အခန်း (၅၉၁-၅၉၂)

အခန်း (၅၉၁) - ဆန်းကြယ်သော သူငယ်တော်၊ ခွန်လွန်မှန်တု အပိုင်းအစ၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ

အရာအားလုံးမှာ နောက်ပြန်ရစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် မြို့ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်က အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။ မြို့အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ အသိစိတ်မှာလည်း ဝေဝါးလာ၏။

ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို အတင်းအဓမ္မ နောက်ပြန်ဆွဲခေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထိုရေစီးကြောင်းကြီးထဲတွင် ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူအချို့မှာမူ သူတို့၏ အစွမ်းထက်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကြောင့် ထိုအပြောင်းအလဲကို အာရုံခံမိလိုက်ကြပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ထိုစီထော်မြို့တွင် အဘယ်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။

ထိုအထဲတွင် မိသားစုအမွေအနှစ် နည်းလမ်းများပိုင်ဆိုင်ထားသော မင်ဟော်လည်း ပါဝင်သည်။ သို့သော် သူမသည်လည်း ဤအခြေအနေကို မည်သို့မျှ မပြောင်းလဲနိုင်ပါချေ။ မရပ်မနား နောက်ပြန်ရစ်နေသော ပုံရိပ်လွှာများကြားတွင် ရေစုန်မျောနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် စီထော်မြို့တစ်ခုလုံး၌ ထိုလွှမ်းမိုးမှုဒဏ်ကို မခံရသူဟူ၍ ထိုရွှေရောင်ဝတ်စုံနတ်ဘုရားကြီး တစ်ပါးတည်းသာ ရှိ၏။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်ဝတ်စုံမှ တာအိုဂိုဏ်း၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး စင်ကြယ်သော ယန်စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလေးလံလှသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်းတစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင် လူ့လောက၏ ရှုပ်ထွေးမှုများက သူ့ကို မည်သို့မျှ မခြောက်လှန့်နိုင်ပါချေ။

လီယန်ချူသည် ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော စီထော်တောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သေဆုံးသွားခဲ့သော ခြင်္သေ့ပြာမင်းသားသည် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူ သိသိသာသာ သတိပြုမိလိုက်၏။ ထို့ပြင် သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော စီထော်မြို့မှ မိစ္ဆာအပေါင်းမှာလည်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါက အချိန်ကို နောက်ပြန်ရစ်တာလား”

လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဝင်လာပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိကာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။ သို့သော် သူသည် ပရိယာယ်များ ဆင်ရသည်ကို မကျွမ်းကျင်ပါချေ။ သူ ကျွမ်းကျင်သော အလုပ်မှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပါသည်။

ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းကို အားကုန် သုံး၍ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဂျုန်း

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်အချိန်ထက်မဆို ပို၍ ပြင်းထန်လေးလံလှသည်။ ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ နောက်ပြန်ရစ်နေသော ပုံရိပ်များမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားတော့၏။ လူတိုင်းမှာလည်း ထိုပုံရိပ်ထဲတွင် ရပ်တန့်သွားကြရသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာထားမှာ မပြောင်းလဲဘဲ နတ်ဘုရားဖိတ်ခေါ်ခြင်းအတတ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်၏ စွမ်းအားမှာလည်း တစ်ပါတည်း တိုးမြင့်လာသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဝမ်လင်ကွမ်း၏ ရှေးကျလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာတော့၏။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထပ်လှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေစွ။ လင်ကွမ်းငါးရာ၏ အကြီးအကဲ အမှန်တကယ် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရွှေအိုရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား ရှိနေသော ကမ္ဘာဦးတိုင်ကြီး တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။

ဂျုန်း

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ အတုအယောင်အဖြစ် ပြိုကွဲပျက်စီးကုန်ပြီး ကွဲအက်နေသော မှန်စများစွာထဲတွင် ထိုပုံရိပ်များ ပေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

စီထော်မြို့ထဲသို့ ဝင်လာကြသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အသိစိတ် ပြန်လည်ကြည်လင်လာချိန်တွင်မူ... အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်မှာ နိုးထလာသော စီထော်မြို့ဟူ၍ မရှိတော့ပါချေ။ သူတို့သည် စီထော်မြို့ အပျက်အစီးများထဲတွင်သာ လည်ပတ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသော စီထော်မြို့ကြီးမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကွယ်ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်...

