အခန်း (၆၀၇-၆၀၈)

အပိုင်း(၆၀၇) ဟင်းချက်လက်ရာနှင့် စည်းရုံးခြင်း

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရန်မေက ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို စတင်ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ယွင်ရှီးက ဟင်းပွဲများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ကမန်းကတန်း သယ်ထုတ်လာသည်။

လင်းယာက ရန်မေ ပုံမှန်ဝတ်လေ့ရှိသော ခါးစည်းကိုဝတ်ကာ ထွက်လာပြီး သူမလက်ထဲတွင် ရိုးရှင်းသော ခဝဲသီးကြက်ဥဟင်းချိုတစ်ပန်းကန် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူမက မနေနိုင်ဘဲ "ရှင့်အိမ်က ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ခဝဲသီးတွေ ရှိနေဦးမယ်လို့ ကျွန်မ တကယ် မထင်ထားမိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "စိုက်ပျိုးရေးဌာနက စိုက်နေပြီလေ... ခင်ဗျားတို့ မသိကြဘူးလား"

လင်းယာက ခေါင်းခါပြသည်။ "မသိဘူး... ဈေးဝယ်စင်တာက စူပါမားကတ်မှာ ခဝဲသီး ရောင်းတာကို ကျွန်မ မတွေ့မိပါဘူး"

"ဈေးကွက်ထဲ မချရသေးလို့ပါ"

ရှန်ယွင်ရှီးက ဟင်းပန်းကန်များကို တရွေ့ရွေ့ သယ်လာသည်နှင့်အမျှ သေသပ်လှပသော ဟင်းပွဲများက စားပွဲပေါ်တွင် နေရာယူလာကြသည်။

ပုစွန်ကညွတ်ကြော်၊ ဟင်းနုနွယ်ကြက်ဥလိပ်၊ ငါးပေါင်း၊ မျောက်ဥနှင့် မှိုခြောက်ကြော်၊ ကိုက်လန်ပြုတ်။

ဟင်းပွဲ အရေအတွက် သိပ်မများသော်လည်း အလွန်ပင် သေသပ်လှပလှသည်။

ဟင်းပန်းကန်များကို နေရာချပြီးနောက် လင်းယာက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ဒီဟင်းတွေက ကိုယ်ဝန်ဆောင်စ အချိန်အတွက် တော်တော်လေး သင့်တော်တဲ့ ဟင်းလျာတွေပဲ"

"ပုစွန်ကညွတ်ကြော်မှာဆိုရင် ကညွတ်မှာ ဖောလစ်အက်ဆစ် ပါလို့ သန္ဓေသားရဲ့ အာရုံကြော ချို့ယွင်းချက်တွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်"

"ဟင်းနုနွယ်ကြက်ဥလိပ်မှာ ကြက်ဥက ပရိုတင်းဓာတ်ဖြစ်ပြီး ဟင်းနုနွယ်မှာလည်း ဖောလစ်အက်ဆစ် ကြွယ်ကြွယ်ဝဝ ပါတယ်"

"ငါးပေါင်းက သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တယ်... ငါးမှာ ဗီတာမင် ဘီစစ် ပါဝင်တယ်... နှမြောစရာကောင်းတာက သံပရာသီး မရှိတာပဲ... သံပရာရည်လေး နည်းနည်း ညှစ်ထည့်လိုက်ရင် အရသာ ပိုကောင်းသွားမှာ"

"ပြီးတော့ ဒီ ကိုက်လန်ပြုတ်က ကယ်လ်ဆီယမ်ဓာတ် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်တယ်... ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး တော်တော်များများက ကိုယ်ဝန်ဆောင်စမှာ ကယ်လ်ဆီယမ်ဓာတ် ချို့တဲ့တတ်ကြတယ်လေ"

"နောက်ဆုံး တစ်ပွဲဖြစ်တဲ့ မျောက်ဥနဲ့ မှိုခြောက်ကြော်မှာ မျောက်ဥက အမျှင်ဓာတ် ဖြစ်ပြီး မှိုခြောက်က သံဓာတ်ကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်လို့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေ စားဖို့ အထူး သင့်တော်တယ်"

လင်းယွမ်က သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ဤဟင်းပွဲများသည် အရသာ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အနည်းဆုံးတော့ အသွင်အပြင် အရောင်အသွေးက အလွန် ကြည့်ကောင်းနေသည်။

သူမ၏ ဟင်းချက်ပုံစံက ရန်မေ ချက်လေ့ရှိသော အိမ်သုံးဟင်းလျာများနှင့် မတူညီပေ။

လင်းယာက သေသပ်ကျော့ရှင်းပြီး ခေတ်ဆန်သော ပုံစံမျိုးကို ပို၍ တိမ်းညွှတ်ကာ ဟင်းပွဲပြင်ဆင်မှုကအစ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ထားကြောင်း သိသာသည်။

သူမက တကယ့်ကို သေချာ လေ့လာသင်ယူထားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

ထို့အပြင် အာဟာရ မျှတမှုကလည်း အလွန် ပြည့်စုံလုံလောက်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ဤပါဝင်ပစ္စည်းများတွင် မည်သည့် အာဟာရဓာတ်များ ပါဝင်ကြောင်းကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကတော့ ဤအရာများကို သေချာပေါက် သိမည်မဟုတ်ပေ။

ရန်မေက ပြုံးလျက် "တကယ်ကို စုံလင်တာပဲ... မြန်မြန် ထိုင်ကြပါ... မောင်လေး... လာ မြည်းကြည့်ဦး... လင်းယာရဲ့ လက်ရာက တော်တော်ကောင်းတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူမက လင်းယွမ်အတွက် ကညွတ်တစ်ဖတ်ကို တူဖြင့်ညှပ်ကာ သူ၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က တစ်လုတ် မြည်းကြည့်လိုက်ရာ ကညွတ်၏ အရသာမှာ အိနေပြီး မွှေးပျံ့ကာ မူလအရသာ အများစုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အရင်ဆုံး ရေနွေးဖျောလိုက်ပြီးမှ ပုစွန်နှင့်အတူ အမြန် ပြန်ကြော်ထားပုံရသည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အနည်းငယ်သာ သုံးထားသော်လည်း အရသာက အလွန်ကောင်းမွန်လှ၏။

