အခန်း (၁၆၀၁-၁၆၀၂)

အခန်း (၁၆၀၁) - သွေးမြေမကျဘဲ အောင်နိုင်သောနည်းလမ်း

ကျားဟိန်းတောင်ကြား ခံတပ်၌ ယနေ့တွင် အရပ်ရပ်မှ သိုင်းပညာရှင် အတော်များများ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ တုန်းရှန်းစစ်တပ်နှင့် ဟော်ကျန်းဝမ်တို့၏ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲ ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သေးငယ်သော ထိုခံတပ်မြို့လေးမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသော်လည်း ယခုမူ လူသံများဖြင့် စည်ကားနေတော့သည်။ ကြီးငယ်မရွေး တည်းခိုခန်းများအားလုံး လူပြည့်နေပြီး လမ်းမထက်တွင်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရယ်မောနှုတ်ဆက်နေကြသော သိုင်းသမားများကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရသည်။

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း ငါတို့ တုန်းရှန်းနိုင်ငံက တော်တော်လေးကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတာပဲ။ အဲဒီနတ်သမီးက သိုင်းနတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ ငါးနှစ်အတွင်းမှာတင် ပုန်ကန်သူတွေကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားအောင် တိုက်ထုတ်ပြီး မြို့တော်ကိုလာပြီး အပြစ်ဝန်ခံခိုင်းနိုင်ခဲ့တာ... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ"

"အဲဒီပုန်ကန်သူဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်မှာလည်း မဟာသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ငါမှတ်မိတယ်။ သူ မြို့တော်မှာ အပြစ်ဝန်ခံနေတုန်း နတ်သမီးကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ နတ်သမီးရဲ့ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ပြာဖြစ်သွားရတာပဲ"

"စစ်မီးငြိမ်းခြင်း နယ်ပယ်ဆိုတာ... တကယ်ပဲ စစ်မီးကို ငြိမ်းသတ်နိုင်တာပဲ။ မဟာသိုင်းပညာရှင်လို အစွမ်းထက်တဲ့သူတောင် သူမရှေ့မှာတော့ ပုရွက်ဆိတ်လိုပါပဲလား။ အင်း... ငါတို့တစ်သက်တော့ အဲဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အရသာကို ဘယ်လိုမှ သိခွင့်ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

"စစ်မီးငြိမ်းခြင်းအဆင့်ကိုတော့ စိတ်ကူးမယဉ်နဲ့တော့။ တစ်ပြည်လုံးမှာ အရင်က ကျန်းအဖိုးကြီးရှိခဲ့သလို အခုတော့ နတ်သမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ"

"မင်းတို့ကော အခုတလော သိုင်းလောကထဲမှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ နတ်မိမယ်ယွီ အကြောင်း ကြားပြီးပြီလား"

"ဒါပေါ့ ကြားတာပေါ့။ အနောက်ဘက်က မြင်းခိုးဓားပြ ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ဖွဲ့စလုံးကို သူမတစ်ယောက်တည်း ဓားတစ်လက်နဲ့ ရှင်းပစ်လိုက်တာလေ။ အဲဒီဓားပြခေါင်းဆောင်တွေထဲမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် တွေ၊ တချို့ဆို မဟာသိုင်းပညာရှင်အဆင့်ကို ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းနေတဲ့သူတွေတောင် ပါတယ်လို့ ငါကြားတယ်"

"အခုခေတ် လူငယ်တွေကတော့ တကယ့်ကို နားလည်ရခက်လာပြီ။ ငါ သိုင်းကျင့်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်ရဲ့ အနားသတ်ကိုတောင် မနည်းမှီအောင် လုပ်နေရတာ။ အခု လူငယ်တွေ ထွက်လာတာနဲ့ မဟာသိုင်းပညာရှင်အဆင့်နီးပါးရှိတဲ့သူတွေကို အလွယ်လေး နှိမ်နင်းနိုင်နေပြီ၊ သူတို့ ဘယ်လိုများ သိုင်းကျင့်ကြတာပါလိမ့်"