သူငယ်တော်တစ်ဦး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူသည် အလွန်ပင် ခန့်ညားမြင့်မြတ်လှသော်လည်း အေးစက်လှသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်သရဖူတစ်ခု ဆောင်းထားပြီး နောက်ကျောတွင် ရွှေရောင်အမွေးများ ရှိနေ၏။

သို့သော် သူ၏ ပုံစံမှာ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် သူငယ်တော်လေးသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် နက်ရှိုင်းသော တရားရိပ်ထဲသို့ ဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။ ရှေးဟောင်းမှန်တစ်ချပ်မှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်နေသော်လည်း ယခုအခါ၌မူ အက်ကြောင်းများ ထင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအငွေ့အသက်က...

မြင့်မြတ်လှသော ထိုသူငယ်တော်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အက်ကြောင်းထင်နေသော မှန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

နှမျောတသ ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူသည် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနတ်ဘုရားကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“လူ့လောကက ကျင့်ကြံသူ... ငါကိုယ်တော်မြတ်ရဲ့ အစီရင်အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့”

အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံကြီးကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူသည် ထိုသူငယ်တော်ကို မကြောက်မရွံ့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်မြေပြင် အထူးစွမ်းအားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခြောက်တောင်မြင့်သော ရွှေရောင်ဝတ်စုံနတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုသူငယ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်သွား၏။

လီယန်ချူအတွက်မူ သင်သည် မည်သည့်မိစ္ဆာအိုကြီး ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပါချေ။ ပြဿနာရှာချင်သည်ဆိုလျှင် အရင်ဆုံး အရိုက်ခံရဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့။

ထိုသူငယ်တော်သည်လည်း လီယန်ချူက စကားမပြောဘဲ တိုက်ရိုက် ရိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ရာ ခုနက ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခါစ ခြင်္သေ့ပြာမင်းသားနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပါချေ။

သူသည် လီယန်ချူကို မော့၍ ကြည့်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းမှာ ဆက်လက်ရိုက်ချ၍ မရတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားတော့၏။ ရှေးကျလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ ထိုသူငယ်တော်၏ အကြည့်တစ်ချက်အောက်တွင်ပင် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုသူငယ်တော်၏ စွမ်းအားမှာ ကျာချွမ်းဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟောင်းနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူသည်လည်း ကျာချွမ်းဖန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကထက် ယခုအခါ ပို၍ အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဝမ်လင်ကွမ်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ထပ်မံကျဆင်းလာပြီး ထိုသူငယ်တော်၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။

ရွှမ်း

ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းဖြင့် လွှဲ၍ ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် သူငယ်တော်မှာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ လီယန်ချူကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ မမြင်နိုင်သော အစီရင်တစ်ခုက လီယန်ချူကို ထပ်မံ ချည်နှောင်လိုက်ပြန်၏။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို သုံး၍ ထိုချုပ်နှောင်မှုကို လျင်မြန်စွာ ဖောက်ထွက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဂီ

ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူငယ်တော်၏ နောက်ကျောတွင် ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းကို အတင်းအဓမ္မ တားဆီးထားလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လီယန်ချူနှင့် မြို့ထဲမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤသူငယ်တော်မှာ ထိုရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမလားဟု သံသယဝင်လာကြသည်။ သံသယရှိနေသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ထိုသူငယ်တော်၏ နောက်ကျောသို့ ရုတ်ချည်း ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ တာအိုအတတ်ဖြစ်သော လျှပ်တစ်ပြက်ခြေလှမ်း ပင်။

တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းမှာ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော ကျန့်ကျောင်းဓားမှ ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်လေးလံရုံသာမက မည်သည့်အရာကိုမဆို ဖြတ်တောက်နိုင်သော အစွမ်းရှိသည်။

သို့သော် ထိုသူငယ်တော်တွင် ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်က စောင့်ရှောက်နေသောကြောင့် လီယန်ချူသည် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်သော်လည်း သူ၏ အကာအကွယ်ကို မဖောက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူငယ်တော်သည်လည်း ရင်ထဲတွင် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အထူးစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှေးဟောင်းမှန်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားတော့၏။ ထို့နောက် လောကကြီးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူငယ်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နှမျောတသ ဖြစ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ဤရတနာမှာ ခွန်လွန်မှန်ကို အတုယူပြုလုပ်ထားသော အတုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသော ရတနာ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ၎င်းထဲတွင် ခွန်လွန်မှန်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အစအနအချို့ ကိန်းအောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားခြင်းမှာ တကယ်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှ၏။

