အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း (၁၃၃) - ပညာရပ်သစ်သုံးမျိုးအနက် တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခြင်း

ထိုအချိန်တွင် ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အနေခက်စွာဖြင့် ခပ်သိုးသိုး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ကျောင်းအုပ်ရှန်က ကိုယ်ခံပညာအသစ်ကို တီထွင်လိုက်သည် ဟုတ်လား။ ၎င်းက အင်မတန်မှလည်း အစွမ်းထက်သေးသည်တဲ့။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယုံကြည်ရပါမည်နည်း။ တွေးကြည့်စမ်းပါဦး။ အလုပ်ရှင်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေလျှင် မည်သို့ပြန်တုံ့ပြန်ရမည်နည်း။

လေထုက အနေခက်စပြုလာချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ရှန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာစူး၊ အစည်းအဝေးပြီးရင် ကျွန်မရုံးခန်းကို လာခဲ့ပါ။ ဒီကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးမယ်"

မူလကမူ ဤသည်မှာ သာမန်စကားတစ်ခွန်းသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း စကားပုံအတိုင်းပင် အခြေအနေများက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်ကျစ်ရှားက လူအများရှေ့တွင် သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း ပညာလွှဲပြောင်းပေးခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီး စူးချီကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ဝန်ထမ်းများက ဤမြင်ကွင်းကို "မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ကျောင်းအုပ်ရှန်က ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အလင်းပွင့်သွားသည်ဟု ပြောခြင်းမှာ စူးချီကို ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်ရန် အကြောင်းပြချက် ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ ဟိုးယခင်ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုံးခန်းထဲတွင် ရင်းနှီးသည့်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်ဖူးကြပေလိမ့်မည်။ စူးချီကို ခေါ်လိုက်တိုင်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ယနေ့ခေတ် လူငယ်များမှာ ဤမျှအထိ ပွင့်လင်းနေကြပြီလား။

သို့သော်လည်း အံ့ဩစရာတော့ မရှိပေ။ ရင့်ကျက်လှပသည့် အမျိုးသမီး ကျောင်းအုပ်တစ်ဦးနှင့် ခွန်အားအပြည့်ရှိသော အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် ကိုယ်ခံပညာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးတို့ မဟုတ်ပါလား။ တစ်နေ့လျှင် ရှစ်ကြိမ်ကိုးကြိမ်ခန့် ဆုံတွေ့နေလျှင်ပင် ငြီးငွေ့ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း အနေခက်လှသဖြင့် လူတိုင်းက စကားမရှိ စကားရှာသည့်အနေဖြင့် ရေခွက်များကို ကိုင်ကာ ရေသောက်ရင်း အခြေအနေကို ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ လူတိုင်း၏ အတွေးများကို လုံးဝသတိမထားမိပေ။ ဝန်ထမ်းများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည်ပင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

"အင်း... လူတိုင်းက ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလိုကြီး ကြည့်နေကြတာပါလိမ့်"

သို့သော်လည်း စူးချီကို ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်းသို့ ခေါ်ယူပြီးကတည်းက သူမသည် ယခင်က ရှန်ကျစ်ရှား မဟုတ်တော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် အတွေးအခေါ်များမှာ အကြိမ်ကြိမ် အချောသတ်ခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်း စွမ်းရည်မှာလည်း ယခင်ထက် များစွာ သာလွန်လာခဲ့သည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ကိုယ့်ဘာသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