စည်ကားနေသော အရက်ဆိုင်လေးထဲတွင် ဖန့်ချန်သည် ပဲစိမ်းလေးများကို မြည်းရင်း အရက်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေသည်။ သူ၏ အရက်ခွက်ထဲမှ အရက်ကုန်သွားတိုင်း ရှောင်ယွီက အလိုက်တသိဖြင့် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် လောင်းထည့်ပေးနေသည်။

"ဖန့်လူကြီး... ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မရဲ့ နာမည်က ဒီလောက်အထိ ကျော်ကြားနေပြီပဲ။ ကျွန်မ ဘယ်တော့များမှ နန်းတွင်းရေးရာကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါခွင့်ရမှာလဲဟင်"

ရှောင်ယွီက မျက်နှာချိုသွေးရင်း မေးလိုက်သည်။

ယောက်ျားလေးလို ဝတ်ဆင်ပြီး သူတစ်ပါးကို အရက်ငှဲ့ပေးနေသော ဤမိန်းကလေးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သိုင်းလောကထဲတွင် ကျော်ကြားလာခဲ့သည့် နတ်မိမယ်ယွီ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက အခုထက်ထိ ဇာတ်ကြောင်းထဲက သတ်ဖြတ်မှုတွေအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"အတိအကျပြောရရင် လူမိုက်ချင်း ရန်ဖြစ်ကြတဲ့သဘောပဲ။ မင်းအတွက် ဒါတွေက အသားကျနေပြီ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ စစ်မြေပြင်က သတ်ဖြတ်မှုတွေက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မင်း တွေးဖူးလား"

"စစ်မြေပြင်က သတ်ဖြတ်မှုတွေ..."

ရှောင်ယွီ တွေဝေသွားသည်။

"မကြာခင် ကျားဟိန်းသံခံတပ်မှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်။ ဒီတိုက်ပွဲက ဟော်ကျန်းဝမ်အနေနဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ဆက်ပြီး ဘုရင်လုပ်နိုင်ဦးမလားဆိုတာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်။ တုန်းရှန်းရဲ့ နတ်သမီးကိုယ်တိုင် လာမှာမဟုတ်ပေမဲ့ သူမကလည်း ဒီတိုက်ပွဲကို အလေးထားလိမ့်မယ်"

ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်

"ဒါကြောင့် အရင်ဆုံး ဒီတိုက်ပွဲကို အဆုံးထိ ကြည့်လိုက်ဦး၊ ပြီးမှ ကျန်တာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ..."

ရှောင်ယွီမှာ နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် တုန်းရှန်းစစ်တပ်နှင့် ဟော်ကျန်းဝမ်တို့၏ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲမှာ စတင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှ စစ်အင်အားမှာ သုံးသိန်းထက်မနည်းရှိရာ ကျားဟိန်းသံခံတပ် ပြင်ပတွင် စစ်သည်တော်များမှာ ပုရွက်ဆိတ်အုံသဖွယ် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သိုင်းလောကထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော သိုင်းပညာရှင် အမြောက်အမြားမှာ ကုန်းမြင့်ပေါ်မှ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် မိုင်အနည်းငယ် ဝေးကွာသော နေရာမှ ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ခံစားနေရသည်။

ဖန့်ချန်နှင့် ရှောင်ယွီတို့မှာ ထင်းရှူးပင်အိုကြီးတစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် ရပ်နေကြပြီး ကျားဟိန်းသံပြင်ပရှိ မြင်ကွင်းအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ရှောင်ယွီ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ သိုင်းလောကထဲမှ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလွန်းလှသည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်မသာ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေရင်... မြေကမ္ဘာအဆင့်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားဖြစ်နေပါစေဦး၊ စစ်တပ်ကြီးရဲ့ ထိုးစစ်ကြားမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားမှာပဲ..."

