အခန်း (၅၉၃-၅၉၄)

အခန်း (၅၉၃) - လူကြီးတွေရဲ့ စိတ်ကူးက တကယ်ကို စေ့စပ်တယ်၊ လေးပါးအာရုံ အစီရင်ကြီး၊ တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ပိတ်ဆို့ခြင်း၊ တပည့်

လီယန်ချူ တစ်ဖန် ပြန်လည်သတိဝင်လာချိန်တွင်မူ...

သူသည် တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်၏ စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်ရာ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်တည်နေပြီ ဖြစ်၏။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင်မူ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေသော ကျင့်ကြံသူ အယောက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတိုင်းမှာ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း မိမိတို့ လူ့လောကသို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းကို အသီးသီး ချလိုက်ကြတော့သည်။ အစောပိုင်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ အသိစိတ်များ ဝေဝါးကာ ပုံရိပ်များ နောက်ပြန်ရစ်နေသော ရေစီးကြောင်းကြီးထဲတွင် ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ပါသွားခဲ့ရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ယခုအခါတွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ လွတ်မြောက်လာပြီဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံသူအပေါင်းတို့သည် နည်းမျိုးစုံသော အတတ်ပညာများကို အသုံးပြု၍ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလှမ်းဝေးကွာလှသဖြင့် မည်သည့် ပဋိပက္ခမျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ သို့သော် အငြိုးအတေးဝိညာဉ်များ ရစ်ပတ်နေသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနှင့် မိစ္ဆာအိုကြီး သုံးလေးဦးမှာမူ လီယန်ချူ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဓားတစ်ချက်စီဖြင့်ပင် အဆုံးစီရင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ကျန်ရှိနေသောသူများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်ပြေးကြတော့၏။

“ဒီလူကတော့ သတ်ချင်ဖြတ်ချင်စိတ် တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ”

ဟု လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်လာကြသော ကျင့်ကြံသူများက အသီးသီး ရေရွတ်သွားကြသည်။

မင်ဟော်သည် လီယန်ချူကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားပြီး သူ၏ အနားသို့ ရောက်လာ၏။ ယခုအချိန်တွင် မင်ဟော်သည် မြေမြေခွေးမလေးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားဆဲပင်။ ကိုယ်ဟန်မှာ နွဲ့နှောင်းလှပနေပြီး တင်ပါးနောက်ကွယ်မှ ဖြူဖွေးသောအမြီးကြီးမှာလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ ခါယမ်းနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာအတတ်ကို ကျင့်ကြံသော မိစ္ဆာတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ပြီးကာမျှ ရှိသေးသည်။ သူသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ဟော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အေးစက်ခက်ထန်နေသော သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ နူးညံ့သွားတော့သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ မင်ဟော်၏ နောက်ကွယ်မှ အမြီးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ အစောပိုင်းက မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ရှိနေစဉ်ကမူ ထိုအမြီးမှာ ထူးဆန်းမနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ဟိုယမ်းဒီယမ်း ဖြစ်နေသော အမြီးကြီးကို ကြည့်ရသည်မှာ အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

မင်ဟော်သည် လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီး စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။ သူမသည် ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အလှတရားနှင့် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နတ်သမီးလေး အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခရမ်းရောင်တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဆရာအိုကြီး တစ်ဦးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျှောက်လျက် ရောက်ရှိလာ၏။ သူသည် လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

“ထွက်လာတာနဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ဒီလောက် ပြင်းထန်နေရတာကြည့်ရင် ဒီတောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့ပုံပဲ”

ဟု ကျောက်နတ်ဆရာကြီး က ဆိုလိုက်သည်။

“ကျောက်နတ်ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ဟု မင်ဟော်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်၏။

“အမ်”

“မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ”

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသိအကျွမ်းများ ဖြစ်နေကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

“အိမ်မှာပဲ နေရတာ အရမ်း ပျင်းလို့ပါ၊ ဒီမိစ္ဆာလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ နတ်ဘုရားအခွင့်ရေးလေးများ ရမလားလို့ လာရှာတာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ အထဲမှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ လီတာအိုဆရာရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်သာပေါ့”

ဟု မင်ဟော်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းကိုတောင် သေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တယ် ဟုတ်လား၊ ဒီတောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ဒီလောက်တောင် အန္တရာယ်များတာလား”

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။

မင်ဟော်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ မိသားစုအမွေအနှစ်မှာလည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှ၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ အဘယ်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။

“ချင်းဝမ်မင်းသားရဲ့ သားတော်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့တယ်၊ ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တိုးခဲ့တာ”

မင်ဟော်က ဤသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော သူမ၏ အစေခံအိုကြီး နှစ်ဦးကို သတိရသွားကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီး စကားကို ဆက်မပြောတော့ပါချေ။

“ချင်းဝမ်မင်းသားရဲ့ သားတော်က အခု ဘယ်လိုနေလဲ”

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

“သတ်လိုက်ပြီ” လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျောက်နတ်ဆရာကြီးမှာ မသိမသာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်တော့၏။ ချင်းဝမ်မင်းသား၏ သားတော်မှာ ဝါရင့်ကျင့်ကြံသူကြီး မဟုတ်သော်လည်း ပြဿနာရှာနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ယခုအချိန်အထိ တိုတောင်းသော ကာလအတွင်းမှာပင် သူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင် လေးဦးကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် ယန်ဝိညာဉ်အလယ်လတ် ဖြစ်သော ကျင်ယွီပင် ပါဝင်သည်။ ယခုလည်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အမွေအနှစ်ကို ထပ်မံ ရှာတွေ့ခဲ့ပြန်ပြီ။ အကယ်၍ ဤသို့သောလူမျိုး အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုလျှင် လောကကြီးထဲတွင် မည်သို့သော ပြဿနာများ ထပ်မံ ဖန်တီးဦးမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါချေ။

သူသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤလူကို လီယန်ချူက သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

“အစောပိုင်းက ဒီတောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ကျောက်နံရံပေါ်မှာ အက်ကြောင်းတွေ အများကြီး ပေါ်လာတာကို မြင်တော့ ငါ နည်းနည်း စိုးရိမ်နေတာ၊ အခုတော့ ကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားပြီဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့”

ဟု ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကျောက်နံရံပေါ်တွင် ဓားဖြင့် ခုတ်ထစ်ထားသကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများစွာ ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးအား ယခုတစ်ခေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြောပြလိုက်၏။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည် နားထောင်ပြီးနောက် မှင်တက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

“စီထော်နိုင်ငံမှာ ဒီလိုမျိုး လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဒါဆိုရင် အဲဒီ ရွှေတောင်ပံငှက်ကြီးက အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး မယုံနိုင်သလို ဖြစ်နေရသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေဘက်သို့ ကြည့်ရင်း ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအဆောင်များသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ နဂါးပြာ၊ ကျားဖြူ၊ ငှက်နီနှင့် လိပ်နက် ဟူသော နတ်ဘုရားသားရဲကြီး လေးပါး ပေါ်ထွက်လာပြီး အရပ်လေးမျက်နှာတွင် နေရာယူလိုက်ကြတော့၏။

လေးပါးအာရုံ အစီရင်ကြီး

အစောပိုင်းက ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည် ကျင်ယွီကို ရင်ဆိုင်စဉ်ကလည်း ဤအစီရင်ကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။

“နတ်ဆရာကြီး... ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ”

ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

“ဒီတောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သိသလောက်တော့ စီထော်နိုင်ငံဆိုတာ အပျက်အစီးတစ်ခုပဲ၊ ဘယ်သူမှလည်း စီထော်နိုင်ငံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိခဲ့ကြဘူး၊ အခု သိသွားပြီဆိုတော့ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အဝင်ဝကို ပိတ်ထားလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်၊ ပြင်ပလူတွေ ထပ်မဝင်နိုင်အောင်ရယ်၊ အထဲက မိစ္ဆာတွေ အပြင်ထွက်မလာနိုင်အောင်ရယ် အတွက်ပေါ့”

ဟု ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။

ထိုလူကြီးများမှာ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်း စိတ်ကူးတွေက တကယ်ကို စေ့စပ်လှပေသည်။

“နတ်ဆရာကြီးက တကယ်ကို အမြော်အမြင် ကြီးမားတာပဲ၊ လေးစားပါတယ်ဗျာ”

ဟု လီယန်ချူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှ၏။ ပြတ်သားလှသော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းနှင့် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်တို့ကြောင့်ပင်။ ဤကဲ့သို့ ထူးချွန်သော လူငယ်တစ်ဦး၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရသဖြင့် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးကဲ့သို့သော လူအိုကြီးပင်လျှင် ရင်ထဲမှာ အတော်လေး ကြည်နူးသွားရသည်။

“ဒီတစ်ခေါက်လည်း မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ မူလက တောင်နှင့်ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေက လူတွေကို အပြင်ပြန်ပို့တဲ့အခါ ဘယ်နေရာကို ရောက်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ငါက ချင်းဝမ်သားတော်ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေလို့ မရခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူတွေကို အကုန်လုံး ဒီနေရာကိုပဲ တစ်ပြိုင်တည်း ထွေးထုတ်လိုက်တယ်၊ မင်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက စည်းမျဉ်းအချို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လို့ ဖြစ်မယ်”

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး က ဆိုသည်။

အကယ်၍ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်သွားသောသူများကို မူလဝင်ပေါက်အတိုင်း ပြန်ပို့ပေးမည်ဆိုပါက သူသည် လူလွှတ်၍ ချင်းဝမ်သားတော်ကို ရှာစရာမလိုဘဲ အပြင်ကနေသာ စောင့်နေရုံရှိသည်။

ယခုမူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးမှာ တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ပင် လူအားလုံးကို စုပြုံ၍ ထွေးထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

န်

မင်ဟော်သည် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးအပေါ် အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားမှု ရှိသည်။ သူသည် ချန်နိုင်ငံ လုံဟူရှန်း၏ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင် မဟုတ်ပါလား။ သူမ၏ မိသားစုမှ ဘိုးဘေးကြီးများပင်လျှင် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးနှင့် ညီအစ်ကိုသဖွယ် ပေါင်းသင်းကြသည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည် လီယန်ချူအား အကြီးကဲတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူသည်လည်း တပည့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုသေမှုမျိုး မပြဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရွယ်တူတန်းတူ ပေါင်းသင်းနေကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

“ဒါဆိုရင် လီတာအိုဆရာက ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးအဆင့် ဖြစ်သွားတာပေါ့ ”

မင်ဟော်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးသွားကာ နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း မသိမသာ တွန့်သွားတော့သည်။

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည် အစီရင်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သူ ထိုနေရာတွင် ချမှတ်ထားသော လေးပါးအာရုံ အစီရင်ကြီးကို ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်အောက် မည်သူမျှ ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

အစီရင်အတတ်ကို မကျွမ်းကျင်သော ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်အချို့ပင်လျှင် ဤအစီရင်ကို ဖျက်ရန်အတွက် အင်အားသုံး၍ တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးမှာ ချက်ချင်း အာရုံခံမိမည် ဖြစ်၏။ ယင်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုဆိုလျှင်မူ ကျောက်နတ်ဆရာကြီး၏ အစီရင်က တုံ့ပြန်မှုပင် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

ယင်ဝိညာဉ်နှင့် ယန်ဝိညာဉ်အကြား ကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ပင်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ကုအော်ဖုန်းတောင်ထိပ်မှနေ၍ ဟွမ်ရှီ ကျေးရွာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရွာထဲသို့ ဝင်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာသည်။