"ငါ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို တီထွင်လိုက်တယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သူတို့တွေ အံ့ဩသွားကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါကိုယ်တိုင်တောင် တစ်ညတည်းနဲ့ ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် စူးချီက ဤကျင့်စဉ်ကို မြင်တွေ့ရလျှင် မည်သို့သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ မစောင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ အစည်းအဝေးကို အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ စူးချီမှာမူ စိတ်ထဲတွင် များစွာ တုန်လှုပ်နေမိသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားက ဝိညာဉ်လွင့် လေအရှိန်အဝါ ထိန်းချုပ်နည်းဖြင့် သူ့ကို ပညာလွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက်တွင် သူသည် "ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ ငါက ဘယ်သူလဲ၊ ကျောင်းအုပ်ရှန်က ငါ့ကို ဘာလို့ နမ်းတာလဲ၊ သူ ငါ့ကို သဘောကျနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ကစားနေတာလား" စသည်ဖြင့် တွေးနေမိသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ယန်လျှပ်စီးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အပျိုစင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရမည်။ အပျိုစင်တစ်ဦးက ဤမျှအထိ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုမူနိုင်ပါမည်လော။ သူ မည်သို့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်သင့်သနည်း။

သူ့ဦးနှောက်အတွင်း အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ယဲ့ရှုယောင်၏ သတိပေးသံကြောင့် စူးချီ လက်တွေ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"ဆရာစူး၊ နောက်ဆက်တွဲ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာ့မှာ ဘယ်လို ဦးတည်ချက်မျိုး ရှိပါသလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ဘက်က ဘာတွေ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ လိုမလဲ"

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက စူးချီထံသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ကျောင်းအုပ်ရှန်၏ အလင်းပွင့်ကျင့်စဉ်ကိုမူ လူတိုင်းက လျစ်လျူရှုထားကြပုံရသည်။ ဖားခုန်ကျင့်စဉ်ကဲ့သို့ အခြေခံပညာရပ်များမှသည် ထိုက်ကျိနှင့် ဓားတစ်သောင်း မူလဘူတပြန်ခြင်း ကဲ့သို့သော ထူးကဲသည့် ပညာရပ်များအထိ အားလုံးမှာ စူးချီ၏ အံ့မခန်း ပါရမီကို သက်သေပြနေသည်။ ဖန်ကျွယ်မှသည် ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံ အလံအထိ စူးချီ၏ ပါရမီမှာ အထူးနယ်ပယ်များတွင်ပါ အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်း မသိလိုက်ဘဲနှင့် စူးချီသည် ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်း၏ စစ်မှန်သော ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကျောင်းအုပ်ရှန်မှာ အမည်ခံသာ ဖြစ်ပြီး စူးချီသာလျှင် အဓိကဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။ သို့သော်လည်း ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် သူမ၏ စကားကို တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုကြပေ။ ထို့ကြောင့် စူးချီကိုသာ မေးမြန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အမေးနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်မှာ "ဆရာပဲ ကျောင်းအုပ်နဲ့ သီးသန့်သွားပြီး အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြည့်လိုက်ပါဦး" ဆိုသည့် သဘောပင် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို မြင်ရသောအခါ စူးချီ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ရှန်ကျစ်ရှား၏ အနမ်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ဟန်မင်းဆက် အရာရှိများက တုံကျိုးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးနှင့် တူနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ယဲ့ရှုယောင်၏ အကြည့်မှာ "တုံကျိုး အာဏာသိမ်းပြီး ဟယ်မိဖုရားကြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပုံ" ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အလားပင်။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရှန်ကျစ်ရှား တီထွင်လိုက်သည်ဆိုသော ကျင့်စဉ်မှာ ဝိညာဉ်လွင့် လေအရှိန်အဝါ ထိန်းချုပ်နည်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ ထိုကျင့်စဉ်ကို တွေးမိသည်နှင့် စူးချီ၏ ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ပြည့်စုံသော ထျန်းကန်း ၃၆ နည်းဗျူဟာကို လဲလှယ်၍ မရသေးသော်လည်း အစိတ်စိတ်အပိုင်းများကိုမူ လဲလှယ်၍ ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများကို လဲလှယ်ပြီးလျှင် တစ်စုံလုံးကို ရရှိနိုင်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