ရှောင်ယွီ ခေတ္တမျှ မှင်တက်နေမိသည်။

မကြာမီမှာပင် စစ်မြေပြင်မှ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ သတ်ဖြတ်မှုများ စတင်တော့သည်။ ဤတိုက်ပွဲမှာ ကမ္ဘာကြီး မှောင်မည်းသွားမတတ် ပြင်းထန်လှပြီး နှစ်ဖက်စလုံးမှ ထိပ်သီးပညာရှင်များ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးကြသည်။ ရှောင်ယွီသာမက အနီးအနားမှ သိုင်းသမားများပါ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကြီးကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးကြခြင်းဖြစ်သည်။ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော်လည်း လေထဲတွင် လွင့်ပါလာသော သွေးညှီနံ့ကို သူတို့ ရနေကြသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ၊ တုန်းရှန်းစစ်တပ်မှာ အသာစီးဖြင့် အောင်ပွဲခံလိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထွက်ပြေးသွားသော စစ်ပြေးများကို လိုက်မတိုက်တော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစစ်ပြေးများမှာ ဘာမှလုပ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မကြာမီ အချိန်အတွင်း ဟော်ကျန်းဝမ်သည် မြို့တော်သို့လာ၍ အပြစ်ဝန်ခံခြင်း မပြုပါက၊ သူ၏လမ်းမှာ လောကအနှံ့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရသည့် လမ်းသာ ရှိတော့ပေလိမ့်မည်။

တုန်းရှန်းစစ်တပ်က စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းနေပြီး အလောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သယ်ဆောင်ကာ စုပုံမီးရှို့နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ယွီမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်နေမိသည်။

"လူဘယ်လောက် သေသွားလဲ"

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။

"ခန့်မှန်းခြေ... နှစ်ဖက်ပေါင်းရင် လူတစ်သိန်းကျော်လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်..."

ရှောင်ယွီက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

"အခုဆိုရင် တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်တိုင်း နောက်ဆုံးမှာ လူဘယ်လောက် သေရလဲဆိုတာ မင်း သိပြီမလား။ မင်းက နန်းတွင်းရေးရာတွေမှာ ပါဝင်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ အကယ်၍ မင်းက ရာထူးကြီးကြီး ရလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ စကားတစ်ခွန်း၊ အကြည့်တစ်ချက်က ဒီလို စစ်မြေပြင် ဘယ်နှစ်နေရာကို သက်ရောက်မှုရှိမလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ဖန့်ချန်က ဆက်၍ အေးဆေးစွာ ဆိုသည်

"စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ဟာ သူ့ရှေ့က တိုက်ပွဲကို နိုင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားရင် ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးဆောင်သူ တစ်ယောက်ကတော့ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထည့်တွက်ရတယ်။ မင်းက သိုင်းလောကထဲမှာ နေရတာ ပျင်းလို့ နန်းတွင်းထဲ ဝင်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ အခု ငါ့ကိုပြော... မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

"ဖန့်လူကြီး... ဘာလို့ စစ်တိုက်ကြတာလဲဟင်"

ရှောင်ယွီက ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က စစ်မြေပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မီးခိုးရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသည့်အလား။

"ဘယ်သူမှ စစ်တိုက်ရတာကို မကြိုက်ဘူး။ စစ်တိုက်ခြင်းဆိုတာ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ၊ ငါတို့ လိုချင်တာက ရည်ရွယ်ချက်ပဲ"

"မင်းက လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းစေချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က မလိုလားဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ တိုက်ရမှာပဲ"

"မင်းက တိုင်းပြည် အေးချမ်းသာယာစေချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျက်ဆီးချင်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ တိုက်ရမှာပဲ"

"မင်းက သာယာပျော်ရွှင်တဲ့ လူနေမှုကို ကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒါကို ကြည့်မရဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကို တိုက်ရမှာပဲ"

ရှောင်ယွီ တွေးတောနေမိသည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာကြောင့် စစ်ပွဲတွေ ရှိနေရသလဲဆိုတာကို သူမ အရင်က တစ်ခါမှ အသေးစိတ် မတွေးခဲ့ဖူးချေ။

အတော်ကြာမှ သူမက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ

"ဖန့်လူကြီး... ကျွန်မ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ဦးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မကို သွေးမြေမကျဘဲ အောင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို သင်ပေးပါဦး"

"ကောင်းပြီလေ"

နောင်နှစ်အနည်းငယ်အကြာ။

ကျားဟိန်းသံတောင်ကြား တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီးကတည်းက ဟော်ကျန်းဝမ်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားသော ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ လမ်းစပျောက်သွားကာ မြို့တော်သို့ ကိုယ်တိုင်လာ၍ အပြစ်ဝန်ခံခဲ့ရတော့သည်။

ဤအတောအတွင်း သိုင်းလောကထဲတွင် သတင်းအချို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမှောင်ကိုယ်ရံတော် ဟု ခေါ်ဆိုသူများ ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုအမှောင်ကိုယ်ရံတော်များ၏ နောက်ခံမှာ အလွန်လျှို့ဝှက်လှသည်။ အချို့မှာ သိုင်းပညာပင် မတတ်ကြသော်လည်း သူတို့သည် အလွန်ထူးခြားသော သတင်းကွန်ရက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားကြပြီး တုန်းရှန်းစစ်တပ်အတွက် သတင်းအချက်အလက်များကို ပေးပို့ကြသည်။

အချို့သော သတင်းများမှာ တုန်းရှန်းစစ်တပ်ကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး ထိုသတင်းများကြောင့်ပင် သွေးမြေမကျဘဲ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲများစွာ ရှိခဲ့သည်။

တုန်းရှန်းနိုင်ငံ မြို့တော်။

ဤနေရာမှာ တုန်းရှန်းတစ်ပြည်လုံး၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်သော အိမ်တော်တစ်ခုအတွင်း နတ်သမီးသည် လက်အောက်ခံများ၏ တိုက်ပွဲသတင်းများကို နားထောင်နေသည်။

"နတ်သမီး... အဲဒီ အမှောင်ကိုယ်ရံတော်တွေဆိုတာ တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ လူတွေလားဟင်"

စစ်ဗိုလ်ချုပ်အိုကြီးတစ်ဦးက ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အမှောင်ကိုယ်ရံတော်တွေအကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းကြည့်ဖူးတယ်။ သူတို့က ကျွန်မတို့လူတွေ မဟုတ်ပေမဲ့၊ ကျွန်မတို့လူတွေလည်း ဟုတ်နေပြန်ရော"

နတ်သမီးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"လူတိုင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အတူတူပဲ၊ အတွေးအခေါ်ချင်းလည်း တူနေတာပဲဆိုတော့ ရှင်လည်း အသေးစိတ် လိုက်မစုံစမ်းပါနဲ့တော့"

"ဒါပေမဲ့... အမှောင်ကိုယ်ရံတော်တွေမှာ ရှိတဲ့ သတင်းစုဆောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေက ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သူလျှိုတွေထက်တောင် သာနေတယ်။တကယ်လို့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်... နောင်ကျရင် ကျွန်တော် တို့ကို..."

ဗိုလ်ချုပ်အိုကြီးက ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူသည် ထိုအမှောင်ကိုယ်ရံတော်များမှာ နတ်သမီး၏ လျှို့ဝှက်တပ်ဖွဲ့ ဖြစ်နေမည်ကိုပင် စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အဲဒီလူကြီး ပြောဖူးတာ ရှိတယ်... သူက သူ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းမလေးကို ဒီဘဝမှာ ကောင်းကောင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်အောင် ဘေးကနေ ဝန်းရံပေးနေရုံသက်သက်ပါတဲ့"

နတ်သမီးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို အားကျစရာကောင်းလိုက်တာ..."

ဗိုလ်ချုပ်အိုကြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ နတ်သမီးကိုပင် ဤကဲ့သို့ ပြောအောင် လုပ်နိုင်သော ထိုလူကြီးဆိုသူမှာ... လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သစ္စာပန်းရွာမှ သတင်းများထဲက လူများ ဖြစ်နေမလား ရာသီဥတုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာလေ...

"ဒါနဲ့... အမှောင်ကိုယ်ရံတော်တွေက ပြောတယ်၊ ရှင်ကလည်း ပုန်ကန်သူဘုရင်ဘက်က လူတစ်ယောက်ဆိုပဲ။ ရှင်... ကျွန်မကို ရှင်းပြချင်တာ ရှိလား"

နတ်သမီးက ဗိုလ်ချုပ်အိုကြီးကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဗိုလ်ချုပ်အိုကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီး ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