လင်းယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ အံ့သြသွားကာ လင်းယာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လက်မထောင်ပြရင်း "တော်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယာ၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော စိတ်မှာ ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးရိပ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ရန်မေကလည်း ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး "မတ်တတ်ကြီး ရပ်မနေကြနဲ့လေ... ထိုင်ပြီး အတူတူ စားကြရအောင်" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့က အားနာပါးနာဖြင့် အနည်းငယ် ငြင်းဆန်ပြီးနောက် ထိုင်ကာ အတူတူ ထမင်းစားလိုက်ကြသည်။

ဤထမင်းဝိုင်းလေးက အနည်းငယ်တော့ တင်းမာနေသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ ရန်မေက ကြားမှ ဝင်ရောက် ညှိနှိုင်းပေးနေခြင်းပင်။ လင်းယာက ရှန်ယွင်ရှီးလောက် လင်းယွမ်ကို မကြောက်ပေ။

ရှန်ယွင်ရှီးကမူ ထမင်းဝိုင်း တစ်လျှောက်လုံး ခေါင်းငုံ့စားနေပြီး စကားဝင်ပြောခဲလှသည်။

လင်းယွမ်ကတော့ သူမတို့နှစ်ဦး၏ အလုပ်ကိစ္စများကို အမှတ်တမဲ့ မေးမြန်းနေလိုက်သည်။

မကြာမီ ထမင်းစားပြီးသွားသောအခါ ရန်မေက ပြုံးလျက် "မောင်လေးတို့ပဲ စကားပြောကြတော့... အမ ပန်းကန်တွေ သွားဆေးလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယာက ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်... ရှင်က အခု ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့လေ" ဟု ဝင်ပြောသည်။

ရန်မေက ပြုံးလိုက်ကာ "ငါက အဲဒီလောက်လည်း မနုပါဘူးဟယ်"

ထို့နောက် သူမက လင်းယွမ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "နင်တို့ လင်းယွမ်ကို ပြောစရာရှိတယ်ဆို"

လင်းယာ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါဆိုလည်း... ကောင်းပါပြီ"

ရန်မေ ထမင်းစားပွဲမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ထမင်းဝိုင်းမှ လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားတော့သည်။

လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီး နှစ်ယောက်စလုံး စကားစပြောရန် သတ္တိမရှိဖြစ်နေကြသည်။

လင်းယွမ်က ခဝဲသီးဟင်းချိုကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စကားစလိုက်သည်။ "လင်းယာ... ခင်ဗျားရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ် မဆိုးဘူးပဲ... ကြည့်ရတာ သေချာ သင်ထားတဲ့ပုံပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းယာက အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မက အရင်က အစားအသောက်တွေကို လေ့လာရတာ နှစ်သက်လို့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဆီမှာ သီးသန့် သင်ယူခဲ့ဖူးတယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေရဲ့ အစားအသောက်ကိုလည်း ခင်ဗျား ကျွမ်းကျင်တာပေါ့"

"အင်း... ကျွန်မ ချက်တဲ့ ဟင်းတွေက အရသာ သိပ်မပြင်းတော့ တော်တော်များများက ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေ စားဖို့ သင့်တော်ပါတယ်"

"ဟုတ်ပြီ... ဒါဆို နောက်ပိုင်း အမမေရဲ့ အစားအသောက်ကိစ္စကို ခင်ဗျားကိုပဲ အပ်လိုက်တော့မယ်"

လင်းယာက ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ရပါတယ်... ရှင် စိတ်ချထားပါ... ရန်မေကို ကျွန်မ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးမှာမို့လို့ ဘာအမှားမှ မဖြစ်စေရပါဘူး"

လင်းယွမ်က ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ထားကို ကျွန်တော် နည်းနည်း သိထားလို့ စိတ်ချပါတယ်... ခင်ဗျား အလုပ်ကိစ္စအတွက်ကတော့ နောက်မှ ပါမောက္ခလီကို ကျွန်တော် သွားပြောပေးထားမယ်... အမမေကို ပြုစုပြီးသွားရင် ခင်ဗျား သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေး ဌာနကိုပဲ သွားလိုက်တော့"

ရှန်ယွင်ရှီးနှင့် လင်းယာတို့ ချက်ချင်း ခေါင်းမော့လာကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကာ သူတို့မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။

လင်းယာက အမြန်ထရပ်ကာ လင်းယွမ်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကိုလင်းယွမ်"

လင်းယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အားနာစရာ မလိုပါဘူး... ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော်တို့က ရပ်ကွက်တစ်ခုတည်းက အိမ်နီးချင်းတွေပဲလေ"

ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ လင်းယာ၏ ခေါင်းထဲတွင် လင်းယွမ်တစ်ယောက် လသာဆောင်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူမ ရေချိုးနေခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို အလိုအလျောက် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မသိမသာ နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဆံပင်လေးကို သပ်တင်လိုက်ရင်း "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မတို့က အိမ်နီးချင်းတွေပါ... ပြန်တွေးကြည့်ရင် အရင်ဘဝက ကိစ္စလိုမျိုးတောင် ခံစားရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမှန်ပင် ရေဘေးကြီး မဖြစ်ခင်ကဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် လင်းယွမ်နှင့် သိကျွမ်းခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ တွေးထင်ထားခဲ့မိမည် မဟုတ်ပေ။

ရေဘေးဖြစ်ပြီးနောက် လင်းယွမ်က သူမအိမ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာချိန်ကလည်း ခဏတဖြုတ်သာ တွေ့လိုက်ရသော လင်းယွမ်တစ်ယောက် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤမျှလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးမားလာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

ယခု ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ တကယ်ကို အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားရစေသည်။