အကယ်၍ သူသည် ထျန်းကန်း ၃၆ နည်းဗျူဟာ တစ်စုံလုံးကို ရရှိခဲ့လျှင် ဤလောကတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသို့ တွေးမိသောအခါ စူးချီ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် အဖြေကို စောင့်နေသော ယဲ့ရှုယောင်ကို ကြည့်ကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး ဒါရိုက်တာကျန်း ပို့ထားတဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို လေ့လာကြည့်ရအောင်။ သူတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီးမှ အစိုးရရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်သင့်မသင့် ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်မ မေ့သွားတယ်"

ယဲ့ရှုယောင်က အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ အစိုးရ၏ လိုအပ်ချက်စာရင်းနှင့် သူမ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု အစီရင်ခံစာကို စူးချီထံ တင်ပြရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကြောင့် သူမပင် စိတ်လွင့်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အစိုးရက ဒီလိုတောင်းဆိုမှုတွေ ပြုလုပ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီအချက်အလက်တွေကြောင့်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်"

ယဲ့ရှုယောင်က ပြောရင်းနှင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ အချက်အလက်ဇယားတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းနှစ်ပိုင်းပါသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြထားသည်။ တစ်ဖက်တွင် ၃၃ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်ပြီး သွေးအရှိန်အဝါ ကျင့်ကြံသူများဟု ရေးထားကာ ကျန်တစ်ဖက်တွင် ၆၇ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ အခြေခံသင်ယူသူများဟု ရေးထားသည်။

"မူလက အဆင့်တစ် ကိုယ်ခံပညာရှင် အရေအတွက်ဟာ စုစုပေါင်း လူဦးရေရဲ့ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ ဆရာစူးချီက ထိုက်ကျိလိုမျိုး သင်ယူရလွယ်ကူတဲ့ ပညာရပ်တွေကို ကြေညာပေးခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီနှုန်းဟာ ၃၃ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တက်လာခဲ့ပါတယ်"

ထိုကိန်းဂဏန်းကို ကြားသောအခါ စူးချီသည် ဂုဏ်ယူမိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း နှမြောမိသွားသည်။ အဆင့်တစ် ကိုယ်ခံပညာရှင် ၁၈ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာခြင်းမှာ လူဦးရေ များပြားလှသော တာ့ရှယနိုင်ငံအတွက် လူဦးရေ သန်း ၂၇၀ ခန့် တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် လူအများစုမှာ တစ်ပတ်အတွင်း ကိုယ်ခံပညာကို မတတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူရရှိမည့် ဆရာကောင်းရမှတ်များစွာ ဆုံးရှုံးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစနစ်ကြီးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ တင်းကျပ်နေရသနည်း။

စိတ်ထဲမှ ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားပြီးနောက် ယဲ့ရှုယောင် ဆက်ပြောသည်ကို သူ နားထောင်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ဂဏန်းတစ်ခုကို လျစ်လျူရှုလို့ မရပါဘူး။ အဲဒီ ၃၃ ရာခိုင်နှုန်းသော ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေထဲမှာ အဆင့်တစ် စစ်စစ်က ၇ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိပါတယ်။ ဆိုလိုတာက လူထုရဲ့ သွေးအရှိန်အဝါ အဆင့်အတန်းက ယေဘုယျအားဖြင့် မြင့်တက်လာပေမဲ့ လူတွေကြားက အင်အားကွာဟချက်က ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာတာပါပဲ"

"တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဆရာတို့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က သာမန်လူတွေ အကျိုးရှိဖို့ ဖြစ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတွေက ဆရာ့ကျင့်စဉ်တွေကနေ ပိုပြီး အကျိုးအမြတ် ရသွားကြတာပါ"

ယဲ့ရှုယောင်က အချက်အလက်များကို ဆက်လက် ပြသလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်အတွင်းမှာ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက ပျမ်းမျှ ၂ ဆင့်လောက် မြင့်တက်လာပေမဲ့ သာမန်လူတွေရဲ့ တိုးတက်မှုက ၀ ဒသမ ၂ တောင် မရှိပါဘူး။ ဒီကွာဟချက်က နေ့တိုင်း ပိုပြီး ကြီးမားလာနေတယ်။ တချို့ အင်အားကြီးတဲ့ မိသားစုတွေက အားနည်းတဲ့သူတွေကို လူလို့တောင် မသတ်မှတ်ချင်ကြတော့ပါဘူး"

ယဲ့ရှုယောင် ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ စူးချီသည် အစိုးရ၏ လိုအပ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝ ဝတ္ထုများထဲတွင် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ အထက်လူကြီး၊ မိတ်ဆွေကျင့်ကြံဖော်နှင့် ပုရွက်ဆိတ် ဆိုသည့် အဆင့်သုံးဆင့်သာ ရှိတတ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကွာဟချက် များလွန်းသောအခါ သန်မာသူများက အားနည်းသူများကို ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့သာ မြင်တတ်ကြသည်။

"အဆင့်တစ်ကို မရောက်သေးတဲ့ ၆၇ ရာခိုင်နှုန်းရဲ့ အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိလဲ"

"အဲဒီအထဲမှာ ၁၂ ရာခိုင်နှုန်းက ကလေးတွေ၊ ၁၉ ရာခိုင်နှုန်းက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ ရှိနေသူတွေပါ။ တချို့က သွေးအရှိန်အဝါ မကျင့်ကြံနိုင်ဘဲ မွေးဖွားလာသူတွေ၊ တချို့က အပ်စိုက်မှတ်တွေ ချို့ယွင်းနေသူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဖျားနာနေသူတွေပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စူးချီ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများကို လူငယ်များက စောင့်ရှောက်နိုင်သဖြင့် ပြဿနာမရှိသလို၊ ကလေးများမှာလည်း နောက်ပိုင်းမှ ကျင့်ကြံနိုင်ကြသည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ ခန္ဓာကိုယ် ချို့ယွင်းနေသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူများပင် ကျင့်ကြံနိုင်မည့် ပညာရပ်မျိုးမှာ ရှာဖွေရ ခက်ခဲလှသည်။

စူးချီသည် သူ၏ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ ရှန်ကျစ်ရှားမှာလည်း ယဲ့ရှုယောင်၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားပြီးနောက် မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်လေးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ဤကိစ္စအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှတ်စုထဲတွင် အချက်သုံးချက်ကို ရေးထားသည်မှာ အရင်းအမြစ် မလိုအပ်ခြင်း၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်ချက် ရှိခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့ ဒီကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မမှာလည်း အကြံပြုချက်တချို့ ရှိပါတယ်။ ဆရာစူးအနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပေးပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါဦး"

စူးချီသည် ရှန်ကျစ်ရှား ကမ်းပေးသော မှတ်စုစာအုပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ယူလိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် လိုအပ်ချက် အားလုံးကို သူ နားလည်သွားသည်။ စနစ်၏ ရှာဖွေရေးတွင် အချက်အလက်များ ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ ကျင့်စဉ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အတွင်းတံခါးရှစ်ပေါက်ကျင့်စဉ်"

"ချန်းယွမ် သွေးလောင်ကျွမ်းခြင်းအတတ်"

"တာ့ချန်းမှတ်တမ်း"

ဘုရားရေ။ ဤကျင့်စဉ်များမှာ ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပါရမီ လုံးဝ မလိုအပ်သလို အစွမ်းမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ထိုကျင့်စဉ်များသည် အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သလို ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ပျက်စီးစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ ရွေးချယ်ရပါမည်နည်း။ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို သင်ယူချင်မည့်သူ ရှိပါမည်လော။ ပြီးတော့ ၎င်းကို ဝိညာဉ်လွင့် လေအရှိန်အဝါ ထိန်းချုပ်နည်းနှင့် မည်သို့ ပေါင်းစပ်ရပါမည်နည်း။ စူးချီမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

အခန်း (၁၃၄) - ကင်ဆာရောဂါဖြင့် ပူဇော်၍ ရနိုင်ပါသလော

ရွေးချယ်စရာ ကျင့်စဉ်သုံးမျိုးစလုံးမှာ အသက်နှင့်လဲရသည့် ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် အတွင်းတံခါးရှစ်ပေါက်ကျင့်စဉ်မှာ အကျော်ကြားဆုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နိုင်ငံခြားကာတွန်းဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်မှ ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသလို ဇာတ်လမ်းအဆုံးအထိလည်း အစွမ်းထက်မြက်လှသည့် ကိုယ်ခံပညာရပ် ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ထိုပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံသူများမှာ ပါရမီ လုံးဝမရှိသည့် အောက်ခြေအဆင့် နင်ဂျာများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤပညာရပ်မှာ သင်ယူရန်အတွက် မည်သည့်အတားအဆီးမျှ မရှိဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ပါရမီ လုံးဝမလိုအပ်ဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရှိလျှင်ပင် ရသည်ဟု ဆိုရမည်။

သို့သော်လည်း အစွမ်းသတ္တိပိုင်းတွင်မူ အကန့်အသတ်မရှိ မြင့်မားလှသည်။ ထိုပညာရပ်ကို တီထွင်သူသည် ၎င်းပညာကို အသုံးပြုကာ အင်အားကြီးမားသည့် ရန်သူခုနစ်ဦးကို တစ်ဦးတည်းနှင့် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်တစ်မျှသာရှိသည့် အားနည်းသူတစ်ဦးက အဆင့်ကိုး သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦးကို ရုတ်တရက် အနိုင်ယူလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုပညာရပ်၏ အထွတ်အထိပ်ကာလမှာ ဇာတ်လမ်းအဆုံးပိုင်းတွင် ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူသည် ထိုပညာဖြင့် နတ်ဘုရားနှင့်တူသော ရန်သူကိုပင် သေလုနီးပါး တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤကျင့်စဉ်ဖြင့် သာမန်လူသားတစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။

အဓိကအချက်မှာ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုမှ သခင်လေးများသည် မိမိတို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဘဝကို စွန့်လွှတ်ကာ အသက်နှင့်လဲရသည့် ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ခံပညာရပ်ကို သင်ယူလိုကြပါမည်လော။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ အချိန်ဖြစ်သည်။ စူးချီအနေဖြင့် အရှိန်မြှင့်ကတ်များကို အသုံးပြုကာ လူအများစုကို အခြေခံတတ်မြောက်အောင် ကူညီနိုင်သော်လည်း တကယ့်တိုက်ပွဲဝင်နိုင်သည့် အစွမ်းရရှိရန်မှာမူ ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။ ဤအခက်အခဲကို မည်သို့ကျော်လွှားရမည်နည်း။ စူးချီမှာ စဉ်းစားမရသဖြင့် အခြားကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"ချန်းယွမ် သွေးလောင်ကျွမ်းခြင်းအတတ်"

ဤသည်မှာလည်း ပါရမီအတွက် ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ မိမိ၏ သက်တမ်းကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုကာ အင်အားကို အလျင်အမြန် တိုးတက်စေသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အဆင့်တက်လှမ်းမှုမှာ အခြားကျင့်ကြံသူများအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သက်တမ်းကို စတေးလိုက်ခြင်းက ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကိုသာ မြန်ဆန်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ တိုတောင်းလှသော သက်တမ်းကို စတေးခြင်းဖြင့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုဝင်များကို အမှန်တကယ် မှီနိုင်ပါမည်လော။ ထို့အပြင် မည်မျှပင် သက်တမ်းကို စတေးပါစေ အချိန်တစ်ခုတော့ ပေးရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အသက်နှင့်လဲကာ တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် ကျင့်စဉ်မျိုး မဟုတ်သဖြင့် စူးချီက ၎င်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

"တာ့ချန်းမှတ်တမ်း၊ ဒါကရော သင်ပေးလို့ရပါ့မလား"

ဤကျင့်စဉ်မှာလည်း သင်ယူရန်အတွက် မည်သည့်ကန့်သတ်ချက်မျှ မရှိပေ။ ၎င်း၏ အဓိကစွမ်းအားမှာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ပူဇော်စတေးခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်သည်းခြေသည်းများကို စတေးလိုက်လျှင် ထိုလက်သည်းများက ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြုတ်ထွက်သွားပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်သည့် လက်နက်များ ဖြစ်သွားသည်။ အံသွားများကို စတေးလိုက်လျှင်လည်း ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် လက်နက်များ ဖြစ်လာသည်။ အကယ်၍ အရေပြားအားလုံးကို စတေးနိုင်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါးကို စတေးရန် ဝံ့ရဲသူမှာမူ အင်မတန် အစွမ်းထက်ကာ မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော စွမ်းအားကို ခေတ္တရရှိမည် ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤအရာအားလုံးမှာ တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လိုက်များအတွက်သာ ထူးခြားသည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သာမန်လူများမှာမူ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရင်းနှင့်ပင် လူမစွမ်းမသန် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် စူးချီသည် ဤကျင့်စဉ်ကိုလည်း ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ယဲ့ရှုယောင်က အာဏာပိုင်များ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဆက်လက် ရှင်းပြနေသည်။

"အာဏာပိုင်တွေ ဘာကြောင့် ဒီလိုတောင်းဆိုရသလဲဆိုတာကို နားလည်အောင် ကျွန်မ ဥပမာတချို့ ပြပါရစေ"

ယဲ့ရှုယောင်က ဗီဒီယိုအချို့ကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ မကြာခင်က အင်တာနက်မှာ လူပြောများနေတဲ့ ဗီဒီယိုတစ်ခုပါ"

ဗီဒီယိုထဲတွင် ကောင်လေးတစ်ဦးသည် လမ်းဘေးခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ အချိန်မှာ အတော်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဆိုင်တွင် လူမရှိတော့ဘဲ ထိုကလေးတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ကောင်လေးက ဆိုင်ရှင်ကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ တစ်ကျပ်တန် ခေါက်ဆွဲရှိလား။ သားဆီမှာ ရှိသမျှပိုက်ဆံတွေ မြေဖြူဝယ်တာနဲ့ ကုန်သွားလို့ပါ"

ဆိုင်ရှင်က ကောင်လေး၏ ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သနားသွားသဖြင့် ရှိကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်က ကောင်လေးအတွက် အမဲသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များစွာ ပါဝင်သော ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးမှာ ဆာလောင်နေပုံရပြီး ငမ်းငမ်းတက် စားနေတော့သည်။ ဆိုင်ရှင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သားက ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လာတာလဲ"

"သား မေမေနဲ့ ဖေဖေကို လာရှာတာပါ"