“နတ်ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ”

ရွှီရှီချီ သည် ဦးတိုက်၍ ဝပ်တွားခစားလိုက်တော့သည်။

“ဒီကောင်လေး၊ ထပါဦး”

ကျောက်နတ်ဆရာကြီး က ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးမှာ တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။ နှမျောစရာကောင်းသည်မှာ သူက လီယန်ချူကို ဆရာအဖြစ် အရင် ဦးတိုက်ခဲ့ခြင်းပင်။ မဟုတ်လျှင်မူ တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားပါက အတော်လေး ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၅၉၄) - ဇာတိမြေကို မခွာရက်သူ ဝမ်တုံးကြီး၊ တစ်သက်တာလုံး ညီအစ်ကိုများ၊ အဖုအထစ်များလှသော တပည့်လက်ခံခြင်းခရီး

ရွှီရှီချီသည် နေရာမှထလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုအသာမော့ကာ ကြည့်လိုက်ရာ မင်ဟော်၏ ကိုယ်ဟန်ရိပ်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။

သူသည် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ

“တကယ်ကို လှပလွန်းတဲ့ နတ်သမီးအစ်မကြီးပဲ”

ဟု ရေရွတ်မိသွား၏။

မင်ဟော်သည် ခုနက စကားဝိုင်းထဲတွင် ဤသူမှာ လီယန်ချူ ပြောနေသည့် တပည့်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိထားရာ ရွှီရှီချီကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း အနည်းငယ် မျက်စိပဒေသာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် ထိုလူငယ်လေးကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်၏။

ထိုအပြုံးသည် ရွှီရှီချီအား ကြောင်အသွားစေတော့သည်။ လူပျိုပေါက်အရွယ်တွင် လူတိုင်းမှာ လှပသော အစ်မကြီးများနှင့် ကြုံတွေ့ဖူးကြစမြဲ မဟုတ်ပါလား။

“ဝမ်တုံးကြီး ကော ဘယ်မှာလဲ”

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

“သူက ဆရာ ရောက်နေတာကို မသိသေးဘူး၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်မယ် ”

ရွှီရှီချီသည် ပြေးလွှားရင်းနှင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် တောင်ပေါ်မှ မျောက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွက်လက်လှသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဒါက ရှင့်ရဲ့ တပည့်လား” မင်ဟော်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

“တရားဝင်တော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်”

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

“ဒီလူငယ်လေးရဲ့ အကြည့်တွေက ခိုင်မာတယ်၊ မျက်ဝန်းတွေကလည်း ကြည်လင်တယ်၊ စိတ်ဓာတ်ကလည်း မဆိုးဘူး။”

“ပိုပြီး ထူးခြားတာက သူ့ရဲ့ ကံတရားက သာမန်မဟုတ်ဘူး၊ ငါးတစ်ကောင် နဂါးတံခါးကို ခုန်ကူးမယ့် ပုံရိပ်မျိုး ရှိနေတယ်၊ တစ်ခါလောက် နဂါးတံခါးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားရင်တော့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုက အတိုင်းအဆမရှိ ဖြစ်လိမ့်မယ် ”

ဟု မင်ဟော်က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းက လူကဲခတ် (မျက်နှာကြည့်) အတတ်ကိုပါ တတ်တာလား”

လီယန်ချူက သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။

“မင်း မသိသေးဘူးလား၊ မင်မိသားစုက ဒီကလေးမလေးမှာ ဝမ်ရှင်း (နှလုံးသားကို မေးမြန်းခြင်း) ဆိုတဲ့ အထူးစွမ်းအား ရှိတယ်၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ထား ဖြူစင်မှု ရှိမရှိကို ခွဲခြားနိုင်တယ်လေ”

ဟု ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်၏။

ဒါဆိုရင် လူ့နှလုံးသားကို ခွဲခြားနိုင်တဲ့ စက်ပစ္စည်း ပေါ့... လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

“တော်တာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မင်ဟော်က ညို့ယူဖွယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးသည် ရွာထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။ ခဏအကြာတွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူငယ်တစ်ဦးကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးက အတင်းဆွဲခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ ဦးခေါင်းမှာ ကျားကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းနေသော ဝမ်တုံးကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်တုံးကြီး သည် လီယန်ချူနှင့် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးကို မြင်သောအခါ ဦးတိုက်၍ ဝပ်တွားခစားလိုက်တော့၏။ အလေးအမြတ်ပြုပြီးနောက်တွင်မှ လီယန်ချူက သူ့ကို ထခိုင်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် မင်ဟော်ကို မသိမသာ မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။ မင်ဟော်က သဘောပေါက်သွားပြီး ဝမ်တုံးကြီး ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ မျက်နှာကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ “ဟင်” ဟု အသံထွက်သွား၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

“ရှင့်ရဲ့ ဒီတပည့်က တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ”

မင်ဟော်သည် ဝမ်တုံးကြီး ၏ ရိုးအသော မျက်နှာကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေပြန်သည်။

ဝမ်တုံးကြီး မှာ လှပလွန်းသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါး၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ရုတ်တရက် ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားကာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်တော့သည်။ ထိုလှပသော နတ်သမီးလေးကို သူ ဆက်ပြီး မကြည့်ရဲတော့ပါချေ။

“ဒါဆိုရင် တုံးကြီး က လောကမှာ ရှားမှရှားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင်ကြီးပေါ့ ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ ဆရာ... ဆရာကတော့ ရတနာကြီးကို ကောက်ရပြီဗျ ”

ရွှီရှီချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ချက် တွန့်သွားပြီး

“မင်းပြောသလိုပဲ ဖြစ်ပါစေကွာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဆရာဆိုတာ တစ်ခါဖြစ်ရင် တစ်သက်လုံး ဖခင်နဲ့ တူတူပါပဲ၊ ဆရာ... နောက်ဆိုရင် ဆရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖေပဲ၊ မိသားစုချင်းဆိုတော့ အားနာစရာ မလိုတော့ဘူးနော်”

ရွှီရှီချီက လက်ကို ဝေ့ယမ်းရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

မင်ဟော်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ ကိစ္စတွေကတော့ ပြီးသွားပြီ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကော ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ထားလဲ”

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး မေးလိုက်၏။

“ဒါကတော့ ပြောစရာတောင် လိုဦးမလား၊ ဆရာ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံရမှာပေါ့၊ နောက်ဆိုရင် ဆရာ့ကို ရေခပ်ပေး၊ လက်ဖက်ရည် တည်ပေးပြီး ဆရာ အိုမင်းသွားတဲ့အထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်သွားမှာပါ”

ရွှီရှီချီက ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်တုံးကြီး၏ မျက်နှာတွင်မူ ခက်ခဲနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး

“ဆရာ... ကျွန်တော် ဟွမ်ရှီရွာကနေ မထွက်ချင်ဘူး၊ ရွာထဲမှာပဲ စောင့်ရှောက်နေချင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ရွှီရှီချီ၏ စကားအတွက် လီယန်ချူက မအံ့ဩသော်လည်း ဝမ်တုံးကြီး ဤသို့ ပြောလိုက်သောအခါ သူ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားရသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လီယန်ချူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးနှင့် မင်ဟော်တို့ပင်လျှင် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိုတုံးအအနှင့် တောင့်တင်းသော လူငယ်လေးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီမှာပဲ ကြီးပြင်းလာတာပါ၊ ဆရာက အရည်အချင်း အရမ်းရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ကျွန်တော် မထွက်သွားချင်ဘူး”

ဟု ဝမ်တုံးကြီးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ရင်ထဲက လူကြောင့်လား” လီယန်ချူက နောက်ပြောင်လိုက်၏။

ဝမ်တာ့ရှီမှာ မျက်နှာနီသွားပြီး

“ဟုတ်လည်း ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မဟုတ်လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး”

ဟု အတည်ပေါက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟားဟား... တပည့်လက်ခံတဲ့ခရီးက ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ”

ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက ဘေးမှနေ၍ ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ပြတ်သားလှသော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့်ပင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်ကို မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်တော့ပါချေ။ ဤကဲ့သို့သော လူငယ်ပညာရှင်တစ်ဦး တပည့်လက်ခံသည်ကိုတောင် ထိုမျှ ခက်ခဲနေရသည်မှာ ရယ်စရာပင်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ရွာထဲမှာပဲ နေချင်တယ်၊ မထွက်သွားချင်ဘူး။ ဒီမှာ ကျွန်တော် သိတဲ့ မိဘပြည်သူ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ရှိတယ်၊ ဆရာ့နောက်လိုက်ရင် ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရမှာ သိပေမဲ့ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသွားချင်သေးဘူး”

ဟု ဝမ်တုံးကြီး က အလေးအနက် ဆိုပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ တည်ကြည်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုတော့ ထိခိုက်သွားရသည်။

ရွှီရှီချီသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လီယန်ချူနှင့် ကျောက်နတ်ဆရာကြီးကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး

“ဆရာ... တပည့် မလေးမစား လုပ်မိတော့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူ ဘာမှပင် မတုံ့ပြန်ရသေးမီမှာပင် ရွှီရှီချီသည် လက်သီးတစ်လုံးကို ဝမ်တုံးကြီး၏ မျက်ခွက်ပေါ်သို့ အားကုန် ကျွေးလိုက်တော့သည် ထို့နောက်တွင်မူ သွက်လက်လှသော ခြေထိုးကွက်ဖြင့် ဝမ်တုံးကြီး ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေပြီး အတင်းတက်နင်းကာ ကန်ကျောက်တော့သည်။

သူသည် ကန်ကျောက်ရင်းနှင့်

“မေယိုးလေး... မင်းကို အရက်မသောက်နဲ့လို့ ပြောထားရက်နဲ့ တစ်ငုံလောက် သောက်မိတာနဲ့ ဦးနှောက်တွေ ပျက်ကုန်ပြီလား မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ပညာတွေ တတ်လာမှ ရွာကို ပြန်စောင့်ရှောက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား၊ ဆရာ့ရှေ့မှာမှ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောရတယ်လို့၊ မင်းကို ငါ အသေသတ်မယ် ”

ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ရွှီရှီချီ၏ ခြေချက်များမှာ လေတိုက်သကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်

ဝမ်တုံးကြီး ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကန်ကျောက်နေတော့သည်။ အခြားလူသာဆိုလျှင် မတ်တပ်ပင် ပြန်မထနိုင်တော့လောက်ပေ။ သို့သော် ဝမ်တုံးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းမှုကို လီယန်ချူ မြင်ဖူးထားပြီးသား ဖြစ်သည်၊ မိစ္ဆာဝံပုလွေတစ်ကောင်ကိုတောင် ခါးကျိုးလုနီးပါး ဝင်တိုက်နိုင်သူ မဟုတ်ပါလား။ ရွှီရှီချီ၏ ခွန်အားမှာ သာမန်လူငယ်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုသဖြင့် ဝမ်တုံးကြီးကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ပါချေ။

သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းမှာ လီယန်ချူအား ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သည့် နာမည်ကြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဖြစ်သော ဝမ်ယဲ့၏ နင်းခြေခြင်းပုံ ကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေသည်။

ရွှီရှီချီသည် တော်တော်ကြာအောင် ထိုးနှက်ကန်ကျောက်ပြီးနောက် မောဟိုက်သွားကာ ဝမ်တုံးကြီး၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲမလိုက်သည်။

“အခုပဲ အထုပ်အပိုး ပြင်စမ်း၊ ဆရာ့နောက်ကို လိုက်ပြီး လောကကြီးထဲ သွားကြမယ် ”

ဟု ရွှီရှီချီက ဆိုသည်။

“အစ်ကို... အရင်က ကျွန်တော် အစ်ကိုပြောသမျှ အကုန်နားထောင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်စကားကို အစ်ကို နားထောင်ပေးစေချင်တယ်၊ အစ်ကိုက တော်တယ်၊ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ဆရာ့နောက်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံရင် သေချာပေါက် နာမည်ကျော်မှာပဲ၊ ကျွန်တော်က လူအ၊ လူတုံးပါ၊ ကျွန်တော် မသွားတော့ဘူး”

ဟု ဝမ်တုံးကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း အဘိုးကြီးကို ယိုးလိုက်ရ”

ရွှီရှီချီသည် ဝမ်တုံးကြီး၏ ကော်လာကို ထပ်မံဆွဲကိုင်ကာ နောက်ထပ် လက်သီးတွဲတွေ ကျွေးရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ဝမ်တုံးကြီး၏ တည်ကြည်ကာ ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ လက်မပါတော့ပါချေ။

“မင်း ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ပြီး သတ်နေတာပဲ ဆရာဆိုတာ နတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကွ၊ မင်းက တပည့်လက်ခံချင်တိုင်း လက်ခံတာလို့ ထင်နေလား”

“ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး အရှေ့ရောက်နေတာတောင် မယူဘူးဆိုတော့ မင်းကို ငါ လက်သီးနဲ့ပဲ ထိုးသတ်ချင်တော့တယ် ”

ရွှီရှီချီက 'သံချေးတက်နေတဲ့ သံကို မာအောင် မလုပ်နိုင်သလို' နောင်တကြီးစွာဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။

ဝမ်တုံးကြီးကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးနေပြီး ထပ်မရှင်းပြတော့ပါချေ။

“ထားလိုက်ပါတော့ ရွှီရှီချီ၊ လူတစ်ယောက်မှာ သူ့ဆန္ဒနဲ့သူ ရှိတာပဲ၊ တုံးကြီး မလိုက်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး”

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး ဆိုလိုက်၏။

မူလကတည်းက တပည့်လက်ခံခြင်းမှာ သူ အပျော်သာလုပ်ဆောင်လိုက်သည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ တုံးကြီး မှာ မိမိကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှု ရှိသည်မှာလည်း ကောင်းသည့်အချက်ပင်။

“ဆရာ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲဗျာ တုံးကြီးက ဒီလိုပဲ၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဆရာ့နောက်ကို အရမ်းလိုက်ချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမြေတစ်လက်မကိုလည်း မစွန့်လွှတ်နိုင်ပြန်ဘူး၊ ဆရာ... စိတ်ထဲမှာ မထားပါနဲ့နော်”

ဟု ရွှီရှီချီက ပြုံးပြီး ဆိုသည်။

လီယန်ချူက လက်ကို အသာယမ်းပြကာ

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဟု ဆို၏။

“ဒါဆို မင်းကော ငါ့နောက် လိုက်မှာလား”

“အင်း... ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြောရမလဲ ဆရာ... ကျွန်တော်ကတော့ အထုပ်အပိုးတွေတောင် အကုန်ပြင်ထားပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်သက်တာလုံး ညီအစ်ကို ဆိုတဲ့အတိုင်း ဒီကောင်ကြီးကို ရွာထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးလေ... ကျွန်တော် ဆရာ့ကိုပဲ ဦးတိုက်ခဲ့ပါတော့မယ် ဆရာ ”

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်ပင် ရွှီရှီချီသည် လီယန်ချူအား အားရပါးရ ဦးတိုက်၍ ဝပ်တွားခယတော့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အင်အားသုံး၍ ဦးတိုက်နေခြင်းပင်။

အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေသော ဝမ်တုံးကြီးမှာ ရုတ်တရက် စိတ်ရိုင်းဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရွှီရှီချီကို အတင်းဆွဲလိုက်တော့သည်။