အခန်း (၁၆၀၂) - ဆရာ... ဆရာက လူလား၊ နတ်ဘုရားလား

ဟော်ကျန်းဝမ် တစ်ယောက် မြို့တော်သို့လာ၍ အပြစ်ဝန်ခံခဲ့ပြီးနောက် နေအိမ်အကျယ်ချုပ်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းခံလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ငါးနှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်ဆိုသလို ပုန်ကန်သူဘုရင်တစ်ပါးစီ ရှုံးနိမ့်လာခဲ့ပြီး နွေဦးပေါက်မိုးရေစက်များက မြေပြင်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ပုန်ကန်မှုများမှာ တစ်စစနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တုန်းရှန်းနိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး တိုင်းပြည်မှာ ကပြကခုန် ပျော်ပါးသံများဖြင့် ငြိမ်းချမ်းသာယာစပြုလာခဲ့သည်။

ထီးနန်းရှေ့တွင် အဖိုးအိုတစ်ဦး ဒူးထောက်လျက် အပြစ်ဝန်ခံလွှာကို ရွတ်ဆိုနေသည်။ ရွတ်ဆိုပြီးနောက်တွင်မူ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ စီရင်ချက်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

တုန်းရှန်းဧကရာဇ်က နှုတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် တုန်းရှန်းမိဖုရားကြီးဖြစ်လာသူ နတ်သမီးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို အသာအယာဟကာ

"ရှင်က နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ပုန်ကန်သူဘုရင်ပဲ။ ရှင့်အရှေ့က တခြားသူတွေအားလုံး မြို့တော်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး အပြစ်ဝန်ခံသွားကြပြီ။ ရှင်က ဘာလို့ ဒီနေ့အထိ စောင့်နေခဲ့တာလဲ"

အဖိုးအိုမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ အမှောင်ကိုယ်ရံတော် တွေသာ မရှိရင် ကျုပ်မှာ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေဦးမှာပါ။ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ကျုပ် သေဆုံးပြီး မြေကြီးထဲ ရောက်တဲ့အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာပါ။ ကျုပ်သေပြီးရင် ဒီလောကကြီးမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူးလေ။ ဘယ်သူနိုင်နိုင်၊ ဘယ်သူရှုံးရှုံး ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ"

နန်းတော်အတွင်းရှိ မှူးမတ်အပေါင်းတို့က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကြသည်။

ဤလူ၏ အတွေးမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။ သူသည် ကံကောင်းမှုကို မျှော်လင့်ကာ မိမိ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသည်အထိ ဘုရင်လုပ်ပြီး အာဏာမက်မောချင်ရုံသက်သက်သာ။ နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်မည်ကိုမူ သူ တစ်စက်ကလေးမျှ ထည့်မတွက်ခဲ့ချေ။

"ငါသေပြီးရင်... ဒီလောကကြီးမှာ ရေလွှမ်းမိုးဘေးပဲ ကြုံကြုံ ငါနဲ့မဆိုင်ဘူးပေါ့လေ..."

နတ်သမီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်

"အဲဒီလူကြီး ပြောတာ အမှန်ပဲ။ ရှင်က အစကတည်းက ဧကရာဇ်ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ တိုက်ပွဲတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုက်နေတာက ရှင့်ရဲ့ လက်ရှိ စည်းစိမ်ရှိတဲ့ ဘဝကို မစွန့်လွှတ်နိုင်လို့ပဲ။ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မခံနိုင်ဘဲ ဇိမ်ခံရတာကိုပဲ အသားကျနေတာကိုး"

"နတ်သမီး... ကျုပ်ကို ဘယ်လို စီရင်မှာလဲ"

အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ နတ်သမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နတ်သမီး၏ ဆံနွယ်များတွင် ဖြူဆံစအချို့ စတင်စွက်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အသက်အရွယ်ကလည်း... မငယ်တော့ပါလား။ သို့သော် တုန်းရှန်းနိုင်ငံကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ပြန်လည် နိုးထလာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိချေ။

"ထုံးစံအတိုင်းဆိုရင်တော့ ရှင်ဟာ ဟော်ကျန်းဝမ်တို့လိုပဲ မြို့တော်မှာ အကျယ်ချုပ်နေပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်နေထိုင်ခွင့် ရရမှာပေါ့"

နတ်သမီးက ပြုံးလိုက်သည်

"ဒါပေမဲ့ ရှင်က နောက်ဆုံးမှ အပြစ်လာဝန်ခံတဲ့သူဆိုတော့ သူတို့နဲ့ တူညီတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး မရနိုင်ဘူး။ အကယ်၍ အားလုံးကို တန်းတူဆက်ဆံရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ လောကလူသားတွေက ဒီလို ပုန်ကန်မှုကို ဘယ်လို မြင်ကြမလဲ။ ဒါကြောင့် ရှင့်ကို သေဒဏ်ပေးပြီး ရှင့်ရဲ့ ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက်ကိုပါ ကွပ်မျက် စေမယ်"

"ဘာ... ဘာပြောတယ် "

အဖိုးအိုမှာ အသက်ရှူမှားသွားကာ နတ်သမီးကို မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက်ကို ကွပ်မျက်မယ် ဟုတ်လား

အကယ်၍ မြို့တော်ကို လာခြင်း၏ ရလဒ်က ဤသို့ဖြစ်မည်ကိုသာ သိခဲ့လျှင် သူ စစ်မြေပြင်မှာပင် သေလိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိပေလိမ့်မည်။ ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်များက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ရှေ့သို့ တိုးလာစဉ် အဖိုးအိုမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။

"သေရမယ်ဆိုရင်တောင် သိသိသာသာနဲ့ သေချင်တယ် အမှောင်ကိုယ်ရံတော်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဘယ်မှာလဲ ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ် ဒီနှစ်တွေအတွင်း အမှောင်ကိုယ်ရံတော်တွေသာ နောက်ကွယ်ကနေ နှောင့်ယှက်မနေရင် ပုန်ကန်သူဘုရင်တွေ အခုလောက် မြန်မြန် ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး "

သူ နာကျည်းလှသည်။ အကယ်၍ တခြားပုန်ကန်သူတွေသာ မရှုံးခဲ့ရင် သူသည်လည်း မကောင်းသော မှူးမတ်များကို နှိမ်နင်းခြင်း ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် နယ်မြေခံဘုရင်အဖြစ် ဆက်လက် စိုးစံနေနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာကြောင့် ယနေ့လို အခြေအနေမျိုး ရောက်ခဲ့ရတာလဲ။

နတ်သမီးကမူ သူ့ကို အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နေပြီး မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ခေါ်သွားလိုက်တော့"

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ပုန်ကန်သူဘုရင် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် တုန်းရှန်းနိုင်ငံ၏ ပြိုကွဲနေသော အင်အားစုအားလုံး ပြန်လည် စုစည်းမိသွားကာ တစ်ပြည်လုံး အောင်ပွဲခံ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။

နတ်သမီးသည် အိမ်တော်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အဝေးမှပင် ခြံဝင်းထဲ၌ လူနှစ်ဦး စစ်တုရင် ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ကစားကွက်က... သိပ်မဟန်ပါလား။ ကျွန်မ ထပ်နိုင်ပြန်ပြီ"

"ဒီတစ်ပွဲနဲ့ဆိုရင် မင်းကို နိုင်တာ သုံးထောင်လေးရာနှစ်ဆယ့်နှစ်ပွဲ ရှိသွားပြီ"

"လာပါ လာပါ... နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားရအောင်"

နတ်သမီးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးဘေးသို့ သွားကာ ကစားပွဲကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ ခံစားချက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုစဉ်က ဆရာသည် အခုထက်ထိ ထိုပုံစံအတိုင်းပင်။

ထိုစဉ်က မိန်းကလေးငယ်မှာမူ ယခုအခါတွင် တဖြည်းဖြည်း အိုမင်းလာခဲ့ပြီ။

တစ်ဦးတည်းသော မပြောင်းလဲသူမှာ... ဆရာသည် ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ မိန်းကလေးငယ်မှာလည်း ယခင်အတိုင်းပင် ကလေးဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"တစ်လောကလုံးက အမှောင်ကိုယ်ရံတော်တွေဟာ သူမရဲ့ လက်ချက်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ"

နတ်သမီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် စစ်တုရင်ခုံကို ညွှန်ပြကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"ဖန့်လူကြီး... ဒီအကွက်ကို မရွှေ့နဲ့လေ၊ ဟိုဘက်ကို ရွှေ့ရမှာ"

"စစ်တုရင်ကြည့်ရင် စကားမပြောရဘူး၊ အဲဒါမှ လူကြီးလူကောင်း ပီသတာ "

ရှောင်ယွီက ခေါင်းမော့ကာ နတ်သမီးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

နတ်သမီးက ရယ်မောလိုက်သည်

"ကျွန်မက လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူးလေ"

သူမ ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤနှစ်ဦးစလုံးမှာ စစ်တုရင်ကစားရာတွင် အလွန်ညံ့ဖျင်းကြသော်လည်း ဖန့်လူကြီး၏ အစွမ်းမှာ အဆိုးရွားဆုံးပင်။ သူ၏ တခြားသော အစွမ်းအစများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ထိုစစ်တုရင် အစွမ်းမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းနှစ်ဖက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဒီစစ်တုရင်ကို မကစားတာပဲ ကောင်းပါတယ်"

ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စစ်တုရင်ခုံကို မှောက်လိုက်သည်။

ရှောင်ယွီက မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး အော်တော့သည်။

"ဆရာ... ဆရာ ညစ်တာလား"

ဖန့်ချန်က သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နတ်သမီးဘက်သို့ လှည့်ကာ

"နောက်ဆုံး ပုန်ကန်သူဘုရင်ကို သတ်လိုက်ပြီလား"

"သတ်လိုက်ပါပြီ"

နတ်သမီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ဒါကြောင့် ဆရာ့ကို အသိပေးဖို့ အထူးလာခဲ့တာပါ။ တုန်းရှန်းရဲ့ နယ်မြေအားလုံးကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ"

"မြန်လှချည်လား၊ သူ အကြာကြီး ထပ်တောင့်ခံနိုင်ဦးမယ် ထင်နေတာ"

ရှောင်ယွီက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရင်ဘတ်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ကာ နတ်သမီးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက..."

နတ်သမီး တံဆိပ်ပြားကို ဖမ်းယူလိုက်စဉ် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒီကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ရှိရင် တစ်လောကလုံးမှာရှိတဲ့ အမှောင်ကိုယ်ရံတော်တွေကို စိတ်ကြိုက် စေခိုင်းနိုင်ပြီ"

ရှောင်ယွီက ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ငှက်တွေကုန်သွားရင် လေးကို သိမ်းထားမယ် (အသုံးမလိုတော့ရင် ဖယ်ရှားမယ်) လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

နတ်သမီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ထင်တာ မထင်တာက အရေးမကြီးပါဘူး။ ရှင့်ရဲ့ နန်းတွင်းမှူးမတ်တွေက အမှောင်ကိုယ်ရံတော်ဌာနကို ကြောက်မနေဘူးလားဆိုတာကပဲ အရေးကြီးတာပါ။

ဆရာက ကျွန်မကို ပြောဖူးတယ်... လူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိတတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲတဲ့။ ကျွန်မ အမှောင်ကိုယ်ရံတော်ဌာနကို တည်ထောင်ခဲ့တာကလည်း ဆရာသင်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို စမ်းသပ်ဖို့ပါ။

အခုတော့ အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ဒါကို ရှင့်ဆီ လွှဲပေးဖို့ သိတတ်ရမှာပေါ့။ ကျွန်မနဲ့ ဆရာကတော့ တကယ့်ကိုပဲ တစ်လောကလုံးကို လှည့်လည်သွားလာတော့မှာ"

ရှောင်ယွီက ကလေးတစ်ယောက်လို နောက်ပြောင်ရင်း ဆိုသည်။

"နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်သွားခဲ့ပြီ၊ ကျွန်မတောင် အိုသွားပြီ။ ဆရာကတော့ အခုထိ မအိုသေးဘူး။ အခုမှ မသွားရင် နောင်ကျရင် ဆရာ့အနားမှာ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့မှာ ကြောက်လို့ပါ"

"အရင်ဆုံး ဘယ်ကို သွားမှာလဲ"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးသည်။

"သစ္စာပန်းရွာကို သွားကြစို့။ မေမေ့ဆီ မပြန်တာ အတော်ကြာပြီ"

