အခန်း (၇၃၅-၇၃၆)

အခန်း (၇၃၅) အချိန်ဓား တည်ရှိရာနေရာ

လုံချန်းတစ်ယောက် စာအုပ် အများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရွေးချယ်ခဲ့စဉ်က စာကြည့်တိုက်မှ တာဝန်ရှိသူများက သူ့ကို ကိုယ့်အရည်အချင်းကိုယ် မသိဘဲ အပိုလုပ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ထိုအထင်များမှာ လုံးဝမှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ယခုဆိုလျှင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် စာအုပ်မတိုင်မီ တစ်အုပ်ကိုပင် ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုစာအုပ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးသို့ အသာအယာ ဖယ်ထားလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်သို့ ခေါင်းမှောက်ချလိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။

"တကယ်ပဲ... ငါသာ ကျောင်းတုန်းက ဒီလောက်အထိ စာဖတ်ခဲ့ရင် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုခုမှာ သူဌေးကြီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ" လုံချန်းက ညည်းညူလိုက်သည်။

"စာအုပ်တွေကသာ အများကြီး၊ ငါရှာနေတဲ့ အသုံးဝင်တာ တစ်ခုမှ မပါဘူး။ တကယ်ပါပဲ၊ ဒီစာအုပ်တွေကို ဘယ်သူတွေ ရေးတာလဲ။ တစ်မြို့လုံးမှာ အတွင်းခံတွေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့အကြောင်းကို စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး ရေးထားတယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာမှလည်း ထူးဆန်းတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့။ ဒါက ငတုံး သူခိုးတစ်ယောက် လုပ်တာဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ တကယ့် အဖိုးတန်တဲ့ အရာတွေပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်သင့်တာပေါ့။ စက္ကူတွေ ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲကွာ"

"ဟားဟားဟား... အဲဒါကတော့ တကယ် ရယ်ရတယ်" ရွှင်းက ဘေးမှနေ၍ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

"အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာရယ်ရတာလဲ။ ငါ့အချိန်တွေ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ အကုန်ခံလိုက်ရတာ... အလကားပဲ"

"ငါက စာအုပ်က ရယ်ရတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ နင် အဲဒီစာအုပ်ကို ဖတ်နေတုန်းက ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာကြီးက ရယ်ရတာလို့ ပြောတာပါ" ရွှင်းက တခစ်ခစ် ရယ်ရင်း ပြန်ချေပလိုက်သည်။

လုံချန်းက ရွှင်းကို ခပ်ကြောင်ကြောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှင်းကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အသာအယာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"နင်က ငါ့ကို လှောင်နေမှတော့... ဒီနောက်ဆုံးစာအုပ်ကို ဖတ်နေတုန်း ငါ့ကို ပြန်ချော့တဲ့အနေနဲ့ ဒီလိုပဲ နေတော့" လုံချန်းက ဆိုကာ ရွှင်း၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သိမ်းဖက်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ကမူ နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို လှန်လှောလိုက်သည်။ ဤစာအုပ်သည် သူကုန်ဆုံးခဲ့သော ၂၄ နာရီသည် အကျိုးရှိခဲ့သည်လား၊ သို့မဟုတ် အချိန်ဖြုန်းခြင်းသက်သက်သည်လား ဆိုသည်ကို အဖြေထုတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းက နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

"အနာဂတ်က လာတဲ့ ကလေးငယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ဟုတ်လား"

"ဒါကတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပုံရတယ်။ အနာဂတ်အကြောင်း ဆိုရင်တော့ အချိန်နဲ့ ပတ်သက်နေမှာပဲ၊ အဲဒါဆိုရင် အချိန်ဓားနဲ့လည်း ဆက်စပ်နိုင်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် သန်းလာပြီ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"သိပ်ပြီးတော့လည်း အကောင်းမမြင်နဲ့ဦး။ နင် အရင်က ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အမျိုးသမီး လျှို့ဝှက်ချက်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့တာပဲလေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒါကို သင်ခန်းစာယူပြီး စာအုပ်ကို အဆုံးထိ အရင်ဖတ်ကြည့်ပါဦး" ရွှင်းက သတိပေးစကား ဆိုသည်။