ဆိုင်ရှင်က ထိုစကားကို သိပ်သတိမထားမိဘဲ ဆိုင်သိမ်းရန် ပြင်နေသည်။ ဆိုင်သိမ်းပြီးချိန်တွင် ကောင်လေးမှာ ခေါက်ဆွဲရည်ကိုပင် ပြောင်အောင် သောက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်က ကလေးတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်ကာ အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ ကောင်လေးကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံသည်။ သို့သော် ကောင်လေး၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုအိမ်မှာ အိုဟောင်းပျက်စီးနေသည့် အဆောက်အအုံလေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး အိမ်ထဲတွင်လည်း မည်သူမျှ မရှိပေ။ ကောင်လေးတွင် သော့မရှိသဖြင့် အိမ်ထဲသို့ မဝင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဆိုင်ရှင်က စိတ်မချသဖြင့် ကောင်လေး၏ မိဘများ ပြန်လာသည်အထိ စောင့်ပေးရန် ပြင်သည်။ သို့သော် ကောင်လေးက "ဦးလေး ပြန်ပါ၊ သား ဒီမှာ စောင့်နေလို့ ရပါတယ်" ဟု ပြောကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်၍ ပုံဆွဲနေတော့သည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ညစ်ပတ်မည်ကိုပင် မကြောက်ဘဲ ပုံဆွဲနေသည်။ ဆိုင်ရှင်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"သား ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ မြေကြီးပေါ်မှာ အဲဒီလိုကြီး ပုံဆွဲနေရတာလဲ။ သား မိဘတွေကလည်း ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျတဲ့အထိ သားကို တစ်ယောက်တည်း ထားထားရတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ကောင်လေးက သူ၏လက်လေးများကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အားငယ်သံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"သား မေမေနဲ့ ဖေဖေက သုသာန်ထဲမှာ အိပ်နေကြတာပါ။ တစ်ခါတလေ သူတို့ သားကို ဖက်ထားပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ သားတွေးမိတယ်"

ဆိုင်ရှင်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် မြေဖြူဖြင့် ဆွဲထားသော လူပုံနှစ်ပုံ ရှိနေသည်။ လက်ရာမကောင်းသော်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဦးလေး၊ သား ဆွဲလို့ပြီးပြီ။ မေမေနဲ့ ဖေဖေ၊ သားကို ဖက်ထားပေးပါဦး"

ရှန်ကျစ်ရှားသည် ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်းကို အမြတ်အစွန်းအတွက် ထောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် သင်တန်းကျောင်းအတွင်းရှိ သူများမှာ စိတ်ရင်းကောင်းသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ မျက်ရည်ပင် ဝဲလာရသည်။

"ဒီဗီဒီယိုက သာမန်လူတွေ သင်ယူရမယ့် ကျင့်စဉ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ယဲ့ရှုယောင်က အချက်အလက်ဖိုင်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ နာမည်က ချန်အောက်ယွီလို့ ခေါ်ပါတယ်။ သူ့မိသားစုက မူလက သားသတ်ရုံလေးတစ်ခု ဖွင့်ထားတာပါ။ သူတို့ဘဝက မချမ်းသာပေမဲ့ အဆင်ပြေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံ အလံကျင့်စဉ် ပျံ့နှံ့လာပြီးတဲ့နောက်မှာ သားသတ်လုပ်ငန်းက အရမ်းကို တွက်ခြေကိုက်တဲ့ လုပ်ငန်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုတွေက သားသတ်ရုံတွေကို လိုက်ဝယ်ကြတယ်။ တချို့ကတော့ စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ကြပေမဲ့ တချို့ကတော့ ဒေသခံ လူမိုက်အဖွဲ့တွေကို သုံးပြီး အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူကြတယ်"

ယဲ့ရှုယောင် ပြောသော လူမိုက်အဖွဲ့များဆိုသည်မှာ ငွေမျက်နှာတစ်ခုတည်း ကြည့်ကာ အားနည်းသူများကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းတတ်သူများ ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ သားသတ်ရုံကိုလည်း ချန်မိသားစုက သိမ်းယူသွားခဲ့တယ်။ တစ်လျှောက်လုံးမှာ သူတို့မိသားစုဟာ ဘာမှ ပြန်မခုခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ အာဏာပိုင်တွေက အဲဒီလူမိုက်တွေကို အပြစ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ချန်မိသားစုကတော့ သူတို့လိုချင်တာကို ရသွားခဲ့ပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စူးချီ နားလည်သွားသည်။ အာဏာပိုင်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သာမန်လူများ၏ လက်ထဲတွင် သေနတ်တစ်လက် ရှိနေစေရန် ဖြစ်သည်။ သေနတ်မရှိခြင်းနှင့် ရှိသော်လည်း အသုံးမပြုခြင်းမှာ အလွန်ကွာခြားသည်။

