အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း (၁၃၅) - အခွင့်အရေးများ ရောက်ရှိလာလေပြီလား

"ကင်ဆာဝေဒနာရှင်တွေက တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို သင်ယူကြမယ်ပေါ့"

ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ရှုယောင်က သာမန်လူများ ဖိနှိပ်ခံနေရသည့် ဖြစ်ရပ်များကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အားတက်သရော ရှင်းပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စူးချီမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး တာ့ရှယနိုင်ငံအတွင်းရှိ ကင်ဆာရောဂါနှင့် အခြားသော အသားပိုပွားခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေမိသည်။

ယခင်က ကင်ဆာဖြစ်ပွားနှုန်းမှာ လူဦးရေ၏ သုည ဒသမ ၃၂ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မည်သည့်အချိန်မှ စတင်ခဲ့သည်မသိဘဲ တာ့ရှယလူမျိုးများ၏ ဘဝတစ်လျှောက် ကင်ဆာဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ၂၇ ဒသမ ၆ ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လူဦးရေ သန်း ၁၅၀၀ ရှိသည့်အနက် သန်း ၄၁၀ ကျော်မှာ ဤရောဂါဝေဒနာကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူအုပ်စုသည် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို သင်ယူရန် စိတ်အားအထက်သန်ဆုံး ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

ဆရာကောင်းရမှတ်များအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ သင်ကြားမှု တစ်ကြိမ်တည်းနှင့်ပင် ရမှတ် သန်းတစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်ခန့် ရရှိနိုင်ပေသည်။ ငါတော့ ချမ်းသာပြီ။ အကယ်၍ ထျန်းကန်း ၃၆ နည်းဗျူဟာ အားလုံးကိုသာ လဲလှယ်နိုင်ခဲ့လျှင် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ၃၆ မျိုးကိုပါ အသုံးပြုနိုင်မည်လား မသိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ရှုယောင်က ဖြစ်ရပ်အမျိုးမျိုးကို ရှင်းပြပြီးနောက် နိဂုံးချုပ်ချက်ကို တင်ပြနေသည်။

"မျိုးရိုးကြီးမိသားစုတွေက လူတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှိပ်စက်လေ့မရှိပါဘူး။ သူတို့က ဒေသခံလူမိုက်တွေကိုပဲ ခိုင်းစေတတ်ကြတာပါ"

ယဲ့ရှုယောင်၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်များတွင် သာမန်လူများမှာ အဖက်ဖက်မှ နိမ့်ပါးနေကြသည်။ အနှိပ်စက်ခံရလျှင် သူတို့သည် လုံခြုံရေးအဖွဲ့များကို အကူအညီတောင်းကြသော်လည်း လုံခြုံရေးများ ရောက်လာလျှင် လူမိုက်များက ရယ်မောကာ ထွက်သွားကြသည်။ လုံခြုံရေးများ ပြန်သွားသည်နှင့် လူမိုက်များက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများအနေဖြင့် သာမန်လူများကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခင်က သာမန်လူများနှင့် လူမိုက်များကြားတွင် အင်အားကွာဟချက် သိပ်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်များ ပြန့်နှံ့လာပြီးနောက်တွင်မူ ကျင့်ကြံနိုင်သူများနှင့် မကျင့်ကြံနိုင်သူများကြား ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သာမန်လူများမှာ လူမိုက်များကိုပင် မခုခံနိုင်တော့ဘဲ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများကို လက်စားချေရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

လူတစ်စုကို နှိပ်စက်ခြင်းအတွက် မည်သည့်တန်ဖိုးမျှ ပေးဆပ်ရန်မလိုဘဲ ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်က များပြားနေလျှင် ထိုလူအုပ်စုမှာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရမည့် ဘေးမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်တွေက အရမ်းကို တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းပါတယ်။ ပိုပြီး စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းတာက ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေက များလွန်းနေပြီး ဒေသခံ ရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ ဥပဒေရေးရာဌာနတွေက အားလုံးကို မဖြေရှင်းပေးနိုင်တာပါပဲ"