ရှောင်ယွီက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် နန်းတော်၏ မြင့်မားသော တံတိုင်းပေါ်၌ လူရိပ်တစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူမသည် ဝေးရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အားကျရိပ်များ စွန်းထင်နေသည်။

ထိုပုံရိပ်နှစ်ခု မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် နတ်သမီးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ခါ ခွဲခွာခြင်းသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ထပ်မံတွေ့ဆုံခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေခဲ့သည်။

သစ္စာပန်းရွာတွင် တောင်တစ်ပြင်လုံးရှိ သစ္စာပန်းများမှာ အလွန်တရာ လှပစွာ ဖူးပွင့်နေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်က ဖြစ်ရပ်ပြီးကတည်းက ဤနေရာမှာ စာဆိုတော်များနှင့် ပညာရှိများ မဖြစ်မနေ လာရောက်လည်ပတ်ရသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခင်က သေးငယ်သော ရွာလေးမှာ ယခုအခါတွင် မြို့နယ်အဆင့်ထက်ပင် ပိုမိုစည်ကား ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီ။

ဆိုင်ရှင်လီ သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးဖြင့် အရက်ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။

သူသည် ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်ရှုပ်နေသော မြေးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာဖြင့် လမ်းဘေးမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေတော့သည်။

ရုတ်တရက် အဝေးမှ လျှောက်လာသော လူပုံရိပ်နှစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့က သူ့အတွက် အလွန်ရင်းနှီးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဆိုင်ရှင်လီသည် မျက်လုံးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မယုံနိုင်သလို မတ်တတ်ရပ်ကာ ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သည်။

"ဖန့်လူကြီး..."

သူ့မျက်လုံးကို သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

သူ့ရှေ့က ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အဘယ်ကြောင့် တစ်စက်ကလေးမျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိရသနည်း။ သူကိုယ်တိုင်မှာ မြေကြီးထဲ ဝင်ခါနီး အသက်အရွယ် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာမူ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်အတိုင်း နုပျိုနေဆဲ။

"လီဆိုင်ရှင်... ကျန်းမာနေတုန်းပဲလား"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"တကယ်ပဲ ဖန့်လူကြီးပါလား"

လီဆိုင်ရှင်မှာ အလွန်ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ လိုက်လံ ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ဟင်း... ငါလည်း ဘာလို့ ဖန့်လူကြီးက မအိုရတာလဲလို့ မေးဖို့ သတ္တိမရှိရတာလဲ..."

လီဆိုင်ရှင်မှာ ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သစ္စာပန်းရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်ချန်နှင့် ရှောင်ယွီတို့သည် ထိုနေရာ၌ ခေတ္တနေထိုင်ကြသည်။ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော် ကြာပြီးနောက် ရှောင်ယွီသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီဖြစ်သော မိခင် လီမေယန့်ကို နောက်ဆုံးခရီး ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရသည်။

နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ သူမ၏ အစ်မကြီးမှာ ဖျားနာကာ အရင်ဆုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ခဲအိုဖြစ်သူ ရွှီထျန်းဟွန့်မှာလည်း နောင်နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် စိတ်မကောင်းခြင်းများဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

လီမေယန့် ကွယ်လွန်ပြီးကတည်းက ဖန့်ချန်နှင့် ရှောင်ယွီတို့မှာ တစ်ခါတစ်ရံ အပြင်ထွက်၍ ခရီးထွက်ကြပြီး သုံးငါးနှစ်ကြာမှ တစ်ခါ ပြန်လာလေ့ရှိသည်။

မသိလိုက်ဘဲနှင့်ပင် သူမ၏ အစ်မများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကွယ်လွန်သွားကြကုန်ပြီ။ ရှောင်ယွီကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဆံပင်များ ဖွေးဖွေးဖြူနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သိုင်းပညာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ... အချိန်ရဲ့ ဓားသွားအောက်မှာတော့ အရှုံးပေးရတာပါပဲလား"

ရှောင်ယွီသည် ရေကန်တစ်ခု၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ရေထဲတွင် ပေါ်နေသော မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူမဘေးရှိ ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာက နတ်ဘုရားလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူလားဟင်"