ထိုခွန်လွန်မှန်တုထဲမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာရာ ၎င်းမှာ မှန်၏ အပိုင်းအစတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအပိုင်းအစထဲတွင် ခွန်လွန်မှန်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အစအနများ ပါဝင်နေသည်။

သူငယ်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းအားသာ ရှိနေဦးမည်ဆိုလျှင် သူ၏ အစွမ်းများကို သုံး၍ နောက်ထပ် ခွန်လွန်မှန်တု တစ်ချပ်ကို ထပ်မံ ဖန်တီးနိုင်ပါသေးသည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံထွက်သွားရန် ပြင်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို သူက လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ထိုအပိုင်းအစမှာ သူငယ်တော်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိရန် လက်မတင်လေးသာ လိုတော့သည်။

ရွှမ်း

ကျောက်စိမ်းပေတံ မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာပြီး ထိုအပိုင်းအစကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ လီယန်ချူသည် အဝေးမှပစ္စည်းယူခြင်းအတတ် ကို သုံး၍ ထိုအပိုင်းအစကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်တော့၏။

သူငယ်တော်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

“သာမန်လူသားတစ်ယောက်က ငါကိုယ်တော်မြတ်ရဲ့ ရတနာကိုတောင် လောဘတက်ရဲတယ်ပေါ့”

သူသည် လက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီးတစ်ခုသည် လီယန်ချူထံသို့ ဦးတည်ကာ ကျဆင်းလာတော့သည်။ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှ၏။ ၎င်းမှာ ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ လက်သည်းပင် ဖြစ်သည်။

ရန်သူ လိုချင်နေတဲ့အရာမှန်သမျှဟာ ကောင်းတဲ့အရာတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ မူအတိုင်း လီယန်ချူသည် ထိုအရာကို ပြန်ပေးရန် လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိပါချေ။ ကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီး ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်သော်လည်း လီယန်ချူက မကြောက်မရွံ့ ရှိနေ၏။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာလည်း ပိုမိုထူထပ်လာပြီး အစိုင်အခဲတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ပြည့်လျှံနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂျုန်း

ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းနှင့် ထိုကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီးတို့ ရိုက်ခတ်မိသွားရာ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ နေမင်းကြီး တစ်စင်းအလားပင် ဖြစ်နေသဖြင့် ဘယ်သူမှ တည့်တည့် မကြည့်ရဲကြပါချေ။ စီထော်မြို့တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံမှာ ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားပါချေ။ သူ၏ အလွန်ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို သုံး၍ ထိုကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီးကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းပင်။ ထိုသူငယ်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်ပင် အံ့ဩသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အမြင်တွင် သာမန်လူသားတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သော သူသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ရုံသာမက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ခွန်လွန်မှန်တု၏ အပိုင်းအစကို လုယူသွားရဲသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ နောက်ကျောမှ ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ အတောင်ပံများကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားလေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုလေပြင်းများသည် ကျင့်ကြံသူ မည်သူမဆို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်နိုင်၏။ လီယန်ချူကဲ့သို့ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသူပင်လျှင် ထိုလေပြင်းထဲတွင် ကိုယ်ဟန်ကို ထိန်းနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူငယ်တော်က ယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ထို့နောက် သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ ထိုသူငယ်တော်၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“သာမန်လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်လား”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ဘုန်း

ထိုသူငယ်တော်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ထိုသူငယ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားပြီး သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် မီးလောင်ကျွမ်းစေလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုသည်မှာ လီယန်ချူ မည်မျှအထိ ပြင်းထန်သော အင်အားကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်ဆိုသည်ကို ပြသနေခြင်းပင်။

သူငယ်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ထိုလူငယ်ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်လိုက်ရင်း...

“မင်းက... တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ”

ဟု ထိုသူငယ်တော်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် သူ၏ အမည်ကို မေးမြန်းရန် ထိုက်တန်သော အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူငယ်တော်က မည်မျှပင် ခန့်ညားသော ပုံစံဖမ်းနေပါစေ လီယန်ချူကမူ သူ့ကို မျက်နှာသာပေးရန် စိတ်ကူးမရှိပါချေ။

“ငါက မင်းအဖေပဲ”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသူငယ်တော်၏ သတ်ချင်ဖြတ်ချင်စဖွယ် အကြည့်များအောက်မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အခန်း (၅၉၂) - တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အချုပ်အနှောင်၊ အချိန်စေ့ပြီ၊ သူငယ်တော်၏ခေတ်၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ငြိုငြင်မှုကို ခံရခြင်း

“ရွှေရောင်ဦးဆောင်း လား”

သူငယ်တော်သည် တစ်ချက် မှင်တက်သွား၏။

သူသည် အလွန်အမင်း ထက်မြက်သော မျက်စိအမြင်ရှိသူ ဖြစ်ရာ ခုနက လီယန်ချူ ရွှေရောင်ဦးဆောင်း ကို ဆောင်းလိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို ဖမ်းဆီးမိလိုက်ခြင်းပင်။

“ဒီလူငယ်ရဲ့လက်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ရတနာထူးရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

ဟု သူငယ်တော်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုလက်နက်ဆန်းကို သိရှိနားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခေတ်ကာလတုန်းက ရွှေရောင်ဦးဆောင်း၏ မယုံနိုင်စရာကောင်းလှသော ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်မှာ လူတိုင်းကို အလွန်ပင် ခေါင်းခဲစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဂျုန်း

သူငယ်တော်၏ နောက်ကျောတွင် တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်မှာလည်း တစ်ချက် တုန်ခါသွားသည်။ သို့သော် သူသည် တောင့်ခံထားနိုင်ဆဲပင်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့အတွက် အလွန်အမင်း ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသကဲ့သို့ပင်။

သူငယ်တော်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏။ ရွှေရောင်ဦးဆောင်း ရှိနေတော့ရော ဘာဖြစ်သနည်း။ ဤလက်နက်မှာ လူကို ကိုယ်ပျောက်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို တိုးမြင့်ပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အကာအကွယ်ကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်ထားလိုက်ရုံနှင့် ထိုရွှေရောင်ဦးဆောင်းမှာ သူ့ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပါချေ။

လီယန်ချူသည် သိုင်းပညာနယ်ပယ်ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်ဦးဆောင်း၏ ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်မှာ သိုင်းပညာနယ်ပယ်ပုံရိပ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖုံးကွယ်ပေးထား၏။ သူငယ်တော်သည် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ စင်ကြယ်သော ယန်စွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာနေသဖြင့် လီယန်ချူသည် သူငယ်တော်၏ အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အသာစီးမရလျှင်တောင် အခြေအနေ မဆိုးလှပါချေ။

ဂျုန်း

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းသည် သူငယ်တော်၏ အကာအကွယ်ကို ရိုက်မိသွားသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရုံမှလွဲ၍ အကာအကွယ်မှာ ပွင့်မထွက်သွားပေ။

သို့သော် ထိုမျှနှင့်တင် သူငယ်တော်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားရလောက်အောင် အံ့ဩသွားရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် လီယန်ချူ၏ အဆင့်မှာ အဆင့် သုံး မျှသာ ရှိသော်လည်း သူကဲ့သို့ အဆင့် တစ် ကျင့်ကြံသူကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

“ငါ အိပ်စက်ခဲ့တဲ့ အချိန်က အရမ်းကြာသွားလို့လား”

သူငယ်တော်၏ စိတ်ထဲတွင် မှင်တက်သွားမိသည်။ သူသည် လီယန်ချူကို သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဟု တစ်တွင်တွင် ခေါ်နေသော်လည်း ဤလူသား၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်ပင် ရှေးကျလေးလံလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ခံစားနေရ၏။ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဆိုသည်မှာ မည်သူမဆို၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိသည် မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားအစစ်အမှန်များ၏ စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။

မဖြောင့်မတ်သော စိတ်ထားရှိသူများမှာ နတ်မင်းများ၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းမိပါက မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ အငွေ့အသက်ကို ဆန်းစစ်ကြည့်ရာ တစ်ဖက်လူ ငှားရမ်းထားသည်မှာ သာမန်နတ်မင်းတစ်ပါး မဟုတ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

“ဝမ်လင်ကွမ်းရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားထားတာလား”

သူငယ်တော် မှင်တက်သွားပြန်သည်။ လီယန်ချူ၏ ပြည့်လျှံနေသော သွေးချီများကို မြင်သောအခါ သူ အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွား၏။

“ဒါကြောင့်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေက ဒီလောက် ပြင်းထန်နေတာကိုး၊ ဝမ်လင်ကွမ်းရဲ့ စွမ်းအားကိုပါ ငှားထားနိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒါက သိုင်းနတ်ဘုရား ပဲ”

သူငယ်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ကာ သူ၏ နောက်ကျောမှ ရွှေရောင်အမွေးတစ်ပင်ကို ဆွဲနုတ်လိုက်၏။ ဤသည်မှာ သူ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေတွင် အသုံးချနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အင်အားပင် ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်အမွေးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ နှေးကွေးနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးကြား သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ တစ်ချက် မှင်တက်သွား၏။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြားမှ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းကို တားဆီးလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းက အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ခရမ်းရွှေရောင်အရှိန်အဝါများနှင့် မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော် တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရှေးကျလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကလည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ရစ်ပတ်စောင့်ရှောက်ပေးကာ သူ၏ ဝိညာဉ်လွှာအားလုံးကို ခိုင်မြဲစေလိုက်သည်။

သူငယ်တော် မှင်တက်သွားပြန်သည်။

“နတ်ဘုရားရဲ့ အမှတ်အသား... ဒါက မီးနတ်ဘုရားဂါထာ မဟုတ်လား ”

သူငယ်တော်မှာ တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လီယန်ချူကို ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းသော အကြည့်မျိုး ဖြစ်နေပြီး ဤလူငယ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ များပြားလှသော ကံတရားနှင့် အခွင့်အရေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်းဟု သူ မတွေးတတ်တော့ပါချေ။ သူသည် လက်ချောင်းများကို မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကာ လက်ဟန်သင်္ကေတတစ်ခုကို ဖော်လိုက်သည်။

ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း လည်ပတ်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ အရှေ့မှ အကာအကွယ်များကို အဆက်မပြတ် ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော အချုပ်အနှောင်တစ်ခုသည်လည်း ထိုသူငယ်တော်အပေါ်သို့ သက်ရောက်လာတော့၏။ စာလုံးများစွာမှာ သူငယ်တော်၏ ကိုယ်ပေါ်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး၊ အချိန်စေ့ပြီ”

သူငယ်တော်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။ သူသည် အထူးစွမ်းအားများကို အတင်းအဓမ္မ လှုံ့ဆော်ကာ ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ဖျက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း လေးလံသွားရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီများမှာ မီးခိုးတိုင်ကြီးကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းအားများနှင့် ရောယှက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နေမင်းကြီးတစ်စင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းကို အတင်းအဓမ္မ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

သူငယ်တော်သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထိုကောင်က ကံတရားအလွန်ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် ရှင်းရခက်လှပေစွ။ တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေက သူ့အား ဤမျှအထိ အချိန်ပေးခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် သူ အနည်းငယ် နှမျောမိသည်။

“နှမျောစရာပဲ ” ဟု သူငယ်တော်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် လီယန်ချူက သူ၏ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

“လူကို ရိုက်ပြီးမှ ထွက်ပြေးချင်တာလား၊ မင်းလို မိစ္ဆာကောင်... ငါ့အတွက် ဒီမှာပဲ နေခဲ့စမ်း ”

သူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ပင်။ အရှိန်အဝါများမှာလည်း ခန့်ညားလှ၏။ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းသည် တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ခေါင်းပေါ်ရှိ နေမင်းကြီး၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် ပိုမို၍ ရှေးကျလေးလံကာ တန်ခိုးရှိလာတော့သည်။

ရွှမ်း

ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းသည် ထိုသူငယ်တော်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူငယ်တော်သည် မူလက ဂရုမစိုက်ပါချေ။ ဤလူငယ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ ဝမ်လင်ကွမ်း၏ စွမ်းအားကို ငှားထားလျှင်တောင် သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ထင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင်မူ...

သူငယ်တော်မှာ ကြောင်အသွားရသည်။

“……”

ဗုန်း

သူ၏ ခေါင်းမှာ တိုက်ရိုက် ဘေးသို့ စောင်းထွက်သွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှာလည်း ကွဲအက်ကာ ရွှေရောင်သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။

သူငယ်တော် : “……”

သူ ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ပြီးကတည်းက နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်ငါးရာကျော်အတွင်း ဒဏ်ရာ တစ်ခါမျှ မရဖူးခဲ့ပါချေ။ မထင်မှတ်ဘဲ ယနေ့တွင်မူ နွားနို့နံ့မစင်သေးသော လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရိုက်ကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ဒီကလေးကတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဘယ်လောက်မြင့်မှန်း မသိ...”