ဤအရာအားလုံးမှာ စူးချီ ဖန်တီးခဲ့သည့် ကျင့်စဉ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော လူမှုရေး ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်သည်။ လူမှုအဖွဲ့အစည်း ပြောင်းလဲတိုင်းတွင် အပြောင်းအလဲကြီးမားစွာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပြီး ထိုကာလအတွင်း အားအနည်းဆုံးသူများမှာ သားကောင်များ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။ အစိုးရအနေဖြင့် လူတိုင်းကို မစောင့်ရှောက်နိုင်သော်လည်း သာမန်လူများ နောက်ကျမကျန်ရစ်စေရန် မျှော်လင့်နေသည်။

မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများနှင့် လူမိုက်များအတွက်မူ ဤသာမန်လူများမှာ သူတို့နှင့် တစ်ကမ္ဘာတည်းသားများ မဟုတ်တော့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းမရှိသူများကို လူဟုပင် မသတ်မှတ်ကြတော့ပေ။ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများသည် ဥပဒေကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် လူမိုက်များကို မွေးမြူကြသည်။ ယခုအခါ ထိုလူမိုက်များသည် ဥပဒေကိုလည်းမကြောက်၊ သာမန်လူများ၏ အင်အားကိုလည်း မခန့်ကြတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲလှသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သာမန်လူများ၏ လက်ထဲတွင် ဥပဒေထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည့် လက်နက်တစ်ခုသာ ရှိမနေလျှင် ဤပြဿနာမှာ ပြေလည်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသို့ တွေးကြည့်လျှင် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းမှအပ အခြားမည်သည့်ကျင့်စဉ်ကမျှ ဤစွမ်းဆောင်ရည်မျိုး မရှိပေ။

တာ့ချန်းမှတ်တမ်း ကျင့်စဉ်တွင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါးကို စတေးလိုက်လျှင် ခေတ္တမျှ အပြတ်အသတ် အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သာမန်လူများက ဤစွမ်းရည်ကို တတ်မြောက်ထားလျှင် မည်သည့်လူမိုက်နှင့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုကမျှ သူတို့ကို လွယ်လွယ်နှင့် စော်ကားရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ မိမိတို့၏ အဆင့်ကိုး သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦးကို သာမန်လူတစ်ယောက်က အသက်နှင့်လဲကာ သတ်ပစ်နိုင်သည်ဆိုလျှင် မည်သူက စတေးခံချင်ပါမည်နည်း။

စူးချီသည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်သည်။

"အချက်အလက်တွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အတွင်းရေးမှူးယဲ့။ ကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ အကြံအစည်တချို့ ရှိနေပါပြီ။ ကျွန်တော် သေချာစဉ်းစားပြီးရင် လုပ်ငန်းခွင် ခွဲဝေကြတာပေါ့"

"ဆရာစူးဆိုတာ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ"

ယဲ့ရှုယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်းရှိ လူတိုင်းက စူးချီကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ စူးချီက အဆင်ပြေသည်ဟု ပြောလျှင် အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေမည်မှာ သေချာသည်။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကျောင်းအုပ်ရှန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း စူးချီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာစူး၊ ကျွန်မရုံးခန်းကို လာခဲ့ပါဦး"

သူမသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးလေးကို လှုပ်ခါကာ ရှေ့မှ ထွက်သွားသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဝန်ထမ်းများမှာမူ တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာလည်း ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်း၏ ထူးခြားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသော ကျောင်းအုပ်၊ အားကိုးထိုက်သော ဆရာ၊ အရည်အချင်းရှိသော အတွင်းရေးမှူးနှင့် အတင်းပြောရသည်ကို ဝါသနာပါသော ဝန်ထမ်းများပင် ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ကျောင်းအုပ်ကုလားထိုင်တွင် တင့်တယ်စွာ ထိုင်နေပြီး စူးချီက ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မတည်ငြိမ်နိုင်သေးပေ။ စူးချီကို ဝိညာဉ်ဖြင့် ခိုးနမ်းခဲ့သည့် ကိစ္စကြောင့် သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့၊ ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်လို့။ မဟုတ်ရင်တော့ ရှက်စရာကြီးပဲ။ စူးချီက သူ့ကို ကျွန်မ နမ်းလိုက်မှန်း မသိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေမှဖြစ်မယ်။ မိန်းကလေးဆိုတာ သိပ်ပြီးတော့ အသားမပေးသင့်ဘူးလေ"

သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်မှာပင် စူးချီက စကားစလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ရှန်... ကျောင်းအုပ်ပြောတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပြပါဦး"

စူးချီသည် သူမကို မည်သို့ခေါ်ရမည်ကို ခေတ္တဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ရှမားဟု ခေါ်ရမည်လား။ သို့မဟုတ် ကျောင်းအုပ်ကြီးဟုပင် ခေါ်ရမည်လား။ သူမက သူ့ကို နမ်းခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို တရားဝင် မသတ်မှတ်ရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလုပ်ကိစ္စကိုသာ လွှဲပြောင်းပြောဆိုလိုက်ရသည်။

ရှန်ကျစ်ရှားက စားပွဲဆွဲဖုံးထဲမှ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မ စိတ်ကူးနဲ့ တီထွင်ထားတဲ့ အစွမ်းထက်ကျင့်စဉ်ပဲ။ ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ အံ့ဩဖို့မကောင်းဘူးလား"

စူးချီက သူမ၏ စကားကြောင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ထိုကျင့်စဉ်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို သူ သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း မသိသယောင်ဆောင်ကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျောင်းအုပ်လေးမှာ ကျင့်စဉ်တစ်ခု တီထွင်နိုင်ပြီဟု ထင်ကာ ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် သူမကို ပျော်ရွှင်ခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။ သူမကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် မလိုပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးခြင်းကလည်း သူ့အတွက် ရမှတ်များ ရစေမည် မဟုတ်ပါလား။

စူးချီ စာရွက်များကို လှန်ကြည့်နေစဉ် ရှန်ကျစ်ရှားက သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ ထိုအမူအရာလေးမှာ ချီးကျူးစကားကို စောင့်မျှော်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ စူးချီက အလိုက်တသိ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟာ... ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ။ ကျောင်းအုပ်က ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုးကို ဘယ်လိုများ စဉ်းစားမိတာလဲ"

ရှန်ကျစ်ရှားသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ စူးချီကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကပင် သူမကို ချီးကျူးနေပြီ မဟုတ်ပါလား။ ယခင်က သူမကို ပါရမီမရှိဟု ပြောခဲ့ကြသော လူကြီးများကို သူမ၏ အစွမ်းကို ပြရမည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒီကျင့်စဉ်ထဲက အဓိက အချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မလား။ ဝိညာဉ်အသွင်ကို ပြောင်းလဲတဲ့အခါမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်မျိုး ရှိသလဲ။ ပြီးတော့ ဒီထဲက စိတ်ကူးပုံရိပ်တွေကို ဘယ်လို အကောင်အထည် ဖော်ရမလဲဆိုတာရယ်..."

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ စူးချီ ပေးအပ်လိုက်သော ပညာမှာ သူမကို တတ်မြောက်သွားစေရန်သာ ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် သီအိုရီများကို နားလည်စေရန် မဟုတ်ပေ။ သူမအနေဖြင့် စက်ဘီးစီးတတ်သော်လည်း စက်ဘီး၏ စက်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ နိယာမများကိုမူ မသိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အဲဒါက... အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ နားလည်သဘောပေါက်ရမယ့် အရာတွေလေ"

သူမသည် ကျောင်းအုပ်တစ်ဦး၏ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ခပ်တည်တည်ပင် ဖြေလိုက်ရသည်။

"ဒါထက် ဆရာစဉ်းစားထားတဲ့ ကျင့်စဉ်အသစ်အကြောင်းပဲ ပြောကြရအောင်လေ"

သူမက စကားလမ်းကြောင်းကို အတင်းအကျပ် လွှဲပြောင်းလိုက်သဖြင့် စူးချီက ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော် သင်ပေးမယ့် ကျင့်စဉ်ကို တာ့ချန်းမှတ်တမ်းလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အရင်ဆုံး ပြောပြချင်တာက ဒီကျင့်စဉ်က ကျွန်တော် တီထွင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ တစ်အုပ်ထဲကနေ ဖတ်ဖူးတာပါ။ ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးတာဆိုတော့ အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်"