"နင်ကတော့ အမြဲတမ်း လူကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်တာပဲ" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုကာ ရွှင်း၏ ပါးလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"အာ... တော်တော့လေ" ရွှင်းက ချစ်စဖွယ် အသံလေးဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... နင်က ချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်" လုံချန်းက ရယ်မောကာ သူမပါးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး စာကို ဆက်ဖတ်သည်။

အနာဂတ်က လာသော ကလေးငယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်...

ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်သည် ခိုင်လာမြို့၌ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်ဟူသော ကောလာဟလကို ကြားသိရသဖြင့် ထိုမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်...

လုံချန်းက စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်တစား ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေမိသည်။

ကျွန်ုပ် ကေလာမြို့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ မြို့ခံများကို ဤအကြောင်း အသေးစိတ် မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူတို့က ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မှန်ကန်ကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး ဤကိစ္စနှင့် တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေသူ၏ အိမ်သို့ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ကြသည်...

အဖိုးအိုက လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြခဲ့သည်။ သူ၏ မြေးငယ်လေးသည် သူ၏ဖခင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်စေရန် အနာဂတ်မှ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ပြောဆိုလာခဲ့သည်။ နောက်နေ့တွင် ထွက်ခွာတော့မည့် သူ၏ဖခင် ဦးဆောင်သော ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ဓားပြများ တိုက်ခိုက်မည့်အကြောင်း ကလေးငယ်က ကြိုတင် သတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...

ထိုစဉ်က အဖိုးအိုနှင့် ကလေး၏ ဖခင်ဖြစ်သူတို့က ကလေးငယ်မှာ ကစားရင်း လျှောက်ပြောနေသည်ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ ကလေး၏ ဖခင်မှာ သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သလို အဖိုးအိုကလည်း ကလေး၏ စကားကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ...

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကလေးငယ် ပြောခဲ့သမျှမှာ အမှန်တရားများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဓားပြများက ကုန်သည်အဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အဖိုးအို၏ သားဖြစ်သူမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ အနာဂတ်မှ လာသည်ဟု ဆိုသော ကလေးငယ်မှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...

အံ့ဩဖွယ်ရာပင်၊ ကျွန်ုပ် စကားပြောခဲ့သော အဖိုးအိုကမူ ထိုကလေးငယ် ရှိခဲ့သည်ကို အသေအချာ မှတ်မိနေသော်လည်း အိမ်နီးနားချင်းများနှင့် အခြားသူများကမူ အဖိုးအိုတွင် မြေးဟူ၍ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ငြင်းဆိုကြသည်။ လူတစ်ဦးသည် အနာဂတ်မှ အတိတ်သို့ ပြန်လာရန် တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်လော။ လူသားတစ်ဦး၏ တည်ရှိမှု တစ်ခုလုံးသည် ဤသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်လော။ သို့မဟုတ် အဖိုးအိုကပင် လိမ်လည်ပြောဆိုနေခြင်းလော...

လုံချန်းသည် စာအုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားသောအခါ အသာအယာ ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပဲ၊ ဒါ အချိန်ဓားပဲ။ နင် ပြောဖူးတယ်လေ... အချိန်ဓားက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသိစိတ်ကို အတိတ်က သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီ ပြန်ပို့ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ၂၄ နာရီ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီလူရဲ့ အတိတ်ရော၊ အနာဂတ်ရော၊ တည်ရှိမှု တစ်ခုလုံးပါ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ် ဆိုတာလေ။ အခု ဒီဖြစ်ရပ်က အဲဒါနဲ့ အတိအကျ တူနေတာပဲ" လုံချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တူတော့ တူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ နားမလည်တာက တခြားလူတွေ အကုန်လုံးက ကလေးရဲ့ တည်ရှိမှုကို မေ့သွားချိန်မှာ အဲဒီ အဖိုးအိုက ဘာလို့ မမေ့တာလဲ။ သာမန် အခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင် သူလည်း မေ့သွားရမှာလေ" လုံချန်း၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