လင်းယွမ်က သူမ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်သောအခါ ထိုနေ့က ရေချိုးဝတ်ရုံ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အသေးစိတ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရင်ခုန်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို အလိုလို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်၏ အောက်တွင် ရတနာသိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ဖုံးကွယ်ထားရာ မည်သည့် အမျိုးသားမဆို မြင်လိုက်ပါက ရင်ခုန်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လန်ယွဲ့ဟွာကဲ့သို့ မိန်းမတစ်ယောက်တောင်မှ စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်ရသည်ကို ကြည့်လျှင် လင်းယာ၏ အလှအပက မည်မျှ ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြောင်း တွေးကြည့်၍ ရနိုင်သည်။

လင်းယွမ်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ခုတလော လန်ယွဲ့ဟွာနဲ့ အဆက်အသွယ် ရသေးလား"

လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီး နှစ်ယောက်စလုံး ချက်ချင်း ကြောင်သွားကြသည်။

လင်းယာက အံ့သြစွာဖြင့် "ကိုလင်းယွမ်... ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို မေးရတာလဲ... ယွဲ့ဟွာတို့ သတင်းများ ကြားမိလို့လား"

ရှန်ယွင်ရှီးကလည်း အမြန်ဝင်ပြောသည်။ "မရဘူး... မရပါဘူး... ကျွန်မတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်ကတည်းက သူတို့ သတင်း လုံးဝ မကြားရတော့တာပါ"

လင်းယွမ်က သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာကို သေချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်ဆောင်နေပုံ မရပေ။

ထို့ကြောင့် သူက ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လန်ယွဲ့ဟွာရဲ့ စရိုက်ကို ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး သိပါတယ်... သူက ယောက်ျားတွေ အားလုံးကို မုန်းတီးတယ်လေ... အရင်တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်လုနီးပါး လုပ်ခဲ့တော့ သူသာ မသေသေးရင် သေချာပေါက် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကြိုးစားမှာပဲ"

လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပျက်သွားကြသည်။

လင်းယာက ကမန်းကတန်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ရှင် စိတ်ချပါ... သူသာ ထိုက်ယန်တောင်မှာ ပေါ်လာခဲ့ရင် ကျွန်မတို့ ရှင့်ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်မှာပါ... သူ့ကို လျှောက်လုပ်ခွင့် လုံးဝ မပေးပါဘူး"

ရှန်ယွင်ရှီးကလည်း အမြန် ကတိပေးလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... အရင်တစ်ခေါက်က ကျွန်မတို့ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် လွှတ်ပေးခဲ့တာက သူ ကျွန်မတို့ကို ကယ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်လိုက်တာပါပဲ"

"သူက ပြဿနာ လာရှာဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ လုံးဝ ဘက်လိုက်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

ရှန်ယွင်ရှီး၏ စကားများမှာ အတည်ပြောနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လင်းယွမ် သိမြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လင်းယာကတော့ ထိုမျှလောက်အထိ ဆုံးဖြတ်ချက် မခိုင်မာသေးကြောင်း သိသာနေသည်။

အကယ်၍ လန်ယွဲ့ဟွာ၏ သဲလွန်စ သို့မဟုတ် သတင်းတစ်ခုခုကို တကယ်တွေ့ရှိခဲ့ပါက လင်းယာအနေဖြင့် လန်ယွဲ့ဟွာကို တိတ်တဆိတ် သတိပေးကာ နောက်ဆုတ်သွားရန် လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။

မိမိထံသို့ အရင် အကြောင်းကြားပြီး လန်ယွဲ့ဟွာကို နှိမ်နင်းခိုင်းမည့်အစား သူမက ထိုသို့ ပြုလုပ်ပေလိမ့်မည်။

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး... သူက ကျွန်တော့်ကို ပစ်မှတ်ထားလာတာ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး"

"သူ့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် လေ့ကျင့်ခွင့် ပေးလိုက်ရင်တောင် ကျွန်တော့်ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် မတရားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး ကျွန်တော့်ဘေးနားက လူတွေ... အထူးသဖြင့် အမမေတို့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လာခဲ့ရင်တော့... ကျွန်တော် သူ့ကို လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိထားသင့်တယ်"

သူက လင်းယာကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမမေက ခင်ဗျားတို့ကို တော်တော်လေး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာပါ... လင်းယာ... အမမေက စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝပြီး ခင်ဗျားကို တကယ့် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို သဘောထားတာ"

"ခင်ဗျားရဲ့ သနားညှာတာစိတ်ကြောင့် နောက်ဆုံးကျမှ လန်ယွဲ့ဟွာက အမမေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခွင့် မပေးမိဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်"

လင်းယာ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မ ကတိပေးရဲပါတယ်"

လင်းယွမ်က သူမ တကယ် ကတိသစ္စာဆိုတော့မည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ စရိုက်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်... ခင်ဗျားကို လန်ယွဲ့ဟွာ အသုံးချသွားမှာ စိုးလို့ သေချာ သတိပေးတာပါ"

"စိတ်ချပါ... သူသာ ခင်ဗျားကို ဆက်သွယ်လာရင် ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း လာပြော... ကျွန်တော် သူ့ကို ဖမ်းမိရင်လည်း သူ့ကို မနာကျင်စေရဘူးလို့ ကတိပေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ သူက ခင်ဗျားကို တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်လာတာကို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားပြီး... သူက ရူးရူးမိုက်မိုက် ကိစ္စတွေ လုပ်လာခဲ့ရင်တော့ ကျွန်တော်က အိမ်နီးချင်း သံယောဇဉ်ကို ငဲ့နေမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

လင်းယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် စိတ်ချပါ... သူ့ သတင်း တကယ်ရခဲ့ရင် ရှင့်ကို အရင်ဆုံး လာပြောပါ့မယ်... သူ့ကို လျှောက်လုပ်ခွင့် လုံးဝ မပေးပါဘူး"

"ရန်မေနဲ့ ကျွန်မက စကားပြောလို့ တော်တော် အဆင်ပြေတာမို့ ကျွန်မလည်း သူမကို တကယ့် မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားပါတယ်"

"အဲဒါဆိုလည်း ပြီးရောလေ... အချိန်လည်း မစောတော့ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ရှန်ယွင်ရှီးက ကမန်းကတန်း ငြင်းလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... ကျွန်မတို့ဘာသာ ပြန်နိုင်ပါတယ်"