စူးချီသည် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို သူကိုယ်တိုင် တီထွင်သည်ဟု မပြောလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျင့်စဉ်၏ ကျင့်ကြံပုံမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကို စတေးခြင်းနှင့် နာကျင်မှုကို အခြေခံခြင်းမှာ ပုံမှန်လူတစ်ယောက် စဉ်းစားမိမည့် အရာမဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤကျင့်စဉ်မှာ အခြားသော ကမ္ဘာပြင်ပ စွမ်းအားစုများနှင့် ဆက်နွယ်နေသဖြင့် သူ တီထွင်သည်ဟု ပြောလိုက်လျှင် သူ့ကို လူသားမျိုးနွယ်၏ သစ္စာဖောက် သို့မဟုတ် အရူးတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ စူးချီက ဤကျင့်စဉ်ကို သူကိုယ်တိုင် တီထွင်ခြင်း မဟုတ်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ဒါဆို ဒီတစ်ခါ ကျင့်စဉ်က စူးချီ တီထွင်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဟဲဟဲ... စူးချီက ပါရမီရှိတာ မှန်ပေမဲ့ တခြားသူရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တဲ့အခါမှာတော့ ငါ့လောက် မတော်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ ဧကရီတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ ထင်တယ်"

အခန်း (၁၃၆) - ရှန်ကျစ်ရှား၏ အကြံပြုချက်

"အခွင့်အရေးကြီး ရောက်လာပြီပေါ့"

"တင်းထားစမ်း၊ ငါ့စိတ်ကို ထိန်းထားဦးမှ"

ခရီးသစ်သင်တန်းကျောင်း၏ ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းအုပ်ရှန်၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ဉာဏ်အလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုထူးခြားလှသော ဉာဏ်ပညာလှိုင်းလုံးကြီးများမှာ သူမ၏ ဦးနှောက်မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် စူးရှသည့် အရောင်အဝါများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် ဆာလောင်နေသည့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် အရသာရှိလှသော ယုန်ဖြူလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီကျင့်စဉ်က သင်ယူဖို့အတွက် ကန့်သတ်ချက် လုံးဝမရှိသလို အစွမ်းကလည်း အရမ်းကြီးမားတယ်လို့ ဆရာပြောခဲ့တယ်နော်။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီကျင့်စဉ်မှာ အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေရမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"

ရှည်လျားလှသော ဖျားနာမှုက လူတစ်ဦးကို ဆရာဝန်တစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်စေသကဲ့သို့ အကြိမ်ကြိမ် လိမ်လည်ခံရမှုကလည်း လူတစ်ဦးကို ခေါင်းမာစေတတ်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့သည့် သက်တမ်းတစ်လျှောက် စူးချီ၏ လှည့်ကွက်များကြားတွင် ငါးကြိမ်၊ ခြောက်ကြိမ်ခန့် မိခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဉာဏ်မှာ တစ်ခါတရံတွင် လျှပ်စစ်မီးပွင့်သကဲ့သို့ ပွင့်ထွက်လာတတ်သည်။ သူမသည် အရေးအကြီးဆုံးသော မေးခွန်းကို ပထမဦးဆုံး အကြိမ်တွင်ပင် မေးမြန်းလိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ အားနည်းချက်က မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပူဇော်စတေးရတာပါပဲ။ စတေးလိုက်တဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုချင်းစီမှာ သူ့အစွမ်းနဲ့သူ ရှိပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် မျက်လုံးကို ဖောက်ထုတ်ပြီး စတေးလိုက်ရင် ရန်သူကို တုံ့ဆိုင်းသွားစေပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို ထုံထိုင်းသွားစေနိုင်ပါတယ်။ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပြီး စတေးလိုက်ရင်တော့ အဲဒီလက်က ရန်သူကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်ပါလိမ့်မယ်"

စူးချီသည် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို သူနားလည်သကဲ့သို့ အကောင်းဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဦးနှောက်မှာ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ကျောချမ်းသွားရသည်။

ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရက်စက်ရတာလဲ။ လက်သည်းတွေ၊ သွားတွေ၊ လက်တွေ၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကိုတောင် စတေးပြီးမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို စွမ်းအားမျိုး ရနိုင်မယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုကျင့်စဉ်မျိုးပါလိမ့်။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်မျိုးကို လူတွေကို သင်ပေးမလို့လား။

သို့သော်လည်း စူးချီသည် မည်သည့်ကိစ္စကိုမဆို အမြဲတမ်း အစအဆုံး စဉ်းစားတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် စတေးပြီးနောက်တွင် ထိုခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများ ပြန်လည်ပေါက်လာနိုင်မည်လားဟု သူမ တွေးမိပြန်သည်။

"စတေးပြီးသွားရင် အဲဒီအစိတ်အပိုင်းတွေက ဘယ်တော့ ပြန်ပေါက်လာမှာလဲ"

"လူအများစုအတွက်တော့ ပြန်ပေါက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားတဲ့ လူအနည်းငယ်လောက်ပဲ ပြန်ပေါက်လာနိုင်မှာပါ"

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမသည် မူလက ဤကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရယူရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အနည်းငယ် ကောက်ကျစ်တတ်သော သူမပင်လျှင် ဤရက်စက်လှသော ကျင့်စဉ်ကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာမိသွားသည်။ ဤကျင့်စဉ်ကိုသာ သင်ကြားပေးလိုက်လျှင် လူအများက စူးချီကို မည်သို့ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ကြမည်နည်း။ သူမသည် အကျိုးအမြတ်ကို လိုချင်သော်လည်း စူးချီကို လူထု၏ ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့မှုများကြားထဲသို့ မတွန်းပို့လိုပေ။

"ဒီကျင့်စဉ်ကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး တခြားဟာကိုပဲ စဉ်းစားရင် မကောင်းဘူးလား။ ဒီကျင့်စဉ်က တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းလို့ လူတွေ လက်ခံကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ တာ့ရှယနိုင်ငံက လူတိုင်းက ဆရာ့ကို ကျိန်ဆဲနေကြတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး"

အမှန်တကယ်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ စူးချီကို သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အရေးကြီးသော နေရာတစ်ခု၌ ထားရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ စတင်ဆုံတွေ့ချိန်ကသာ စူးချီက ဤကျင့်စဉ်ကို တင်ပြခဲ့လျှင် သူမသည် မည်သို့ လူကြိုက်များအောင်လုပ်ပြီး အကျိုးအမြတ် ရှာရမည်ကိုသာ အရင်စဉ်းစားပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက်မှ စူးချီကို လျော်ကြေးပေးရန် ကြံစည်ပေလိမ့်မည်။ ယခုကဲ့သို့ ဖျောင်းဖျနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စူးချီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလို ယုတ်မာပုံရတဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုးကမှ သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် အသင့်တော်ဆုံးလို့ ထင်တယ်"

ထိုစကားမှာ နားလည်ရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှားက စူးချီ၏ ရှင်းပြချက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ စူးချီက ချက်ချင်း ရှင်းမပြဘဲ ကုလားထိုင်မှ ထကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ကျောင်းအုပ်ရှန်၊ ကျောင်းအုပ်က မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုကနေ လာတာဆိုတော့ သာမန်လူတွေအတွက် အစိုးရက ငှားရမ်းပေးတဲ့ အိမ်ရာတွေအကြောင်း ကြားဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ နားမလည်သဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ် စူးချီက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

"အရင်က အစိုးရရဲ့ အငှားအိမ်ရာတွေက သိပ်မကြီးပေမဲ့ မီးဖိုချောင်နဲ့ ရေချိုးခန်း အပြည့်အစုံ ပါပါတယ်။ သာမန်လူတွေအတွက်လို့ ဆိုပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အခွင့်ထူးခံတွေက သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး အဲဒီအိမ်တွေကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြတာပါပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ အစိုးရက အိမ်ရာတွေကို အခန်းတိုင်းမှာ သီးသန့် ရေချိုးခန်းမပါအောင် ပြင်ဆင်လိုက်တဲ့အခါကျမှ အဲဒီ အခွင့်ထူးခံတွေက ဒီအိမ်တွေကို မမက်မောကြတော့တာပါ။ ဒါဟာ လူ့လောကရဲ့ သဘောတရားပါပဲ။ ကိုယ်ခံပညာလောကမှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ"

တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို သူရွေးချယ်ရခြင်းမှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သဘောတရားများကြောင့်ပင် စည်းစိမ်ချမ်းသာထဲတွင် နေထိုင်နေကြသော မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများမှာ ဤကျင့်စဉ်ကို မက်မောကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"စူးချီ၊ ဆရာက ကိစ္စတွေကို အရမ်းရိုးရှင်းအောင် တွေးနေတာလားလို့ ကျွန်မ ထင်မိတယ်"

တာ့ရှယနိုင်ငံတွင် မျိုးရိုးကြီးမိသားစု အမျိုးမျိုး ရှိသည်။ ရှန်မိသားစုကဲ့သို့ စည်းကမ်းကြီးသော မိသားစုမျိုးမှာ အနည်းစုသာ ရှိပြီး အများစုမှာမူ ကျင့်စဉ်များကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ကာ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရင်း သာမန်လူများကို နှိပ်စက်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော မိသားစုများတွင် အမြဲတမ်း အသေခံစစ်သည်များ ရှိတတ်သည်။

အကယ်၍ စူးချီက ဤကျင့်စဉ်ကို ပြန့်နှံ့အောင် လုပ်လိုက်လျှင် အင်အားကြီး မိသားစုများက ၎င်းတို့၏ အသေခံစစ်သည်များကို သင်ကြားပေးကာ ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ပိုမိုရှုပ်ထွေးသွားစေနိုင်သည်ဟု ရှန်ကျစ်ရှားက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆရာ့ကျင့်စဉ်က သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဧကရာဇ်အဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားမျိုး ခေတ္တရရှိစေတယ်ဆိုရင် မျိုးရိုးကြီး မိသားစုဝင်တွေ ကိုယ်တိုင် မကျင့်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ အသေခံစစ်သည်တွေကို သင်ပေးကြမှာပေါ့။ အဲဒီစစ်သည်တွေကို သုံးပြီး ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ကြမယ်ဆိုရင် လောကကြီးက ပိုပြီးတော့တောင် မဆူပူသွားနိုင်ဘူးလား"

စူးချီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒါကပဲ တာ့ချန်းမှတ်တမ်းရဲ့ ထူးခြားချက်ပါပဲ။ ဒီကျင့်စဉ်က ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကို စတေးရတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ နာကျင်မှုကို စတေးရတာပါ။ လူတစ်ယောက်က ပိုပြီး နာကျင်လေလေ၊ အစွမ်းက ပိုပြီး ကြီးမားလေလေပါပဲ။ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုတွေက အသေခံစစ်သည်တွေကို မွေးမြူနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီစစ်သည်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ သခင်တွေဆီကနေ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ရရှိထားကြတာပါ။ သူတို့မှာ ဘဝရဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ မရှိကြဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ ဘယ်တော့မှ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဤသည်မှာ စူးချီက တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို သာမန်လူများအတွက် ရွေးချယ်ပေးရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ နာကျင်မှု။ ဤလောကတွင် မည်သူက အနာကျင်ရဆုံး ဖြစ်သနည်း။ သာမန်လူတန်းစားများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မွေးဖွားလာကတည်းကပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လုပ်ကိုင်စားသောက်ရမည့် ကံပါလာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ မိဘများထံမှ အမွေရရှိသည်မှာ ပါရမီမဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လှသော လက်တွေ့ဘဝသာ ဖြစ်သည်။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သာမန်အဆင့်မှာပင် ရပ်တန့်နေရပြီး ရောဂါဝေဒနာများကိုသာ လက်ဆောင်အဖြစ် ရရှိခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ထိုသူများကို မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများကပါ နှိပ်စက်လာမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှ စုဆောင်းထားသော နာကျင်မှုများမှာ အင်မတန် ကြီးမားသော စွမ်းအား ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြောတဲ့ အသေခံစစ်သည်တွေက ကားကောင်း အိမ်ကောင်းတွေနဲ့ နေထိုင်ပြီး နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်နေကြတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့မှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်မှု ရှိနိုင်မှာမလို့လဲ"

