အခန်း (၁၃၉-၁၄၀)

အခန်း (၁၃၉) - တျရှသူရဲကောင်းဗိမာန်

ကျန်းမြို့ ဆင်ခြေဖုံးရှိ ဟို့ကွမ်အိုင်ဒေသ။

ခြေဖဝါးအောက်တွင် မြေရိုင်းတစ်စပြင် ရှိနေပြီး အဝေးဆီတွင်မူ တောအုပ်ငယ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ သို့သော် စူးချီမှာမူ အံ့အားသင့်မှင်တက်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် မိမိ၏ အသိစိတ်အာရုံထဲ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ဆက်သွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း၌ အဖိုးအိုသည် ထိုအမည်းရောင်ဒြပ်ပစ္စည်းကို ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်သည်ကို စူးချီ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုကျောက်စာတိုင်မှာ မြေပြင်သို့ ထိုးစိုက်ထားသော ဓားရှည်ကြီးတစ်စင်းနှင့် တူလှသည်။ အမည်းရောင်စွမ်းအင်များ စီးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျောက်စာတိုင်အတွင်း၌ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နီရဲသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။

"ဟင်း... ဒီဆင်းရဲဒုက္ခရဲ့ နိယာမတရားကို တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ကတော့ မလွယ်ကူလှဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ကလေးတွေက သိပ်ကိုသန်မာကြတာပဲ။ သူတို့တွေ တစ်သားတည်း ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားကြပြီ"

ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ကျောက်စာတိုင်ကို စူးချီ စိုက်ကြည့်နေစဉ် ထိုနှစ်ကာလများကို သူ ပြန်လည်မြင်ယောင်လာသည်။ မိမိနှင့် ရွယ်တူ လူငယ်တစ်စုသည် သူတို့အိပ်မက်ခဲ့သော ကမ္ဘာသစ်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် မိုးစက်မိုးပေါက်များကြားမှ စစ်မီးလျှံများရှိရာဆီသို့ မဆုတ်မနစ် တိုးဝင်သွားခဲ့ကြသည်။ အတိတ်က ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အရည်အသွေးတစ်ခုဟု မှတ်ယူခဲ့ကြပြီး မည်သည့်နောင်တမျှ မရှိခဲ့ကြပေ။ ကံဆိုးသည်မှာ ထိုငြိမ်းချမ်းသော ကမ္ဘာသစ်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ထိုသူရဲကောင်းဝိညာဉ်များသည် ဆင်းရဲခြင်းအခြေခံတရားကို ရယူကာ သူတို့အိပ်မက်ခဲ့သော အနာဂတ် မည်မျှလှပနေသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုနေကြသည်။ သို့သော် မရေမတွက်နိုင်သော ထိုဝိညာဉ်များသည် ဤဆင်းရဲခြင်းအခြေခံတရားကို တစ်ဦးတည်း မမျိုချနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားကြပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစည်းကာ အစုအဖွဲ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ထိုအခါ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုလုံးမှ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မူလက မီတာသုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ခန့်သာ မြင့်သော ကျောက်စာတိုင်မှာ ယခုအခါ နန်းတော်တစ်ခုပမာ ကြီးမားထည်ဝါလာပြီး အောက်ခြေက မြေအောက်ကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်ထားကာ ထိပ်ဖျားက ကောင်းကင်ယံကို ထိစပ်နေသည့်နှယ် ရှိတော့သည်။

"ဟဲဟဲ... ဒီကလေးတွေက တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းပြီး ငါတို့ တျရှရဲ့ မဟာဧကရာဇ်အသစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဧကရာဇ်ရဲ့ စွမ်းအားက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း အဖိုးအိုက စူးချီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူက မင်းရဲ့ တာ့ချန်းမှတ်တမ်း ကျင့်စဉ်ရဲ့ ခေါ်ယူမှုကို တုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်သက္ကာပြုတိုင်းမှာ အဲဒီနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဟာ လက်ရှိကမ္ဘာကို ရောက်လာနိုင်လိမ့်မယ်။ သူတို့က အကူအညီလိုနေသူတွေကို ကူညီပေးနိုင်သလို ဒီကမ္ဘာကြီး ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာကိုလည်း ကြည့်နိုင်မှာပေါ့။ ဒါဟာ သိပ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စပဲ"

အဖိုးအို၏ စကားကို ကြားရသောအခါ စူးချီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤအခြေအနေမှာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေသည်။ ဒါက စစ်မှန်သောဖလားတိုက်ပွဲနှင့် တူနေသည်မဟုတ်ပါလား။ သမိုင်းဝင် သူရဲကောင်းဝိညာဉ်များက ဆင့်ခေါ်မှုကို တုံ့ပြန်ပြီး လက်ရှိကမ္ဘာရှိ စစ်ပွဲများတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲကြသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။ ယခုမူ သာမန်လူများက တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို သင်ယူကြပြီး အကူအညီလိုအပ်သည့်အခါ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်ကာ တျရှသူရဲကောင်းဝိညာဉ်များကို ဆင့်ခေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါဟာ သူရဲကောင်းဗိမာန်နဲ့ အတော်လေး ဆင်တူတာပဲ"

"အို... လူငယ်လေး၊ မင်းပေးတဲ့ အမည်က သိပ်ကောင်းတာပဲ။ အခုကစပြီး ဒီမဟာဧကရာဇ်ကို တျရှသူရဲကောင်းဗိမာန်လို့ပဲ ခေါ်ကြတာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူရဲကောင်းဗိမာန်ထံမှ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ထိုအလင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းခြင်းမရှိဘဲ မျှော်လင့်ချက်၊ အလင်းရောင်နှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အလင်းတန်းက စူးချီကို ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံသွားသည့်အချိန်တွင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖမိုးပေါ်၌ ယားကျိကျိနှင့် စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နာကျင်လိုက်တာမှ လွန်ပါရော။ ဤသည်မှာ ဆင်းရဲခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ပင်လော။

နာကျင်မှုက ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း စူးချီကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နာကျင်မှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော နေရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘယ်ဘက်လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ကြယ်ပုံသဏ္ဌာန် အမှတ်အသားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သောဖလားတိုက်ပွဲထဲက ကွပ်ကဲမှုတံဆိပ်တစ်ခုလိုပါပဲလား။ တာ့ချန်းမှတ်တမ်းတစ်ခုလုံးသည် စစ်မှန်သောဖလားတိုက်ပွဲပုံစံသို့ လုံးဝအသွင်ပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စူးချီ တွေးတောနေစဉ် အနားရှိ အဖိုးအိုက စကားဆိုလာသည်။

"သူက ဒီအမည်ကို သိပ်သဘောကျသွားပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းအပေါ်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တာပဲ"

အဖိုးအိုက ခေတ္တရပ်ကာ စူးချီကို ကြည့်လိုက်သည်။ စူးချီက မိမိလက်ဖမိုးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

"ဒီအမှတ်အသားက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တူမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထဲက ဖြစ်စေချင်တဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ပေါ်လာမှာပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် မင်းက ဒီပုံစံမျိုး ဖြစ်စေချင်လို့ ဒီလိုပုံစံ ပေါ်လာတာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားရမှ စူးချီ နားလည်သွားသည်။ အဖိုးအို သို့မဟုတ် သူရဲကောင်းဗိမာန်က ဤပုံစံကို သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်က စစ်မှန်သောဖလားတိုက်ပွဲမှ ကွပ်ကဲမှုတံဆိပ်ကို စိတ်ထဲ၌ စွဲလန်းနေသောကြောင့် ဤပုံစံ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် တျရှနိုင်ငံ၏ စစ်မှန်သောဖလားတိုက်ပွဲကို မရည်ရွယ်ဘဲ စတင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီအမှတ်အသားရှိရင် မင်းအနေနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်စရာမလိုဘဲ တောင်းဆိုမှု ပြုလုပ်နိုင်ပြီး သူကလည်း တုံ့ပြန်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ပူဇော်သက္ကာတွေကို မရရှိသေးတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့စွမ်းအားက နည်းပါးနေသေးသလို အစွမ်းကလည်း သိပ်မကြီးမားသေးဘူး။ အကယ်လို့ သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲခြင်းစွမ်းအင် မလုံလောက်တော့ရင် ဒီအမှတ်အသားရဲ့ အရောင်က မှိန်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူရဲကောင်းဗိမာန်ကို ဆင့်ခေါ်ချင်ရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်ရလိမ့်မယ်"