လင်းယာကလည်း အမြန် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ကျွန်မတို့ဘာသာ ပြန်လိုက်ပါ့မယ်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဘယ်မှာနေလဲ ကျွန်တော် မသိသေးဘူးလေ... နောက်ပိုင်း ကိစ္စရှိလာရင် သွားလို့ရအောင် အိမ်လေး ဘာလေး သိထားရမှာပေါ့... လာပါ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ အိမ်သိအောင် လိုက်လာတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်"

လင်းယွမ်က ရန်မေကို လှမ်းပြောလိုက်ရာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ရန်မေက ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အလှမယ်လေး နှစ်ဦးကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်တောင်နံရံမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက် မီးဝါးတောထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လင်းယွမ် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ မီးဝါးတောထဲတွင် အိမ်ခြေ သိပ်မရှိဘဲ လူနေအဆောက်အအုံ အများစုမှာ မီးဝါးတော အပြင်ဘက် တောင်ကြားထဲတွင်သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တောင်ကြားထဲတွင် အခြေခံအားဖြင့် နေရောင်ခြည်ဇုန် နယ်မြေထဲတွင် ပါဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ဌာနရုံးခန်းများ အများအပြား ဆောက်လုပ်ထားရုံသာမက စီးပွားရေးအချက်အချာကျသော ဈေးဝယ်စင်တာများကဲ့သို့ စားသုံးသူဆိုင်ရာ နေရာများလည်း ရှိလေသည်။

အစောပိုင်းကတည်းက ပြောင်းရွှေ့လာသူများ နေထိုင်သည့် လူနေအိမ် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ယခုအခါ ထိုလူနေအိမ်များမှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးမားနေပြီဖြစ်ရာ လူမည်မျှပင် အမှတ်များများပေး၍ ဝယ်ယူချင်ပါစေ ဝယ်၍မရနိုင်တော့ပေ။

လင်းယာက လင်းယွမ် အံ့သြနေမှုကို ရိပ်မိသွားဟန်ဖြင့် အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့မှာ အခုလောလောဆယ် အိမ်ဝယ်ဖို့ အမှတ် သိပ်မရှိသေးဘူးလေ... မီးဝါးတော အပြင်ဘက် ဒီနားနဲ့ နီးတဲ့ မြေကွက်တွေကလည်း အကုန် ဆောက်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အိမ်ဆောက်စရာ မြေကွက်လည်း မရှိတော့ဘူး"

"အရမ်းဝေးတဲ့ နေရာတွေကျတော့လည်း သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေး ဌာနတို့၊ လက်နက်စက်ရုံတို့ကို သွားရလာရ အဆင်မပြေဘူး... အဲဒါကြောင့် ကျွန်မနဲ့ ယွင်ရှီးက ဒီမှာပဲ အမှတ်နည်းနည်းသုံးပြီး အိမ်တစ်လုံး ငှားလိုက်ကြတာ"

ရှန်ယွင်ရှီးကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "ဈေးဝယ်စင်တာဘက်နဲ့ နီးလေလေ အိမ်လခက ပိုဈေးကြီးလေလေပဲ"

"ကံကောင်းလို့ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနက ဒီနေရာမှာ အထပ်မြင့် တိုက်ခန်းတွေ ဆောက်ပေးထားလို့... မဟုတ်ရင် ငှားစရာ နေရာတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤအကြောင်းကို လင်းယွမ် သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ဦးလေးမာတို့က လူအများအပြား နေရောင်ခြည်ဇုန်ထဲတွင် နေထိုင်ချင်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနမှ လူများက နေရာချွေတာနိုင်ရန်အတွက် နေရောင်ခြည်ဇုန်ထဲတွင် အထပ်မြင့် တိုက်ခန်း အများအပြားကို တိုက်ရိုက် ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။

စုစုပေါင်း (၁၂) ထပ်ရှိပြီး တောင်စောင်းကို မှီ၍ ဆောက်လုပ်ထားကာ အထပ်တိုင်းတွင် အခန်းပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသည်။

စုစုပေါင်း တိုက် (၃) လုံးရှိပြီး အခန်းတစ်ခန်းလျှင် စတုရန်းပေ နှစ်ရာကျော်ခန့် ကျယ်ဝန်းရာ အိပ်ရေး၊ စားရေးအတွက်တော့ သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိပေ။

ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် အိမ်ငှားနေထိုင်နိုင်သူများမှာ အခြေခံအားဖြင့် စုဆောင်းငွေ အနည်းငယ် ရှိသူများဖြစ်ကြပြီး မနက်စာကို မိမိဘာသာ လုပ်စားလေ့ သိပ်မရှိဘဲ ဈေးဝယ်စင်တာ မြေညီထပ်ရှိ စားသောက်ခန်းမ၌သာ အများစု သွားစားလေ့ရှိကြသည်။

ဤနေရာတွင် အနားယူအိပ်စက်ခြင်းနှင့် ရေချိုးခြင်းလောက်သာ လိုအပ်တော့သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "နောက်ကျရင် ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး မီးဝါးတော အပြင်ဘက်မှာ အိမ်လွတ် ရှိမရှိ သွားရှာခိုင်းလိုက်မယ်... ခင်ဗျားတို့အတွက် တစ်လုံး ချန်ပေးထားမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ခင်ဗျားတို့ အမမေကို ဂရုစိုက်ပေးလို့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ပေါ့"

လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အံ့သြဝမ်းသာသော မျက်နှာထားများ ပေါ်လာကြသည်။

မီးဝါးတောက တောင်ကြား အပြင်ဘက်တွင် ရှိပြီး ယခုအခါ တောင်ကြားထဲတွင် အလွတ်ကျန်နေသော နေရာဟူ၍ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ဘဲ တစ်ခုလုံးကို နေရောင်ခြည်ဇုန် အဖြစ် ဖန်တီးထားပြီး ဖြစ်သည်။

တောင်ကြား အပြင်ဘက်ရှိ မြေကွက်များမှာလည်း နေရောင်ခြည်ဇုန်နှင့် နီးကပ်နေသောကြောင့် တူညီစွာပင် အလွန် ဈေးကြီးလှပြီး မြေတစ်လက်မသည် ရွှေတစ်အောင်စနှင့် ညီမျှသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။