စူးချီ၏ ပြောစကားမှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိရှိလှသဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှားလည်း သဘောတူလိုက်ရသည်။ လက်ရှိလောကတွင် အရင်းအမြစ်များ ပေါများလှသဖြင့် အသေခံစစ်သည်များကို မွေးမြူရန်မှာ အဆင်ပြေလှသည်။ သို့သော် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ရသော ထိုစစ်သည်များမှာ မည်သို့သော နာကျင်မှုကို ခံစားရမည်နည်း။ အကယ်၍ တာ့ချန်းမှတ်တမ်းသည် နာကျင်မှုကို အရင်းအနှီးပြုရသည်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ သာမန်လူများအတွက် အသုံးအဝင်ဆုံး ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဆရာပြောတာကို နားထောင်ကြည့်ရင်တော့ ဒါက မဆိုးဘူးပဲ"

သူမ ရွေးချယ်ထားသော အမျိုးသားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်ဟု တွေးမိကာ ရှန်ကျစ်ရှား ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ စိုးရိမ်တာ တစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်။ နာကျင်မှုကို စတေးလိုက်ပြီးရင် အဲဒီနာကျင်မှုက အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတော့မှာလား။ အကယ်၍ ကျွန်မတို့က ဒီကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးလိုက်လို့ လူတွေက နာကျင်မှုကို မခံနိုင်တော့ရင် ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဝေဖန်မှုတွေ အများကြီး ရောက်လာလိမ့်မယ်။ တခြားကျင့်စဉ်ကိုပဲ ပြောင်းပြီး စဉ်းစားရင်ရော"

နေပါဦး။ အမြဲတမ်း နာကျင်နေမှာ ဟုတ်လား။ ဒါက အားနည်းချက်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ အားနည်းချက်ကြီးလေလေ အကျိုးအမြတ် ပြန်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေလေပဲ။

အကယ်၍ ကျောင်းသားတွေက သင်တန်းကြေး ပေးထားပြီးမှ နာကျင်မှုကို မခံနိုင်လို့ သင်တန်းကို မတက်ချင်တော့ရင် သူတို့ကို ပိုက်ဆံပြန်အမ်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားလိုက်ရင်ရော။ လူတွေက နာကျင်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ ပိုက်ဆံပြန်တောင်းကြမှာ သေချာတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ စောင့်မျှော်နေတဲ့ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီပေါ့။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စိတ်ထဲမှ ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း မျက်နှာကို တည်တည်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မပြောင်းပါနဲ့တော့။ ဒီကျင့်စဉ်ကိုပဲ သင်ပေးကြတာပေါ့"

ကျောင်းအုပ်ရှန်၏ သဘောတူညီချက်ကြောင့် စူးချီလည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် အစည်းအဝေးလေးမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ စူးချီသည် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှန်ကျစ်ရှားက စကားတစ်ခွန်းကို ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"အမြဲတမ်း နာကျင်နေရတာက အားနည်းချက်တစ်ခုလို့ ဆရာ ထင်နေရင် အဲဒီနာကျင်မှုကို လျှော့ချဖို့ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူဆီကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားကြည့်ပါဦး"

သူမသည် ပြောချင်ရာကို ပြောပြီးနောက် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း စားပွဲပေါ်မှ မုန့်များကို ယူစားနေတော့သည်။ စူးချီ ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် သူမသည် သူမ၏ ခြေတံရှည်များကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း အေးအေးလူလူ အနားယူနေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါလည်း ဧကရီတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့အတွက် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရမှာပဲ"

သူမ မသိလိုက်သည်မှာ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ စူးချီမှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ၊ နာကျင်မှုကို တခြားသူဆီ လွှဲပြောင်းပေးလို့ ရတာပဲ။ ဒါကို ငါ ဘာလို့ မစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲ။ ငါ့ရဲ့ စနစ်ထဲမှာ ကမ္ဘာပေါင်းစုံက ကျင့်စဉ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ နာကျင်မှုကို လွှဲပြောင်းပေးမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ပါမှာ သေချာတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ရှန်ကတော့ တကယ်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ"