင်ရက်တွေတုံးက စိုက်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်စပါးလေ။ မနေ့က သူ ဝိညာဉ်စပါးတွေကို ရိတ်သိမ်းပြီး အားလုံးကို ဒီဝိညာဉ်စပါး ထမင်းကို မြည်းစမ်းကြည့်စေချင်လို့ပါ" သမားတော်ကြီးချန်က ရွှင်လန်းစွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။

ယမန်နေ့က လုချင်း ဝိညာဉ်စပါးများကို ကြိတ်ခွဲစဉ်ကတည်းက ဝိညာဉ်ဆန်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခု သူ အံ့အားမသင့်တော့ပေ။

"ဒါက သခင်လေးလု အလုပ်များပြီး စိုက်နေခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်စပါးပေါ့လေ။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပေါင်းအိုးထဲရှိ ထမင်းကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်ကတည်းက ခြံဝင်းထဲတွင် နေထိုင်နေခဲ့သဖြင့် လုချင်း၏ ဝိညာဉ်စပါး စိုက်ပျိုးရေး ကြိုးပမ်းမှုများကို သိရှိထားသည်။

သို့သော် ကြိတ်ခွဲပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဆန်သည် ဤမျှ ထူးခြားပုံပေါက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"သမားတော်ကြီးချန်၊ ခင်ဗျား ဒီဝိညာဉ်စပါးကို မြည်းကြည့်ပြီးပြီလား" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

"မမြည်းရသေးပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်ရတာထက် အားလုံးနဲ့ အတူတူ ပျော်ရွှင်ရတာက ပိုကောင်းတယ်လေ။ အားလုံးနဲ့ အတူတူ မြည်းစမ်းရတာ ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် တွေးမိလို့ပါ။"

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျုပ် ဒီဝိညာဉ်စပါးကို သေချာပေါက် မြည်းကြည့်ပြီး အရသာ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်ရမယ်။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ၌ ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများမှာ ဝိညာဉ်စပါးကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာကြတော့၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် ဟင်းလျာများ အားလုံး တည်ခင်းပြီးသွားသောအခါ လုချင်းသည် အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်၊

"ချစ်ရတဲ့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ရွာသားတွေ... ကျွန်တော့်မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားကတည်းက ရှောင်ယန်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အားလုံးက အများကြီး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ကြလို့ အဲဒီ အခက်ခဲဆုံး အချိန်တွေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာပါ။

ကျွန်တော် အားချင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ညီမလေးရှောင်ယန်က အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ဖို့အတွက် သေချာတဲ့ စားပွဲသောက်ပွဲ တစ်ခု ကျင်းပချင်နေတာ ကြာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့ အချိန်အခါကို မရှာတွေ့ခဲ့ပါဘူး။

မနေ့က လအတော်ကြာ ဝိညာဉ်စပါးတွေ စိုက်ပျိုးပြီးနောက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အနည်းအကျဉ်း ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး အားလုံးကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထမင်းတစ်နပ် စားဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာပါ။

ကျေးဇူးပြုပြီး အားနာမနေပါနဲ့။ ကြိုက်သလောက် စားသောက်ကြပါဗျ။

ဒီနေ့ အရက်နဲ့ အစားအသောက်တွေ အားလုံး အခမဲ့ပါပဲ"

လုချင်း အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကျက်သရေရှိစွာ ရပ်နေသည်ကို အားလုံး ကြည့်နေကြလေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ သိမ်မွေ့ပြီး သူ၏ အပြုအမူမှာ ထူးခြားလှပေ၏။

သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် အဘိုးကျန်းကဲ့သို့သော သက်ကြီးရွယ်အို ရွာသားများမှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

တစ်ချိန်က အားနည်းပြီး အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော ကောင်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဂုဏ်ယူရမည့်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

"ကောင်းပြီ၊ အားနာမနေကြနဲ့တော့။ စစားကြရအောင်။"

လုချင်းသည် သူ၏ အရက်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်တော့၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများသည်လည်း ထပ်မံ မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ စားရန် ပြင်ဆင်ကြတော့လေသည်။

သူတို့ စားရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသော်လည်း စားပွဲတိုင်းရှိ လူငယ်များသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများ ပထမဆုံး စတင်စားသောက်သည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခူးယူစားသောက်ကြလေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အားလုံး ပထမဆုံး စားသည့် ဟင်းလျာမှာ ဝက်သားနှပ်ပင်။

၎င်းကို ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အနီရောင်တောက်တောက်နှင့် အရည်ရွှမ်းနေသော ဝက်သား၏ အသွင်အပြင်မှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းနေပါ၏။

ဤမျှ အရသာရှိပုံပေါ်သော ဟင်းလျာ၏ သွေးဆောင်မှုကို ငြင်းဆန်နိုင်သူ အလွန် နည်းပါးလေသည်။

ရွာသားတစ်ဦးသည် အဆီနှင့် အသား ပြီးပြည့်စုံစွာ မျှတနေသော ဝက်သားနှပ် တစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်၏။ သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

အသားက ခြောက်သွေ့မနေဘဲ အဆီက ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပါ၏။ ၎င်းသည် နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်ကာ မွှေးကြိုင်နေပြီး ဝက်သား၏ ကြွယ်ဝသော အရသာက သူ၏ အာခေါင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ ဖော်ပြ၍ပင် မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေ၏။

၎င်းသည် သူ့တစ်သက်တာတွင် စားဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး ဝက်သားဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"အားချင်းက ဒီအသားကို ဘယ်လိုများ ချက်ထားတာပါလိမ့်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အရသာရှိနေရတာလဲ။"

"ဝက်သားက ဒီလောက် အရသာရှိနိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ အမဲသား ဒါမှမဟုတ် သိုးသားထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်"

ဝက်သားနှပ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်သော အခြား ရွာသားများသည်လည်း အံ့အားသင့်မှုဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ဟင်းလျာ၏ အရသာကို အံ့သြနေကြလေသည်။

"ဒီဝက်သားနှပ်က ငါတို့ အိမ်တော်မှာ စားနေကျဟာနဲ့ တကယ်ကို မတူဘူးပဲ" ဝေ့ရှင်းဟယ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်လေးလုရဲ့ ချက်ပြုတ်ရေး စွမ်းရည်တွေက ပိုပြီးတောင် တိုးတက်လာသေးတယ်" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ဝက်သားတစ်တုံးကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် သမားတော်ကြီး၏အိမ်သို့ မကြာခဏ ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်လေ့ရှိသဖြင့် ဤဝက်သားနှပ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် စားဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုကောင်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရပါ၏။

ဟူလောင်စန်းနှင့် ၎င်း၏သမီး ဟူကျိကျစ်တို့မှာမူ လုံးဝကို စကားဆွံ့အနေကြလေသည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးခြားသော အရသာရှိသည့် ဟင်းလျာကို သူတို့ မြည်းစမ်းဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

"ဒီတစ်ခေါက် ကျုံးကျိုးကို သွားတုန်းက အားချင်းရယ် ထူးခြားတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တချို့ စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ပုံပဲ။ အဲဒါနဲ့ ဆက်စပ်နေလောက်တယ်" သမားတော်ကြီးချန်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

သူတို့သည် ကျုံးကျိုးသို့ ခရီးသွားစဉ် အလျင်စလို ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း လုချင်းသည် သူတို့ တည်းခိုခဲ့သော နေရာများ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရန် အချိန်ယူခဲ့ပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ် တစ်ခုခုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေစုဆောင်းခဲ့ပါ၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် ရှားပါးသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အချို့ကို ရရှိခဲ့လေသည်။

ဝက်သားနှပ်ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက်၌ ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အခြားဟင်းလျာများကိုလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ကြလေ၏။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အလားတူပင် အလွန် ကောင်းမွန်နေပါသည်။

ဟင်းလျာတစ်ခုစီတွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော အရသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ တကယ်ကို အရသာရှိလှပေသည်။

ဟင်းလျာများ အားလုံးကို မြည်းစမ်းပြီးသွားသောအခါ၌ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အငွေ့ထွက်နေဆဲဖြစ်သော ဝိညာဉ်စပါး ပေါင်းအိုးဆီသို့ ပြောင်းသွားကြတော့၏။

ဟင်းလျာများက အရသာရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်စပါးသည် ယနေ့ စားပွဲသောက်ပွဲ၏ အစစ်အမှန် အဓိက အရေးပါသောအရာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြလေသည်။

"သမားတော်ကြီးချန်၊ ဒီဝိညာဉ်စပါးကို စားဖို့ အထူးနည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိလားဗျ" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က မေးလိုက်လေသည်။

"မရှိလောက်ပါဘူး။" သမားတော်ကြီးချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အားချင်းက ဘာသတ်သတ်မှတ်မှတ် နည်းလမ်းမှ မပြောခဲ့ဘူးလေ။ သာမန်ထမင်းလိုပဲ စားရမှာပါ။"

"အဘိုးဝေ့၊ သမီး ထမင်းခူးပေးမယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ယန်က လိမ္မာစွာ ရှေ့တိုးလာပြီး အားလုံးအတွက် ထမင်းစတင် ခူးပေးလေသည်။

မကြာမီ အလင်းပေါက် ဝိညာဉ်စပါး ထမင်းပန်းကန်များကို လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ချထားလိုက်၏။

ထမင်းမှ အငွေ့များ တက်လာပြီး သူတို့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော သိမ်မွေ့သည့် ရနံ့က စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများ အားလုံးထက်ပင် သူတို့ကို ပိုပြီး ဆာလောင်လာစေလေသည်။

"သမားတော်ကြီးချန်၊ ခွင့်ပြုပါဦး။" ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် သူ၏ ပန်းကန်ကို ပထမဆုံး ကောက်ယူလိုက်ပြီး တူဖြင့် ထမင်းတစ်လုတ်ကို စားလိုက်တော့၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ၌ အခြားသူများသည်လည်း လိုက်လုပ်ကာ သူတို့၏ ပန်းကန်များကို ကောက်ယူပြီး စတင် စားသောက်ကြလေသည်။

ထမင်း ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကွာခြားချက်ကို သူတို့ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ကြလေသည်။

ဆန်စေ့များမှာ နူးညံ့သော်လည်း ဝါးရတန်ပြီး ယှဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် သဘာဝအလျောက် ချိုမြိန်နေပါသည်။

တစ်လုတ်စားတိုင်း သန့်စင်ပြီး ကြည်လင်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့၏ အာရုံများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသဖြင့် ဤအတွေ့အကြုံမှာ တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

တစ်လုတ်တိုင်းမှာ အလွန် စားကောင်းလွန်းသဖြင့် သူတို့ မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ပန်းကန်ပြောင်သွားသည်အထိ တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် ဆက်တိုက် စားနေကြတော့သည်။

"ဒီဝိညာဉ်စပါးရဲ့ အရသာက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ဒါက ကျုပ်တစ်သက်လုံး စားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ထမင်းပဲ" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က တစ်ပန်းကန် ကုန်သွားပြီးနောက်၌ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဝိညာဉ်စပါးမှ နွေးထွေးပြီး သိမ်မွေ့သော စွမ်းအင်တစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ရှားပါး ဆေးမြစ်အချို့ထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။

"ပြီးတော့ ဒီထမင်းကို စားပြီးနောက်မှာ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က အများကြီး ပိုပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်" သခင်မဝေ့ကလည်း အလားတူပင် အံ့အားသင့်စွာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ပါ၏။

"ဒီဝိညာဉ်စပါးမှာ ဝိညာဉ်ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်မှု ပါဝင်လို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြစ်စေတဲ့အပြင် သက်စောင့်စွမ်းအင်ကိုလည်း တိုးတက်စေတယ်လို့ အားချင်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါက အရမ်း သိမ်မွေ့ပေမဲ့ ထိရောက်တဲ့ ဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေး တစ်မျိုးပါပဲ၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခံစားချက်က စိတ်ထင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" သမားတော်ကြီးချန်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာကို စားပွဲသောက်ပွဲမှာ တည်ခင်းကျွေးမွေးတာ သခင်လေးလုက တကယ့်ကို သဘောထား ကြီးလွန်းပါတယ်ဗျာ" ဟူလောင်စန်းက အလွန် အထင်ကြီးလေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အရိုးနှင့်ကြွက်သားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဟူလောင်စန်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနှင့် သွေးစွမ်းအင်မှာ တော်တော်လေး အားကောင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ဝိညာဉ်စပါး တစ်ပန်းကန်တည်း စားပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ သွေးစွမ်းအင် အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ပါ၏။ ၎င်းမှာ အချိန်အကြာကြီး တိုးတက်မှု မရှိခဲ့သော အရာဖြစ်လေသည်။

တစ်ပန်းကန်တည်းဖြင့် ဤမျှ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင် အကယ်၍ ဤထမင်းကို ပုံမှန် စားသုံးနိုင်ပါက သူ၏ လက်ရှိ ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနိုင်ရန် သိပ်မကြာတော့ဟု သူ စိတ်ကူးမိလေသည်။

ထိုအခိုက်အတိုင်းတွင် လုချင်းက သူ၏ ဧည့်သည်များအား ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ဝိညာဉ်စပါးမှာ မည်မျှ တန်ဖိုးကြီးကြောင်း ဟူလောင်စန်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။

ကျင့်ကြံခြင်းတွင် တိုးတက်မှု ရပ်တန့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သူ၏ အသက်အရွယ်ရှိသူတစ်ယောက်အတွက်ပင် ထမင်းသည် သူ၏ စွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို သန်စွမ်းစေနိုင်သေးသည်။

အကယ်၍ အလားအလာ မြင့်မားသော ငယ်ရွယ်ပြီး ပါရမီရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများသာ ဤဝိညာဉ်စပါးကို ပုံမှန် စားသုံးမည်ဆိုပါက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုမှာ ကောင်းကင်သို့တိုင် ထိုးတက်သွားမည်မှာ သေချာလှပေ၏။

"ဝေ့ချန်ပေ့၊ သခင်ကြီးဝေ့၊ အားလုံးပဲ... နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

ထိုအချိန်တွင် လုချင်းသည် အပြင်ဘက်ရှိ အခြား ရွာသားများနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်း ပြီးစီးသွားပြီးနောက်၌ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။

"သခင်လေးလု၊ တောင်းပန်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ။ ဒီလို အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာတွေနဲ့ ဝိညာဉ်စပါးကို စားသုံးခွင့် ရတာက ကျုပ်တို့အားလုံးအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါနဲ့ သခင်လေးလု၊ ဒီတစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်စပါး အများကြီး ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့လား။"

လုချင်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏၊ "ဝေ့ချန်ပေ့၊ ဝိညာဉ်စပါးကို စိတ်ဝင်စားလို့လား။ ဒါက ကျွန်တော် အပျော်သဘော စိုက်ထားတာလေးပါ။

ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား လိုချင်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားအတွက် ပေါင်ရာဂဏန်းလောက်တော့ ပေးနိုင်ပါတယ်။"

လုချင်း၏ ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့် သူ စိုက်ပျိုးထားသော ဝိညာဉ်စပါးများသည် အလွန်ပင် ရှင်သန်ဖြစ်ထွန်းခဲ့ပါ၏။

စပါးရိုးတံများမှာ ပြည့်ဖြိုးနေပြီး သူသည် များပြားလှသော ရိတ်သိမ်းမှုကို ရရှိခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်လယ်ကွက် နှစ်ဧကမှ ဝိညာဉ်စပါး ပေါင် သုံးထောင်ကျော် သူ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပါ၏။

အခွံချွတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဝိညာဉ်ဆန် ပေါင် နှစ်ထောင်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်အား ပေါင်ရာဂဏန်း အနည်းငယ် ပေးလိုက်ခြင်းက သူ၏ ရိက္ခာကို များစွာ ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူရော၊ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူရော၊ ရှောင်ယန်ပါ ဒီလောက် အများကြီးကို သူတို့ချည်းပဲ စားလို့ကုန်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် နောက်ထပ် လအနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် ဝိညာဉ်စပါး နောက်တစ်သုတ်ကို ရိတ်သိမ်းနိုင်တော့မည်ပင်။

"ဒါပေမဲ့ ဝေ့ချန်ပေ့... ဝိညာဉ်စပါးက ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ခင်ဗျားလို မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ကျင့်ကြံမှုကို အနည်းငယ်လောက်ပဲ တိုးတက်စေဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

အကယ်၍ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်တွေကို အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ပြီး သန့်စင်ဖို့ကိုပဲ အားကိုးရပါလိမ့်မယ်ဗျ"

လုချင်းက သတိပေးလိုက်လေသည်။

"သခင်လေးလု၊ နားလည်မှုလွဲနေပြီ။ ငါက ငါ့အတွက် တောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကျိအန်းနဲ့ ကျိဟောက်တို့အတွက် တောင်းတာပါ။

အထူးသဖြင့် ကျိဟောက်ပေါ့။ သူက ကျိအန်းလို အခွင့်အရေးမျိုး မရခဲ့တော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုက နောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီလေ။

ဒီဝိညာဉ်စပါးနဲ့ဆိုရင် သူ အမီလိုက်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။"

"ကျိဟောက်ကို ရှာတွေ့ပြီလား။" လုချင်း အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်က ကျီကျိုးရှိ ချင်းယွိဂိုဏ်း ဖျက်ဆီးခံရမှုအကြောင်း သူသည်လည်း ကြားသိခဲ့ရပါ၏။

ထို့အပြင် ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော ဝေ့ကျိဟောက်သည်လည်း ထိုဘေးအန္တရာယ်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သူ သိလေ၏။

လုချင်းက ဝေ့ကျိဟောက် သေဆုံးသွားလောက်ပြီဟုတောင် ထင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်းယွိဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား အသတ်ခံလိုက်ရချိန်တွင် ကျိဟောက်ကဲ့သို့သော မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်ရှိ သာမန် ကျင့်ကြံသူလေးက မည်သို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ စကားများအရ ကျိဟောက် အသက်ရှင်နေသေးပုံရလေသည်။

"သခင်လေးလု၊ ကျုပ်လည်း အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြမလို့ပါပဲ" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ပြောလိုက်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဝေ့မိသားစုရဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက်က ကျိဟောက်ကို ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့။

သူနဲ့အတူ ချင်းယွိဂိုဏ်းက တခြားတပည့်တချို့လည်း ပါတယ်၊ တစ်ခုခုကို ပုန်းရှောင်နေပုံရတယ်တဲ့။"

"ကျိဟောက်က ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ရှိနေတာလား။ ဒါဆို ဘာလို့ မဆက်သွယ်တာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ စီးပွားရေးတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား" လုချင်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"အဲဒါကပဲ ကျုပ်တို့ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေနေတာပေါ့။ ကျုပ်တို့ရဲ့ သူလျှိုက သတင်းပို့တာတော့ သူတို့ ကျိဟောက်ကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူက တစ်ခုခုကို ရှောင်ရှားဖို့ ကြိုးစားနေသလိုမျိုး အလျင်လိုနေပုံရတယ်တဲ့။

အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူက မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်တာကို တမင်သက်သက် ရှောင်နေတာလို့ ကျုပ်တို့ သံသယရှိတယ်" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"တစ်ခုခုကို ပုန်းရှောင်နေတာလား..." လုချင်းသည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏၊ "သခင်ကြီးဝေ့၊ ကျိဟောက်က အန္တရာယ်ရှိနေလို့ ဝေ့မိသားစုကို ပြဿနာမဖြစ်စေချင်လို့များ တမင်သက်သက် မဆက်သွယ်တာလို့ ထင်လား။"

"ကျုပ်တို့ရဲ့ သူလျှိုတွေ ပေးလာတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရဆိုရင်တော့ အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ အရမ်းများတယ်" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ကျိဟောက်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့သူက ကျုပ်တို့ ဝေ့မိသားစု ကိုင်တွယ်နိုင်တာထက် အများကြီး ပိုပြီး အန္တရာယ်များရမယ်လို့ ကျုပ်တို့ ထင်တယ်။

ချင်းယွိဂိုဏ်းကို အမြစ်ဖြတ် ချေမှုန်းပစ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အင်အားစုများ ဖြစ်နေမလား။"

လုချင်းက အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်လေသည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပါ၏၊ "အဲဒါက ကျုပ်တို့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျိဟောက် အန္တရာယ်ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတာ သိရတော့ ကျုပ်ရော၊ ကျုပ်ဇနီးရော အရမ်း စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ငြိမ်ငြိမ် မထိုင်နိုင်တော့ဘူးလေ"

သခင်မဝေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"သခင်ကြီးဝေ့၊ ခင်ဗျား စီစဉ်ထားတာက..."

ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ၏သားကို ကာကွယ်ရန် မည်မျှ အသည်းအသန် ဖြစ်နေမည်ကို လုချင်း နားလည်ပါ၏။

"ကျိဟောက်ကို ပြန်ခေါ်လာလို့ ရမလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ကိုယ်တိုင်သွားဖို့ စဉ်းစားနေပါတယ်" ဝေ့ရှင်းဟယ်က သူ၏ အစီအစဉ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"အဲဒါက ပညာရှိရာ ရောက်ချင်မှ ရောက်မှာပါ။ အကယ်၍ ကျိဟောက်က မဆက်သွယ်ဘူးဆိုရင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူ့ကို ရုတ်တရက် သွားတွေ့လိုက်တာက သူ့ကို အငိုက်မိသွားစေနိုင်ပြီး သူ ဘာပဲ စီစဉ်ထားပါစေ အဲဒါကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်ဗျ" လုချင်းက သတိပေးလိုက်၏။

"အဲဒါကို ကျုပ် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် မသွားဘဲ ကျိဟောက် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ အန္တရာယ်တွေကိုလည်း ကျုပ်နားလည်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် သခင်လေးလုက တွက်ချက်မှု ပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတာ သိလို့ သခင်လေးလုနဲ့ တိုင်ပင်ချင်တာပါ။

ကျုပ် သွားရင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိ ၊ မရှိ သခင်လေးလုက အကြံဉာဏ် ပေးနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။"

လုချင်း : "..."

တကယ်တော့ သူက တွက်ချက်မှု ပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

၎င်းသည် သူ၏ နတ်မျက်စိ စွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အဆင်ပြေသော ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ လုချင်းက သူ့ကို မည်မျှပင် ဖျောင်းဖျစေကာမူ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

မိမိရင်သွေးကို ဂရုစိုက်သော မည်သည့် ဖခင်မဆို သူတို့၏သား အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်တော့ လုချင်းသည် သူ၏ အင်္ကျီအတွင်းမှ ဓားပုံသဏ္ဍာန် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်တော့လေ၏။