အဖိုးအိုက အနည်းငယ်မျှ ဆိုင်းငံ့လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ထူးခြားလှတဲ့ ဒီကျင့်စဉ်ကို သာမန်လူတွေကို သင်ကြားပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်။ ဒီကလေးကောင်းလေးတွေကို သုံးပြီး ဟိုမျိုးရိုးကြီးမိသားစုတွေက လူယုတ်မာတွေကို နှိမ်နင်းခိုင်းတာဟာ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ"

ဤစကားထဲတွင် ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

"ကျင့်စဉ်သင်ကြားမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး လူတွေ ပိုများလာရင် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ပိုပြီး ပူဇော်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ အားအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို မင်း ဆင့်ခေါ်နိုင်လိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စူးချီသည် ပထမတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။ မူရင်းဝတ္ထုထဲ၌ ဟော်ကျီကဲ့သို့သော သူများသည် ဤကဲ့သို့ စွမ်းအားကို ရရှိရန် မည်မျှအဖိုးအခ ပေးခဲ့ရသနည်း။ သူသည် မိမိ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကိုသာမက ချစ်သူ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကိုပင် ပူဇော်ခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ စူးချီတွင် နာကျင်မှုမရှိသော အဆင့်မြင့်ဆင့်ခေါ်မှု စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤကွပ်ကဲမှုတံဆိပ်ကြောင့် စူးချီ၏ သင်ကြားမှုသည်လည်း ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရလာမည်ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်ရသည့် ကိစ္စမှာ အနည်းငယ် အမှောင်ဆန်နေသဖြင့် လူများ ယုံကြည်လာအောင် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ထိုပြဿနာမှာ ပြေလည်သွားပြီဖြစ်သည်။

စူးချီ သင်ကြားမှုပြုလုပ်ချိန်တွင် ဤကွပ်ကဲမှုတံဆိပ်ဖြင့် သမိုင်းဝင် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်ဆင့်ခေါ်ပြလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ ထိုသူရဲကောင်းမှာ သာမန်လူများအားလုံး ရင်းနှီးပြီးသားသူ ဖြစ်နေပါက လူများက ဤကျင့်စဉ်ကို မည်သို့ မြင်ကြမည်နည်း။ ဤသည်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရှေးဦးသူရဲကောင်းများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကိုယ်ချင်းစာ ခံစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ခံစားသိရှိသွားသည့်အခါ သူရဲကောင်းနှင့် ထပ်တူကျသွားပြီး သူသည် လက်ရှိကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာကာ ရန်သူများကို နှိမ်နင်းပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ကျောင်းသားသစ် သန်းပေါင်းများစွာ ရရှိရန်မှာ မခဲယဉ်းတော့ပေ။ ကျောင်းသားများက ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်ပြီး သူရဲကောင်းများကို ဆင့်ခေါ်သည့်အခါတိုင်း သူရဲကောင်းဗိမာန်၏ စွမ်းအားများလည်း ပြည့်ဖြိုးလာမည်ဖြစ်ရာ စူးချီကိုယ်တိုင်လည်း ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အဘက်ဘက်က အကျိုးရှိသော ကိစ္စပင်။

စူးချီ တွေးတောနေစဉ် အဖိုးအိုက သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး၊ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

နောက်တစ်ခိုက်တွင် ရုပ်ရှင်ပြကွက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ စူးချီ၏ အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်။ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မူလက ကုန်းစောင်းငယ်ရှိနေပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင် မြေဝါရောင် မြေပြင်နှင့် အဝေးဆီမှ တောအုပ်ငယ်ကို မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲရှိ တာ့ချန်းမှတ်တမ်းမှာမူ အဆင့်မြင့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် မိမိ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်ပုံသဏ္ဌာန် အမှတ်အသားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမှတ်အသားထံမှ ဆင်းရဲခြင်း အငွေ့အသက်များကို သူ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ဤဆင်းရဲခြင်းမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ကြီးကျယ်သော ပြောင်းလဲမှုများနှင့်အတူ ပါလာသည့် နာကျင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် ကွပ်ကဲမှုတံဆိပ်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ အကယ်၍ သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဘုရင်ဝက်ဝံကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပါက လူများကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေမည်လား။ သို့မဟုတ် နေရာပြောင်းပြီးမှ ဆင့်ခေါ်ရမလား။

ကျိရှီဆေးရုံ အနီးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ဆောက်လုပ်ရေးတဲအချို့ ရှိနေသည်။ ထိုနေရာသို့သွား၍ ဘုရင်ဝက်ဝံကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ဆေးရုံရှိ လူနာတစ်ဦး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပြောင်းရွှေ့ကြည့်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်လျှင် ကောင်းမည်ဟု သူ စဉ်းစားလိုက်ပါတော့သည်။

အခန်း (၁၄၀) - ဘုရင်ဝက်ဝံနှင့် လဲလှယ်ခြင်း

ကျန်းမြို့ ဆင်ခြေဖုံး ဟို့ကွမ်အိုင်ဒေသ။

ကျိရှီဆေးရုံဘေးရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခု။

ဤနေရာသည် မူလက ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားများ နေထိုင်ရာဝန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှစ်မီတာခန့်မြင့်သော နှစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်များ ရှိသည်။ သို့သော် အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ယခုအခါ ယာယီစွန့်ပစ်ခြင်း ခံထားရသည်။

ထိုအဆောက်အအုံ၏ ပထမထပ်တွင် စူးချီသည် မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။

"ဘုရင်ဝက်ဝံ ကူးမားကို ဆင့်ခေါ်သင့်သလား"

စူးချီသည် ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ ဤအကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူရဲကောင်းဗိမာန်မှ ရှေးဦးသူရဲကောင်းများသည် ဆင်းရဲခြင်းပူဇော်သက္ကာကို တုံ့ပြန်ကြသည်ဆိုလျှင် သာမန်လူထု၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အသက်ပေးလှူခဲ့ကြသော ထိုသူများသည် လူတိုင်း၏ ဆုတောင်းသံများကို စောင့်ကြည့်နေကြမည်မှာ အမှန်ပင်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆင်းရဲခြင်းပူဇော်သက္ကာကို အသုံးပြု၍ မကောင်းမှုပြုရန် ကြံစည်ပါက ထိုတျရှသူရဲကောင်းများက ပထမဆုံး ကန့်ကွက်ကြမည့်သူများ ဖြစ်လိမ့်မည်။

မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများက ဤကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ လူထုကို ဖိနှိပ်လိုကြသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သာမန်လူများက နေရာအနှံ့ အကူအညီတောင်းသော်လည်း လမ်းစမမြင်သည့်အခါ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ထိုသူရဲကောင်းများက တုံ့ပြန်ကူညီပေးကြလိမ့်မည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများအနေဖြင့် ဤကျင့်စဉ်ကို သင်ယူခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အကျိုးမရှိကြောင်း သိသွားကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဘုရင်ဝက်ဝံကို ဆင့်ခေါ်ရန် လိုအပ်ပါဦးမည်လော။

ဤသို့တွေးလိုက်သောအခါ စူးချီသည် အတော်လေး ယုတ္တိတန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ လောလောဆယ် သူ့ကို ဆင့်ခေါ်တာ ခဏဆိုင်းထားပြီး အတန်းဘယ်လိုသင်မလဲဆိုတာကိုပဲ အရင်သွားစီစဉ်ရတော့မယ်"

သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးတစ်နေရာမှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ အလွန်တိုးညင်းပြီး တစ်ခုခုကို ထုရိုက်နေသည့် အသံများလည်း ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် သတ္တမအဆင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားရှိသော စူးချီအတွက်မူ ထိုအသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

"အမေ တောင်းပန်ပါတယ် သားရယ်။ အမေ့မှာ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး။ အမေ မင်းကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး"

စူးချီ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးရုံနောက်ဖေးတံခါး၏ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဦးတိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင်မူ အနီရောင်အင်္ကျီ၊ အဖြူရောင်ဦးထုပ်နှင့် နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားသော သုံးလေးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။

"ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အမေပဲ မင်းကိုယ်စား ခံစားပေးချင်ပါတယ်"

ကလေးငယ်မှာမူ သူ၏မိခင် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဦးတိုက်နေသည်ကို နားမလည်ရှာပေ။ သူသိသည်မှာ မိခင်ဖြစ်သူကို အမြန်ထူကာ ဖက်ထားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မိခင်ဖြစ်သူက ကလေးကို ပွေ့ဖက်ကာ သည်းထန်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖြတ်သွားဖြတ်လာအချို့ကလည်း စပ်စုကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ဒီကလေးက ဘာရောဂါဖြစ်နေတာလဲ"

"ကြားရသလောက်တော့ ကလေးတွေမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ အာရုံကြောဆဲလ်ကင်ဆာတဲ့။ ကုရခက်ဆုံး ရောဂါပဲ"

"ဟူး... စိတ်မကောင်းစရာပဲ"

အကယ်၍ မိဘများအနေဖြင့် မိမိတို့၏ ကလေးများကိုယ်စား နာကျင်မှုကို ခံစားပေးနိုင်မည်ဆိုပါက ကောင်းကင်ဘုံတွင် မိဘများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို အဝေးမှ ကြည့်နေသော စူးချီသည်လည်း ဂရုဏာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... အရှုံးအမြတ်တွေကို တွက်မနေတော့ဘူး။ ဘုရင်ဝက်ဝံနဲ့ပဲ လဲလှယ်လိုက်တော့မယ်"

အသက်ဝိညာဉ်နှင့် မိခင်မေတ္တာကို တွက်ချက်မှုများဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။ စူးချီသည် စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကလေးတစ်ယောက်တည်းကိုသာမက ဤကဲ့သို့သော မိသားစုများအားလုံးကို ကယ်တင်လိုခြင်းဖြစ်သည်။ သုံးလေးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်များသည် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို မကျင့်ကြံနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ မိဘများမှာမူ ကျင့်ကြံနိုင်သည်။ ကလေး၏ ရောဂါကို ကျင့်ကြံနိုင်သော မိဘများဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်မည့်သူ လိုအပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဘုရင်ဝက်ဝံနှင့် လဲလှယ်ရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ထူးချွန်ဆရာတန်ဖိုးမှတ် ရှစ်ဆယ့်ခြောက်သန်းကျော် ရှိနေသည်။

မိစ္ဆာအသီးအစွမ်းသုံး ဘုရင်ဝက်ဝံစက်ရုပ်အတွက် တန်ဖိုးမှတ် ခုနစ်ဆယ့်ကိုးသန်း ကိုးသိန်း လိုအပ်သည်။

စူးချီသည် မဆိုင်းမတွဘဲ လဲလှယ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် စူးချီ၏ ရှေ့မှ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ မှန်တစ်ချပ် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သို့သော် မှန်စများ လွင့်စင်လာခြင်းမရှိဘဲ လေထုထဲသို့ ပျော်ဝင်ကွယ်ပျောက်သွားကြသည်။ ထိုပေါက်ကွဲသွားသော နေရာတွင် လူရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စနစ်၏ အကြောင်းကြားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စနစ်သည် အိမ်ရှင်အတွက် မိစ္ဆာအသီးအစွမ်းသုံး ဘုရင်ဝက်ဝံစက်ရုပ်ကို လဲလှယ်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ စက်ရုပ်အတွင်း၌ မူလပိုင်ရှင် ထည့်သွင်းထားသော ထိန်းချုပ်မှုစနစ်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် အိမ်ရှင်အတွက် ပြုပြင်ပေးနေသည်။ စက်ရုပ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို အိမ်ရှင်၏ ဝိညာဉ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဤစက်ရုပ်သည် အိမ်ရှင်၏ အမိန့်တိုင်းကို နာခံလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စူးချီသည် ဘုရင်ဝက်ဝံစက်ရုပ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသည်။ ဤဘုရင်ဝက်ဝံမှာ အစွမ်းထက်သော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးဖြစ်သကဲ့သို့ ထူးခြားသော အကူအညီပေးသူလည်း ဖြစ်သည်။

ခွန်အားနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုပိုင်းတွင် ဘုရင်ဝက်ဝံစက်ရုပ်သည် စူးချီထက်ပင် အနည်းငယ် သာလွန်သည်။ ၎င်းသည် အဋ္ဌမအဆင့် ရွှေရောင်ကိုယ်ထည် ကျင့်စဉ်အဆင့်တွင် ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ အသုံးဝင်မှုမှာ အမှန်တကယ် ခွန်အားထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးအသီးအစွမ်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆိုးဝါးသော အခြေအနေများကို ဖယ်ထုတ်ပေးနိုင်ရုံသာမက လူများကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ လွင့်စင်သွားအောင်လည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ဝေးကွာသော ခရီးကို ချက်ချင်းရောက်ရှိစေသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အချို့က ဤအစွမ်းမှာ အသုံးမဝင်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်သော်လည်း စူးချီကမူ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းကဲ့သို့ ဘေးအန္တရာယ်များအတွက် ဤအစွမ်း၏ ထူးခြားပုံကို ချက်ချင်း မြင်ယောင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဘေးအန္တရာယ်များ ကျရောက်လာပြီး နဂါးငွေ့တန်းအဆင့် သတ္တဝါဆိုးများ အလုံးအရင်းနှင့် ပေါ်ထွက်လာပါက တျရှနိုင်ငံတွင် ထိုသတ္တဝါများကို နှိမ်နင်းရန် အင်အားအလုံအလောက် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါမျိုးတွင် စစ်သားတစ်ဦးက ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပူဇော်ပြီး ဘုရင်ဝက်ဝံက ထိုနာကျင်မှုအားလုံးကို လူတစ်ဦးတည်းအပေါ် စုစည်းပေးကာ အဝေးသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုစစ်သားသည် အင်အားအရှိဆုံးသော သူရဲကောင်းကို ဆင့်ခေါ်၍ ဧကရာဇ်အဆင့် တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

စူးချီ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် စနစ်၏ လဲလှယ်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘုရင်ဝက်ဝံ ပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။

စတင်ပေါ်လာချိန်တွင် သူသည် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသော်လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အဆောက်အအုံအတွင်း၌ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အမိုးကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ ရှစ်မီတာမြင့်သော နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံမှာ သူ၏ အရပ်အမောင်းကြောင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်သွားသလို ရှိတော့သည်။ စူးချီအနေဖြင့် လက်ရှိတွင် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုသာ မြင်နေရပြီး ကျန်ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများမှာ အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မှသာ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ဝက်ဝံကဲ့သို့ ကိုယ်လုံးနှင့် ထူးခြားသော ဆံပင်ကောက်ကောက်များကို မြင်ရသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ငါ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ပင်လယ်ဓားပြကမ္ဘာက လူတွေက သဘာဝနဲ့မကိုက်ညီအောင် အရပ်ရှည်ကြတာပဲ။ ဒီဘုရင်ဝက်ဝံက ခုနစ်မီတာလောက် ရှိတာပဲလား။ ဒီလောက် အရပ်အမောင်းနဲ့ သူ့ကို ဘယ်လိုများ ခေါ်သွားရပါ့မလဲ"

သူ ညည်းတွဲနေစဉ်မှာပင် စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက်ကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသည်။

အိမ်ရှင်တွင် စက်ရုပ်များကို ထည့်သွင်းနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်နေရာရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် အချိန်မရွေး စက်ရုပ်ကို ထိုနေရာအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းနိုင်သည်။

စူးချီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏လက်တွင် တျရှနဂါးလက်စွပ် ရှိနေသည်ကို သတိရသွားသည်။ သို့သော် ထိုလက်စွပ်ထဲသို့ သူ ဘာမှ ထည့်မထားခဲ့ဖူးပေ။ အဓိကမှာ သူသည် ပိုက်ဆံရှိသော်လည်း ထိုငွေများကို သားသတ်ရုံအတွက်သာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသဖြင့် ချမ်းသာသူများ၏ ဝါသနာများကို သူ မလုပ်ဆောင်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ ဤလက်စွပ်သည် ဘုရင်ဝက်ဝံကို ထည့်သွင်းရန် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်လာသည်။ တျရှနဂါးလက်စွပ်အတွင်း၌ ကုဗမီတာ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ငါးခန့်သာ ကျယ်သဖြင့် ဘုရင်ဝက်ဝံအနေဖြင့် အတွင်း၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍သာ နေရပေလိမ့်မည်။

လောလောဆယ်တွင် စူးချီသည် သူ့ကို ပြန်မသိမ်းသေးဘဲ ဘုရင်ဝက်ဝံကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း အပေါ်ထပ်က ကြမ်းပြင်ကို ဖယ်ရှားပြီး ဒီနေရာမှာ နေရာလွတ်ရအောင် လုပ်ထားလိုက်ဦး။ ငါပြန်လာတာကို စောင့်နေပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စူးချီသည် အဝေးမှနေ၍ ဖျားနာနေသော ကလေး၏ မိခင်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာလည်း လူစုကွဲသွားကြပြီဖြစ်သည်။

စူးချီသည် သူမ၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးကို ကယ်ချင်သလား။ သူ့ရဲ့ ရောဂါကို ခင်ဗျားဆီ ပြောင်းရွှေ့ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနာကျင်မှုကို ခင်ဗျား တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား"

စူးချီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ မှင်တက်သွားသည်။ သူမသည် ဆေးကုသမှု ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ပြင် စူးချီမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်နေပြီး လေးစားထိုက်သော ဆေးပညာရှင်တစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်မျိုးလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စူးချီကို မယုံကြည်ဘဲ သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

စူးချီက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ရှာကြည့်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ပါ"

အမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် မပတ်သက်သော သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် စူးချီ၏ အမည်ကို ကြားဖူးရုံသာရှိပြီး အသေအချာ ဂရုမပြုခဲ့ဖူးပေ။ ယခုမူ ဤကျော်ကြားသူက သူမ၏ သမီးကို ကယ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလာသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သတိထားကာ ဖုန်းဖြင့် ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် စူးချီ၏ သင်ကြားမှု ဗီဒီယိုများကို သူမ တွေ့ရှိသွားသည်။ တျရှနိုင်ငံ၏ အကျော်ကြားဆုံး ကျောင်းဆရာဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း အံ့ဖွယ်ကျင့်စဉ်များကို ဖန်တီးပြနေသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက သူမ၏ သမီးကို ကယ်မည်ဟု ပြောနေသည်မှာ အလိမ်အညာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် အမျိုးသမီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာကာ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ဆရာစူး... ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးကို ကယ်ပေးပါဦး"

စူးချီကမူ ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ရောဂါကို ပျောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီက ရောဂါကို ခင်ဗျားဆီ ပြောင်းပေးရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။ ကလေးကတော့ နေကောင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ကင်ဆာကျိတ်တွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား လက်ခံနိုင်ရဲ့လား"

အမျိုးသမီးမှာ မှင်တက်သွားသော်လည်း ခဏမျှသာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်"

သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ ဤသည်မှာ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့သော ဗီဇကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ ကလေးကို သေမင်းလက်မှ လုယူရန်အတွက်မူ သေခြင်းတရားကို မကြောက်တော့ပေ။

"ခင်ဗျား အားမငယ်ပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နေပါတယ်။ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ပြီးရင် ခင်ဗျားကိုယ်ပေါ်က မလိုအပ်တဲ့ အသားပိုတွေကို စွမ်းအားအဖြစ် လဲလှယ်ပစ်လို့ရတယ်။ ဆိုလိုတာက အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားကိုယ်ပေါ်က ကင်ဆာကျိတ်ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်လိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အမျိုးသမီးသည် ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျင့်စဉ်ကိုသုံးပြီး ရောဂါကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် နာကျင်မှုကတော့ အမြဲတမ်း ကျန်ရှိနေလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား အမြဲတမ်း နာကျင်နေရလိမ့်မယ်"

အမျိုးသမီးမှာ ထပ်မံ၍ မှင်တက်သွားသော်လည်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကလေးကို ကယ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုနာကျင်မှုမျိုးမဆို ကျွန်မ အောင့်ခံနိုင်ပါတယ်"

"နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ဒီနာကျင်မှုကိုပဲ တစ်ဆင့် ပြန်လွှဲလို့ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုဝင်အားလုံးဆီ ခွဲဝေပေးလိုက်ရင်တော့ သိပ်ပြီး မနာတော့ဘူးပေါ့"

"ဆရာစူး... တကယ်ပဲလား"

ထိုမိခင်၏ မေးခွန်းနှင့် မျက်နှာအမူအရာတွင် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းအပေါ် မျှော်လင့်တောင့်တမှုကို စူးချီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါမှ ဘုရင်ဝက်ဝံနှင့် လဲလှယ်လိုက်ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း စူးချီ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ တာ့ချန်းမှတ်တမ်းက ရောဂါအချို့ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သော်လည်း နာကျင်မှုဒဏ်ကိုမူ တောင့်ခံရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ထိုအခါ ဘုရင်ဝက်ဝံ၏ တည်ရှိမှုမှာ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဤနာကျင်မှုကို ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းရှိကြောင်း လူများ သိသွားပါက သူတို့သည် နာကျင်မှုကို ပို၍ လိုလိုလားလား ပူဇော်လာကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ပူဇော်မှုများလေလေ သူရဲကောင်းဗိမာန်ထံမှ စွမ်းအားများကို သူ ပို၍ ရရှိလေလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ကူညီခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကူညီခြင်းပင် ဖြစ်သဖြင့် ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။