သေချာပေါက် နေရာဒေသကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ အနည်းငယ် ဝေးဝေးတွင် နေချင်ပါကလည်း နေစရာနေရာများတော့ ရှိပါသေးသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအခါ လူအများစုမှာ သန္ဓေပြောင်း အစွမ်းများ နိုးထလာကြပြီဖြစ်ရာ လမ်းအနည်းငယ် ဝေးရုံဖြင့် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

လုံခြုံရေး ပြဿနာအတွက် ဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ ထိုက်ယန်တောင် တစ်တောင်လုံးတွင် စစ်သားများ ပြည့်နှက်နေပြီး အိုမင်းမစွမ်းသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများ အားလုံးကို ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမတို့လို မိန်းကလေး နှစ်ယောက်အတွက်ကတော့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပြည့်စုံနေသည့် နေရောင်ခြည်ဇုန်ကို သဘာဝကျစွာ ပို၍ နှစ်သက်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က အိမ်တစ်လုံး ပေးမည်ဟု ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအိမ်က မီးဝါးတော အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမတို့ သဘာဝကျစွာ စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၆၀၈) လင်းယွမ် စိတ်မထိန်းနိုင်မှာ စိုးရိမ်တယ်

"ဒီလိုလုပ်လို့ ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ" လင်းယာက အလျင်အမြန်ပင် ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ဒါက အမမေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့အတွက် ခင်ဗျားတို့အတွက် အကျိုးခံစားခွင့်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

အမှန်တကယ်တော့ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား မီးဝါးတော အပြင်ဘက်ရှိ အိမ်တွင် နေရာချထားပေးခြင်းက လင်းယွမ်အတွက် ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြည့်ရန် ပို၍ အဆင်ပြေစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လန်ယွဲ့ဟွာက လင်းယာနှင့် အမှန်တကယ် ဆက်သွယ်လို၍ မီးဝါးတော အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရောက်လာခဲ့ပါက လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်က ၎င်းမှာ အရန်အစီအစဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အသုံးဝင်မည်၊ မဝင်မည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လင်းယွမ်သည် ဦးလေးမာတို့ ဆောက်လုပ်ထားသော တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤတိုက်ခန်း၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ အဆင့်မြင့် ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတစ်ခုနှင့် ဆင်တူပြီး အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် အတော်လေး ကြည့်ကောင်းလှသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဦးလေးမာတို့မှာ မြေဓာတ်အစွမ်းပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြရာ ရွှံ့နှင့် သဲများကို ထိန်းချုပ်ကာ အိမ်ဆောက်ရသည်မှာ ၎င်းတို့အတွက် ထမင်းစားရေသောက်ကဲ့သို့ လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့ နေထိုင်သည့် အခန်းမှာ တတိယထပ်ရှိ အခန်းအမှတ် ၀၂၆ ဖြစ်ပြီး တတိယထပ်၏ ထောင့်စွန်းကျသော အခန်းဖြစ်သည်။

လင်းယာက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင်း "ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီတုန်းက အခန်းအတော်များများကို လိုက်ကြည့်ဖြစ်တယ်... ဒီနေရာလေးက အကောင်းဆုံးပဲ"

"ထောင့်စွန်းခန်းဆိုတော့ သိပ်မဆူဘူး... ပြီးတော့ အထပ်ကလည်း မမြင့်တော့ နေရောင်ခြည် ဝင်လာတဲ့အခါ ပိုပြီး နွေးထွေးတယ်လေ"

သူမက ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

တံခါးဝရှိ ဖိနပ်စင်ထဲမှ ခြေညှပ်ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ထုတ်ယူကာ အနည်းငယ် အားနာသောဟန်ဖြင့် "ဒီမှာက အမျိုးသမီးစီး ဖိနပ်ပဲ ရှိတော့တယ်... အားနာပါတယ်ရှင်"

ရှန်ယွင်ရှီးက လျှာလေးထုတ်လိုက်ပြီး "ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ ဈေးဝယ်စင်တာကို သွားပြီး တစ်ရန် သွားဝယ်လိုက်ရမလား... ဒီနားလေးတင်ပဲဟာကို"

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှ ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ "မလိုပါဘူး... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိပါတယ်"

ဈေးဝယ်စင်တာရှိ ဖိနပ်များမှာလည်း သူ့ထံမှ ယူထားခြင်းဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုး သူ့ထံတွင် မည်သို့ ပြတ်လပ်နေမည်နည်း။

ဖိနပ်စီးပြီးနောက် လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့က သူ့ကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

လင်းယွမ်က စတုရန်းပေ ၂၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဤအခန်းလေးကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

အခန်းမှာ မကျယ်ဝန်းသော်လည်း လိုအပ်သည်များ အပြည့်အစုံ ပါရှိသည်။ အိပ်ခန်းတစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းသာမက ရေချိုးခန်းပါ ရှိလေသည်။

ဧည့်ခန်းနှင့် အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဝရံတာတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် နှင်းခဲများ ရှိနေသော်လည်း ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ရာ ရေစွန်းကွက် အချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အဝတ်အစားများကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများစွာ ပုံထားသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆိုဖာတစ်ခုနှင့် ရုံးသုံးစားပွဲတစ်လုံး ရှိပြီး စားပွဲပေါ်တွင်လည်း အဝတ်အထည်နှင့် ချုပ်လုပ်ရေး ကိရိယာများ ရှိနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာက လင်းယာ၏ အလုပ်လုပ်ရာ နေရာဖြစ်ပုံရသည်။

လင်းယာက အလျင်အမြန်ပင် "အားနာပါတယ် ကိုလင်းယွမ်... နည်းနည်းတော့ ရှုပ်ပွနေတယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "နေရာက နည်းနည်းတော့ ကျဉ်းတယ်နော်"

လင်းယာက အလျင်စလို ပြန်ပြောသည်။ "မကျဉ်းပါဘူး... အစကတည်းက ဒါက တစ်ယောက်တည်းနေဖို့ နေရာလေးလေ... အခု ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် နေနေတော့ ပစ္စည်းတွေ နည်းနည်း ရှုပ်နေတာပါ"

ရှန်ယွင်ရှီးကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "ကျွန်မကတော့ မိသားစု သုံးယောက်လုံး ဒီလိုတိုက်ခန်းမျိုးမှာ နေတာကိုတောင် မြင်ဖူးတယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က အိပ်ခန်း တစ်ခန်းတည်းမှာ အတူတူ အိပ်ကြတာလား"

လင်းယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ကုတင်နှစ်လုံး ရှိပါတယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှန်ယွင်ရှီးကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ယွင်ရှီးကလည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာလေး နီရဲသွားတော့သည်။

လင်းယွမ် ဘာတွေးနေသည်ကို သူမလည်း ရိပ်မိသွားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က ဘုရင်မသင်္ဘောပေါ်တွင် ရှိစဉ်က သူမ၏ ပစ္စည်းများကို လင်းယွမ်က ရှာဖွေခဲ့ရာ လူကြီးကစားစရာ အချို့ ပါဝင်နေသဖြင့် သူမ အရှက်ကွဲခဲ့ရဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု သူမက လင်းယာနှင့် တစ်ခန်းတည်း အတူနေနေသဖြင့် လင်းယွမ်က ထိုသို့ ကြည့်လိုက်ခြင်းမှာ သူမအနေဖြင့် ထိုကစားစရာများကို မည်သို့ ဆက်သုံးနေမည်လဲဟု တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ရှန်ယွင်ရှီး၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနေခက်စွာဖြင့် "ဟို... အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်မ လွှင့်ပစ်လိုက်ပါပြီ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါက ပုံမှန်လိုအပ်ချက်ပဲလေ... ရှောင်ကြဉ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

လင်းယာကတော့ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြသလဲ ဆိုသည်ကို သဘောမပေါက်ပေ။

သူမက လင်းယွမ်အတွက် ရေသွားခပ်ရန် ထရပ်လိုက်စဉ် လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်... ဒုက္ခခံမနေပါနဲ့... ကျွန်တော်က အိမ်လာမှတ်ရုံ သက်သက်ပါ"

"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာ သိရပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်"

"ဟင်... ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်တော့မလို့လား" လင်းယာက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

လင်းယွမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး လင်းယာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယာလည်း ထိုစကားမှာ အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ် ကောက်လွဲစရာ ဖြစ်နေကြောင်း ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။

သူမက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ရေတစ်ခွက်လောက် မသောက်သွားတော့ဘူးလား လို့ပါ"

လင်းယွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မသောက်တော့ဘူး... ခင်ဗျားတို့လည်း နားကြတော့လေ... လိုက်မပို့နဲ့တော့"

သူက လှည့်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းယွမ် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ သူနှစ်ဦးလုံး ချက်ချင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။

ဖိအားများနေသော လေထုမှာလည်း ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ရှန်ယွင်ရှီးက ဆိုဖာပေါ်တွင် အားပျော့စွာ မှီချလိုက်ပြီး "လင်းယာ... ငါလေ ကိုလင်းယွမ် အနားမှာရှိနေရင် ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရမှန်း မသိဘူး"

လင်းယာက ရယ်ရခက် ငိုရခက်ဖြစ်ကာ "အထက်လူကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ကြောင့် ဖြစ်မှာပေါ့"

"အရင်တုန်းက သူ ဒီလောက်ထိ မကြောက်စရာကောင်းပါဘူး" ရှန်ယွင်ရှီးက ဆိုသည်။

လင်းယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အခုက အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူးလေ... သူက ပိုပိုပြီး အစွမ်းထက်လာသလို အုပ်ချုပ်ရတဲ့ လူတွေကလည်း များလာတော့ မသိမသာနဲ့ ဒီလိုအရှိန်အဝါမျိုး ရှိလာတာပါ"

"အင်းပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကြောက်စရာကောင်းတာတော့ အမှန်ပဲ... ရေကြီးမှုကြီး မဖြစ်ခင်က တွေ့ဖူးတဲ့ အစိုးရ အရာရှိတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းသေးတယ်"

လင်းယာမှာ ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။

ထိုစဉ် ရှန်ယွင်ရှီးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ယာယာ... ငါ အရမ်း ဗိုက်ဆာနေပြီ"

လင်းယာက အံ့သြသွားပြီး "ခုနလေးတင် ထမင်းစားထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘယ်လိုလုပ် စားဝင်မှာလဲ... သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး စားနေရတာကို"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ငါတို့ စားသောက်တန်းကို သွားပြီး ညလယ်စာ သွားစားကြရအောင်"

"ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေမှ စားဦးမလို့လား... ငါတို့က ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကလည်း မဟုတ်ဘူး... ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကလည်း မဟုတ်ဘူးလေ... ခွန်အားကုန်ခမ်းမယ့် အလုပ်တွေမှ မရှိတာ... နေ့တိုင်း ရုံးခန်းထဲ ထိုင်နေရတာဆိုတော့ အများကြီးစားရင် ဝလာလိမ့်မယ်" လင်းယာက ရှန်ယွင်ရှီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ယွင်ရှီးက မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့တိုးကာ လင်းယာ၏ ခါးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများကို ခေါင်းဖြင့် ဝှေ့ယမ်းရင်း "နင် ဝိတ်ချနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ... အခုထိ ဒီလောက် ကြီးနေတုန်းပဲဟာကို... ဘာမှလည်း အသုံးမဝင်ပါဘူး... အဲ့ဒီအစား ကောင်းကောင်း စားသောက်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

လင်းယာ၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး ဤအရူးမလေးကို အားကုန် တွန်းထုတ်လိုက်ကာ "သွားစမ်းပါ... နင့်ဟာကရော မကြီးလို့လား"

"လုပ်ပါဟာ... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါနော်"

ရှန်ယွင်ရှီးက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အားရပါးရ ခါယမ်းရင်း ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။

လင်းယာမှာ မတတ်သာတော့ဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်။ "ကဲပါ... ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့... ငါလည်း ဒီနေ့ သိပ်ပြီး ဗိုက်မဝလိုက်ဘူး"

"ဟားဟား... ငါပြောသားပဲ... နင်လည်း သူ့ကို ကြောက်နေတာမလား"

လင်းယာက ခိုးရယ်လိုက်ပြီး "သိပ်အကျယ်ကြီး မအော်နဲ့... သူ သိပ်မဝေးသေးလောက်ဘူး... သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အရမ်းအားကောင်းတာနော်"

ရှန်ယွင်ရှီး လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်ကာ ဝရံတာဘက်သို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယွမ် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို ကွက်တိပင် မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွမ်က အလိုအလျောက်ပင် အပေါ်ထပ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ယွင်ရှီးနှင့် သူ၏ အကြည့်များ ချက်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ရှန်ယွင်ရှီးက "အို" ဟု ရေရွတ်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပြန်သွင်းလိုက်သည်။

လင်းယာက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်စလို လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ရှူး... သူ ဒီနားမှာရှိတယ်" ရှန်ယွင်ရှီးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းယာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွမ်ကလည်း ဤဘက်သို့ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် လင်းယွမ်ကို အတင်းပြုံးပြကာ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က သူတို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ များများစားစား မတွေးတော့ဘဲ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ဟန်က လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားကာ လင်းယာ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရန်မေက မီးဖိုချောင်ကို ရှင်းလင်းပြီးစီးနေပြီဖြစ်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လင်းယွမ် အပြန်ကို စောင့်နေလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... အလှလေး နှစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့ပြီးပြီလား" ရန်မေက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူတို့နေတဲ့ နေရာကို သေချာအောင် သွားကြည့်တာပါ... နောက်ဆို သူတို့ကို ရှာရတာ လွယ်အောင်လို့လေ... နောက်ပြီး အရင်တုန်းက သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့တော့ ဘုရင်မသင်္ဘောပေါ်က လူတွေနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့မိထားတယ်"

"အဲ့ဒီလူတွေက အခုထိ မသေသေးဘူး... သူတို့တွေ ပြန်လာပြီး ရန်ရှာမှာကို စိုးရိမ်လို့ သတိထားတာက ပိုကောင်းတယ်"

ရန်မေက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် "မောင်လေးက အဲ့ဒီလူတွေ အမကို ရန်ရှာမှာ စိုးရိမ်နေတာလား"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အမက အခု ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့လေ... သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လက်စားချေချင်ရင် သေချာပေါက် အမကို ပစ်မှတ်ထားမှာပဲ"

"ဒါကြောင့် လတ်တလောတော့ အမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီးဝါးတော ပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ... အဝေးကြီးတွေ သွားမနေနဲ့"

"အင်းပါ... စိတ်ချပါ... အမ အခြေအနေကို နားလည်ပါတယ်... ပြီးတော့ အမရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ဆို အဝေးကြီးလည်း သွားဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေက နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးတတ်ကြတာ... မကာကွယ်ဘဲ နေလို့မရဘူး... သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ" လင်းယွမ်က ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

ခဏမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ အနားယူလိုက်ကြသည်။

ညဘက်ရောက်သောအခါ တုံယန်နှင့် ဆုန့်ဝမ်တို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

တင်းယန်မှာ မိန်တောင်တွင် စောင့်ကြပ်နေရသဖြင့် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ခေါက်သာ ပြန်လာတတ်သည်။

တုံယန်နှင့် ဆုန့်ဝမ်တို့ပင်လျှင် မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် လုပ်နိုင်စွမ်းက ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပြီး ထိုက်ယန်တောင်တွင် သူတို့ စီမံခန့်ခွဲရမည့် ကိစ္စရပ်များက အလွန်များပြားနေသည်။

လင်းယွမ်က ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးနှင့် ခဏမျှ စကားပြောကာ ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဆုန့်ဝမ်နှင့် တုံယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးက လင်းယာကို မမြင်ဖူးကြသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံးက မေးခွန်းထုတ်ကြလေသည်။

"သူ ဟင်းချက်ကောင်းလား"

လင်းယွမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်... သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိပြီး အာဟာရ မျှတအောင်လည်း စီစဉ်တတ်တယ်... အမမေကတော့ တော်တော်လေး သဘောကျတယ်"

ဆုန့်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ "အမမေ သဘောကျရင် ပြီးတာပါပဲ... ကျွန်မတို့က အခုချိန် ပြန်လာစားဖို့ အချိန်မှ မရှိတာ... ထမင်းစားဆောင်မှာပဲ ကြုံသလို စားလိုက်ရတာပဲ"

တုံယန်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ... လင်းယွင်တောင်စောင်း ဘက်က ထမင်းစားဆောင်က ဟင်းတွေကိုတောင် စားရတာ ရိုးအီနေပြီ"

လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "စားရတာ ရိုးအီနေရင်လည်း အိမ်ပြန်လာစားလေ... သိပ်ဝေးတာမှ မဟုတ်တာ"

တုံယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အခု ဟိုဘက်မှာ ဆောင်းရာသီ ရောက်နေပြီလေ... သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ အများစုက ဆောင်းခိုနေကြပြီ... ရွှေနက်မျောက်ဝံကြီး တို့အတွက် စားနပ်ရိက္ခာ လုံလောက်အောင် ကျွန်မ သေချာ အာရုံစိုက်ထားရဦးမယ်"

"ပြီးတော့ ကျွန်မက တခြား သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ အကောင်တချို့ကိုလည်း မွေးထားသေးတယ်... ပျံနိုင်တဲ့ အကောင်တွေရော၊ အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အကောင်တွေရော ပါတယ်... ရွှေနက်မျောက်ဝံကြီး နဲ့ ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မ တို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် အဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားက အများကြီး တိုးတက်လာမှာ"

သူမက ယခုအခါ သားရဲထိန်းချုပ်ရေး အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းရန်နှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို တိုးချဲ့ရန် တစ်စိုက်မတ်မတ် ကြိုးစားနေလေသည်။

သူမက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နိုင်သော အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သားရဲထိန်းချုပ်ရေး အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမ၏ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ခြင်း အစွမ်းဖြင့် ထိုသန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများနှင့် အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်နိုင်ရာ အမှန်တကယ်တော့ ထိုသားရဲထိန်းချုပ်ရေး အစွမ်းပိုင်ရှင်များနှင့် သိပ်မကွာလှပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ဟွမ်ဟန် ပင်လျှင် သူမကို အားကျနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟွမ်ဟန်၏ သားရဲထိန်းချုပ်မှုမှာ အစွမ်းကို အားကိုးရသဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်သော သားရဲအရေအတွက်က သူမ၏ အစွမ်းစွမ်းရည်ပေါ် မူတည်၍ ကန့်သတ်ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တုံယန်မှာမူ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ခြင်း အစွမ်းကို အသုံးပြု၍ သားရဲများစွာကို တစ်ပြိုင်နက် ဆက်သွယ် ထိန်းချုပ်နိုင်လေသည်။

သေချာသည်က ထိုနှစ်ခုကြားတွင် အားနည်းချက် ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။

တုံယန်သည် သားရဲများစွာကို ဆက်သွယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် ကန့်သတ်ချက်များ မရှိပေ။

သို့သော် သစ္စာရှိမှုကိုတော့ အာမခံချက် မပေးနိုင်ပေ။ အထူးအန္တရာယ်ရှိသော ကိစ္စရပ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက လင်းယွမ်၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ ထည့်သွင်းခံထားရပြီး တုံယန်၏ စကားကို နားထောင်သော ရွှေနက်မျောက်ဝံကြီး ကဲ့သို့သော သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါမျိုးမှလွဲ၍ ကျန်အကောင်များကို ယုံကြည်၍ မရပေ။

အခြား သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများမှာ သစ္စာဖောက်ကာ ထွက်ပြေးသွားနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

သို့သော် ဟွမ်ဟန်ကဲ့သို့ အစွမ်းကို အားကိုး၍ သားရဲထိန်းချုပ်သူများအတွက်မူ တကယ်ကို အသေခံ သစ္စာရှိကြသည်။

ဟွမ်ဟန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများသည် သူမကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုပင် စတေးခံနိုင်ကြလေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် တစ်ယောက်က အရေအတွက် လမ်းကြောင်းကို သွားပြီး နောက်တစ်ယောက်က အရည်အသွေး လမ်းကြောင်းကို သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တုံယန် ပြောသည်များကို ကြားပြီးနောက် လင်းယွမ်က စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ အကောင်ပေါက်လေးတွေကို မွေးမြူကြည့်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်"

"သူတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက နေ့တိုင်း အတူတူနေပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်ဆိုရင် သူတို့က ပိုပြီးသစ္စာရှိလာလိမ့်မယ်"

တုံယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ဟာ... ဒီနည်းလမ်းက ကောင်းသားပဲ... အကောင်ပေါက်လေးတွေက ချစ်ဖို့လည်းကောင်းတယ်လေ"

"ကျွန်မက စွမ်းအားကြီးတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကို ရှာဖို့ချည်းပဲ စဉ်းစားမိနေတာ... အဲ့ဒီ စွမ်းအားကြီးတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေက ရွှေနက်မျောက်ဝံကြီးဆုံးမလို့ ကျွန်မ အမိန့်ကို နာခံနေပေမဲ့... ရွှေနက်မျောက်ဝံကြီး ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုသာ မရှိတော့ရင် သူတို့က ကျွန်မ စကားကို နားထောင်ချင်မှ နားထောင်တော့မှာ"

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ပြောတာပေါ့... နင့်ရဲ့ ဒီသားရဲထိန်းချုပ်ရေး လမ်းစဉ်က သံယောဇဉ် လမ်းကြောင်းကနေ သွားရမှာ... ငယ်ငယ်ကတည်းက သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေနဲ့ သံယောဇဉ်တွယ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမှ သူတို့က နင့်အပေါ် သစ္စာရှိလာမှာပေါ့"

တုံယန်က ထိုစကားကို ကြားပြီး အလွန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရကာ ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

စကားစမြည်ပြောရင်း ထမင်းစားသောက်ပြီးစီးသွားကြသည်။ မိန်းကလေး နှစ်ဦးစလုံး တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်ထားသဖြင့် သူတို့၏ အခန်း အသီးသီးသို့ ပြန်ကာ အနားယူလိုက်ကြသည်။

နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင် မိန်းကလေး နှစ်ဦး အိပ်ရာမှ ထလာစဉ် အိမ်ထဲတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးလှပသော မိန်းမချောလေး တစ်ယောက် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမိန်းမချောလေးမှာ ရန်မေ ပုံမှန်ဝတ်လေ့ရှိသော ခါးစည်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။

လင်းယွမ်ကမူ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း နေရာအသီးသီးမှ ပေးပို့လာသော စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

တုံယန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြေးလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်းယွမ်... ဒီအမက ဘယ်သူလဲ"

"လင်းယာလေ... မနေ့က နင်တို့ကို ပြောပြထားတယ် မဟုတ်လား"

တုံယန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "သူက လင်းယာလား... မဟုတ်သေးပါဘူး... သူ ဒီလောက် လှတယ်လို့ အစ်ကို မပြောပါဘူး"

လင်းယွမ်က ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားပြီး "သူက ငါတို့ရဲ့ စားသောက်ရေးကို လာတာဝန်ယူပေးတာလေ... သူ လှတာ မလှတာက နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

တုံယန်က နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်တော့ အခြေအနေမဟန်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမက လင်းယွမ်ကို ဆက်အဖက်မလုပ်တော့ဘဲ ဆုန့်ဝမ်၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

"အမဝမ်... အမဝမ်... အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး... ဟို လင်းယာ ရောက်နေပြီ"

အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ဆုန့်ဝမ်က တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ရင်း "ရောက်လာတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူးလေ... အမ မြန်မြန်သွားကြည့်ပါဦး... အဲ့လင်းယာက အရမ်းလှလွန်းနေတယ်... အစ်ကိုလင်းယွမ် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားမှာ ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်"

"ဘာ"

ဆုန့်ဝမ်က ရုတ်တရက် ထိုင်ရက်သား ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ အိပ်ချင်စိတ်များလည်း လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဆက်ရန်...