"အဲဒါအတွက် ရှင်းပြချက် ရှိပါတယ်။ အဲဒီ ကလေးလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက် အဖိုးအိုက အချိန်ဓားကို ပိုင်ဆိုင်သွားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ရွှင်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

"အဲဒါက တည်ရှိမနေတဲ့ အရာကို မှတ်မိနေတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"အဲဒါက အချိန်ဓားရဲ့ အစွမ်းပဲ။ အချိန်ဓားရဲ့ လက်ရှိပိုင်ရှင်ဟာ အဲဒီဓားရဲ့ အစွမ်းတွေကနေ အမြဲတမ်း ကင်းလွတ်ခွင့် ရတယ်။ အဖိုးအိုက ပိုင်ရှင် ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် သူဟာ အစွမ်းတွေရဲ့ သက်ရောက်မှုကနေ ကင်းလွတ်သွားပြီး အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အခြားအချိန်ကာလ တစ်ခုကို မှတ်မိနေတာပေါ့" ရွှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ရှင်းသွားပြီ။ အချိန်ဓားဟာ ကွေဆန်နိုင်ငံ၊ ခိုင်လာမြို့မှာ ရှိနေတာပဲ။ အခု ငါလိုအပ်တာက မြေပုံတစ်ခုပဲ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက နင်ထင်သလောက် မလွယ်ဘူးနော်။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို လိုက်ရှာရဦးမှာ။ အချိန်အများကြီး မပေးဘဲနဲ့ ရှာဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ နင့်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို နှစ်နဲ့ချီပြီး နောက်ဆုတ်ဖို့ အသင့်ပဲလား" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

"ကဲပါ... အဆိုးချည်းပဲ မတွေးစမ်းပါနဲ့။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရှာရမယ့်အစား မြို့တစ်မြို့တည်း ဖြစ်သွားတာပဲလေ။ ကျန်တာကိုတော့ နောက်မှ ပူတာပေါ့။ အခုချိန်မှာတော့ ဝမ်းသာရမယ့် အချိန်ပဲ" လုံချန်းက ဆိုကာ ရွှင်း၏ ပါးကို ထပ်မံ၍ ဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ။ နင် တော်ပါတယ်။ ကဲ... အခု ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြီး ဓားကို သွားရှာကြစို့" ရွှင်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာ လက်ထောင်ပြရင်း ပြောသည်။

"အခုချက်ချင်းကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါက ဘယ်တာဝန်ကိုမှ မနှောင့်နှေးစေချင်ဘူး။ နှစ်ခုစလုံးကို အဆင်ပြေအောင် ငါ စီစဉ်မှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး စာအုပ်ကို မူလနေရာတွင် ပြန်လည် ထားရှိလိုက်သည်။

စာကြည့်တိုက်အတွင်းမှ သူ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် နဂါးမျှော်စင်၏ အပြင်ဘက်၌ နေမင်းမှာ ခေါင်းတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မွန်းလွဲပိုင်း၏ ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် လုံချန်းသည် နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ကင်းစောင့်ရဲမက်များက သူ့ကို မျှော်စင်တွင် တည်းခိုနေသူအဖြစ် မှတ်မိနေကြသဖြင့် မည်သူမျှ တားဆီးခြင်း မပြုကြပေ။ လုံချန်းသည် ဘုရင်ကြီးနှင့် ဝန်ကြီးများ ရှိရာ နန်းရင်ပြင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

လမ်းခုလတ်တွင် နန်းတွင်း မိန်းမစိုးနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံလေသည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ အခန်းက နန်းတော်ရဲ့ တခြားတစ်ဖက်မှာလေ" မိန်းမစိုးက လုံချန်းကို လှမ်းမေးသည်။

"ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့။ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ဟုတ်လား" မိန်းမစိုးက လုံချန်းကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ အရင်တုန်းကလည်း အရှင်မင်းကြီးဆီ သတင်းပေးခဲ့လို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ နဂါးတပ်ဖွဲ့ကို လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်အချိန်တွေကို မဖြုန်းဘဲ အရှင်မင်းကြီးဆီ ခေါ်သွားပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့အတွက် အချိန်က ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိပါဘူး"

"ဟွန့်... လာခဲ့" မိန်းမစိုးက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ရှေ့မှနေ၍ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အခန်း (၇၃၆) အလိုဆန္ဒ

နန်းတွင်းမိန်းမစိုးသည် လုံချန်းအား ဘုရင်မင်းမြတ် စံမြန်းရာ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နန်းတွင်းအမတ်ကြီးများမှာ ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာကြသည်နှင့် တိုးလေသည်။ အမတ်ကြီးများသည် လုံချန်းကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ သူတို့အချင်းချင်း တစ်ခုခုကို အလေးအနက် ဆွေးနွေးရင်း ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ဒီမှာ ခဏစောင့်နေဦး။ ငါ အထဲဝင်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို အကြောင်းကြားလိုက်ဦးမယ်" မိန်းမစိုးက လုံချန်းကို မှာကြားပြီးနောက် ခန်းမဆောင်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

မိန်းမစိုး အထဲတွင် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ကြာမြင့်နေခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်း လုံချန်းသည် အပြင်ဘက်၌ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာသဖြင့် အခြေအနေမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။

အတန်ကြာသောအခါ မိန်းမစိုးသည် ခန်းမတံခါးကို ပြန်ဖွင့်လာပြီး လုံချန်းကို အထဲသို့ ဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလေသည်။

"အထဲဝင်လို့ရပြီ"

လုံချန်းက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြကာ ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လှမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်သောအခါ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ"

"ထပါ" ဘုရင်ကြီးက လုံချန်းကို ထရပ်ရန် လက်ဟန်ပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ဘုရင်ကြီး၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ပြောစရာရှိလို့ တွေ့ချင်တယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးပြီ။ ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး။ ဘာတွေများ ပြောဖို့ရှိလို့လဲ" ဘုရင်ကြီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်တို့ စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားသိရပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ"

"ဪ... အဲဒီကိစ္စလား။ ငါတို့လည်း စစ်အတွက် ပြင်နေသလို သူတို့လည်း ပြင်နေကြတာပဲ။ ငါ့ဆီ ရောက်လာတဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင် သူတို့စစ်တပ်တွေ မြို့ထဲက ထွက်လာကြပြီ၊ အခု နယ်စပ်ကို ဦးတည်ပြီး ချီတက်နေကြပြီတဲ့။ ငါတို့တပ်တွေလည်း မနက်ဖြန်ဆို ထွက်ကြတော့မှာပါ" ဘုရင်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော့်မှာ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိလို့ပါ။ အခုလို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်မယ့်အစား တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ခွဲပြီး တိုက်ခိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲလို့ပါ"

"တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ခွဲတိုက်မယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဘုရင်ကြီးက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

အစောပိုင်းကဆိုလျှင် ဘုရင်ကြီးသည် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် စစ်ရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးရန် စိတ်ကူးပင် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်း လုံချန်း၏ စွမ်းဆောင်ချက်များက ဘုရင်ကြီးအား လုံချန်းကို အလေးအနက်ထားရန် တွန်းအားပေးနေခဲ့သည်။ သူရရှိထားသော သတင်းများအရ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို လုံချန်းကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က နန်းတွင်းဆရာကြီးမှာ အာရုံလွဲနေစဉ်ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်ဆိုသည့် အချက်ကတော့ ပြောင်းလဲ၍ မရပေ။

"စစ်ပွဲအကြောင်းကို အရှင်လည်း သိမှာပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင် နှစ်ဖက်တပ်တွေ အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြပြီး နိုင်တဲ့သူက အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာကတော့ ဒါနဲ့ လုံးဝကွဲပြားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ကို နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြရအောင်" လုံချန်းက အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"စစ်တပ် နှစ်ဖွဲ့ ဟုတ်လား" ဘုရင်ကြီးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ပထမ စစ်တပ်ကတော့ အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ တောင်ဘက်နယ်စပ်မှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ပြီး ရန်သူတွေကို အာရုံပြောင်းထားရမယ်။ ဒါကတော့ ပုံမှန်စစ်ပွဲတွေအတိုင်းပေါ့။ နောက်ထပ် ဒုတိယ စစ်တပ်ကတော့ အခြားနိုင်ငံတွေကို ပတ်ပြီး အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းကနေ ဝင်တိုက်ရမယ်။ အဲဒီဘက်ကဆိုရင် သူတို့ လုံးဝ သတိမထားမိနိုင်ဘူး။ အဲဒီအခါမှာ ကျွန်တော်တို့က အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ကို အလွယ်တကူ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ပြီး သိမ်းပိုက်လိုက်လို့ ရပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တကယ့်ကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ အောင်ပွဲခံနိုင်မှာပါ"

လုံချန်းက ပြောပြီးသည်နှင့် ဘုရင်ကြီး၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ဘုရင်ကြီး၏ အမူအရာမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ဘုရင်ကြီးမှာ တကယ့်ကို သဘောကျသွားပုံ ရသည်။

"မှန်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ အလွယ်တကူ နိုင်မှာပဲ။ ပုံမှန်တိုက်ရင်လည်း နိုင်မှာဆိုပေမဲ့ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းက ငါတို့စစ်သည်တွေရဲ့ အကျအဆုံးကို အများကြီး လျှော့ချပေးနိုင်လိမ့်မယ်" ဘုရင်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံသော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်တံ့သွားပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်"

"ဘာပြဿနာလဲဗျ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမယ်လို့ မထင်ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရှိတာပေါ့... မင်း မမြင်တဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒုတိယ စစ်တပ်က အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ မြောက်ဘက်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် တခြားနိုင်ငံ အများကြီးကို ဖြတ်သွားရမှာ"

"အဲဒီနိုင်ငံတွေက ငါတို့လောက် အင်အားမကြီးဘူးဆိုပေမဲ့ သူတို့နယ်မြေထဲကို ငါတို့စစ်တပ် ဖြတ်သွားဖို့ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ခွင့်ပြုချက်ရခဲ့တယ် ဆိုဦးတော့ အဲဒါက နိုင်ငံရေးအရ အပေးအယူတွေ အများကြီး လုပ်ရဦးမှာ။ ဒီလောက် နိုင်ငံအများကြီးကို အက်ရှာနိုင်ငံ မသိအောင် ဖြတ်သွားဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ အဲဒီနိုင်ငံတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကသာ သတင်းပေးလိုက်ရင် အက်ရှာနိုင်ငံက ချက်ချင်း သိသွားမှာ" ဘုရင်ကြီးက ခေါင်းခါရင်း ရှင်းပြသည်။

"အဲဒီအချက်ကို ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးသားပါ။ အဲဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က စစ်တပ်ကြီးအနေနဲ့ ဝင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ခရီးသွားတွေ၊ လှည့်လည်ကျင့်ကြံသူတွေ အနေနဲ့ပဲ အုပ်စုခွဲပြီး ဝင်သွားမှာ။ တစ်ခုပဲရှိတာက ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်တွေ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ဝတ်သွားလို့ မရဘူး။ ဒုတိယ စစ်တပ်က သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေလိုပဲ သွားရမယ်။ အလွန်ဆုံးရှိလှ လက်နက်ပဲ သယ်သွားလို့ ရမယ်"