သာမန်လူများအတွက်မူ အတွင်းတံခါးရှစ်ပေါက်ကျင့်စဉ်မှာ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်နိုင်သည်။ ပါရမီမရှိသူများမှာ နေ့စဉ် ကြိုးစားအားထုတ်နိုင်ကြသည်။ အရေးကြီးသည့် အချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ထိုကောင်လေး၏ မိဘများသာ ထိုကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ထားလျှင် မည်သည့်လူမိုက်ကမျှ သူတို့ကို စော်ကားဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"အခု ဒီကောင်လေးက ငွေ ၂၀၀ ပေးပြီး ကျွန်မတို့ သင်တန်းကျောင်းရဲ့ ကျောင်းသား ဖြစ်နေပါပြီ။ သူ့ရန်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မသိသေးပေမဲ့ လက်စားချေချင်တယ်လို့ သူ ပြောပါတယ်"

စူးချီ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော လက်စားချေမှုမှာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုမှ မည်သူ့တွင် တာဝန်ရှိသည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။ ကောင်လေးအတွက် သူ၏ အင်အားဖြင့် လက်စားချေရန်မှာ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတွင်းတံခါးရှစ်ပေါက်ကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးခြင်းက သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်တော့ ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကျင့်စဉ်ကို လဲလှယ်သင့်ပါသလောဟု သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ယဲ့ရှုယောင်က ဆက်ပြောသည်။

"ကံဆိုးတာက ဒီကလေးဟာ သေခါနီးဖြစ်နေတာပါပဲ။ သူက ဦးနှောက်ကင်ဆာ ခံစားနေရတာပါ။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ မသိရဘူး"

ယဲ့ရှုယောင်က သက်ပြင်းချရင်း ကောင်လေး၏ ကံကြမ္မာကို သနားနေမိသည်။ သို့သော် စူးချီ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဆန်းကြယ်သော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

နေပါဦး။ ကင်ဆာရောဂါ ဟုတ်လား။ ကင်ဆာဆိုသည်မှာ ဆဲလ်များ အဆမတန် ပွားများခြင်း မဟုတ်ပါလား။ "တာ့ချန်းမှတ်တမ်း" ကျင့်စဉ်က ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ပူဇော်စတေးရန် လိုအပ်သည်။ ယခုအခါ ကင်ဆာဖြစ်ပွားနှုန်းမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိနေသည်။ ဤကင်ဆာဝေဒနာရှင်များသည် ပါရမီမရှိဘဲ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ပူဇော်စတေးသည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အသားပို သို့မဟုတ် အကျိတ်များကို ပူဇော်ခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် တူညီပါသလော။ ကင်ဆာဆိုသည်မှာ နာကျင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဖယ်ရှားသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာလည်း အလွန်နာကျင်ရပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ကင်ဆာသည် အဆမတန် ပွားများနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျန်းမာရေး ဂရုမစိုက်ဘဲ နေထိုင်တတ်သည့် ခေတ်သစ်လူငယ်များအတွက် ပူဇော်စတေးရန် လောင်စာများစွာ ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ဤသို့ဆိုလျှင် "တာ့ချန်းမှတ်တမ်း" သည် အမှန်တကယ် အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ဤကျင့်စဉ်ကို ကင်ဆာဝေဒနာရှင်များက သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြကြပေလိမ့်မည်။ ကျန်းမာရေး အထူးဂရုစိုက်ကြသည့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုဝင်များတွင်မူ ကင်ဆာရောဂါ ဖြစ်ပွားမှု အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ထို့အပြင် စည်းစိမ်ချမ်းသာထဲတွင် နေထိုင်သူများမှာ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုခုကို စတေးရန် မည်သို့မျှ ဝံ့ရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများမှာ ဤကျင့်စဉ်မှ အကျိုးအမြတ် မရနိုင်ကြပေ။

‘ဒါကတော့ ရူးချင်စရာပဲ။ ငါ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ပြီ ထင်တယ်။’