သူငယ်တော်၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်မှာ သူ၏ ပါးစပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြန်သည်။ သူ၏ လက်သီးထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ထိုသူငယ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။

“မင်းက စတိုင်ဖမ်းချင်သေးတာလား ”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရွှမ်း

လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တုတ်ချောင်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူငယ်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကောင်းကင်ထိအောင် ပြင်းထန်သော ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော မီးတိုင်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူကို ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူသည် ထိုမီးတိုင်ကြီးအတွင်းမှ ပျံထွက်လာပြီး သူငယ်တော်၏ မျက်နှာကို နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူငယ်တော်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ ထိုကောင်က မီးကို မကြောက်သည်မှာ ထားပါတော့၊ ဘာကြောင့် ပါးစပ်ကိုပဲ ရွေးပြီး ထိုးနေရသနည်း။

လီယန်ချူသည် မီးရှောင်ခြင်း အတတ်ကို ထုတ်ဖော်ထားရုံသာမက နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ၏ အကူအညီကြောင့် ထိုသူငယ်တော်၏ မီးတောက်များအတွင်း၌ အနာအဆာမရှိ ဘေးကင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူငယ်တော်၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးပျောက်ကွယ်လာသည်။ အစောပိုင်းက သူ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော ခွန်လွန်မှန်တု အပိုင်းအစကို တွေးမိရင်း ရင်ထဲတွင် အသက်ရှူရ ကျပ်မတတ် ခံစားနေရသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒီအချုပ်အနှောင်သာ မရှိရင် ငါ မင်းလို မျိုးဆက်သစ်ကို သတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ”

သူငယ်တော်၏ အကြည့်မှာ အေးစက်လှသော်လည်း သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ပါချေ။ ယနေ့တွင်မူ လူသားမျိုးဆက်သစ်တစ်ဦး၏ လက်သီးကို ပါးစပ်ပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော အရှက်ရမှုပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုသူငယ်တော်မှာ နောက်သို့ ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ တစ်ဖက်လူက ကိုယ်ပျောက်အတတ် သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးသည့်အတတ်ကို သုံးလိုက်ခြင်းမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ။

တစ်ဖက်လူ၏ ပုံစံမှာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုခုက အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ဒီကောင်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ဘယ်သူကများ ဒီလိုမျိုး အရှိန်အဝါကြီးတဲ့ တစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်သွားနိုင်တာလဲ”

ဟု လီယန်ချူ မှင်တက်သွားမိသည်။

သူငယ်တော် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားဆုလာဘ်များကို ရှာဖွေရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသေခံရန် လာခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပါချေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ဤသူငယ်တော်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုမျိုး ရှိနေသည်ကိုသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် သူတို့ ဦးနှောက်မပျက်သရွေ့ ဘယ်တော့မှ ဝင်လာကြမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသူငယ်တော်၏ ပုံစံအရဆိုလျှင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

သို့သော် ထိုသူငယ်တော်က ပို၍ အစွမ်းထက်လေလေ၊ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်မှာ ပို၍ မြင့်မားထည်ဝါလာလေလေ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကောင်းကောင်းသိနေသော မင်ဟော်ဆိုလျှင်...

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ဟောင်းလောင်းပွင့်သွားပြီး မှင်တက်နေမိသည်။

“ဒီလောက်တောင် ကြမ်းရသလား"

သူမသည်လည်း ဤတာအိုဆရာလေးက ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်ဟု ယူဆရသော ထိုသူငယ်တော်ကို ရင်ဆိုင်ချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ဘဲ တစ်ဖက်လူကို ရိုက်နှက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပါချေ။

ဂျုန်း ဂျုန်း ဂျုန်း

လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ တောင်များနှင့် ပင်လယ်များ နေရာရွှေ့လျားကုန်ပြီး တောင်တန်းသစ်များ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲနေခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ မိမိတို့၏ အနီးအနား၌ ပြင်းထန်လှသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

“တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ထွက်သွားရတော့မှာလား”

မင်ဟော်၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ တွန့်သွားသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးက သူတို့ကို မောင်းထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။