"ချပ်ဝတ်တန်ဆာ မပါဘဲနဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို သိမ်းမယ် ဟုတ်လား" ဘုရင်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူးလေ... ကျွန်တော်က ချပ်ဝတ်တန်ဆာ မပါဘဲ တိုက်ရမယ်လို့ မပြောပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က ခရီးသွားတဲ့အခါမှာပဲ မဝတ်သွားရမယ်လို့ ပြောတာပါ" လုံချန်းက ဖြဖြလေး ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ကုန်သည်တွေပေါ့ဗျ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကုန်သည်တွေကတစ်ဆင့် သယ်သွားမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က မေးလာခဲ့ရင်လည်း ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကို တခြားနိုင်ငံမှာ သွားရောင်းမှာလို့ အကြောင်းပြလို့ ရတာပဲ။ ဒါက သိပ်တော့ မလွယ်ဘူးပေါ့လေ။ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းတွေကို ရွေးချယ်ရမယ်။ ပြီးတော့ အုပ်စုခွဲပြီး သွားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကို ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က ပြန်စုမိသွားပြီလေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် လက်နက်ရော၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာရော အသင့်ရှိနေပြီဆိုတော့ အက်ရှာနိုင်ငံကို သိမ်းဖို့က အေးဆေးပဲပေါ့" လုံချန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အံ့ဩစရာပဲ... မင်းက အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် တော်တာပဲ။ အရင်က မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေ အတွက်တင် ငါတို့က ဆုလာဘ် ဘာပေးရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ၊ အခုတော့ မင်းက ဒီထက်ပိုပြီး လုပ်ပြလိုက်ပြန်ပြီ။ ဒီအစီအစဉ်က ငါတို့စစ်သည်တွေရဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ့်အပြင် စစ်ပွဲကိုလည်း အောင်နိုင်စေလိမ့်မယ်။ မင်းအတွက် ပေးမယ့်ဆုကို ငါ ထပ်ပြီး စဉ်းစားရတော့မယ်။ ကဲ... မင်း ဘာလိုချင်လဲ ပြောစမ်း" ဘုရင်ကြီးက သဘောတကျဖြင့် ဆိုလေသည်။

"ကျွန်တော် လိုချင်တာကို အရှင်ပေးနိုင်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူးဗျ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါတို့ တတ်နိုင်သရွေ့ မင်း လိုချင်တာ မှန်သမျှ ပေးမယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်။ မင်း ဘာကို လိုချင်တာလဲသာ ပြောပါ" ဘုရင်ကြီးက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... အရှင်က အဲဒီလို ပြောမှတော့လည်း..." လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အရာအားလုံးက ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်နေသဖြင့် ပြုံးပျော်နေမိသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ပေးစေချင်ပါတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းကို မော့ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မိုက်ရိုင်းလှချည်လား" ဘုရင်ကြီးက အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားကာ ပလ္လင်လက်ရန်းကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပြီး ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို နန်းချပြီး မင်းကို ဘုရင်တင်ခိုင်းရအောင် မင်း အသက်ကို မနှမြောတော့ဘူးလား" ဘုရင်ကြီးက လုံချန်းကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး နားလည်မှု လွဲနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ဆူနိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင် လုပ်ချင်တယ်လို့ မပြောပါဘူး။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ဒီစစ်ပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါ အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်အဖြစ် ကျွန်တော့်ကို ခန့်အပ်ပေးဖို့ ပြောတာပါ။ ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးအပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိနေမှာပါ။ ကျွန်တော်သာ အုပ်ချုပ်မယ်ဆိုရင် အက်ရှာနိုင်ငံဟာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်အောက်ခံ နိုင်ငံအဖြစ် အမြဲ ရှိနေမှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အခုလို တောင်းဆိုရတဲ့ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင် ဟုတ်လား။ မင်းမှာ ဘာအကြောင်းရင်း ရှိလို့လဲ"

"ကျွန်တော့်အဖေပေါ့... သူဟာ အက်ရှာနိုင်ငံအတွက် သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သစ္စာဖောက်ခံရတာပဲ အဖတ်တင်ခဲ့မယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ချိုမြိန်တဲ့ ကရင်စားချေမှု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူတို့အားလုံးက လူမွဲလို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးက သူတို့ရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လာမယ်လေ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ထိုက်တန်တဲ့ တရားမျှတမှု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တစ်ရက်တည်း ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်ချင်တယ်" လုံချန်းက ခပ်တည်တည်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။